Forum Kultura Książki Chmielewska - forum fanów
ZMIEŃ
    Dodaj do ulubionych

    Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. Wstęp.

    16.05.05, 01:03
    Gdyby ktoś przewidział, czym skończy się nasza namiętność do bobu, prędzej
    zaorałby wszystkie grządki z tym warzywem...
    Przez całą zimę ostrzyliśmy sobie apetyty na świeży bób, podjadając w
    międzyczasie mrożony, nazywany pogardliwie – hibernatusem, aż wreszcie ktoś
    rzucił pomysł – w sezonie robimy imprezę! Z bobem i czereśniami, jako daniem
    głównym. Resztę, czyli coś do picia, każdy załatwi we własnym zakresie i
    wreszcie nagadamy się za wszystkie czasy. Myśl została przyjęta z zachwytem,
    bo kojarzyła się z latem i była odskocznią od uroków polskiej zimy. Po czym
    wróciliśmy do swoich zajęć i do hibernatusa.
    Pierwszy telefon był od Aśki. Słynęła z tego, że nigdy nie przepuściła żadnej
    imprezy, pewnie dlatego jej głos w słuchawce zabrzmiał, jak trąba jerychońska:
    - Słuchaj, jest bób!
    Akurat byłam zajęta oglądaniem programu z cyklu „Ktokolwiek widział,
    ktokolwiek wie...”, od którego mnie odrzucało, bo napawał zgrozą, ale nie
    mogłam przełączyć kanału, bo w pilocie skończyła się bateria, a nie chciało
    mi się wstawać z fotela. Przejęta losem zaginionych osób, w pierwszym
    momencie pomyślałam, że Aśka znalazła jakiegoś faceta o nazwisku Bób... Po
    krótkiej chwili dotarło do mnie o czym mowa i zaczęłyśmy uzgadniać szczegóły
    imprezy, która zaczęła nabierać rumieńców.
    Wszystko szło, jak z płatka: termin imprezy został ustalony na nadchodzący
    weekend, świeże powietrze zlokalizowano u Tomka, który był posiadaczem nie
    tylko ogromnego ogrodu, ale także właścicielem ujmującego wyglądu, zabawowego
    charakteru i wielu innych męskich zalet. Zakupy czereśni, bobu i pozostałych
    artykułów spożywczych zostały rozdzielone pomiędzy zainteresowanych, ja
    miałam zająć się ugotowaniem bobu. I wtedy do mnie dotarła ilość produktu...
    10 kilogramów!
    Rany boskie! 10 kilogramów! W czym ja mam to ugotować? W wannie? Opanowawszy
    panikę, postanowiłam szukać pomocy u ludzi posiadających dorastające, a więc
    żerte potomstwo. Tylko oni mogą mieć odpowiednio duże garnki. Anula! Ona ma
    trzech chłopów w domu i z kuchni nie wychodzi. Sięgnęłam po słuchawkę.
    Obserwuj wątek
      • groha Re: Powieść (bardzo) sensacyjna. Wstęp cd. 16.05.05, 01:12
        - Cześć Anulka! Słuchaj, potrzebny mi garnek.
        - Jaki znowu garnek? – w głosie Anuli nie było żadnego zainteresowania,
        widocznie temat kuchni obrzydł jej z kretesem. Co, nawiasem mówiąc, wcale mnie
        nie zdziwiło. Jedzenie było głównym zajęciem jej męża, a synowie odziedziczyli
        zdolności po tatusiu.
        - No, garnek. Duży. Może być kocioł. Taki na 10 kilo bobu.
        - Zwariowałaś? – Anula lekko się ożywiła – Po co ci tyle bobu? Będziesz gotować
        dla biednych czy dla młodego wojska?
        - Dla żadnego łodego wojska, dla strego tym bardziej. To dla znajomych. Dużo
        ich będzie, bobu też musi być dużo. Masz taki kocioł, czy nie?
        - A wiesz, że chyba mam? Jeszcze po babci, służył jej do gotowania bielizny.
        Powinien stać gdzieś w piwnicy. Możesz go sobie wziąć.
        W ten sposób problem garnka spadł mi z głowy, bo kocioł okazał się doskonałym
        produktem przedwojennego rzemiosła. Po przywleczeniu do domu i dwugodzinnym
        szorowaniu, odzyskał nawet ślady dawnego połysku. Pozostawało czekać na sobotę
        i upajać się myślą o przyjemnym weekendzie.
        W czwartek z mojego dobrego nastroju nie pozostało śladu, ni popiołu. Diabli
        wzięli wszystkie przygotowania i starania o ten nieszczęsny garnek. Tragiczny
        głos Aśki, który usłyszałam w komórce, zastopował mnie na środku przejścia dla
        pieszych.
        - Słuchaj... Rany boskie... Tomek został zamordowany!! – zawyła mi do ucha i
        zamilkła.
        Jakim cudem nikt mnie nie przejechał, nie mam pojęcia. W całości, choć ledwo
        żywa dotarłam do domu i gdy wchodziłam na ostatni schodek, zobaczyłam...
        siedzącego na wycieraczce Tomka. Blady, jak trup, zaczął niemrawo zbierać się
        z podłogi, po czym ciężko oparł się o drzwi i wyszeptał:
        - Musisz mnie schować, bo mnie zabiją...
        Nie pytając o nic, otworzyłam drzwi, a on wpadł do mieszkania. A razem z nim
        wpadła czarna godzina i kłopoty dla nas wszystkich. Zachciało nam się zimą
        bobu...

        cdn.
      • kmsanczia Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. Wstę 16.05.05, 15:52
        Tomek siedział skulony na moim kuchennym taborecie i patrzył jak zbity pies,
        podczas gdy ja trzęsącymi kończynami nalewałam po raz drugi kieliszek brandy.
        Pierwszy wtrąbiłam sama zupełnie odruchowo.
        - Mów człowieku, co się stało, bo mnie domysły rozsadzą! - Powiedziałam, a
        raczej wykrzyczałam, bo panowanie nad sobą straciłam już po telefonie Joaśki. -
        Jak to zabiją, Aśka mówiła, że ty JUŻ nie żyjesz! O Boże, co ja gadam. Na pewno
        jesteś cały, co się stało?!
        - Nie wiem - powiedział Tomek, gestem prosząc o dolewkę. - Wiem tylko, że nikt
        nie może wiedzieć, że żyję. Nawet Aśka. - Popatrzył tak, że ciarki przeszły mi
        po plecach. Aśka? Znamy się tyle lat, co ona może mieć z tym wspólnego?
        - Wplątano mnie w przemyt - ciągnął Tomek - wiem tylko tyle, że ma z tym coś
        wspólnego... nigdy byś nie zgadła - nasz ukochany bób! Dokończył z przekąsem, a
        na jego bladej twarzy zauważyłam wyraz trwogi.
        Afera? Przemyt? BÓB??
        O matko Guruo...

        CDN
      • groha Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. 16.05.05, 21:28
        Tomek wypił jednym haustem cały kieliszek, trochę go przytkało, więc
        natychmiast nalał następny. Odruchowo zabrałam butelkę z jego zasięgu. Nie
        mogłam pozwolić, by się ululał, zanim zdąży coś powiedzieć. Zrobiło się
        stanowczo za dużo zagadek do wyjaśnienia. Co ja mówię – za dużo? Same zagadki!
        Miałam wrażenie, że w powietrzu unosi się jeden wielki znak zapytania i zaczyna
        przygniatać mnie swoim skomplikowanym kształtem, a jego kropka siedzi mi w
        gardle i dusi. Sięgnęłam po papierosa, bo czułam, jak drżą mi ręce i chciałam
        je czymś zająć. Niewiele brakowało, a zamiast papierosa, przypaliłabym sobie
        czoło, chyba z dymem poszły mi rzęsy, bo poczułam swąd palonych włosów i czegoś
        jeszcze. Pewnie tuszu do rzęs. A co mi tam rzęsy, posmaruję olejem rycynowym i
        odrosną.
        Tomek odzyskał oddech, poróżowiał nieco na twarzy i nagle, jakby go odblokowało.
        - Słuchaj, ty pamiętasz, kto wpadł na pomysł imprezy z tym cholernym bobem? –
        zapytał.
        - Nie pamiętam...
        Nie kłamałam. Faktycznie, w tym momencie, nie pamiętałam nic. Patrzyłam na
        Tomka i w głowie mi się kotłowało. Żyje!... Boże, jaki on jest piękny!....
        Nawet w tym utytłanym ubraniu, rozczochrany i... o! ma podrapany policzek!...
        Zawsze mi się podobał. Lubiłam na niego patrzeć i słuchać tego jego aksamitnego
        głosu. Ale tych bab, to miał... Wstrętny dziwkarz! Chyba nie jestem w jego
        guście, on woli takie wydrowate... Ładne ma dłonie.... Jezu, to mi się nie śni!
        On tu siedzi! W mojej kuchni, wypija moje brandy, patrzy w moje okno! Przyszedł
        do mnie! Do mnie, nie do którejś z tych swoich licznych kocic! Patrzy na mnie,
        nie...
        - Czy ty słyszysz, co do ciebie mówię?! Po raz piąty pytam, czy ten twój tu
        zaraz nie wejdzie?!
        - Nie wejdzie. Pojechał do Gdyni odebrać kontener z nową maszyną drukarską i
        coś tam jeszcze... Wróci w poniedziałek. A co? – usiłowałam zebrać myśli.
        - A to, że wolałbym się tu na niego teraz nie natknąć. Wystarczy mi przeżyć na
        dzisiaj. Ten twój anioł zaraz uruchomiłby łańcuszek pomocy i zaangażował pół
        miasta w ratowanie mnie z opresji. To już wolałbym dać się zabić.
        Pominęłam temat mojego osobistego anioła. Wiedziałam, że obaj nie przepadają za
        sobą, bo dzieli ich zbyt wielka różnica charakterów i upodobań. Mój anioł,
        który od kilku lat był tylko mój, nie mógł zrozumieć faceta, który prowadzi
        życie motyla... Inna para skrzydeł, po prostu.
      • groha Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. 16.05.05, 21:40
        Nagle przypomniałam sobie pytanie, które mi zadał.
        - To kto w końcu wpadł na pomysł tej imprezy? I co, do jasnej cholery, może
        mieć wspólnego bób z twoim trupem?
        - A może, może... – odpowiedział Tomek, wyraźnie spokojniejszy i rozwalił się
        swobodnie w fotelu – Otóż, pamiętasz... A nie, nie pamiętasz. No więc, imprezę
        wymyśliła Aśka....
        - O właśnie! – przerwałam mu gwałtownie – Dlaczego Aśka wyła mi do ucha o
        twojej śmierci? Wiem, że ona jest do wszystkiego zdolna, ale taki żart, to już
        chyba przesada. Wariatka, kiedyś mnie wykończy nerwowo.
        Tomek popatrzył na mnie, jakby niepewnie.
        - Ona naprawdę myślała, że ja nie żyję. Chyba widziała mnie leżącego w postaci
        trupa na dywanie, w moim salonie. Wiesz, ona akurat... Tego... No dobra.
        Byliśmy umówieni u mnie. W celach zupełnie nie związanych z aferą , jeśli mogę
        tak określić. Czy mam mówić dalej?
        No tak, tego mogłam się domyślić. Pasowali do siebie pod każdym względem i
        dziwne byłoby, gdyby ze sobą nie sypiali. Cholera jasna!...
        - Dobra, mów co ma z tym wszystkim wspólnego bób, bo mnie zaraz szlag jasny
        trafi! – wysyczałam głosem zimnym i ostrym, jak sopel lodu.
        - A nie zrobiłabyś mi kawy? – zapytał przymilnym tonem
        - Zaraz zrobię, ale najpierw mów, bo JA cię zamorduję! – warknęłam, czując, jak
        opuszczają mnie resztki cierpliwości. Przez to, że sypiał z Aśką, podobał mi
        się już znacznie mniej. Świadomość tego, że nie przyszedł tu gnany nagłą
        namiętnością, nie dodawała mi już słodyczy i łagodności. Stracone złudzenia, to
        wkurzające uczucie.
        - Jesteś bez serca... OK, połóż tę popielniczkę, już mówię. Od czego by tu...
        Aha, no więc Aśka wymyśliła imprezę. Pamiętasz, jak wszystkim nagle zachciało
        się tego bobu? Śnił nam się po nocach. I jakoś tak na wiosnę, zgadałem się z
        Grześkiem, wiesz, tym, który ma jakieś potworne hektary na Dolnym Śląsku.
        Zapalił się do obsiania paru z nich właśnie bobem, bo stwierdził, że to
        doskonały interes. Obiecałem mu znaleźć dużego odbiorcę i obaj mieliśmy na tym
        nieźle zarobić. No i znalazłem, kur... de! A przy okazji wpakowałem nas
        wszystkich w takie bagno, że...
        - Wszystkich, to znaczy kogo? – wpadłam mu w słowo.
        - No... wszystkich, którzy mieli być na tej imprezie. Ciebie też. Tak wyszło,
        sorry, gdyby wiedział...
        - Zaraz, zaraz. Wpakowałeś, dobra, zdarza się. Ale w co? Powiedz wreszcie w CO
        nas wpakowałeś?
        - Nie domyślasz się na czym robi się takie pieniądze, przy których życie
        ludzkie przestaje się w ogóle liczyć? – powiedział to cicho i wolno, jakby nie
        mógł z siebie wydusić jakiejś straszliwej prawdy.
        I wtedy zrozumiałam. Matko kochana! Przemyt, duże pieniądze, morderstwa,
        artykuły w gazetach... Poczułam, jak ciarki przelatują mi po plecach.
        Narkotyki!!
        Ale skąd w tym wszystkim my? W dodatku zaocznie... Nic nie wiem, nic nie
        rozumiem!... I co wspólnego z tym wszystkim ma roślina strączkowa??

        Cdn.
      • kmsanczia Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. Wstę 16.05.05, 22:44
        Mój anioł. Śmiało można powiedzieć, że anioł stróż. Na imię ma Gabriel, niby
        zwyczajnie, ale jakoś w zestawieniu z jego osobą przywodziło na myśl Archanioła.
        Przydatny w zmaganiach z rzeczywistością, ale stanowczo nie nadający się do
        namiętnych uniesień. Wszystko przemyślane i poukładane, po prostu chodząca
        dokładność. Żeby nie powiedzieć upierdliwość. Gdyby nie to, że jest
        przewidywalny do bólu możnaby podejrzewać, że ma romans. Coraz częstsze wyjazdy
        służbowe, z których wraca o dziwo jakiś taki wypoczęty i odprężony... Czyżby?
        Nie, to nie w jego przypadku. A może?
        Ocknęłam się z zamyślenia i spojrzałam na obiekt, który jak najbardziej
        nadawał się do wszelkich uniesień. Czegoś chyba ode mnie oczekiwał, jakiejś
        decyzji. Zaraz, o czym my rozmawialiśmy? No tak, widmo niejasnej i zagmatwanej
        na wszelkie możliwe sposoby afery powróciło świńskim truchtem. Co ja mam zrobić?
        - Trzeba cię ukryć. - powiedziałam stanowczo, przed oczami mając jeszcze
        Archanioła w srebrnej zbroi romansującego na maszynie drukarskiej. - Narkotyki!
        Co za głupotę trzeba popełnić, żeby się wplątać w to świństwo! Gdzie można się
        ukryć, na dodatek przed Aśką? Poczekaj, muszę pomyśleć...
        - Wydawało mi się, że właśnie nad tym myślałaś? - przyjrzał mi się podejrzliwie.
        Wolałam nie wyjawiać mu swoich myśli. Ani tych, ani poprzednich.
        - Wiem! Wpadłam na szalenie podstępny pomysł. To wplątanie w aferę już chyba ma
        na mnie zły wpływ. Posłuchaj...

        CDN
        • groha Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. Wstę 17.05.05, 02:02
          Dobra, dobra, ukrywanie to jedno, pomysł na to mam, ale najpierw muszę
          wiedzieć - za co? Za co ja mam się narażać jakimś bandziorom od narkotyków i co
          reszta ma z tym wspólnego? Bo, że on wdepnął w tę mierzwę, to już wiem. Ja
          natomiast nic takiego sobie nie przypominam. Jeśli mam odpowiadać za
          współudział w przestępczej działalności, to muszę o niej coś wiedzieć. Należy
          mi się.
          - Tomek, robię tę kawę i daję ci tyle czasu na poskładanie tego wszystkiego do
          kupy, ile zajmie jej nakapanie z ekspresu do dwóch filiżanek. Mam stary
          ekspres, wolno idzie, więc masz czas, żeby się skupić.
          Wstałam energicznie, żeby zaakcentować początek tego czasu na skupianie się i
          sięgnęłam do szafki po puszkę z kawą.
          Coś paskudnego musiało być w moim głosie, bo Tomek patrzył mi na ręce, jakby
          obawiał się, że zamiast kawy, nasypię do ekspresu arszeniku. A może w ten
          sposób zastanawiał się, jak usystematyzować swoje przeżycia i podać je w miarę
          chronologicznie, bo marszczył czoło i nerwowo drapał się po brodzie. Odwróciłam
          wzrok od tej widocznej męki, żeby trafić wodą do dzbanka, a poza tym, czułam
          dziwny opór przed szczegółami wielkich afer, przemytów i tym podobnych
          przyjemności. Dotąd nie miałam z nimi do czynienia, więc jawiły się w moich
          myślach, jako coś odrażająco wstrętnego i przerażającego, jak włochaty pająk.
          Przez samo to porównanie, kto wie, czy nie nasypałabym do papierowego filtra
          arszeniku, zamiast kawy, żeby nic nie usłyszeć... Pstryknęłam włącznikiem i
          usiadałam, wpatrzona w pierwsze krople spadające do dzbanka. Kawy, nie
          arszeniku. Tomek też się o tym przekonał, bo przeniósł wzrok na sufit, szukając
          na nim pomocy w myśleniu. Sufit milczał, w przeciwieństwie do mnie.
          - Zanim coś z siebie wydusisz sensownego, powiedz mi, w jaki sposób można
          cokolwiek przemycać w czymś takim jak bób? Możesz?
          - Mogę - ocknął się i jakby nawet ożywił - To jest coś niesamowitego. Widziałaś
          kiedyś fabrykę farmaceutyczną? Taki kombajn, do którego z jednej strony sypie
          się różne proszki, a z drugiej wylatują gotowe pastylki, elegancko zapakowane?
          - Widziałam. W telewizji.
          - No więc właśnie. To jest coś takiego, tylko jeszcze bardziej skomplikowane.
          Mówię ci, szczyt techniki! - w jego głosie zabrzmiał prawie zachwyt - Wszystko
          zautomatyzowane, dwóch ludzi do obsługi, cudo! Do błyszczącego kotła wspypuje
          się normalne ziarenka, a wychodzą nafaszerowane amfą i nikt tego nie jest w
          stanie odróżnić gołym okiem!
          - A co z wnętrzem? - zastopowałam ten zachwyt nad techniką.
          - Czyim wnętrzem?
          - No, przecież nie twoim! Twoje mogę sobie z łatwością wyobrazić. Co się dzieje
          z wnętrzem bobu? O rany, no z tą miazgą, którą zastępują potem amfetaminą?
          - A! To idzie w osobne pojemniczki, jako gotowe danie garmażeryjne. Zbyt jest,
          dodatkowy zarobek także. Chociaż, co to za pieniądze, w porównaniu z tymi z
          faszerowanego ziarna... Odrychtowali taką fabrykę, że oko bieleje. Widziałem na
          własne oczy i chyba to mnie zgubiło.
          Starałam się sobie to wyobrazić, chociaż nie wiem po co. Wcale nie chciałabym
          widzieć tej nowoczesności na własne oczy, bo miałam w planach jeszcze trochę
          pożyć. Chociażby w znośnym zdrowiu, bo o spokoju, to raczej szkoda już marzyć...
          Nalałam kawy do filiżanek i popatrzyłam w okno, za którym murem trwała ciemna
          noc. Boże, czy my wyjdziemy kiedyś z tej mojej kuchni? W tym momencie, Tomek,
          jakby czytając w moich myślach, powiedział:
          - Mam do ciebie dwie prośby. Obie jednakowo ważne. Musisz mi znaleźć, jakąś
          kryjówkę, to raz. Ale na to masz już chyba jakiś pomysł, jeśli się nie mylę?
          - Owszem, to się da zrobić. A ta druga prośba?
          - Hm... Nawet ważniejsza od pierwszej. Musisz pojechać do mnie do domu i zabrać
          parę papierów. Sam nie zdążyłem, a one są trefne i wolałbym, żeby nie wpadły w
          ręce policji. Tym bardziej tych skur...czybyków producentów. To jest pętla na
          moją szyję i bez nich, jestem prawdziwy trup.
          - Jak to pojechać do twojego domu? Dlaczego ja? Przecież nigdy u ciebie nie
          byłam. Nie może ktoś inny?
          - Własnie dlatego ty, że nigdy u mnie nie byłaś i nikt cię u mnie nie widział -
          odpowiedział z bezczelnym spokojem.
          Aha, czyli pozostałe koleżanki bywały u niego systematycznie... Cholera,
          wychodzi na to, że tylko ja z nim jeszcze nie spałam. I co? Mam to teraz
          odpracować za karę? Już się rozpędziłam, żeby po nocy lecieć do jego domu i
          błąkać się po licznych, jak słyszałam, komnatach. Nie mówiąc o ogrodzie, który
          ponoć był mieszanką angielskich ogrodów królewskich i rodzimych ostępów leśnych.
          - Nigdzie nie jadę. Wybij sobie z głowy.
          - Ależ pjedziesz, kochanie, pojedziesz. I to zaraz. Bo wiesz, w tych papierach
          ty też istniejesz. Więc przyniesiesz je również w swoim, dobrze pojętym
          interesie - w jego głosie brzmiał jak aksamit wysadzany zimnymi kryształkami
          słodkiej i twardej skały. Oczywiście, o ile taka w ogóle istnieje. W jego
          głosie była.
          Zaczęłam naprawdę żałować, że nie wsypałam do ekspresu arszeniku. Zerwałam się
          z taboretu.
          - Żebyś pękł! - wysyczałam z wściekłością - Gdzie masz te pieprzone papiery?
          - W sejfie. Zaraz ci wytłumaczę, jak go otworzyć. A tu masz klucze od bramy i
          od domu. Wjedź od razu do garażu, żeby cię nikt nie zobaczył.
          Nagle wstał, zbliżył się do mnie i pocałował mnie krótko i mocno. Jego wargi
          były ciepłe, miękkie i pachnące kawą...
          Jakim cudem udało mi się wreszcie wyjść z tej kuchni, sama nie wiem. Po chwili,
          jechałam pustymi ulicami, prosto w tajemnicę, z której rozmiaru nie zdawałam
          sobie sprawy. Gdyby ją znała, pewnie wolałabym rozbić samochód na pierwszej z
          brzegu latarni...

          Cdn.
      • groha Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. 17.05.05, 10:11
        Wielki, rozłożysty dom, do którego dotarłam bez trudu i błądzenia, stał cichy i
        ciemny. Zatrzymałam się na czymś w rodzaju dziedzińca, za mną było coś w
        rodzaju parku, a przede mną brama do garażu. Normalna brama, połyskująca
        metalicznie, którą miałam otworzyć za pomocą pilota, kurczowo ściskanego w
        ręku. Była ciepła, jasna, letnia noc, jedna z najkrótszych w roku, a ja czułam
        jak dygocą mi zziębnięte palce i szczękają zęby. Siedziałam i czułam, że z
        nerwów zaczyna boleć mnie żołądek. Dobra, skoro się powiedziało A, to jedziemy
        do końca alfabetu. Prztyknęłam w guziczek, brama otworzyła się prawie
        bezszelestnie i wjechałam do wielkiego pomieszczenia, które rzeczywiście było
        garażem i to na kilka samochodów. Stał w nim jeden, terenowy Jeep, zajmując
        sobą niewielką część tej hali, reszta była pusta. Zaparkowałam obok wnęki, w
        której zamajaczyło coś w rodzaju schodów.
        Wszystko wydawało mi się czymś w rodzaju, czyli inne niż spotykane na co dzień,
        większe i... niesamowite. Z jednej strony, strach niewątpliwie zaburzał mi
        percepcję, lecz z drugiej - to wszystko było rzeczywiście za duże, jak na
        jednego właściciela. Nawet na takiego, który prowadzi wyjątkowo bujne życie
        towarzyskie i uczuciowe.
        Sięgnęłam do skrytki po latarkę, przeżegnałam się zamaszyście i wysiadłam z
        samochodu, nie zatrzaskując drzwi, żeby nie robić hałasu. Na palcach pokonałam
        szerokie, choć dość strome schody i wielki hall, otwarty na następne
        pomieszczenie z przeszkloną ścianą. Domyśliłam się, że to salon. Przebiegłam
        przez jego hektary, rejestrując kątem oka jakieś przedmioty leżące na podłodze
        i ogólne wrażenie nieładu. To pewnie tutaj Tomek dostał w łeb i tu, leżącego w
        charakterze półtrupa, znalazła go Aśka. Było jasno, nawet nie musiałam zapalać
        latarki, bo oczy szybko przyzwyczaiły się do półmroku. Cała byłam nastawiona
        tylko na jedno: trafić w drzwi z lewej strony, otworzyć ten cholerny sejf i w
        nogi.
        Trafiłam i nogi wrosły mi w podłogę. Sejf był otwarty! A pod nim, na podłodze,
        leżała jakaś wielka kupa czegoś, co przystopowało mnie całkowicie. Czułam, jak
        staje mi serce i każdy włosek na całym ciele. Usiłując zapalić latarkę,
        walnęłam się boleśnie w mały palec i to pomogło mi nie zemdleć z wrażenia.
        Skierowałam promień światła na tę kupę i już nie miałam wątpliwości. Na
        podłodze leżał człowiek, a lśniąca, czarna kałuża wokół jego głowy, świadczyła
        o tym, że zapadł w sen wieczny...
      • groha Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. 17.05.05, 10:15
        Rany boskie, trup! Uciekać! Odwróciłam się na pięcie, usiłując zrealizować ten
        nakaz, dyktowany resztką świadomości. Na zesztywniałych nogach, starając się
        być bezszelestna i bezwonna, przebyłam kurcgalopkiem salon i hall, gdy nagle na
        schodach rozległ się głośny rumor i jęk pomieszany ze zduszonym okrzykiem:
        kurwa! Resztę zagłuszyło bicie mojego serca. Bez sił osunęłam się i usiadłam na
        najwyższym schodku, a strumień światła latarki, którą wciąż bezwiednie
        ściskałam w ścierpniętej ręce, padł na podłogę garażu i trafił w faceta,
        siedzącego u podnóża schodów. Jedną ręką trzymał się za plecy, drugą gwałtownie
        zasłonił sobie oczy.
        Fakt, że nie umarłam na tych schodach, świadczył wyłącznie o tym, że widocznie
        nie było mi jeszcze pisane i nie nadeszła moja ostatnia godzina. Patrzyłam tępo
        na faceta, który jakoś nie wykazywał chęci do zrywania się z podłogi, ani do
        innych gwałtownych czynów. Byłam uwięziona między trupem w gabinecie, a tym
        niedobitkiem w garażu i było mi już wszystko jedno.
        Facet podniósł głowę do góry, pewnie chcąc zobaczyć, kto świeci mu prosto w
        oczy i wtedy go poznałam. Zerwałam się na równe nogi.
        - Grzesiek! Na rany pańskie! Co ty tu robisz?
        Przestraszyłam go tym chyba okropnie, bo krzyknął piskliwie:
        - Kto to? Kto tu jest?
        - To ja, Anna – powiedziałam i zdając sobie sprawę z tego, że on mnie nie
        widzi, skierowałam światło na siebie, przy czym gwizdnęłam się w ucho, aż
        zajęczało. Rozcierając je, pomyślałam, że na serce to tu może nie wykituję, ale
        za chwilę sama zabiję się tą pierniczoną latarką.
        - Jaka An... Aha, to ty – stwierdził, jakby nagle uspokojony – A ty tu czego?
        - Długo by gadać. Słuchaj, tu jest trup!... – nagle zdałam sobie sprawę z tego,
        że on był tu chyba przede mną – Czy to ty go... tego.....?
        - Oszalałaś? Lepiej pomóż mi wstać, bo przez ciebie spadłem ze schodów i
        stłukłem sobie kość ogonową. Myślałem, że to morderca.
        - Ale skąd ty tutaj?! Jak się tu dostałeś?
        - Mam klucze, Tomek mi dał. Wszystko sobie opowiemy, ale teraz spieprzajmy z
        tej czerwonej oberży, dobra? Nie wiesz, gdzie Tomek?
        - Jedziemy do mnie. On tam czeka. Chociaż nie wiem, czy na ciebie też...
        Po chwili, wyjeżdżaliśmy na ulicę, pozostawiając za sobą piękną posiadłość,
        wyglądającą w mlecznej poświacie wstającego letniego ranka, jak oaza dostatku,
        bezpieczeństwa i spokoju. W ogrodzie budziły się ptaki, oznajmiając radośnie
        nowy dzień.

        Cdn.
      • kmsanczia Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. Wstę 17.05.05, 12:50
        Co ta wariatka tam robiła? - myślał Grzesiek starając się nie patrzeć w bok, na
        prowadzącą samochód Ankę. Był cały obolały a zgiętą prawą rękę cały czas
        przyciskał do kurtki. Tomek ją wysłał? Ale po co, żeby mnie sprawdzić? Przecież
        sam dał mi klucze i polecił absolutnie nikomu nie mówić co się dzieje. Miałem
        odebrać z sejfu ten cały nabój i schować w umówionym miejscu. Nie ufa mi? Na
        wszelki wypadek warto by się przyjrzeć w spokoju tym papierom, zanim mu je
        oddam. Tylko jak to zrobić, nie budząc podejrzeń Anki. Po co on ją w to wciąga,
        przecież to jej zupełnie nie dotyczy. I jak ona się dała na to namówić? Głupia
        jest jak próchno, chociaż inteligencji jej nie można odmówić. Ale zwykłej
        babskiej głupoty tym bardziej. Już bardziej bym się spodziewał na jej miejscu
        Aśki. Po niej można się wszystkiego spodziewać i zdaje się byłą ostatnio na
        tapecie. Tomek chyba gustuje w łatwych wydrowatych, w takim razie coraz bardziej
        nie rozumiem co tu robi Anna. I jeszcze ten jej anioł stróż. Ona chyba nie wie,
        czym on się naprawdę zajmuje...
        - Boli cię ręka? Może trzeba jechać na ostry?
        - Daj spokój, nic mi nie jest - starał się, żeby jego głos brzmiał jak
        najbardziej obojętnie.
        - Przecież widzę, że masz coś z ramieniem, może to złamanie.
        - Jedź i nie marudź, twardy jestem - poprawił kurtkę tak, by nie było widać
        ukrytej pod nią torby.
        - Ale słuchaj, zupełnie wyleciało mi z głowy! Ten trup! Kto to był?
        - Nie zdążył mi się przedstawić. Jak przyszedłem już leżał i nie było co zbierać
        - coś tam jednak było, pomyślał Grzesiek. Warto z tego zrobić użytek.
        - No, jesteśmy na miejscu. Pomóc ci wysiąść?
        - Nie rób ze mnie zramolałej kaleki.
        - Dobrze już, dobrze. Chodźmy na górę. Niech ja dorwę tego Tomka! W co on nas
        wpakował - narkotyki, ukrywanie się, a teraz jeszcze trup - wściekała się
        zrzędliwie Anka wchodząc na górę. Kiedy dotarli na piętro Grzesiek powstrzymał
        ją przed włożeniem klucza do zamka. Drzwi były uchylone, w całym mieszkaniu
        świeciły sie światła. Tomka nigdzie nie było...

        CDN
      • groha Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. 18.05.05, 22:28
        Cały piątek, to był prawdziwy obłęd. Jeśli to w ogóle był piątek? Bo chyba
        przestałam odróżniać dzień od nocy i dostałam całkowitej kołowacizny. Grzesiek,
        stwierdziwszy doskonałą nieobecność Tomka w moim mieszkaniu i okolicy, wykonał
        parę telefonów, w rezultacie których Tomek się nie odnalazł, a on sam, nie
        udzieliwszy mi ani jednego słowa wyjaśnienia, krzyknął z przedpokoju „cześć!”
        i przepadł bez śladu. A ja poczułam, że mam dość i jest mi już wszystko jedno.
        Niech się sami poprzerabiają na kapsułki z bobu czy amfy, wywiozą na koniec
        świata i pozabijają, co do jednego. Przestało mnie to obchodzić. Czy ja jestem
        maszyna do ciężkich robót myślowych, która zasuwa na okrągło? Ba, nawet taki
        komputer potrafi się zawiesić z nadmiaru danych, złej obsługi lub braku prądu,
        a co dopiero ja - normalna, żywa kobieta. Na litość boską, ja czasem muszę coś
        zjeść i się przespać!
        Z tego wszystkiego, sen okazał się najlepszym pomysłem, bo jedzenie jakoś mi
        nie wchodziło. Podobno krótka głodówka czyni cuda, więc machnęłam na nie ręką,
        wzięłam prysznic, który ujawnił kilka sińców niewiadomego pochodzenia (cholerna
        latarka!) i walnęłam się spać.
        Późnym popołudniem byłam znowu zwarta i gotowa do działania. Wprawdzie nie
        bardzo wiedziałam do jakiego, ale to nie było w tej chwili istotne. Wszystko
        jedno, tylko niech ja wreszcie coś wiem, do jasnej cholery! Niech mi się to
        wszystko jakoś poukłada w jedną całość, bo pęknę z wielkim hukiem. Zrobiłam
        sobie kawy i zaczęłam myśleć. Czasem potrafię. Oto dotarło do mnie, że cała ta
        afera objawiła mi się, jakby od tyłu i żeby ją zrozumieć, muszę się cofnąć i
        dotrzeć do jej początku. Na moment przypomniała mi się czarna kupa pod sejfem,
        co spowodowało, że zachłysnęłam się kawą, musiałam się przebrać i posprzątać,
        dzięki czemu odzyskałam równowagę. Niech szlag trafi trupa! Niech go znajdzie
        kto chce, policja, bandziory, Aśka lub robaki, nic mnie to na razie nie
        obchodzi. On jest tylko skutkiem czegoś, o czym, jak dotąd mam mgliste pojęcie
        i prędzej pierzem porosnę, niż się nie dowiem! Myśleć, myśleć, kobieto!
        Wieczorem miałam już gotową listę wszystkich potencjalnych uczestników imprezy
        bobowej i część z nich zdążyłam obdzwonić, dyplomatycznie badając, czy dotarły
        do nich jakieś ponure wieści. Większość z nich tkwiła w niewiedzy, szykując się
        na jutro i pytając co będzie lepsze: wino czy piwo oraz czy zaczęłam już
        gotować bób. Nie pozbawiłam ich nadziei na dobrą zabawę, niech się szykują. Jak
        przyjadą do Tomka i znajdą trupa w jego włościach, sytuacja zada im takiego
        bobu, że im się odechce. Jeśli maczali w tym palce, nawet bezwiednie, to
        trudno. Nie ja im je wkładałam, nie ja będę ich oświecać. Szczególnie, że sama
        wciąż jestem ciemna, jak tabaka w rogu.
        Na liście pozostały mi jeszcze 4 osoby: Sylfida, jej nie mąż Misio , Aśka i
        Krzyś. Tomka i Grześka, którzy tkwili na początku listy, byłam zmuszona z niej
        wykreślić, bo ich komórki milczały, jak grób.
        Cała nasza paczka trzymała się od czasu studiów. Ja, Aśka, Sylfida, Krzyś,
        Tomek, Grzesiek... Ktoś z niej ubywał na jakiś czas, ktoś przyprowadzał ze sobą
        swojego aktualnego partnera życiowego, więc jej liczebność była płynna, ale
        wciąż się jakoś trzymaliśmy. Czasami nie widzieliśmy się rok, ale to nie
        przeszkadzało nam o sobie myśleć „paczka”, czyli kumple, przyjaciele, ktoś, kto
        jest nawet wtedy, gdy mieszka na drugim końcu świata. Spotykaliśmy się, było
        nam razem wesoło, żarliśmy się o byle głupstwo, nawzajem ładowaliśmy swoje
        akumulatory i tak miało być zawsze. A teraz wszyscy jesteśmy podejrzani... Co
        ja właściwie o nich wiem, oprócz tego, że Tomek kocha wszystkie kobiety, Aśka
        wszystkich facetów, Sylfida swojego Misia, a Krzyś kogoś, o kim nigdy nie mówi?
        Aha, wszyscy lubią bób... Czyli wiem o nich niewiele więcej, niż o tych
        pieprzonych narkotykach, chociaż znam ich tyle lat, a narkotyków, jak żyję, nie
        widziałam na oczy. A podobno przemycaliśmy je razem.
      • groha Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. 18.05.05, 22:48
        Telefon Aśki nie odpowiadał, więc wystukałam numer Sylfidy. Ona zawsze wszystko
        wiedziała najlepiej. Żywiła się plotką, jak pysznymi ciasteczkami, co doskonale
        robiło jej na wszystko, a na prezencję najlepiej. Prawdziwa Sylfida
        wyglądałaby przy niej, jak pomiotło. Nasza Sylwia, słusznie przezwana Sylfidą,
        oprócz wspaniałego wyglądu dysponowała tak imponującym charakterem, że
        mężczyźni najpierw lgnęli do niej, jak do plastra miodu, a potem szybko
        uciekali. Zawsze jakby nieco mniejsi i trochę stłamszeni. Obecny Misio
        wytrzymywał jej tyranię na tyle długo, że przy każdym spotkaniu patrzyliśmy,
        czy już ma aureolę nad głową. Jeszcze nie miał, widać pokłady jego świętości
        szły w parze z upodobaniem do męczeństwa, bo wciąż wyglądał na ekstatycznie
        szczęśliwego.
        - Proszę – głos Sylfidy zabrzmiał mi w uchu, jak dla wojska rozkaz „baczność!”
        - Część Sylwia. Szykujesz się na imprezkę? – postanowiłam wspiąć się na wyżyny
        dyplomacji lepiej, niż szef delegacji rządowej w kraju wroga.
        - To ty nic nie wiesz? – jej głos nabrał kobiecego brzmienia, choć do
        łagodności było mu tak daleko, jak mnie do gwiazdy hip-hopu. Ale ro znaczyło,
        że zaraz zacznie mówić o rzeczach najbardziej ją interesujących – Przecież Aśka
        miała do ciebie dzwonić... Tomek został zamordowany! Zawsze mu mówiłam, żeby
        nie podskakiwał, bo nadepnie Bogu na odciski. Nie słuchał mnie i teraz ma. Aśka
        wypłakuje po nim oczy, a jemu zachciało się tej zasranej boginki i...
        - Jezu, o czym ty do mnie mówisz? – jęknęłam. Zawsze czułam,że przy niej trochę
        głupieję. Nie tylko faceci tak mieli – Jakiej boginki? Jakiego Boga za nogi?...
        - E, to ty nic nie wiesz. Boga mafii, kochana, prawdziwej mafii! Przespał się z
        jego żoną i pewnie wdepnął w samo gówno. Z nimi nie ma żartów. A oni obaj z
        Grześkiem robili interes życia, wiesz o tym, nie? Mieliśmy wszyscy na tym
        zarobić, widziałam faktury. Też widziałaś, więc sama wiesz.. A...
        - Zaraz – w jednej chwili oprzytomniałam – Jakie faktury?
        - No, faktury. Takie kwadratowe, niebieskie, z pieczątką na górze i podpisem na
        dole. Co się głupio pytasz? Przecież podpisywałaś, nie? Słuchaj, to nie jest
        rozmowa na telefon – nagle jakby się zreflektowała.
        - Właśnie. Muszę z tobą natychmiast pogadać. Możesz przyjechać do mnie? – myśl,
        że mogłabym pojechać do niej nawet mi nie zaświtała. Misio był zakodowany w
        moim umyśle, jako dodatek do Sylfidy, uniemożliwiający spokojną rozmowę w
        cztery oczy. A tylko takiej teraz pragnęłam.
        - A wiesz, że to doskonały pomysł, bo Misio właśnie wziął się za generalne
        porządki. Miałam iść do Aśki, ale widzę, ze ty jesteś potwornie
        niedoinformowana, więc lecę do ciebie. Przy okazji wstąpię do Tomka, żeby go
        zobaczyć na własne oczy. Bo on chyba jeszcze tam leży w tym salonie, biedaczek
        i coś z tym trzeba zrobić, a dotąd nie miałam czasu i nie ufam policji, wiec....
        - Sylwia! – ryknęłam do słuchawki – Nigdzie nie leży! Już wstał! Nie ma go!
        Niech cię ręka boska broni tam jechać. Omijaj ten pałac szerokim łukiem. I
        natychmiast tutaj przyjeżdżaj, bo cię zaduszę! Natychmiast!
        Już ja z niej wszystko wyduszę, niech tylko się zjawi. O jakich fakturach ona
        mówi? W co tym dupkom, Tomkowi i Grześkowi zachciało się bawić? Jeszcze ta
        boginka od jakiegoś mafioza... Pewnie tego od bobu. A ten głupek akurat musiał
        wleźć do mafijnego łóżka, jakby mu było mało normalnych. Czym on myśli? Bo
        chyba nie głową. A Grzesiek nie lepszy idiota. Biznesmen, a czasem taki durny i
        naiwny, jakby nie z tego świata.
        Dzwonek przy drzwiach przerwał mi w momencie, gdy byłam przy trupie w gabinecie
        Tomka i ze wstrętem usiłowałam zajrzeć mu w twarz.
        Na progu stała Sylfida, w całej swojej krasie, a za nią, nieco zmiętoszony
        Grzesiek, co nie byłoby dziwnym zjawiskiem, gdyby na nią leciał. Ale o to, przy
        całej jego naiwności, nigdy go nie podejrzewałam. Bał się jej, jak diabeł
        święconej wody i jej facetów traktował, jak ofiary kataklizmu. Teraz sam
        wyglądał, jak ofiara. I sądząc po minie, chyba zdawał sobie z tego sprawę.
        - Przyprowadziłam zgubę. – oświadczyła radośnie – Błąkał się koło domu Tomka,
        dasz wiarę? Chodź, chodź ptaszku. Już my z ciebie wyciśniemy wszystko, czego
        jeszcze nie wiemy. Prawda, Anka?
        O tym, że jej się to uda, byłam więcej niż pewna. Grzesiek chyba też, bo
        popatrzył na nas, a potem w okno, jakby w przekonaniu, że jedynym dla niego
        ratunkiem pozostaje skok z trzeciego piętra...

        Cdn.
        • rene8 Re: Rozdział: Aśka. 19.05.05, 22:05
          -O Boże co teraz? Co ja mam robić?
          Aśka latała po swoim mieszkaniu jak pszczoła w ulu. Gadała na głos do siebie.Bo
          komu miała powiedziec,ze znalazła swojego "nie-faceta" w stanie wskazującym na
          koniec żywotu?
          -Jezu teraz mnie dorwą, Ankę dorwą! O ją najprędzej! Bób sobie wymyśliła!
          A temu... i madrej spółce to powtarzać nie trzeba."Przecież można zrobić
          interesik!" No to ma ! Zadzwonic do niej? Nie!przecież zaraz usłyczę na temat
          mojego zdrowego rozsadku! po co ja gadałam z tą dziwczyną "mafiozy"!? Blond
          włosy nie dopuszczają takich rzeczy. ale może udam blondynke i zadzwonie żeby
          się dowiedzieć co słychać? No co w końcu na policje nie zadzwonię."Lamia" jedna
          wyciagneła mnie na spytki a ja ...wyśpiewałam jak ta lal .Żeby to wino chociaż
          było dobre!Sikacz.Wiem zadzwonię do Sylwii. Ona ma głowę do nieprzywidywanych
          sytuacji.
          • rene8 Re: Rozdział: Aśka.I 20.05.05, 10:25
            Znalezienie telefonu nie okazało się tak proste jak myslała.W końcu znalazła go
            w pralce z brudnymi ciuchami,które miała na sobie kiedy znalazła Tomka.W końcu
            trzeba było zatrzeć ślady!a ze to był nowiutki kostiumik to przecież szkoda
            wyrzucać.Telefon wskazywał "nieodebrane" i parę smsów.Nieoddebrane:
            nieznany,nieznany,Dora...Po co ta lamia do mnie dzwoni?Już chyba wystarczajaco
            mnie załatwiła.dalej...krzyś i znowu Dora,nieznany.Dobra dzwonię do niej.A co!
            -Hallo?
            -To ja.Mam doła.Moze byśmy się spotkały?-głosik mi dzwięczy ja pensjonarce.
            -Co się stało?-gówno facet mi przez ciebie "kipnął"
            -Wiesz Dora ?Tomek to chyba się naprawde w Tobie zakochał.PO mojej
            awanturze ,rozstalismy się i do tej pory się nie odezwał.Wiem.Wiem Co mi
            powiesz!Chciałam Cię ostrzec przed nim,że bedziesz kolejna.Ale chyba się
            myliłam.
            -No..wiesz.Rozumiem...Zazdrosna kobieta.Ze mna jak wczoraj rozmawiał to nie
            widziałam entuzjazmu do mnie.Chciał wiedzieć tylko czy Maki wie o nas.No nie
            podobałao mi sie to.
            -Jak to wczoraj z Toba rozmawiał???-co ona bredzi,może się ktoś za niego
            podszył?
            -wpadł póżnym wieczorem,no właściwie noc był.I nie był zbyt miły.No
            powiedziałam,że głupia nie jestem,zeby się chwalić takim kochankiem przed
            Makim,ale ostatnio ciągle robi interesy ,więc za mało ze mna spędza
            czasu.Widzisz i jak ja mam nie szukać...
            -Cicho!!!Jak to był u ciebie?-ja zwariowałam?,ona zwariowała?,świat zwariował-
            kiedy się z nim widziałaś?
            -No wiesz?!JA tak podejżewałam ,że ty dzwonisz nie w tych dobrych
            intencjach,ale żeby do mnie ?!Z taka zazdrością
            -Dora...-uspokój się ,tylko spokój nas uratuje-Dora ja porprostu sie martwię o
            niego.-uff,moje aktorstwo to sztuka!A w głowie :zabije ja za chwilę kogos!
            - A no tak.on coś gadał o Grześku czy Go widziałam kiedys z Mikim.No to mówię
            że nie pamiętam.I poszedł.
            -gdzie?
            -nie wiem!
            -to cześć.
            Kto mi powie co tu się dzieje?Dzwonię do Grześka.nie! Do Sylwii.O kurde jeszcze
            tych smsów nie przeczytałam!

            CDN
            • altu Re: Rozdział: Aśka.I 20.05.05, 11:47

              Dora usiadła w fotelu. Zakręciła blond lok na palcu i oddała się rozmyślaniom.
              O co tak naprawdę chodzi? Zadzwoniła do niej ta wywłoka, urządziła scenę
              zazdrości i się tak nagle rozłączyła. Hm.. może chodzi tutaj o to, że próbowała
              wybadać grunt? Wybadać, jak daleko zaszły jej relacje z Tomkiem? A potem
              donieść Mikiemu? Hmm.. no tak, prowadzi on ciemne interesy, ale przeciez nie do
              tego stopnia, że mógłby coś zrobić jej kolejnemu gachowi w przypływie
              zazdrości. Miki był facetem bardzo zajętym, a że ona uwielbiała męskie
              towarzystwo, zwłaszcza nocą, to wydawało jej się bardzo naturalne, że musiała
              mieć kogoś, z kim nie bałaby się spać..
              Dora weszła do sypialni, zaczęła się nerwowo przechadzać od okna do szafy. W
              dalszym ciągu rozmyślała o tym telefonie od Aśki.
              Zrobiła już kilka takich rundek, kiedy postanowiła, że się ubierze i wyjdzie na
              zakupy. Zawsze jej to dobrze robiło. A może fryzjer? Otworzyła szafę ze
              znudzoną miną i nagle dojrzała coś, czego jeszcze dzień wcześniej tam nie było.
              Tak, była tego pewna. Na samym dnie szafy, tam, gdzie stały jej klapki
              kąpielowe, leżała teczka. Czerwona tekturowa teczka z gumką. Zupełnie taka
              sama, w jakiej przechowywała pamiątki po mamie.
              Jej umysł próbował ogarnąć całą sytuację. Bała się tam zajrzeć. Nie chciała
              oglądać żadnych dokumentów, jakie przynosił do domu Mike. Nie chciała wiedzieć,
              nad czym teraz pracuje. Jednak wiedziona jakimś mocnym przeczuciem ostrożnie
              wzięła teczkę w dłonie. Była ciężka. Bardzo ciężka. Zupełnie tak, jakby ktoś
              powkładał do niej metalowe arkusze. Delikatnie potrząsnęła. Nie wydały żadnego
              dźwięku.
              Za to nad jej uchem rozległ się gong. Upuściła teczkę, która upadła z hukiem na
              podłogę w sypialni rozsypując całą swoją zawartość.
              W umysł Dory wkradła się panika.
              • altu Re: Rozdział: Aśka.I 20.05.05, 12:12
                Ręce zaczęły się jej trzęść. Nie wiedziała, co ma robić najpierw. Czy sprzątać
                dokumenty, czy iść otwierać drzwi. Poczuła co to strach. Dawno już tak się nie
                czuła. Jej serce łopotało niczym flaga przy silnym wietrze. Jednak powoli
                odzyskiwała zdrowe zmysły; „Mike miałby klucze. Więc to nie on. Zresztą, po co
                miałby przychodzić w południe do domu??. Więc jeżeli to nie on, to musi być
                ktoś obcy. Z nikim się nie umawiałam. Więc mnie nie ma.” Tok rozumowania Dory
                zawsze był czysty, prosty i mało skomplikowany.
                Nawet nie poszła sprawdzić, kto dzwonił. W momencie, kiedy nieco ochłonęła i
                schyliła się, żeby pozbierać rozsypane papiery, gong zabrzmiał raz jeszcze.
                Szybko się wyprostowała ze strachem w oczach. Serce biło jej tak szybko, jakby
                chciało uciec z jej pięknych i kształtnych piersi. Obejrzała się nerwowo za
                siebie i zaczęła się zastanawiać, czy drzwi na pewno są zamknięte. Jeszcze
                chwilę odczekała, ponownie się schyliła i kiedy dotykała pierwszej kartki
                papieru, gong odezwał się po raz trzeci.
                Tym razem się nie podniosła. Ręka, jakby zamurowana, nawet nie drgnęłą. Dora
                wzięła w płuca głęboki oddech. „Tylko spokojnie” – powiedziała półszeptem.
                Dźwięk jej własnego głosu sprawił, że poczuła się pewniej. A przynajmniej dał
                jej nieco odwagi do tego, co musiała zrobić.
                Starała się nie patrzeć na to, co zbiera. Wiedziała już, że z pewnością
                pomyliła kolejność dokumentów. Ale tym postanowiła się nie przejmować. Po kilku
                minutach wszystkie papiery były z powrotem w teczce. Chowała ostatni, kiedy
                kątem oka dostrzegła u góry kartki ręcznie napisane trzy słowa: „Dora lubi
                bób”. Zastanowiło ją to do tego stopnia, że nie potrafiła oderwać od tego
                napisu wzroku.
                Jednocześnie była świadoma, że to, co czyta to wierutne kłamstwo. Nienawidziła
                fasoli, grochu, bobu i innych roślin strączkowych. Miała uraz z dzieciństwa,
                kiedy szła przez ogródek babci, przewróciła się, skręciła kostkę, i przy okazji
                niemalże nie udusiła przez zaplątny wokół szyi pęd bobu. Od tamtej pory nie
                jadła niczego, co rosło w postaci strączków.
                Powoli jej wzrok przeniósł się na to, co było poniżej. Była to kserokopia
                wyciągu bankowego, opiewająceg na milion złotych. Z dopiskiem: zaliczka na bób.
                Konto, na które wpłynęły pieniądze, było na nazwisko: Dora Jurczyk. Dorze
                zrobiło się słabo. O takiej kwocie kiedyś gdzieś słyszała, ale nie mogła sobie
                wyobrazić, żeby tyle pieniędzy wpłynęło na konto z jej imieniem i nazwiskiem.
                Ale dopiero po chwili dotarło do niej, że to ona jest właścicielką konta.
                Konta, o którym nie ma zielonego pojęcia.
                Niemalże w pośpiechu położyła teczkę tam, gdzie leżała. Postanowiła, że o niej
                zapomni. Jeżeli Mike ją tam zostawił, to lepiej będzie, jak ją tam zastanie.
                Jednak nie mogła oprzeć się pokusie zabrania tej kartki, gdzie aż dwukrotnie
                było napisane jej imię.

                cdn
                • altu Re: Rozdział: Aśka.I 20.05.05, 14:56
                  Dora usiadła na łóżku. Poły jej szlafroczka rozchyliły się ponętnie. Głos miała
                  zmierzwiony i a w jej oczach widać było błyski szaleństwa. „Tylko spokój może
                  mnie uratować” – pomyślała nerwowo rozglądając się po pokoju. Nagle jej całe
                  dotychczasowe życie stanęło jej przed oczyma. Wiedziała, że Mike jest niezbyt
                  fair grającym biznesmenem, ale nie wiedziała, do jakiego stopnia gra nieczysto.
                  Dzisiaj, przed chwilą poznała jego możliwości. Zdawała sobie sprawę z tego, że
                  to może być tylko czubek góry lodowej. Że to może być tylko pstryczek do
                  wielgachnego przycisku odpalającego bombę.
                  Bo jakoś nie wierzyła, że faktycznie jest posiadaczką konta z okrągłym milionem
                  na koncie. Odkąd skończyła liceum i zaraz po nim poznała młodego studenta
                  informatyki nie skalała swego życiorysu choćby jednym przepracowanym dniem. Jej
                  całą pracą było chodzenie na zakupy, do fryzjera i kosmetyczki, by dobrze
                  prezentować się na różnych imprezach, bankietach czy spotkaniach towarzyskich.
                  Fakt, że kosztowało to mnóstwo wysiłku, ale ona na to nic nie mogła poradzić.
                  Była piękna, i dzięki urodzie miała to, co miała. Czyli dwadzieścia osiem lat,
                  piękny dom, luksusowy samochód, ubrania najlepszych domów mody, biżuterię. I
                  względnie święty spokój. Aż do dzisiejszego dnia.
                  Jakoś do tej pory nie zastanawiała się, skąd Mike miał kasę. On, zawsze przez
                  nią pytany, odpowiadał: „kotku, przecież ja ciężko na tą kasę pracuję. I
                  potrzebny mi ktoś, żeby mnie kochał. Dlatego mam ciebie.” I jej to zawsze
                  wystarczało. Nie chciała się wtrącać w jego interesy i niewiele ją to
                  obchodziło.
                  Cieszyła się, gdy Mike kupił jej ładny ciuszek czy jakieś świecidełko – w ten
                  sposób mówił, że ciągle mu się podoba i że ją kocha. Ostatnio dosyć często
                  wyjeżdżał – głównie do Ameryki Południowej i Łacińskiej, i przywoził jej
                  cudowne rzeźby, chyba azteckie. Za bardzo się na sztuce nie znała, ale podobały
                  jej się za prostotę i taką magiczność.
                  Konto, z którego zawsze dostawała pieniądze, było Mikiego, ale jej odpowiadało,
                  że co tydzień Mike kładł na stole w kuchni kupkę pieniędzy i uśmiechając się
                  mówił z obolałą miną: „do końca tygodnia musi ci wystarczyć”. I ona go właśnie
                  za to kochała. Dlatego z nim była.
                  Ale teraz, siedząc na brzegu łóżka, spoglądała na ściany z ładnymi szkicami, na
                  dywan z długim włosiem, na szafę z wiśniowego drzewa i sama nie wiedziała, co
                  ma na ten temat myśleć. Bo coraz częściej po głowie kołatała jej myśl. A jak to
                  z nielegalnych interesów?? Za bardzo nie wiedziała, czym mogły być nielegalne
                  interesy, ale przyjęła to jako jedyne rozsądne wytłumaczenie tego wszystkiego,
                  co jej się przydarzyło.

                  (cdn)
      • groha Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. Wstę 20.05.05, 16:25
        Po jednej godzinie, dwóch dzbankach kawy i trzech tabliczkach czekolady, w
        większości pożartej przez Sylfidę, nie posunęliśmy się ani o krok do przodu.
        Znękany Grzesiek wypierał się wszelkiej wiedzy na temat działań Tomka,
        twierdząc, że on zna się na uprawie roli, a nie na machlojkach. Został jednak
        szybko przywołany do porządku przez Sylfidę, której syreni głos zmusiłby do
        gadania polny kamień, gdyby zaszła taka potrzeba. Grzesiek, choć szary na
        twarzy, nie był taki twardy.
        - Ty mi tu nie pieprz głodnych kawałków, kotek! Nic nie wiesz, na niczym się
        nie znasz, a do Tomka przyjeżdżałeś co tydzień, żeby mu kwiatki podlewać, tak?
        Zamykaliście się obaj w tym jego biurze, żeby was broń Boże nikt nie usłyszał i
        pewnie gadaliście o podniesieniu wydajności z jednego hektara i przeniesieniu
        na drugi, co? Bywałam, widziałam i coś tam mi się obiło o uszy, choć z Tomka
        też nic nie mogłam wyciągnąć. Obiecywał złote góry i prosił o trochę
        cierpliwości. Tylko niewinne fakturki na nas wystawiał, he, he...
        Wtedy Grzesiek wyszarpnął z kieszeni plik papierów i rzucił je na stół z
        okrzykiem:
        - Masz, masz te swoje faktury, możesz je sobie w kibelku powiesić!
        Sylfida, sycząc jadowicie, obrazowo zaczęła przedstawiać, do czego są jej one
        teraz potrzebne oraz gdzie i w jakim poważaniu ma ich obu, czyli Tomka i
        Grześka. Kiedy awantura, jak zwykle, zaczęła zmierzać do wywlekania na światło
        dzienne intymnych części ciała oraz wzajemnego czepiania się własnych matek i
        posądzenia, że kiedyś źle się prowadziły, udało mi się wyłączyć. Przeglądałam
        faktury, z których, jak byk wynikało, że od firmy „Tomash&Co.” osobiście
        nabyłam 100 kilogramów bobu świeżego łuskanego pierwszego gatunku, po 2,90
        netto za kilogram , co poświadczał podpis zbliżony do mojego, umieszczony w
        odpowiedniej rubryce. Identyczne faktury były wystawione na Sylfidę, Misia,
        Aśkę i Krzysia. Jezus Maria, zakupiliśmy pół tony bobu!! Płacąc gotówką! Przez
        moment wróciło widmo wanny, ale szybko zbladło, wyparte przez wielką
        ciężarówkę...
      • groha Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. Wstę 20.05.05, 16:32
        - Cicho!! – wrzasnęłam, bo dotarło do mnie, że oni nadal się kłócą – Co TO
        jest??!
        - Jak to co? Dowody dla Urzędu Skarbowego na machlojki nieskazitelnej dotąd
        firmy Tomash end coś tam – Sylfida natychmiast porzuciła gnębienie Grześka.
        - Ciebie nie pytam. Grzesiek, oprzytomnij! Do czego to miało służyć? Błagam,
        tylko jasno i po kolei, bo ja już nie mam cierpliwości. Poczekaj, dam ci
        koniaku. I gadaj, jak na spowiedzi, wszystko co wiesz.
        Koniak dobrze nam zrobił, a mnie najlepiej, bo chlapnięty na prawie pusty
        żołądek, zobojętnił i uodpornił na wstrząsy. Tak mi się przynajmniej w tym
        momencie wydawało. Sylfidę nieco zatkał, a Grześkowi wreszcie rozwiązał język.
        - Wszystko miało być proste, jak drut. Obsiałem trochę tym bobem, niedużo, tak
        z 80 hektarów...
        - Jezu... – jęknęła Sylfida.
        - Cicho bądź. Dla ciebie doniczka, to za dużo, dla niego 80 hektarów, to mało.
        Dawaj dalej, Grzesiu.
        - Obrodził, jak głupi. Jeszcze nie cały zebrany z pola. Tomek znalazł tego
        Smalczyka...
        - Jakiego Smalczyka? – teraz ja mu przerwałam.
        - No, Mika Smalczyka, żeby go piekło pochłonęło. Odbiorca to miał być, jak
        anioł. Miał brać wszystko na pniu, płacić gotówką i w ogóle – szał ciał i
        uprzęży. Ale nie chciał faktury na całość, a ja musiałem ją mieć, więc Tomek
        wymyślił, że zrobi się taki mały bałaganik z fakturami, że niby on kupi całość,
        a sprzeda po kawałku, każdemu po trochę. Wolno kupić trochę bobu na własny
        użytek, nie? Wszyscy się zgodzili podpisać, bo co im zależało, lubią bób, zeżrą
        i śladu po nim nie zostanie. Co ci będę tłumaczył, miało być czysto w
        papierach, a że tego... No podpisaliśmy za ciebie, bo akurat siedziałaś w
        Stanach. Kto mógł przypuszczać, że Tomek napali się na tą głupią krowę...
        - Czyją krowę? Tego Boczusia... Tłuszczyka... czy jak mu tam? – zapytałam
        - Smalczyka. No, jego. Dora jej jest. Facet ma na jej punkcie takiego fioła, że
        świat nie widział. I pewnie by nie zobaczył, gdyby Tomek nie wlazł jej do
        łóżka, a przy okazji pooglądał fabrykę tego całego Mikusia. Wtedy dopiero
        okazało się, że to mafia, ku..rde balans. Zrobił się smród, było gadanie o
        jakimś szantażu, a dalej to już mało wiem, bo Tomek nabrał wody w gębę.
        Przedwczoraj zadzwonił, żebym przyjechał, bo robi się gorąco i muszę mu pomóc.
        To przyjechałem i... Dalej znasz. Spotkaliśmy się przy tym samym trupie i przez
        ciebie spadłem ze schodów. Cholera jasna! Zostawiłem u niego samochód! W tym
        lasku obok. Rany, trzeba go stamtąd zabrać. Nowy, dopiero kupiłem. Anka, jedźmy
        tam, bo jeszcze jakiś gnój mi go podprowadzi.
        Machnęłam ręką na tę kroplę koniaku, którą wypiłam, zagryzając czekoladą.
        Pojechaliśmy. Miałam w nosie samochód Grześka, gnała mnie przede wszystkim
        ciekawość, czy ten trup nadal tam leży...
        • edeka5 Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. Wstę 21.05.05, 11:34
          • Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach.
          groha 20.05.2005 16:32 + odpowiedz


          Samochód Grześka stał za gęstymi krzakami, niewidoczny z ulicy, zaparkowałam
          obok i postanowiłam zerknąć na tę czerwona oberżę, choćby z ogrodu. W Grześku,
          uspokojonym co do swojego nowego cacka, nagle obudził się mężczyzna, który
          stwierdził, że baby samej w nocy nie puści i idzie ze mną. Sylfida, kręcąc
          kółka na czole, powiedziała, ze woli popilnować samochodów.
          Byłą już późna noc, w przeciwieństwie do poprzedniej – ciemna i pochmurna.
          Unikając głównego wejścia, przeleźliśmy przez płot i zaczęliśmy się przedzierać
          przez tę część ogrodu, która przypominała zaniedbaną knieję. Bez latarki,
          usiłując iść na palcach, żeby nie robić hałasu, przeszliśmy chyba całe Bory
          Tucholskie, gdy wreszcie znaleźliśmy się obok domu.
          Na podjeździe, tuż obok lampy solarnej, która dawała dość marne, ale jednak
          światło, siedział facet. Trzymał się za głowę i kiwał się, jak dziecko z
          chorobą sierocą. Nagle podniósł się nerwowo i popatrzył w naszą stronę.
          Widocznie, mimo usilnych starań, nie udało nam się płynąć nad ziemią i
          robiliśmy trochę rumoru. Matko boska, Krzyś! Wyglądający, jak zmora, ale
          poznałam go natychmiast. To był Krzyś!
          - Krzysiu! To ja, Anka! Nie bój się! – zawołałam dramatycznym szeptem,
          wychodząc zza drzewa. Grzesiek chyba z wrażenia zapuścił korzenie, bo się nie
          ruszył.
          - Strze... strzelali... do mnie – wyszczękał Krzyś, patrząc bez przytomności –
          U... uciekajmy!
          W tym momencie usłyszałam dziwny trzask, coś gwizdnęło mi koło ucha, Krzyś
          rzucił się w moim kierunku. Skulona, zdążyłam uskoczyć za drzewo, walnęłam
          bykiem stojącego za nim Grześka, poczułam, jak w plecy wbijają mi się palce
          Krzysia, a Grzesiek ciągnie mnie za włosy, charcząc mi do ucha zduszonym
          szeptem:
          - W nogi! Tędy, pod krzaki! Nisko, przy samej ziemi! Chodu!
          Nie wiem, jakim cudem nie wybiłam sobie oczu i nie zostawiłam całej fryzury na
          którymś z badyli. Nie pamiętam, jak przeleźliśmy przez płot i wsiedliśmy do
          samochodu. Ale do końca życia nie zapomnę oczy Sylfidy, która ujrzawszy nas,
          zdołała tylko wyszeptać:
          - W imię ojca i syna....

          Cdn.
          • tw_muza Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. Wstę 21.05.05, 14:29
            A chwilę potem, uznawszy zapewne, że ten komentarz nie oddaje całokształtu
            kłębiących się w niej uczuć, dodała półgłosem:
            -O żesz kurwa....
            -Spadamy stąd... Szybko!!! - syczał Krzyś, w panice obiegając samochód dookoła
            i z niewiadomych przyczyn próbujący dostać się do środka jakoś od strony
            bagażnika.
            -Właź, kretynie!!! - Grześ otworzył tylne drzwi samochodu i usiłował wepchnąć
            do środka lekko opierającego się Krzysia, który sprawiał wrażenie jakby
            rozważał możliwość wsiadania do samochodu drzwiami tylnymi, przednimi oraz
            przez szyberdach jednocześnie. W tym momencie coś z hukiem uderzyło w bagażnik -
            nigdy nie siedziałam w ostrzeliwanym samochodzie, ale że to był pocisk, nie
            miałam żadnych wątpliwości. Puściłam sprzęgło i samochód ruszył gwałtownie. Na
            tylnym siedzeniu zakotłowało się - Grześ zrezygnował z konwencjonalnego sposobu
            wsiadania do samochodu i rzucił się na tylne siedzenie, na którym był już Krzyś.
            -Drzwi zamknij, pacanie! Świecimy się jak Las Vegas! - wrzasnęłam do niego,
            kątem oka z aprobatą rejestrując na siedzeniu obok siebie pobladłą Sylfidę,
            zapiętą regulaminowo w pasy.
            -Strzelali do nas..... Matko boska... trafili nas.... w tył nas trafili....
            Anka, w tył nas trafili... Strzelali...
            - A ty myślałaś, że co, sowa nasrała?! - musiałam się skupić na prowadzeniu
            samochodu, w lesie i po ciemku, bo świateł przytomnie nie włączyłam, z tyłu
            jakaś strączkowy odłam mafii strzelnicę sobie urządza, a ta komentuje, jak
            jakiś niedorobiony korespondent wojenny. Zamknęła się, ale dla odmiany
            konwersację podjął zduszonym lekko głosem Krzyś:
            -Grzesiek, kurwa... Jak Ci się podobam, to z kwiatami przyjdź w sobotę... Złaź
            pacanie, oddychać nie mogę... Nie dałem się zastrzelić to ten mnie teraz
            udusi...
            -Życie takiemu uratujesz, to i tak pretensje będą, że garniturek
            pognieciony....- sytuacja na tylnym siedzeniu zaczęła się normalizować, obaj
            panowie zrezygnowali z warstwowego leżenia i siedzieli, ostrożnie wyglądając
            zza zagłówków na jednolitą czerń lasu za nami, narzekania ucichły, jazda po
            wertepach z każda chwilą oddalała nas od wroga.
            -Nic nikomu nie jest? - zapytałam podzwaniających zębami miłośników bobu -
            Krzysiu, z tobą jak?
            -W porządku chyba... tylko ten tak na mnie skoczył znienacka, palec sobie w oko
            wsadziłem...
            -Pisemnie cię miałem uprzedzić? Z jakim wyprzedzeniem byś sobie życzył? Trzech
            dni roboczych?
            -Jak już ustalicie między sobą te procedury, to może znajdziecie chwilę, żeby
            mnie poinformować, gdzie my, do jasnej i nagłej, jesteśmy? - las bowiem
            niespodziewanie się skończył, wyjechaliśmy na jakąś łąkę, odgłos pod oponami
            zmienił się i stał się podejrzanie wilgotno mlaskający....
            • tw_muza Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. Wstę 23.05.05, 13:29
              - Do informacji trystycznej se zadzwoń!!! Skąd ja mam wiedzieć, gdzie mnie
              wywiozłaś?!
              - Mogę cię odwieźć z powrotem, jak ci się nie podoba!
              - Uspokójcie się, do cholery! - Sylfida najwyraźniej doszła do siebie, lub po
              prostu wmówiła sobie, że to co trafiło w nasz bagażnik to była tylko sowia
              kupa. Pewnie, sowa kaliber 38...
              - Chyba już można światła włączyć?... Co?... I wycofaj trochę, bo w jakieś
              mokre wjechałaś, bagno tu może być, cholera wie co tu może być, jeszcze się
              potopimy...
              - To ja może bym wolał, żeby mnie ci bandyci uczciwie zastrzelili, w mordę....
              Grzesiek mnie przydusił, oka o mało nie straciłem, a teraz co? Po bagnie sobie
              będziemy niczym rusałki w swietle księżyca pląsać?
              - A widzisz gdzieś księżyc?
              - Jak was, jedno i drugie, w dupę zaraz kopnę, to i księżyc, i gwiazdy
              zobaczycie.... Anka, wycofaj... - głos Sylfidy która jako jedyna zdawała się
              odzyskać pełnię władz umysłowych wpłynął na mnie kojąco, w przeciwnym razie
              wywlokłabym chyba marudzącego Krzysia z samochodu i udusiła własnoręcznie.
              Wycofałam ostrożnie, samochód powoli wjechał na mniej wilgotne podłoże, w
              ciemnościach udało mi się dostrzec coś w rodzaju prowadzącej wzdłuż lasu drogi.
              Skręciłam kierownicę, ustawiłam się równolegle do lasu i dopiero wtedy
              zapaliłam światła. w świetle samochodowych reflektorów, w odległości nie
              większej niż 50 metrów, stał ze zgaszonymi swiatłami inny samochód.
      • groha Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. Wstę 23.05.05, 16:01
        Skręciłam w przecinkę i wbiłam się w krzaki. W samochodzie zaległa cisza, jakby
        wszyscy osłabli z nadmiaru wrażeń. Oparłam bezwładną głowę na kierownicy, i
        oczywiście trafiłam czołem prosto w klakson. Efekt był piorunujący. Sylfida,
        trzymając się za serce zajęczała rozdzierająco, Krzyś błyskawicznie zniknął z
        tylnego siedzenia, klinując się między nim, a oparciem fotela, chyba już na
        stałe, a w Grześku eksplodowały złe emocje. Nagle szarpnął klamką, aż
        szczęknęła, wyprysnął z auta, przeleciał przed maską, po czym identycznie
        postąpił z klamką od mojej strony. Jakimś cudem nie została mu w ręku, bo nadal
        obie miał wolne. Zostałam siłą wywleczona z samochodu, przeciągnięta po czymś
        kłującym i energicznie posadzona na tylnym siedzeniu. Nie miałam co zrobić z
        nogami, bo Krzyś nadal tkwił w okolicach parteru, służąc za wycieraczkę, ale
        jakoś nie potrafiłam wytrzeć ubłoconych butów o jego włosy. Manewry
        kończynami spowodowały, że niechcący, choć solidnie kopnęłam go w plecy i
        nadepnęłam na ucho, co wreszcie zmusiło go do podjęcia próby odklinowania.
        Wtedy do pomocy pośpieszyła Sylfida, ciągnąć go za koszulkę, dzięki czemu
        zaciągnęła mu ją na głowę i unieruchomiła na amen.
        Pandemonium z tyłu samochodu trwało w najlepsze, gdy dotarł do nas ryk Grześka:
        - Cicho, bo pozabijam!!!
        Krzyś, delikatny z natury i nie przyzwyczajony do wrzasków, zareagował
        natychmiast. Wyskoczył, jak korek z butelki do szampana i zwalił się na nas z
        głuchym stęknięciem. Zamarliśmy w bezruchu, nie wiedząc, co dalej.
        - Trzeba zobaczyć – szepnął Grzesiek.
        - No to zobacz, jakżeś taki bohater – wysyczała Sylfida – Jeszcze ci mało?
        - Co... co zobaczyć? – niepewnie zapytał Krzyś, który chyba dopiero teraz
        otworzył oczy.
        - Cicho! Trzeba zobaczyć, może to oni. Idę – Grzesiek był w straceńczym
        nastroju – Żywcem mnie nie wezmą.
        - Idę z tobą – zdecydowałam.
        - Cicho! Sama nie zostanę! – krzyknęła Sylfida rozdzierającym szeptem –
        Bohaterowie z bożej łaski. Wyłaź Krzysiek. Tylko cicho!
        Stojąc w krzakach, usiłowaliśmy nie oddychać, żeby coś usłyszeć. Nic się nie
        działo. Samochód był ciemny i cichy, jak noc dookoła. W pewnym momencie wydało
        mi się, jakby się nieco poruszył. Grzesiek chyba też to zobaczył, bo sapnął mi
        prosto w ucho: „są”. Na tle szyby ukazały się cienie dwóch głów, z których
        jedna wyglądała na mocno rozczochraną. Cienie na chwilę zbliżyły się do siebie,
        po czym do naszych uszu dotarł warkot i samochód zaczął się oddalać. Wtedy
        odblokowało Sylfidę.
        - Podglądacze, cholera jasna. Bohaterowie, jak z koziej dupy trąba. Podchodów
        się zachciało, tumany. Szkoda, że na nich nie napadliśmy, pewnie dostalibyśmy
        po mordzie, ale może wreszcie wiedzielibyśmy, gdzie jesteśmy.
        Grzesiek, bez słowa zawrócił do samochodu i usiadł za kierownicą. Kiedy reszta,
        czując idiotyzm całej sytuacji, upchnęła się za nim, odwrócił się do tyłu i
        patrząc na Krzysia, zapytał poważnie:
        - Dobra. Koniec wygłupów. A teraz mów, cholerna mimozo, skąd się wziąłeś na tym
        podjeździe u Tomka i kto do ciebie strzelał.
        - Chyba... chyba policja – powiedział niepewnie – Albo ci drudzy. Ale na pewno
        nie Chińczycy, bo żaden nie miał skośnych oczu.
        Chińczykami dobił nas ostatecznie. Kiedy wreszcie udało nam się wyjechać z tego
        lasu, zrozumieliśmy, że tym razem to nie wyobraźnia Krzysia nas przerasta, lecz
        otaczająca, rodzima rzeczywistość. Przy niej bladło wszystko, również noc za
        oknami samochodu. Zaczęło świtać.

        Cdn.
        • tw_muza Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. Wstę 24.05.05, 11:31
          Gwałtowne hamowanie rzuciło nas wszystkich do przodu.
          - No co? No co? - Krzyś, który od kilki minut, w celu uniknięcia wyjaśnień,
          bardzo starannie symulował głęboki sen, łypiąc tylko od czasu do czasu
          podejrzliwie na prowadzącego samochód Grzesia, złapał się teatralnym gestem za
          czoło, waląc mnie przy tym łokciem w szczękę.
          - Jajco, kurwa!!!! Zaćmienie umysłowe macie chyba wszyscy, a ja to już tylko do
          jakiegoś zamkniętego zakładu się nadaję! Samochód! Po samochód mój tam
          jechaliśmy przecież, a nie na jakieś nocne gościnne występy! Tylko ta niedojda
          tak mi w głowie namieszała, spadamy i spadamy, jakby mu się płyta zacięła!
          Samochód chciałbym odzyskać, bo taki kaprys mam, że chciałbym nim jeszcze
          pojeździć, podobał mi się! Nowy był!
          Milczeliśmy, ze współczuciem wpatrując się w Grzesia. Rzeczywiście, jechaliśmy
          odzyskać samochód, a odzyskaliśmy jedynie Krzysia, który jako zamiennik
          grzesiowego samochodu nie sprawdziłby się na pewno.... Nowy też nie był,
          przeciwnie, po tak intensywnie przeżytej nocy nosił ślady dużego zużycia i
          intensywnej eksploatacji.... I prędzej niż jakieś 25 kilometrów na godzinę też
          by pewnie nie poleciał...
          - Co się tak na mnie gapisz? - przerwał moje rozmyślania Krzyś, lekko
          wystraszony. Fakt, wpatrywałam się w niego jak nie przymierzając Kaszpirowski -
          przecież to nie ja mu samochód zgubiłem... I w ogóle to ten.... Bo ja też....
          Tego.... no..... Ja też...
          - Wykrztuś wreszcie, co ty też? Też chcesz do zamkniętego zakładu? Nadawałbyś
          się, nawet nie musiałbyś długo prosić...
          - Też samochód tam zostawiłem! Myślisz że skąd się na tym zadupiu wziąłem w
          środku nocy? Z samolotu wyskoczyłem? Samochodem przyjechałem, normalnie, takie
          rzadkie krzaki tam rosły, zaparkowałem, i tak po cichu chciałem się zakraść,
          nie przez bramę, tylko tam przy końcu ogrodzenia, ciemno było wszędzie jak za
          przeproszeniem u Murzyna w tej.... no.... w schowku na miotły, a w tamtym kącie
          jeszcze ciemniej, bo tam takie dwie choinki rosną, posadził sobie, esteta w
          mordę kopany.....
          - Podobało mu się, to sobie posadził, nie ma zakazu! Co ci choinki
          przeszkadzają?
          - Zapamiętaj gdzie rosną, zakradniesz się przed Bożym Narodzeniem, będzie jak
          znalazł.... - zaproponowałam złośliwie.
          - Sama się zakradaj, zołzo - syknął Krzyś, patrząc na mnie z obrzydzeniem - na
          śmietniku sobie te choinki posadził, żeby go pojemniki w oczy nie kłuły,
          burżuja kapitalistę! Chciałem tak po cichu zeskoczyć z parkanu, w te choinki,
          żeby się schować od razu, i co? I prosto w te pojemniki wskoczyłem, wywaliły
          się wszystkie, chyba ze sto ich tam stało, ile on śmieci produkuje? Fabrykę
          surowców wtórnych otworzył? Po cichu chciałem, w mordę.... a potem ruch się
          jakiś zrobił, ktoś leciał w moją stronę, to się za choinkę schowałem, wywalił
          się na tych śmieciach, he he, to uciekłem... A potem jak zaczęli strzelać, to
          się już naprawdę wystraszyłem.... Tam obok podjazdu krzaki takie niskie rosną,
          z takimi pomarańczowymi kulkami, ni cholery nie wiem co to ale ładnie wygląda,
          i gęste takie, do tych krzaków leciałem, ale drut jakiś na podjeździe był,
          zaplątałem się i chyba ten.... się wywaliłem.... i ten.... chyba zemdlałem, w
          mordę.... bo potem już tylko was pamiętam, Anka mnie tak szarpała.... I krawat
          zgubiłem.... - Krzyś popatrzyła na mnie z wyrzutem, jakby podejrzewał, że to
          ja, korzystając z jego chwilowej niedyspozycji, rąbnęłam mu krawat - Też nowy
          był.... Taki beżowy....

          • sierzant.podsiadlik Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. Wstę 24.05.05, 17:23
            Trafił mnie potężny szlag.
            - Krawat, tak? - wycedziłam wolno - Krawat? Może wróć tam i poszukaj, a
            bandziorom wyjaśnij uprzejmie, że nie muszą do Ciebie strzelać, bo sam się na
            tym krawacie estetycznie powiesisz, co?
            Krzyś zamilkł, za to do Grzesia ewidentnie nie dotarło, że jeszcze moment, a
            sama ich wszystkich pozabijam.
            - A mój samochód? Samochód tego idioty niech sobie tam stoi na zdrowie,
            zachciało mu się latać po krzakach, to niech teraz cierpi!
            - A Ty co, może nie latałeś po krzakach?
            - Po domu latałem! W domach krzaki nie rosną!
            Z nadludzkim wysiłkiem powstrzymałam nieodpartą chęć mordu i spojrzałam na
            Syfildę jako ostatni bastion zdrowego rozsądku.
            - Myślę, że możemy tam wrócić po samochód Grześka - powiedziała w zadumie - Te
            bandziory nie będą tam siedzieć do usranej śmierci, a jeżeli nawet, to w
            obecnej sytuacji już wolę, żeby nas powystrzelali, niż słuchać tych kretynów.
            Kretyni nagle zamilkli.
            - Zwariowałaś? Ledwo uszliśmy z życiem, a Ty chcesz tam wracać? Też Ci się na
            mózg rzuciło?
            - Po pierwsze, to i tak będziemy musieli tam wrócić, chyba że chcesz ganiać po
            tych polach i lasach szukając jakiejś cywilizacji. Po drugie, jak Ci znowu nie
            przyjdzie do głowy sprawdzać stan rozkładu trupa, to może nam się uda...
            - Brzmi rozsądnie - stwierdził Grześ
            - Bo to chodzi o Twój samochód - zaczął kwilić Krzyś - A mój? Poza tym, ja tam
            nie wracam! Zabić mnie chcieli!
            - A nas to może nie? - Syfilda jednak się lekko zdenerwowała - Jak chcesz, to
            możemy Cię tutaj wysadzić i zakładaj sobie oddział partyzancki w lesie!
            Protest został spacyfikowany. Grześ ruszył.

            Samochód stał sobie spokojnie w tym samym miejscu. Dookoła nie było żywej
            duszy. Siedząc w krzakach po raz kolejny tej nocy, a właściwie ranka,
            zastanawiałam się, czy uwaga Syfildy o zakładaniu partyzantki nie była całkiem
            pozbawiona sensu.
            - Dobra, chyba droga wolna. Ruszamy. Pamiętajcie, żeby być cicho i tym razem
            nie robić głupich numerów - powiedział Grześ, którego wizja odzyskania
            samochodu zmieniła na moment w Rambo.
            Głupich numerów, dobre sobie. Od 24 godzin wykazujemy się wyjątkową wręcz
            inteligencją, niech to cholera...
            Grześ, prawie ciągnąc za sobą protestującego znowu nieśmiało Krzysia, dobiegł
            do samochodu, po czym obaj zastygli w kucki przy tylnych drzwiach. Ja i Syfilda
            już miałyśmy ruszać w ich ślady, kiedy usłyszałyśmy za sobą jakiś szelest.
            - Uciekajcie !!! - ryknęłam potężnie, mając nadzieję, że przy okazji
            zdezorientuję potencjalnego bandziora i też ucieknie. Matko Boska, teraz już
            nas na pewno zastrzelą, po cholerę mi był ten bób, samochód Grześka, jazdy po
            wertepach...Syfilda obok zaczęła się histerycznie śmiać, nerwy jej puściły,
            może to jest jakaś metoda? Przeklęty Tomek i jego machloje, pewnie nawet nam,
            świnia, nagrobka porządnego na Wólce Węglowej nie wystawi...
            Swoim wrzaskiem ostrzegawczym osiągnęłam dokładnie odwrotny skutek - panowie
            zastygli w przerażeniu, a bandzior stanął przede mną i powiedział:
            - Dzień dobry paniom, policja.

            CDN
            • marrtawu Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. Wstę 25.05.05, 00:10
              Jakieś te krzaczory wyjątkowo podstępne były, bez dwóch zdań, nie można było
              sobie w nich po prostu posiedzieć, same niespodzianki, jedna za drugą, żeby
              chociaż miłe...
              - Dzień dobry - odpowiedziała grzecznie Sylfida, a ja milczałam uparcie,
              wściekła już do granic ostateczności. Głodna, nierozumiejąca i z wizją
              wypełniania stert papierów na komendzie.
              - Panie pozwolą, że może wyjdziemy z tej roślinności, wejdziemy do domu i tam
              spokojnie porozmawiamy...
              Wściekłość przerodziła się w bezmyślny upór.
              - Nie pozwolimy! - warknęłam.
              Bandzior podający się za policjanta jakby lekko sklęsł w sobie.
              - Nie? - upewnił się. - A dlaczego?
              Już się rozpędziłam mu zeznawać w obecności trupa w środku... może trupa
              sprzątnęli do tego czasu... Tak, czy siak, znalazłabym tysiąc lepszych rozrywek
              na chwilę obecną niż jałowe dyskusje z nieumundurowanymi przedstawicielami
              służb wszelakich...
              - Dlatego, że może mi pan nie uwierzy, ale nie mamy pojęcia co jest tutaj
              grane, a jak panu powiemy, co nam się przytrafiło, to też pan nie uwierzy... -
              jakoś nie mogłam wybrnąć z tej niewiary, w dodatku mrówki mi już wlazły w nogę.
              Dla zaakcentowania swojego sprzeciwu wstałam. Wcale nie był taki wysoki, jeśli
              by go mocno pchnąć i pobiec w stronę bramy... ale te jełopy pewnie tu zostaną i
              jeszcze go pozbierają z tego trawnika! Z kim ja się w ogóle zadaję, o
              wplątywaniu się w afery nie wspominając??
              Za plecami bandziora wyrósł kolejny, tym razem z brodą i jakby starszy od tego
              cherlawego. Porzuciłam myśl o szleńczym pędzie do furtki i przystąpiłam do
              ataku.
              - Co panowie tutaj robią?
              - Łapiemy bandytów, łaskawa pani - odparł spokojnie brodacz. - I poprosiłbym o
              nieutrudnianie. Koledzy pani już zostali zaproszeni do środka, więc przejdźmy
              tam wszyscy.
              Skoro nie wrzeszczeli o karetkach i innych bzdurach, znaczy trup sprzątnięty,
              jest dobrze. Szarpnęłam Sylfidę i pokulałyśmy w stronę domu. Reszta naszej
              wesołej gromadki rzeczywiście już siedziała w salonie, na trupa po drodze
              nigdzie się nie natknęłyśmy, więc na pewno spoczywa już w kostnicy.
              Zajęłam miejsce koło Grzesia.
              - Więc co tutaj robicie? - zaczął brodacz bez ceregieli.
              - Przyjechaliśmy po samochód - odpowiedzieliśmy chórem.
              - A skąd się tu wziął ten samochód?
              - Przyjechaliśmy tu, spotkaliśmy kolegę i pojechał naszym autem, a teraz wrócił
              po swoją własność - objaśniłam zgodnie z prawdą.
              Brodaty nie dawał się wyprowadzić z równowagi.
              - O tej strzelaninie wcześniej chciałbym coś się dowiedzieć... Nie straszę, ale
              polecałbym coś zeznać jednak.
              - Kiedy ja juz tłumaczyłam tamtemu panu, że nic nie wiemy!
              - Przyjechaliśmy tu, były strzały, zgarnęliśmy kolegę i daliśmy nogę...
              - Zabłądziliśmy...
              - I dotarło do nas, że po samochód trzeba wrócić...
              - To może kolega powie w takim razie, z kim się tutaj umówił i na co czekał.
              Grzesiek poruszył się niespokojnie w fotelu. Widziałam po nim, że sprawę uznał
              za przegraną i zaraz wyjedzie prosto z mostu o papierach wydłubanych z sejfu.
              Na których widniało i moje nazwisko....
              - Ze mną się umówił!! - ryknęłam, zanim zdołał się odezwać. -Chata była wolna,
              od naszego kolegi wspólnego klucze miał... - zachłysnęłam się z nadmiaru
              wyobrażeń na temat, co ewentualnie mogłoby mnie łączyć z Grześkiem. On sam
              zresztą nie miał za szczęśliwej miny, mignęła mi w głowie jakaś afera z jego
              rozwodem, jego eks, jak się dowie o romansie, może bruździć... - W końcu
              dorośli ludzie jesteśmy - dokończyłam niezręcznie.
              Brodacz najwyraźniej łyknął mój blef, albo idealnie odegrał scenę z zaufaniem
              dla przesłuchiwanej.
              - I co było dalej?
              - I się schadzka rymsła na dziób, bo powitały nas zwłoki - dokończył desperacko
              Grzesio, zadowolony, że wyrzucił z siebie nurtującą tajemniće odsapnął i z
              lubością rozparł się w fotelu, najwyraźniej juz z czystym sumieniem. Nie zdawał
              sobie sprawy, że zapadła dziwna cisza, a brodacz, najwyraźniej nie taki znowu
              świetny aktor, rozdziawił gębę aż miło. Zaraz jednak się opamiętał.
              - Bednarski! - huknął, a cherlawy wyprężył się jak struna. - Znaleziono tu
              jakieś zwłoki?
              - Melduję, że nie...
              - Sprawdziliście wszystko?
              - Dokładnie wszystko...
              - To teraz proszę powiedzieć, gdzie były te zwłoki?
              Nie mogłam sobie odmówić małej zemsty na człowieku, który pozbawił mnie tego
              ranka ostatnich nadziei na sen i śniadanie.
              - Chce pan powiedzieć, że nie zabezpieczyliście śladów z tego dywanu i tych
              foteli? - zdziwłam się niewinnie. - Trup leżał dokładnie tam, pod sejfem, o -
              pokazałam palcem w kierunku ściany. W sumie rzeczywiście nie było widać żadnych
              śladów przestępstwa, pogratulowałam bandziorom sprawnych pracowników, a
              brodaczowi zaczęłam szczerze współczuć.


              • marrtawu Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. Wstę 26.05.05, 23:30
                Następnego dnia odsypiałam sobie sprawiedliwie rozrywki minionej nocy i dlatego
                właśnie nie odebrałam telefonu. Mój archanioł Gabriel zmuszony został do
                nagrania się na sekretarkę. I dobrze, bo nie bardzo wiedziałabym, jak mu
                odpowiedzieć na pytanie: "co słychać?" nie wyrzucając z siebie ogłuszającej
                ilości informacji na temat bobu, Tomka, znikających trupów i wycieczek
                krajoznawczych po Bóg wie jakich lasach! Co on chciał ode mnie w ogóle,
                przecież pojutrze wraca, nie uwierzę, że tak się stęsknił nagle?
                No i miałam rację, że nie uwierzyłam, bo szanowny gach nagrał mi tylko
                lakoniczną wiadomość, żeby nie spodziewać się go przed czwartkowym wieczorem.
                Nie to nie, on traci udział w aferze tysiąclecia. Machnęłam ręką na Gabriela i
                zaczęłam składać w całość, to, czego udało nam się dowiedzieć od brodatego
                policjanta.
                Za wiele tego nie było, policja jak zwykle gorzej poinformowana niż przeciętny
                obywatel. Owszem, przemyt, w bobie, ktoś kto miał wcześniejsze zatargi ze
                śledczymi władzami został delikatnie poproszony o udzielenie informacji, prośbę
                spełnił połowicznie i go wcięło. Niedobrze, bo to ważna persona, prawa ręka
                tego całego co interes rozkręcał. Do pana Tomasza właśnie trafili dzięki jego
                znajomości z szanowną ważną personą i wiedzą jeszcze, że istnieje dodatkowy
                konflikt natury osobistej... więc czy jesteśmy pewni, że zwłoki nie były
                zwłokami pana Tomasza? A gdzie on w takim razie, obecnie przebywa? A czy
                jesteśmy pewni, że były to zwłoki...?
                Ja nie byłam, bo za dużo się filmów naoglądałam, w których rosłe bydlaki z
                poprutymi brzuchami biją się jeszcze przez pół godziny, by pod koniec walki
                całować się namiętnie z wydrowatą brunetką. Tym bardziej ten z roztrzaskanym
                globusem mógł był się, żuczek, ocknąć i dać nogę. Grzesiek jednak uparcie
                twierdził, że macał go po tętnicy szyjnej i nic nie wymacał, a ponadto osobnik
                ów był zimny jak... jak trup właśnie, więc niech nam pan władza tu nie usiłuje
                wpierać zarzutów o nieudzielenie pomocy!!!
                Panu władzy nawet do głowy to nie przyszło, wykonał parę telefonów, jak grzyby
                po deszczu wyrośli przed nami kolejni policjanci w rękawiczkach z lateksu i
                zaczęli się kręcić po domu, wyprosiwszy nas uprzejmie. Uprzejmie prośbę
                spełniliśmy, każdy udał się w kierunku własnego domu i łóżka, po drodze jednak
                odbębnić musieliśmy całe to zawracanie głowy z odciskami palców. O szóstej
                rano. Nie przepuszczałam, że ktoś o tej porze na komendzie w ogóle jest w
                stanie funkcjonować, ale szło im świetnie. Udało się nawet odzyskać samochód,
                ale krawat Krzysia przepadł jak kamień w wodę.
                Tak więc, niezwykle zadowolona, że cała nasza strączkowa sprawa nabiera
                rumieńców, po południu zwlokłam się z łóżka i zaczęłam krążyć po kuchni
                obmyślając kwestię naleśników. Szybko się robią, fakt, ale z czym by je tu...?
                Obwąchiwałam właśnie podejrzliwie zawartość torebki z białem serem, kiedy ktoś
                zapukał. Zamarłam. Kto to? Nie Gabriel, przecież nagrał się na sekretarce, że
                nie wraca. Nikt z moich aferzystów, bo najpierw by zadzwonili, a na pewno
                jeszcze śpią. Bandyci, rany boskie, ja też byłam przecież na tych fakturach!!!
                Miotnęłam się po kuchni w poszukiwaniu czegoś do obrony. Pożałowałam, że nie
                znalazłam nigdy czasu na psa. Wreszcie z szuflady wyszarpnęłam szpikulec do
                lodu. Pukanie w tym czsie zmieniło się w dobijanie.
                Wyjrzałam przez wizjer i kolana się pode mną ugięły. Szarpnęłam zasuwę i
                otworzyłam gwałtownie drzwi, szpikulec odrzucając za siebie. Blady, zarośnięty
                Tomek wszedł do przedpokoju i uśmiechnął się do mnie, niepewnie i
                przepraszająco.
                • woloduch1 Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. Wstę 27.05.05, 02:08
                  - Gdzie zes sie petal - warknelam zlowieszczo.
                  Tomek otworzyl usta i w tym momencie zadzwonil telefon. Byl pod reka, wiec
                  odebralam i powiedzialam wscieklym glosem: - Tak?
                  - Czy moge rozmawiac z pania Joanna? - zapytal nieznany, niewatpliwie meski,
                  acz dosc wysoki glos.
                  - Tak, to ja, a o co chodzi?
                  - Pozwoli pani, ze sie najpierw przedstawie, bo osobiscie sie nie znamy. Jestem
                  Gunia.
                  W zyciu nie znalam zadnego Guni, ani o zadnym Guni nie slyszalam. Moze ktos ze
                  znajomych zna, ale po kiego grzyba dawal obcemu facetowi moj numer? Tymczasem
                  pan Gunia wyjasnial dalej.
                  - Moze sobie pani przypomni, ze jakies dwa tygodnie temu dala mi pani swoj
                  numer telefonu. Mialem wtedy przyjechac do Polski i wziac udzial w spotkaniu,
                  ale plany mi sie pokrzyzowaly i dopiero teraz przyjechalem, wiec pozwolilem
                  sobie zadzwonic.
                  Trzeba przyznac, ze zglupialam co nieco. Dwa miesiace temu, przyjazd do Polski,
                  spotkanie? I w tym momencie przypomnialam sobie! Ale to, co sobie
                  przypomnialam, zwiekszylo tylko galimatias. Oczywiscie, nie Gunia tylko goonia,
                  i nie pan, tylko pani. Przyjazd, owszem, spotkanie tez, opoznienie rowniez.
                  Goonie znalam tylko z internetu, z forum poswieconego mojej ukochanej Autorce i
                  jej tworczosci. Grupa milosnikow spotykala sie co jakis czas w
                  kawiarni "Naparstek" i goonia miala na takie spotkanie przyjsc.
                  - Ale... przeciez goonia to kobieta... - jeknelam do sluchawki.
                  - To przeciez Internet - glos w sluchawce byl nieco rozbawiony - wykorzystalem
                  swoje stare studenckie przezwisko i dla zabawy udawalem kobiete, nie
                  wspominajac nawet o tym, ze ja zanglicyzowalem.
                  - No dobrze, ale przeciez odbylo sie zebranie sekcji kanadyjskiej i ani ty...
                  o, przepraszam, ani pan, ani Woloduch nie pisneliscie slowa o tej cudownej
                  zmianie plci! - zaoponowalam.
                  - Tak sie sklada, ze Woloduch jest moja zona. Dla zabawy udawalismy - ona -
                  chlopa, a ja - kobiete. Musielismy sie niezle pilnowac, zeby sie w gramatyce
                  nie pogubic, ale zabawa byla niezla.
                  - No wie pan! To bedzie przeboj sezonu na nastepnym spotkaniu, ktore sie
                  odbedzie za... zaraz, niech policze... za dwa tygodnie. A pan na jak dlugo
                  przyjechal?
                  - Mysle, ze na jakis miesiac, moze dwa. Wie pani, jestem w Toronto
                  konsultantem, w ogole to jestem inzynierem mechanikiem, no i pracuje na
                  zleceniach. Akurat nie mialem nic napietego, kiedy przyszla propozycja z
                  Polski, doskonale platna, wiec zdecydowalem sie ja przyjac. Mialem przyjechac
                  dwa miesiace temu, ale firma Tomaszek - moj zleceniodawca - cos jeszcze musiala
                  dograc i dopiero teraz, tydzien temu, dali mi zielone swiatlo.
                  - Przepraszam, jaka firma? - spytalam zdlawionym glosem.
                  - Tomaszek and cos tam.
                  Czulam jak w gardle rosnie mi kula.
                  - A moge zapytac, co to za projekt?
                  - Alez oczywiscie, to zadna tajemnica. Ma to byc projekt zamrazalni warzyw dla
                  celow eksportowych wedlug standartow unijnych, wieloetapowy. Na poczatek
                  rosliny straczkowe, a w szczegolnosci bob.
                  Kula w gardle urosla mi do wielkosci globusa. Nie bylam w stanie wydusic z
                  siebie slowa. Ale afera! Nie tylko dotyczyla moich przyjaciol, ale rowniez
                  znajomych z Internetu! Gdzie tu jest jakis sens? Mysli przelatywaly mi przez
                  glowe chaotycznie i nie zdawalem sobie nawet sprawy z tego, ze glos w sluchawce
                  zamilkl juz chwile temu.
                  - Halo, jest tam pani jeszcze? - zapytal goonia.
                  - Tak, jestem - slowa z trudem przedzieraly mi sie przez gardlo - i tak sobie
                  mysle, ze musimy sie natychmiast spotkac.
                  - Alez z przyjemnoscia sie spotkam, ale dlaczego natychmiast? - w glosie gooni
                  brzmialo rozbawienie.
                  - Powody podam osobiscie, to nie jest rozmowa na telefon. Ma pan cos do
                  pisania? To prosze zapisac adres i zlapac taksowke. - Podalam mu adres i
                  rozlaczylam sie.
                  Popatrzylam na Tomka, ktory sluchal calej rozmowy (a wlasciwie jej polowy), nic
                  nie rozumiejac, ze zgroza w oczach.
                  - Sluchaj, dlaczego zaprosilas TERAZ tego Gunie - jeknal Tomek.
                  - Bo przyszedl czas na troche wyjasnien, a Gunia moze troche rozswietlic mroki -
                  warknelam. - I nie mysl sobie, ze stad wyjdziesz bez slowa wyjasnienia i znowu
                  gdzies znikniesz!
      • groha Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. 27.05.05, 16:54
        - Jak znam życie, ten jakiś Gunia nie dotrze tu szybciej niż za dwie godziny.
        Chętnie na niego poczekam. Słyszałem o nim, ale na oczy człowieka nie
        widziałem. Zrób mi kawy, co? I głodny jestem, jak cholera – poskarżył się
        Tomek, osuwając się na fotel, jak zwiędła lilia – Aż mi się w głowie mąci i
        zaraz wykituję...
        - Bar szybkiej obsługi jest za rogiem – przerwałam bezlitośnie – I nie udawaj
        mi tu umarlaka, bo na mnie to nie działa. Najwyżej zafunduję ci głośny pogrzeb
        z orkiestrą dętą i z przyjemnością popatrzę na tłum płaczek idący za twoją
        trumną.
        - To może najpierw zrób jajecznicę. Wyjdzie taniej – zaproponował - A ten
        kondukt, to może być szybciej, niż ci się wydaje, bo porobiło się strasznie...
        - Dobra, też mi się chce jeść, więc zrobię tę jajecznicę. I kawy też
        dostaniesz. Nie jestem wołoduch. Ale jeśli zaraz nie zaczniesz gadać, to jak
        Boga kocham, postaram się, żeby ci to wszystko zaszkodziło.
        - Mnie już zaszkodziło. Wszystko – ponuro stwierdził Tomek, udając się za mną
        do kuchni.
        Posiłek spożyliśmy w całkowitym milczeniu. Tomek rzucił się na jedzenie
        łapczywie, jakby nie jadł od tygodnia. Wolałam mu nie przeszkadzać, bo nie
        wiem, co robi się z ludźmi w razie zadławienia. Podobno dzieci ratuje się
        podnosząc za nogi i odwracając głową w dół, jednak ta metoda, w odniesieniu do
        faceta o wzroście metr dziewięćdziesiąt, bez użycia dźwigu, wydała mi się
        nieprawdopodobna. Patrząc, jak pochłania jajecznicę z 6 jajek, pomyślałam, że
        gdybym teraz odebrała mu miskę, to chyba rzuciłby się na mnie z zębami...
        Na szczęście, uporał się z jedzeniem błyskawicznie. Przełknął ostatni kęs,
        powstrzymał się od wylizania talerza, jednym haustem wypił filiżankę kawy i
        popatrzył na mnie nieco przytomniej.
        - No, trochę mi lepiej. Wprawdzie nie lubię jeść, kiedy patrzy mi się w zęby i
        liczy widelce, ale jajecznica była pyszna. Dolej mi kawy, bo trochę się
        zatkałem.
        - Dolej sobie sam, gosposia ma wychodne. I może odetka cię wreszcie, koteczku i
        powiesz, gdzie się szlajałeś przez dwie doby? – zaproponowałam.
        - Nigdzie się nie szlajałem, nie miałem do tego głowy. I nie mów do mnie
        koteczku, bo mnie szlag od tego trafia – Tomek chlusnął kawę do filiżanki i
        odstawił dzbanek, aż zabrzęczało – Od dziś koniec z babami. Wy jesteście
        niebezpieczne harpie – popatrzył na mnie z wyrzutem.
        - Yhy, już widzę ten koniec. To która ci teraz tak dokopała? Aśka, czy to
        bóstwo tego Tłuszczyka, Boczusia czy ja mu tam?
        - Smalczyka... Obie są dobre. Znalazły się i skumały, jak rzadko. Aśka z
        głupoty, a tamta... Pazerna ździra. – w głosie Tomka była zawiść wszystkich
        zawiedzionych namiętności tego świata – Ty wiesz w co one nas wrąbały?
        - Nie wiem. Ale słyszałam, w co ty nas wrąbałeś. W faszerowany bób, trochę
        ciężkostrawny. Dla jednego faceta nawet śmiertelnie. Reszta dostała czkawki z
        nadmiaru wrażeń. Czyżbyś jeszcze miał coś ciekawszego na deser?
        - Zamknij się i słuchaj, bo czasu mało, a nie chciałbym żebyś wyskoczyła z
        czymś głupim przy tym całym Guni. Facet faktycznie miał mi pomóc w uczciwym
        projekcie, ale teraz... Teraz już mam pewność, że Aśka i ta... Dora – zmęłł w
        ustach to imię, jakby chciał je wypluć na wieki – Że one obie chcą mnie
        wykończyć. Co ci będę dużo gadał... Smalczyk mnie szantażuje, ale z nim bym
        sobie może jakoś poradził. Gdyby nie Dorcia, już by wszystko przyschło. Kretyn,
        wydawało mi się, że wysupłałem się bezboleśnie z tego związku. No i Aśka...
        Wariatki, obie będą się teraz mścić...
        - Możesz pominąć łóżkowe szczegóły – przerwałam mu wielkodusznie, domyślając
        się powodów – Rozumiem, że spiknęły się przeciwko tobie. Jak?
      • groha Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. 27.05.05, 17:08
        - Dora ma moje zdjęcia ze Smalczykiem. Różne i dużo, bo zanim ta wsza się
        zdemaskowała, jako mafioso, robił za mojego inwestora i często u niego
        bywałem. Widocznie już wtedy kompletowała dowody przeciwko mnie. A Aśka
        załatwiała nam kredyty. No... tego... inwestycyjne, na różne osoby. Na was też –
        dodał z determinajcą – Przesiadywała u mnie w biurze, załatwiała różne sprawy
        przez internet i pomagała mi, niby z dobrego serca, kur...za jej melodia. A
        teraz podejrzewam, że to ona dała mi w łeb, zabrała wszystkie papiery i ma mnie
        w garści.
        - Zwariowałeś?! Aśka?! Chyba ci odbiło – ze zdumienia zaparło mi dech.
        - No, widziałem ją wczoraj u Dory. Nie na darmo przesiedziałem cały dzień i pół
        nocy w krzakach pod tym jej gargamelkiem. Smalczyk jej wybudował, mówię ci,
        koszmarek. Taki pałac, jaka królewna... – w jego głosie zabrzmiał cień goryczy –
        No i się doczekałem. Zamiast królewicza przyjechała Aśka. Siedziały obie
        prawie cała noc przy komputerze, widziałem przez okno, nawet nie zasłoniły.
        Aśka wyjęła z torebki twardy dysk i niech mnie gęś kopnie, jeśli to nie był
        mój. Jestem pewien, że Dora robi też Smalczykowi koło pióra, bo już dawno
        przejęła jego międzynarodowe interesy. Ale ona jest za głupia, więc skaperowała
        Aśkę, która,nie da się ukryć, jest przydatna. Ma wszędzie znajomości, nie tylko
        tu, ale i w Kanadzie. A w grę wchodzi taka forsa, że może odebrać rozum każdemu
        po obu stronach oceanu. Potem widziałem, jak przyjechał jakiś kurduplowaty
        facet z piskliwym głosikiem i w trójkę przesiedzieli przy komputerze prawie
        całą noc. Chyba zdrzemnąłem się w tych krzakach, bo gdy zobaczyłem, że
        wyjeżdżają, każde swoim samochodem, Dora też, to byłem taki zdrętwiały, że nie
        mogłem się ruszyć. Ale czekaj, czekaj... Skąd ten Gunia, miał twój numer
        telefonu? I co tu się wczoraj działo?
        Nie zdążyłam otworzyć ust, bo w tym momencie zabrzmiał dzwonek u drzwi.
        Oszołomiona Aśką, szłam do przedpokoju, jak paralityk. Na progu stał nieduży
        facecik z okrąglutką twarzyczką uśmiechniętego bobaska, który oznajmił mi
        głośnym dyszkancikiem:
        - To na mnie pani czeka. Jestem Gunia. Miło mi bardzo.
        Kątem oka spostrzegłam, że Tomek, który stał w drzwiach od kuchni, gwałtownie
        miotnął się do tyłu, jakby zobaczył nocną zmorę. Rozległ się rumor
        przewracającego się stołka i głuchy łomot, świadczący o tym, że Tomek podążył w
        jego ślady. I wtedy domyśliłam się, kogo mam przed sobą. Kurduplowaty facet z
        Kanady! Udając w necie kobietę robił ze mnie w balona, teraz kręci z Aśka i
        Dorą... Z miejsca poczułam, jak ogarnia mnie dzika niechęć do tego amorka,
        który w dodatku zaczął obśliniać mi rękę w czułym powitaniu. Tego też nie
        znosiłam. Wykonując szeroki, zapraszający gest, ukradkiem wytarłam rękę o
        spódnicę.
        - Proszę, niech pan wejdzie – uśmiechnęłam się najpiękniejszym ze swoich
        uśmiechów, a z moich ust spływała lepka słodycz, która nigdy nikomu nie wróżyła
        nic dobrego. Kurduplowi również. Czułam, że prędzej go zabiję i zakopię w
        doniczce, niż wypuszczę z pazurów. Mina Tomka, który wyłonił się z kuchni,
        masując sobie kolano, też świadczyła o tym, że jest gotowy do konfrontacji nie
        tylko z aniołkowatym kurduplem, ale choćby z samym diabłem. Inżynierek, jakby
        nigdy nic, rozsiadł się wygodnie w fotelu i rozszczebiotał, jak ptaszyna. W
        oczach Tomka błysnęła żądża mordu.
        cdn.
        • woloduch1 Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. 30.05.05, 01:04

          W krotkim czasie dowiedzielismy sie o Guni sporo. Przede wszystkim tego, ze
          Gunia naprawde nazywa sie Leszek Dobrowieyski (przez “y”wink, ze ma prawie 50 lat,
          z czego 20 w Kanadzie ( i to prawie calej, mieszkal bowiem juz w Brytyjskiej
          Kolumbii, Albercie, Manitobie, Ontario i na Wyspie Ksiecia Edwarda), jest
          zonaty (z Woloduchem, ktorej prawdziwe imie brzmi Elzbieta), ma czworo dzieci
          (od 10-ciu do 17 wiosen zycia, dwoch chlopcow i dwie dziewczynki), o jego
          przejsciach zwiazanych z nostryfikacja dyplomu i wreszcie zaczal marudzic o
          pracy zawodowej. Okazalo sie, ze nie byl zachwycony lojalnoscia pracodawcow i
          10 lat temu przeszedl na swoje – jest wolnym strzelcem, pracuje na zlecenia i
          dobrze na tym wychodzi. Wyczulam szanse i spytalam niewinnie, gdzie tez jego
          projekty sa ulokowane – okazalo sie, ze prawie w calej Kanadzie. Raz pracowal
          dla inwestora ze Stanow, ale mu sie nie spodobalo i wiecej projekow
          miedzynarodowych sie nie imal.
          - To w takim razie jakim cudem dostal pan ten projekt w Polsce? – zapytalam
          niewinnie.
          - Pojecia nie mam. Przyznam sie bez bicia, ze zaledwie kilka osob w Polsce wie,
          co robie w Kanadzie i klient nie powolal sie na zadna z nich - przerwal na
          chwile i sie zamyslil.
          - Prawde mowiac, caly ten projekt jest jakis dziwny. Nie technicznie, bo to
          zadne mecyje, ale cala otoczka wokol niego – przeciez sa firmy w Polsce, ktore
          taki projekt moga zrobic i to nawet sporo taniej. Wyglada mi na to, ze ze
          inwestor koniecznie chcial miec projektanta z zagranicy i byl za to gotow
          zaplacic dodatkowo, ale, na litosc boska, jaki by to mialo miec cel?
          - To rzeczywiscie dziwne – kopnelam pod stolem Tomka, ktory wpatrywal sie w
          Gunie z nieskrywana odraza – a w jaki sposob sie z panem skontaktowali?
          - Dostalem pisemne zaproszenie do przetargu. I to jest dopiero dziwne, bo
          normalnie przetarg jest oglaszany publicznie.
          - No i…?
          - Nie bardzo mi sie chcialo tego robic, wiec podalem sume trzykrotnie wyzsza
          niz powinienem i ku mojemu zdumieniu okazalo sie, ze wygralem. No coz, slowo
          sie rzeklo, kobylka u plotu – nie moglem sie wycofac. Ale dziwne, to, dziwne –
          pokrecil glowa w zamysleniu – I co jeszcze dziwne to to, ze podobno bylo to
          strasznie pilne, mialem tu byc dwa miesiace temu – to wtedy poprosilem o pani
          telefon, a tu nagle cos sie u nich opoznilo i dopiero trzy dni temu
          skontaktowali sie ze mna ponownie i od razu dali bilet na samolot – no i
          dzisiaj rano przylecialem.
          - Dzisiaj rano? – Tomek wreszcie doszedl do glosu – Glowe bym dal, ze widzialem
          pana wczoraj wieczorem w Warszawie.
          - Wczoraj wieczorem to sie pakowalem w Toronto, potem cala noc lecialem i
          przylecialem dopiero dzisiaj rano. Zameldowalem sie w hotelu i od razu
          zadzwonilem do pani – z lekka skloni sie w moja strone. Chcialem sie
          dowiedziec, kiedy bedzie nastepne spotkanie grupy. Ale, ale, pani powiedziala
          cos dziwnego, zapraszajac mnie tutaj, ze wszystko wyjasni mi osobiscie.
          - A moze pan udowodnic, ze pan przylecial dopiero dzisiaj? – zapytalam.
          - Chyba tak, mam na przyklad bilet lotniczy i pieczatke w paszporcie – Gunia
          usmiechnal sie szeroko – mam pokazac?
          - Dlaczego nie. Tomek ma doskonala pamiec wzrokowa i mowi, ze widzial pana
          wczoraj w Warszawie, a przeciez w dwoch miejscach na raz nie moze pan byc,
          prawda?
          Gunia spowaznial i uwaznie nam sie przygladal. Wolno siegnal do kieszeni i
          wyjal paszport i bilety lotnicze.
          - Prosze. Wyglada mi na to, ze to jest cos powaznego, skoro wam tak na tym
          zalezy. Czy zechcecie mi powiedziec, o co tu chodzi?
          Rzucilismy sie na papiery jak wyglodniale sepy na padline. Faktycznie,
          przylecial dzisiaj. W takim razie kogo Tomek widzial wczoraj u Dory?
          - O co tu chodzi? Sami jeszcze niezbyt dobrze wiemy. W kazdym razie wyglada to,
          jak na razie, na bardzo nieprzyjemna afere i to w dodatku o zasiegu
          miedzynarodowym – powiedzial Tomek. – I naprawde widzialem pana wczoraj w
          Warszawie.
          - Nie mnie.
          - To moze ma pan sobowtora?
          - Sobowtora? Tego nie wiem, ale mam brata. Blizniaka.
          • woloduch1 Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. 30.05.05, 21:48
            Spojrzelismy z Tomkiem na siebie ze zdumienienm. Sytuacja komplikowala sie z
            minuty na minute. Czulam sie zupelnie jakbym byla na planie jakiegos
            brazylijskiego tasiemca, "Dynastii", "Dallas", czy innej opery mydlanej, gdzie
            nieznane rodzenstwo czy potomstwo koci sie dla potrzeb scenariusza, najbardziej
            nieprawdopodobne sytuacje sa normalka, a sam scenariusz, jesli ma rece i nogi,
            to wygladaja one zupelnie jak na obrazach Picassa z jego najbardziej
            absurdalnego okresu. Osobiscie nie mam nic do Picassa, ale zgadzam sie z jego
            opinia na temat malarstwa (to znaczy tego, ktore oglosil po ukonczeniu
            osiemdziesiatego roku zycia). Tomek najwyrazniej podzielal moje zdanie, bo
            ostro naskoczyl na Gunie:
            - Blizniaka? Panie, to nie jest "Dynastia"!
            W oczach Guni blysnal gniew, po czym gniew zmienil sie w rozbawienie, ale i to
            szybko zmienilo sie w pelna powage.
            - "Dynastia"? Mam nadzieja ze nie, bo to bylo barachlo, jak rzadko. Ale brata
            blizniaka moze miec kazdy i ja wlasnie takigo mam. Zanim wam cos o nim opowiem,
            mam pewna propozycja. Od dwudziestu lat siedze w Kanadzie i przyzwyczailem sie
            mowic wszystkim po imieniu. W nosie mam wszelkie konwenanse, kobieta pierwsza,
            bruderszaft itp. Mowimy sobie po imieniu, zgoda?
            Mnie to odpowiadalo, Tomkowi najwyrazniej tez. Przzeciez latwiej czlowiekowi
            powiedziec "ty swinio", jesli jest sie z nim po imieniu, niz wyczyniac lamance
            gramatyczne w trzeciej osobie liczby pojedynczej. Kiwnelismy glowami.
            - Dobrze. Z ostatnich pytan wnioskuje, ze widziales mnie wczoraj w Warszawie,
            tak?
            - Tak.
            - Czy to, ze mnie widziales, i gdzie mnie widziales ma jakis zwiazek z afera?
            - Z jaka afera? - Tomek najwyrazniej nie nadazal za tempem Gu... Leszka.
            - Pojecia nie mam, jeszcze. Ale ze jest afera, to sie czuje. Niespodziewanie
            szybkie zaproszenie mnie tutaj, w dodatku przyspieszone informacja o moim
            inwestorze i charakterze projektu, moj pobyt wczoraj w Warszawie, jak i pare
            innych szczegolow kaza mi podejrzewac afere i to calkiem nielicha. Zaczynam
            nawet miec pewne podejrzenia.
            - Jakie podejrzenia?
            - Ze w afere jest zamieszany moj braciszek, a to czyni afere nie tylko
            nieprzyjemna, ale rowniez, prawdopodobnie, grubsza. Zeby pewne rzeczy szybko
            wyjasnic, powtarzam: mam brata blizniaka. Podobny do mnie jak dwie krople wody.
            Ale na tym podobienstwa sie koncza. Roznimy sie we wszystkim. Ja jestem
            mechanikiem, on ekonomista. Ja wyrwalem z tego raju ludu pracujacego, a on sie
            w nim tarzal jak swinia w korycie. Byl czlonkiem "przodujacej sily narodu", czy
            jak to tam to dranstwo okreslali, mial powiazania z bezpieka - nie wiem jakie,
            ale wiem, ze mial. Wiem ze po zmianie ustroju sie mocno wzbogacil, ale pojecia
            nie mam, na czym. Podejrzewam niezly szwindel.
            Sluchalismy z Tomkiem tych wyjasnien z zaskoczeniem. Najwyrazniej temat brata
            nie byl dla niego mily i chcial to z siebie wyrzucic i miec to z glowy. Nawet
            glos stal sie mniej piskliwy. Leszek kontynouwal:
            - Krotko mowiac, moj braciszek Bartek to wyjatkowa swinia i kanalia. Szuja,
            krotko mowiac. Teaz zaczynam podejrzewac, ze inwestor, ten caly Tomaszek,
            dostal na mnie namiar od niego. Pojecia nie mam dlaczego, bo watpie, zeby
            Bartek chcial we mnie wpompowac troche forsy. Chyba ze wykombinowal to jako
            rodzaj ubezpieczenia w razie wpadki. Koziol ofiarny albo cos podobnego. Moze
            liczy na solidarnosc rodzinna, chociaz nie powinien. A przeciaz wie o tym, ze
            nie powinen i wie o tym, ze nie chce miec z nim do czynienia! - Leszek rabnal
            piescia w stol.
            - A teraz powiedzcie mi, o co chodzi, bo mnie za chwile szlag trafi! W jaki
            sposob przetworstwo rolnicze moze byc wmieszane w jakakolwiek afere? I w ogole,
            co to za afera?
            - Narkotyki...
      • groha Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. 01.06.05, 21:16
        Leszek, usłyszawszy to słowo, zamilkł wpatrzony w Tomka, jak sroka w gnat.
        Nagle zrobił się mniej różowiutki na twarzy, za to poczerwieniała mu szyja i
        wyraźnie zaczął się gotować w środku. Zainteresowałam się tym bardzo średnio i
        nie miałam zamiaru kiwnąć palcem, nawet gdyby dostał apopleksji, bo coś innego
        nie dawało mi spokoju. Jakieś skojarzenie, które błysnęło mi w trakcie
        opowiadania Leszka o kochającym braciszku i równie szybko umknęło. Zaraz,
        zaraz... Jak on powiedział? Ten cały inwestor dostał namiary na niego od
        szujowatego brata... Inwestor Tomaszek! Firma Tomash!... A ta cholerna mumia
        nawet nie mrugnęła okiem! Niewiele brakowało, a rzuciłabym się z krzykiem na
        Tomka, żądając wyjaśnień, ale przeszkodziły mi wydarzenia, które nagle nabrały
        tempa. Leszek zerwał się z fotela, wykrzykując piskliwie o ważnej sprawie do
        załatwienia i zupełnie nie reagował na nerwowe pytania Tomka, który nagle coś
        sobie przypomniał i za wszelką cenę usiłował zlokalizować miejsce pobytu jego
        bliźniaka. Kiwając się i przekrzykując wtoczyli się do przedpokoju, gdzie
        właśnie otwierałam drzwi Grześkowi. Chyba intuicyjnie go wyczułam, bo przy
        kwikach Leszka raczej nie usłyszałam dzwonka. Grzesiek popatrzył na tę
        kotłowaninę, prześliznął się wzrokiem po obcym facecie i zobaczywszy Tomka
        wpakował się do środka z kategorycznym rozkazem:
        - Jest do pogadania. Natychmiast.
        Trochę trwało, zanim udało im się przepchnąć w głąb mieszkania, a mnie zamknąć
        drzwi za Leszkiem, który wyglądał na nieco zgorszonego brakiem manier nowego
        gościa, więc zrobił pokaz eleganckiego pożegnania. Gdy wycierając rękę o
        spódnicę zrobiłam krok w stronę pokoju, wypadł z niego Tomek z krzykiem na
        ustach:
        - Zabiję! Uduszę tę sukę!
        Zaczął szarpać się z klamką, lecz drzwi, zamknięte przeze mnie na zatrzask,
        stawiły zdecydowany opór. Przestraszyłam się, że jeszcze chwila, a wyjdzie
        razem z futryną i nawet tego nie poczuje, bo wyglądał, jak rozjuszony buldożer,
        gotów zmieść wszystko, co mu wejdzie w drogę. Na szczęście Grzesiek, nieco
        mniej oszalały, zdążył przekręcić gałkę i pchnąć drzwi, po czym usłyszałam
        tętent na schodach i tyle ich widziałam.
        I wtedy poczułam rosnącą w sobie furię. Dość tych tajemnic, do jasnej cholery!
        Jak im się zdaje, że można mnie traktować, jak powietrze, to się głęboko
        zdziwią. O nie, nie, żadne takie... Wyprysnęłam z mieszkania tak, jak stałam.
        Piętro niżej stwierdziłam, że jednak powinnam zamknąć drzwi, bo trochę mienia
        posiadam, więc biegiem wróciłam po klucze. Z ostatnich ośmiu schodków na
        parterze zjechałam na tyłku, nie poczułam, kiedy spadły mi z nóg klapki i
        wreszcie wypadłam na podwórze. Po samochodzie Grześka nie było już śladu. Furia
        okrzepła we mnie, jak stal. Z zaciśniętymi zębami zawróciłam na schody, w ogóle
        nie zauważyłam porzuconych klapków, wleciałam na górę i po chwili już byłam z
        powrotem, ściskając w ręku kluczyki od samochodu. Dopiero wyjeżdżając z
        osiedlowej uliczki, dotarło do mnie, że coś mnie gniecie w stopę i w ogóle nie
        wiem dokąd jadę. Oprzytomniałam na tyle, że zaczęłam myśleć. Tomek krzyczał o
        zabijaniu suki, więc biorąc pod uwagę jego ostatnie przeżycia, w grę wchodzą
        tylko dwie kandydatki: Aśka i Dora od tego Tłuszczyka, czy jak mu tam. A,
        Smalczyka. Nie wiem gdzie ona mieszka... Ale wiem, gdzie mieszka Aśka.
        Właściwie, warto byłoby z nią pogadać, bo niezły smrodek się za nią ciągnie.
        Bez namysłu skręciłam w stronę centrum.
      • groha Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. 01.06.05, 21:22
        Lazłam na piąte piętro klapiąc bosymi stopami i myślałam, że jeśli przez tę
        aferę szlag mnie nie trafi, to od chodzenia po schodach mam szansę schudnąć
        parę kilo... Sięgając do dzwonka usłyszałam przez drzwi podniesiony głos, który
        zabrzmiał znajomo. Grzesiek otworzył mi drzwi, machnął wolną ręką przed nosem i
        usunął się na bok, rozmawiając z kimś przez komórkę. Wtedy, w saloniku, który
        nie miał drzwi i był widoczny z przedpokoju, zobaczyłam Tomka. Stał w dziwnej
        pozie, jak oparty o ścianę, złamany w pół kij od miotły. Zrobiłam krok naprzód
        i zrozumiałam nad czym się pochyla...
        - Jezus Maria, udusiłeś ją?! – wyszeptałam ze zgrozą.
        - Kretynka – stwierdził krótko Grzesiek, który skończył rozmowę i stanął obok
        mnie. Tomek nie zareagował, nadal tkwiąc w niewygodnej pozycji – A szkoda, bo
        powinien ją udusić. Ma szczęście, że ktoś go ubiegł, bo zabiłby wesz, a
        odpowiadał, jak za człowieka. Zaraz będą gliny, zawiadomiłem. Stój, gdzie
        stoisz i nic nie ruszaj. Może będą jakieś ślady.
        - Ale czemu Aśka... Co Aśka.... – nie wiedziałam o co tak naprawdę chcę zapytać
        przez ściśnięte gardło – Przyjaciółka nasza... dlaczego?
        - Opanuj się wariatko! – Grzesiek potrząsnął mnie za ramię – Jaka Aśka? Gdzie
        tu widzisz Aśkę? Przecież to facet leży! Z długimi kłakami i bez twarzy, ale
        widziałaś u Aśki takie kajaki zamiast butów? Gdyby była w domu, to co innego,
        Tomek pewnie zrobiłby jej co złego... Ty wiesz, że wyczyściły mu konto? Firma i
        chałupa też już nie jego. Nic nie ma, tylko kupę długów. Sam bym zabił, bo mnie
        też skubnęło...
        - Ale Aśka? – krzyknęłam – Skąd wiesz, że to ona? Nie wierzę! Gdzie ona w ogóle
        jest?
        - A cholera ją wie. Ale wygląda na to, że załatwiła tego tutaj i spieprzyła.
        Może już siedzi w Kanadzie, albo na jakimś antypodzie. Razem z tą drugą zdzirą,
        Dorą.
        Na dźwięk tego imienia Tomek oderwał się wreszcie od kontemplowania trupa, nie
        stanowiącego zbyt apetycznego widoku, mimo obsypania jakimś kwieciem i
        błyszczącymi, kolorowymi szkiełkami. Domyśliłam się, że to narzędzie mordu,
        czyli szczątki wazonu z wielkim bukietem kwiatów. Rozsypane, kolorowe róże o
        długich łodygach, wdzięcznie przykrywały to, co wazon zrobił z twarzą
        nieboszczyka. Tomek widocznie doszedł do tego samego wniosku, bo nagle
        wychrypiał:
        - Kolorowo żył, kolorowo zgnił...
        Odruchowo pociągnęłam nosem, a Grzesiek popatrzył z obrzydzeniem na swoje buty,
        jakby spodziewał się na nich jakiegoś paskudztwa. Opanował chęć wytarcia ich o
        nogawki i zapytał krótko:
        - Kto? Znasz go?
        Tomek pokiwał głową, nabrał głęboko powietrza i powiedział z odrobiną
        satysfakcji w głosie:
        - Jasne. Wszędzie poznałbym tę gnidę, nawet w grobie. To Smalczyk.

        Cdn.
      • kmsanczia Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. Wstę 02.06.05, 13:23
        Staliśmy tak niemrawo aż do przyjazdu policji, chłopcy najwyraźniej intensywnie
        myśląc. U mnie mętlik w głowie skutecznie zabijał myśl wszelką. Postanowiłam
        sobie, że już nic mnie nie zdziwi i nie zaskoczy, ale zła godzina właśnie
        przelatywała z furgotem...
        Bo oto drzwi otworzyły się hukiem i wpadło trzech bandziorów w kominiarkach,
        momentalnie biorąc nas na muszkę, a za nimi... no to już był szczyt osiągnięć -
        mój własny, prywatny i niedoceniany anioł stróż!
        - Ga.. ga.. ga.. Gabryś? - szczęka opadła mi z zaskoczenia do samej podłogi,
        powodując kłopoty z mówieniem.
        - Pod ścianę! Ręce za głowę! - jeden z bandziorów sprawnie obezwładnił
        chłopaków, skuwając w kajdanki i kładąc obok sztywnego Smalczyka. O mnie jakoś
        zapomnieli, ale pomyślałam, że może mam przywileje jako bądż co bądź konkubina
        szefa mafii.
        Mój mafiozo podszedł do mnie i bez słowa, władczo obejmując za ramiona
        wyprowadził mnie na korytarz. Potem widziałam tylko jak jego obstawa wyprowadza
        skutych chłopaków. Następnie zupełnie spokojnie Gabryś zamknął drzwi na klucz i
        (o zgrozo!) uśmiechając się do mnie wybrał numer w komórce.
        - Komisarz Śnieżan? Tu detektyw Kutrowski. Tak, poszło jak przewidywaliśmy. Mamy
        ptaszków. Zwłoki jeszcze ciepłe, przyjeżdżajcie z ekipą.

        CDN
        • marrtawu Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. Wstę 02.06.05, 16:05
          Stałam skamieniała wpatrując się w mojego anioła stróża z rozdziawioną gębą.
          Myśli mi galopowały po głowie w te i nazad. Komisarz? Jak przewidywaliśmy? Nie
          spodziewaj się mnie przed czwartkiem? Że niby to jest funkcjonariusz
          poli...poli...nie mogę nawet o tym myśleć. Bliźniak? Ostatnio taki urodzaj na
          bliźniaki czy jak? No i nic mi przez te lata o bracie nie wspominał... Ale nie
          wspominał również o posiadaniu legitymacji policyj...
          Skamienienie odeszło, kiedy Gabryś rozłączył się i pogłaskał mnie czule po
          ramieniu. Otrząsnęłam się jak młody psiak i postanowiłam zareagować typowo.
          Karczemną awanturą.
          - Zidiociałeś do reszty?!!! - złość tak mną telepała, że zaczęłam od zadania
          pytania kluczowego.
          - Nie wiem, czy do reszty...
          - Ale ja wiem! Czy wiesz, co właśnie zrobiłeś?
          - Tak. Złapałem dwóch niebezpiecznych bandziorów na gorącym uczynku, stojących
          nad zwłokami szefa narkotykowego biznesu, a oboje mieli powód, żeby go trzasnąć.
          - Bandziorów! Bandziorów! Sam bandzior jesteś, cło załatwiasz, pilne sprawy,
          psia twoja melodia!! To koledzy moi!
          - Powinnaś chyba staranniej sobie dobierać towarzystwo.
          - Toteż pytam, czy zidiociałeś do reszty? Grześka nie poznałeś? Z kim dwa lata
          temu obchodziłeś sylwestra? Na kogo strąciłeś talerz bigosu? Z kim do drugiej
          nad ranem śpiewałeś ukraińską pieśń ludową?!
          - Wiesz, ludzie się zmieniają. Kochanie, ale czemu ty właściwie jesteś boso?
          Tego było już za wiele. Wydałam z siebie nieartykuowane dźwięki, runęłam do
          drzwi, szarpnęłam zasuwę i wypadłam na klatkę, wciąż klapiąc tymi bosymi
          stopami, co to mi je mój luby wypomniał przed sekundą. Do domu dotarłam w
          ekspresowym tempie, dopadłam telefonu i zadzwoniłam do Krzyśka.
          - Krzysiu! Pojmali ich! Komisarz Śnieżan tym zawiaduje, ty weź się dowiedz
          czegoś! Boczuś trup, oni nad nim stali i na to ef-bi-aj jakieś nadleciało i
          zabrało ich! Nie wiem dokąd, praw im nie odczytali nawet, gdzie my żyjemy w
          ogóle!
          W słuchawce panowała cisza, Krzyśka z lekka przytkało. Nie chciało mi się
          objaśniać po kolei, uwierzyłam w jego inteligencję i nie zawiodłam się.
          - Kogo konkretnie wzięli?
          - Grześka i Tomka.
          - Komisarz co?
          - Śnieżan.
          - Czekaj na telefon.
          Po tej rozmowie znacznie się uspokoiłam. Szwagier Krzysia pracował w
          Stołecznej, na pewno się tą drogą czegoś dowiemy. Mogłam przystąpić teraz do
          działań metodycznych, podjazdowych, które starannie sobie obmyśliłam podczas
          szaleńczego pędu do domu. Wlazłam na krzesło, ściągnęłam z pawlacza starą,
          wielką, cuchnącą kulkami na mole torbę z urywającym się uchem i udałam się do
          sypialni. Otworzyłam prawą połowę szafy i przyjrzałam się leżącym tam,
          równiutko poskładanym w kosteczkę swetrom, spodniom, koszulom i innym
          tekstyliom, po czym stanowczymi ruchami zaczęłam je zgarniać po kolei do owej
          torby. Nie będę mieszkała z furherem...
      • groha Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. 07.06.05, 03:23
        Tak upojnej niedzieli nie miałam od niepamiętnych czasów. Zaczęła się skoro
        świt, od pretensji wnoszonych przez niewtajemniczonych uczestników bobowej
        imprezki, która nie dość, że nie doszła do skutku, to naraziła ich na
        bezpośredni kontakt z przedstawicielami porządku publicznego. Okazało się, że w
        sobotę wieczorem zjawili się tłumnie przed domem Tomka, do którego jednak nie
        zostali wpuszczeni, a po dokładnym przepytaniu na okoliczność obecności w tym
        miejscu - zachęceni do natychmiastowego opuszczenia terenu, bez jednego słowa
        wyjaśnienia. To sprawiło, że niektórzy poczuli się urażeni do nieprzytomności
        i postanowili szukać zemsty na organizatorach. Ponieważ telefony Anki i Tomka
        milczały, jak zaklęte, te rozżarte harpie rzuciły się na mnie, nagrywając mi
        się na sekretarkę, zatykając skrzynkę w komórce i ogólnie doprowadzając mnie do
        szału. Nie mogłam wyłączyć telefonów, bo czekałam na wiadomość od Krzysia, więc
        udawałam, że mnie nie ma. Już się rozpędziłam trąbić dookoła o tej całej
        szopce! Co im miałam powiedzieć? Że imprezę szlag trafił, bo gospodarzowi
        znudziło się zwyczajne życie i wykwintne dania, więc załatwił sobie liczne
        rozrywki i poszedł na państwowy wikt? A skąd ja mogę wiedzieć, czy któreś z
        nich nie uczestniczyło w tych rozrywkach? Odkąd wiem, że we własnym domu
        pielęgnowałam dwulicową żmiję, nie ufam nikomu...
        Dziobiąc widelcem makaron w ostrym sosie pomidorowym, patrzyłam ponuro na
        torbę, stojącą w przedpokoju i w oczach robiło mi się czerwono. Nie tylko od
        sosu, który wyciskał łzy, lecz z żalu, pomieszanego z wściekłością... Ukrywał
        przede mną swoją prawdziwą profesję, czyli nie ufał mi, oszukiwał, kantował, a
        ja, jak ta głupia krowa, wierzyłam mu bez zastrzeżeń. Ubolewałam, że
        zapracowany taki, w ciągłych rozjazdach, na nic nie ma czasu, niedosypia i
        niedojada, a on w tym czasie ganiał jakichś bandziorów i cholera wie, kogo
        jeszcze. Może śledził zdradzające żony na zlecenie rogatych mężów, guzik mnie
        to teraz obchodzi. Ważne, że w tajemnicy przede mną! Dlaczego?! Czemu ja nie
        mam szczęścia do normalnych, spokojnych ludzi, którzy prowadzą zwykłe życie i
        nie mają nic do ukrycia?
        Torba nie kwapiła się do udzielenia odpowiedzi, za to telefon wyrwał mnie tak
        gwałtownie z zamyślenia, że widelec wypadł mi z ręki, a rozpryśnięty sos
        poczułam we włosach. Dzwonił Krzyś, więc natychmiast o tym zapomniałam.
        - Słuchaj, czy możesz przyjechać do „Zacisznej”? Wiesz, tej małej kafejki koło
        mnie – zapytał bez wstępów – Ale szybko!
        - A co się dzieje? Masz wieści od szwagra?
        - To nie jest na telefon. Przyjeżdżaj. Czekam – rozłączył się.
        Gnana ciekawością i niepokojem, co też takiego tajemniczego mógł Krzyś wydusić
        ze szwagra, złapałam kluczyki, potknęłam się o tę cholerną torbę w
        przedpokoju, kopnęłam ją z rozmachem i pognałam do samochodu.
      • groha Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. 07.06.05, 03:36
        Krzyś, którego znalazłam w najciemniejszym kącie kawiarni, na mój widok lekko
        zbladł i wyjąkał:
        - Co się... Rany boskie... Wszystko czerwone... Co... się stało?!
        Zamierzając zająć miejsce przy stoliku, zamarłam w półprzysiadzie.
        - Gdzie co się stało?
        - Tobie! Co TOBIE się stało? Cała jesteś we... krwi! – wyszeptał Krzyś, patrząc
        na mnei ze zgrozą w oczach.
        W tym momencie uświadomiłam sobie, co on widzi.
        - Aaa... – machnęłam ręką i usiadłam wygodnie – To sos pomidorowy. Nie zawracaj
        głowy głupotami, tylko mów, po co mnie tu ściągnąłeś i co ten twój ważny
        szwagier na to wszystko?
        Krzyś poprzyglądał mi się jeszcze przez chwilę, przetarł oczy, westchnął ciężko
        i wreszcie doszedł do siebie.
        - Kawę ci już zamówiłem. Wolałem nie rozmawiać w mieszkaniu, bo wiesz... ściany
        mogą mieć uszy. – Krzyś zniżył głos do tajemniczego szeptu – A sprawa jest
        taka, że jak się rozniesie, to koniec świata, amen w pacierzu i ręka, noga,
        mózg na ścianie...
        - Kiszki na patyku – dokończyłam – Dobra, dosyć tego. Gadaj w czym rzecz.
        - Rzecz jest w tym, że jakby tu powiedzieć... Afera ma dwie głowy... – Krzyś
        zamachał ręką, żebym mu nie przerywała – Jedna, to ktoś, kto nakręcił ten
        interes i owinął sobie lokalną mafię wokół palca. Najpierw ich wykorzystał do
        przemytu, a potem zaczął wykańczać, jak mrówki, wiesz, jak tego Murzyna.
        Prawdopodobnie jakiś innostraniec, ale naszego pochodzenia. A druga... Słuchaj,
        to jest póki co, tajemnica służbowa i w razie czego, mój szwagier leci na
        twarz...
        - Już pędzę z gębą po całej okolicy – uspokoiłam go, pukając się w czoło.
        - No więc tego... Jest podejrzenie, że ta druga głowa, to ktoś od nich... Na
        razie, jeszcze jest cicho, ale szwagier coś wspomniał o jakimś motaniu i
        zacieraniu śladów. A afera już nabrała rumieńców po obu stronach oceanu i tylko
        patrzeć, jak się tu zwali jakiś Interpol, czy co tam teraz jest... Bo
        wcześniej, to nie ma na co liczyć. Chyba, że jakiś straceniec się wychyli i to
        wysoki. Szwagier mówi, że sam za mały jest na takie numery. To musi być jakaś
        szycha, a te trzymają się stołków i wszystko inne im wisi...
        - Czyli wsio normalno i nic nowego pod słońcem, cholera jasna, psia krew –
        przerwałam, że trafia mnie potężny szlag – Słuchaj, a co z Tomkiem i
        Grześkiem? Gliny prowadzą chyba jakieś śledztwo i już powinny się połapać, że
        to nie oni stuknęli tego Boczusia, czy jak mu tam? W końcu po coś mają tę całą
        swoją technikę, nie?
        - No więc właśnie! – Krzyś podniósł głos, ale natychmiast się tego wystraszył.
        Rozejrzał się dookoła i zamilkł, bo akurat kelnerka zbliżała się do nas z kawą.
        Poczekał, dopóki nie odeszła i pochylił się nisko nad stolikiem, prawie mocząc
        brodę w filiżance – Jak to jest taki gnój, to nie wypuszczą! Oni mogą robić za
        kozły ofiarne! Przypiszą im wszystkie zbrodnie, łącznie z dwoma trupami i
        szukaj wiatru w polu.
        - Czekaj, czekaj, jak to przypiszą? Przecież musieliby mieć jakieś dowody,
        sąd...
        - Co ty, niedzisiejsza jesteś? – Krzyś popatrzył na mnie z politowaniem – Nie
        wiesz, jak to wszystko funkcjonuje? To jest taka forsa, że ma się wszystko, co
        się chce. Winnych też. Ja bym się wcale nie zdziwił, gdyby ten twój... O,
        pardon.
        Popatrzyłam na niego z wściekłością, która nagle we mnie oklapła. A jeśli ten
        mój też?... Poczułam się, jak w matni.
        - To co, mamy ich odbić z tego aresztu, czy jak? – zapytałam bezradnie.
        Krzyś zapatrzył się w dal, jakby oczekiwał przybycia posiłków w postaci
        zbrojnego hufca, który rozpirzy ten cały zdegenerowany świat. Nagle wyprostował
        się i powiedział uroczyście:
        - Musimy sami przeprowadzić śledztwo. Rzetelne i profesjonalne. Od a do zet. I
        dać glinom na talerzu obie głowy i wszystkich zbrodniarzy. Jeśli tego nie
        zrobimy, pożegnamy się z przyjaciółmi, a sami zgnijemy w pogardzie dla siebie i
        tego całego obrzydlistwa...
        Coś takiego było w jego głosie, że zanim się zastanowiłam, kiwnęłam potakująco
        głową, a dopiero potem wyobraźnia podsunęła mi obraz zamaskowanego mordercy, za
        którym lecę przez krzaki, usiłując złapać go za nogawkę od spodni...

        Cdn.
        • marrtawu Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. 16.06.05, 00:26
          Od czego mieliśmy zacząć nasze prywatne śledztwo jeśli nie od nas samych,
          uczestników bobowej imprezy, która nigdy nie doszła do skutku? Następna sobota
          została przewidziana na rozwiązanie języków całemu towarzystwu. Wszystko
          odbywało się, rzecz jasna, u mnie, bo dysponowałam wolną chatą. Gabryś po swoją
          torbę się nie pofatygował, kraciasty potwór wciąż czekał na niego cierpliwie w
          przedpokoju. Tomek i Grzesiek za wstawiennictwem różnych znajomych Krzysia
          zostali, ku niezadowoleniu prokuratora, któremu wszystko układało się w
          logiczną całość, zwolnieni z aresztu, przynajmniej do chwili postawienia im
          oficjalnych zarzutów.
          No i zaczęli się schodzić. Pierwszy wpadł Krzysio z małżonką i w wielkiej
          konspiracji naradzaliśmy się półgłosem siekając ogórki do sałatki, gdy jego
          żona zajęta była przeglądaniem kolekcji moich kamieni półszlachetnych.
          Następnie zbiegli się wszyscy razem: Sylfida plus Misio, Aśka w pojedynkę,
          Tomek w pojedynkę, Grzesio też z połowicą oraz Bolesław, zwany przez nas z
          racji ogromnej tuszy po cichu Cienkim Bolkiem, Maniusia, jego żona, Patryk i
          Kajka - dwa małżeństwa o stażu sięgającym jeszcze czasów naszych studiów.
          Wszyscy jak harpie rzucili się na Tomka, który ze stoickim spokojem dawał
          wymijające odpowiedzi, bagatelizując całą aferę i ukrywając swój i Grześka
          wkład w całe zamieszanie. Wszystko jest pomyłką, przypadkiem; zbieg
          okoliczności, a ja o tym wiem najlepiej, bo przecież ten mój to prowadzi
          śledztwo i zna całe towarzystwo od dawna... No, a gdzie jest ten mój?
          Szczecin, Cieszyn, czy jeszcze gdzieś indziej...?
          Ze zrozumiałych względów temat mocno mnie irytował, więc uciekłam do kuchni
          przy najbliższej sposobności. Stałam po ciemku przy oknie, popijając martini i
          rozmyślając nad podłością Gabrysia, kiedy usłyszałam człapanie. Nie zdążyłam
          się obrócić, bo usłyszałam następujące słowa:
          - Powtarzam, że masz coś wymyślić do poniedziałku... zwolnili ich, nie wiem
          jakim cudem, znajdziesz tę pieprzoną fakturę z napisem, czy nie?! I pilnuj tej
          kretynki wdowy...!
          Stałam skamieniała, przyciśnięta do załomu w ścianie. Poznałam bez trudu głos
          Cienkiego Bolka. Rozmowa toczyła się w jadalni, która miała wybity w ścianie
          łuk prowadzący do kuchni. Jeżeli teraz szanownemu koledze zachce się napić
          wody, to jutro się chyba nie obudzę.... Kretynka wdowa? Dora!
          Bolek za ścianą, a właściwie jej połową poklikał jeszcze parę minut klawiaturą
          telefonu, doprowadzając mnie na skraj załamania nerwowego, potem stęknął i
          poczłapał do łazienki. Błyskawicznie dopadłam kontaktu, zapaliłam światło i
          zaimprowizowałam szykowanie nowej porcji drinków. Odliczałam w myśli od tysiąca
          w dół, żeby się uspokoić i nie lecieć zaraz z nowinami do Krzyśka, ale przy
          dzięwięciuset pięćdziesięciu ośmiu ręka mi drgnęła i oblałam pół blatu lepkim
          likierem.
          Zaniosłam drinki do pokoju, gdzie całe towarzystwo oglądało właśnie film z
          wesela siostrzenicy Kajki - nawet nie miałam pojęcia, że go przytargała ze
          sobą. Państwo młodzi dopiero zajeżdżali przed kościół limuzyną z udrapowanymi
          strzępami czegoś na masce, więc mieliśmy przed sobą półtorej godziny rozrywki w
          postaci mszy i zapewne kilka kolejnych z wesela. I dobrze, zdołałam w spokoju i
          na raty porozumieć się z Krzyśkiem, który zgarnął swoją drzemiącą w fotelu żonę
          mniej więcej na etapie trzynastego "Gorzko! Gorzko!" i ulotnił się dyskretnie.
          Kaseta ostatecznie urwała się w połowie oczepin i dało to pretekst
          poszczególnym gościom do udania się do swoich domów. Żegnając się z Bolesławem
          bardzo starałam się zachowywać naturalnie, co przyszło mi o tyle łatwo, że
          Maniusia jak zwykle się roztrajkotała, a on stał w kącie, gotowy do wyjścia,
          delikatnie ją poszturchiwał ze zniecierpliwienia i sapał, nie mówiąc ani słowa.
          Gdy zamknęłam za nimi drzwi, odwróciłam sie w kierunku ostatniego gościa. Tomek
          stał w progu kuchni i obdarzał mnie badawczym spojrzeniem. W głowie mi szumiało
          od alkoholu i emocji, a jeszcze gdy ujrzałam ten wzrok, zachwiałam się lekko.
          Przecisnęłam się koło niego i oparłam o blat, zapomniawszy o rozlanym likierze.
          - Czy mógłbym się u ciebie zatrzymać jednak na jakiś czas?
          Uniosłam lepkie dłonie w bezradnym geście.
          - Szukają cię znowu?
          - W zasadzie jestem teraz bezpieczny, bo policja już ma na mnie namiar. Ale nie
          mogę sobie darować, że straciłem okazję do noclegu pod twoim dachem...
          No przecież nie mogłam mu odmówić. Wyglądał tak cholernie męsko; świadomość, że
          jesteśmy oboje wplątani w aferę stulecia tylko dodawała scenie pikanterii;
          frustracja spowodowana Gabrysiem i kraciastą torbą potrzebowała gwałtownego
          ujścia, no a ten likier....
          • marrtawu Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. 27.06.05, 12:03
            Mówią, że podobno jedyna metoda na pokusę, to po prostu jej ulec. Dziś mogę
            stwierdzić stanowczo, że nie ma żadnego podobno. Na pewno. Ja pokusie opierałam
            się dobrych kilkanaście lat i satysfakcję sprawiało mi dziś rano patrzenie jak
            pokusa pochłania twaróg z ogórkiem tracąc wiele na swojej pokusowatości i aurze
            nonszalancji, którą zawsze wokół siebie roztaczała. Ja zawiesiłam się w swoich
            rozmyślaniach nad kubkiem gorzkiej herbaty, bo po wczorajszym likierze i
            poźniejszych wydarzeniach nie miałam całkowicie apetytu.
            Zebrałam się do wyjścia razem z Tomkiem, planując uzupełnienie swoich bardzo
            uszczuplonych po imprezie zapasów. Rozstaliśmy się przy moim samochodzie i
            pojechałam się bez pośpiechu do marketu. Ufff, jak tu chłodno. Klimatyzacja
            działa, na całe szczęście. Wykładałam już rzeczy na ruchomą taśmę przy kasie,
            kiedy moją uwagę przykuła awantura w sąsiedniej kolejce. Jakiś łysol z
            brzuszkiem wymyślał rudawoblond kobiecie; jak zdołałam się zorientować,
            przedmiotem sporu były kabanosy, które były szóstym artykułem w jej koszyku, a
            kasa była przeznaczona tylko dla klientów kupujących najwyżej pięć rzeczy. Nie
            kabanosy jednakże mnie zafascynowały, ale ta kobieta. Było w niej coś
            znajomego, włosy, sylwetka, sposób, w jaki spłoszyła się na wrzask faceta i
            nerwowe rozglądanie wokoło, świadczyły wyraźnie o tym, że nie życzy sobie być
            przedmiotem publicznego widowiska. Trwało to jednak dłuższą chwilę, bo facet
            najwyraźniej był wojowniczo usposobiony - zdążyłam w międzyczsie spakować swoje
            zakupy do toreb. Przechodząc koło niej przystanęłam na moment, próbując sobie
            przypomnieć, skąd znam jej twarz. Ona dostrzegła, że się jej przyglądam, a jej
            reakcja zdumiała mnie śmiertelnie - stanęła nieruchomo, ignorując
            pokrzykującego awanturnika, wybałuszyła na mnie swoje wielkie, niebieskie oczy,
            a na jej twarzy odmalowało się tak wielkie przerażenie, że aż poczułam sie
            głupio i ruszyłam w stronę parkingu. Upchnęłam torby do bagażnika, pozbyłam się
            bezdomnego, który koniecznie chciał odstawić mój wózek, zatankowałam na stacji
            nieopodal i wyjeżdżałam właśnie na rondko oddzielające mieszkalną część świata
            od cześci handlowej, kiedy jakiś samochód wymusił na mnie pierwszeństwo.
            Zatrąbiłam wściekle, kierowca nawet się nie odwrócił, pomknął z piskiem opon,
            jakby coś go goniło. Za szybą znów mignął mi rudoblond łeb. Niewiele myśląc,
            docisnęłam gazu i pojechałam za tą znajomą - nieznajomą kobietą...
            • kmsanczia Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. 03.07.05, 20:44
              Jechałam tak i myślałam, a właściwie starałam się przemyśleć całą aferę od
              początku. Niestety jak na złość moja chora wyobraźnia wzięła górę na szczątkami
              umysłu i podsunęła obrazki z przeszłości.
              Aśka. Moja Aśka, koleżanka od lat i obiekt mojej zawiści. Oczywiście była to
              zawiść życzliwa, ale zawsze. Zawsze wszystko robiłyśmy razem, wspólni znajomi,
              wspólne wypady, nawet podobali nam się ci sami faceci. To znaczy mi się
              podobali, a ona ich miała. Imię też miałyśmy to samo. Z tego powodu, żeby nie
              było nieporozumień ja zostałam ochrzczona Joanką, chociaż niektórzy mówili do
              mnie Anka.
              Joaśka zawsze wciągała mnie w szalone wydarzenia. Pamiętam któreś kolonie, chyba
              w ósmej klasie...

              C.D.N.
      • groha Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. 06.07.05, 03:30
        Kochałyśmy się w takim jednym ratowniku. Oczywiście, obie jednocześnie i
        śmiertelnie. A on, jak opalony bożek siedzący na wysokościach, rzecz jasna -
        nie zwracał na nas uwagi. Miał na tej plaży tabuny pełnoletnich wielbicielek,
        co wcale nie odbierało nam nadziei, bo wtedy wierzyłyśmy bezgranicznie w swoją
        wiośnianą świeżość, wdzięk i urok osobisty. Potem nam to przeszło, niestety.
        Najpierw licytowałyśmy się, która ma u niego większe szanse i wyrywałyśmy go
        sobie z pazurów, aż w końcu postanowiłyśmy położyć kres tym straszliwym mękom
        niepewności i postanowiłyśmy chłopaka poddać próbie ognia i wody. W ten sposób
        straciłam swój najpiękniejszy ręcznik kąpielowy, który okazał się zbyt
        łatwopalny i spłonął, zanim ktokolwiek zdążył zauważyć. Ratownik, wpatrzony w
        dziki tłumek w wodzie, leniwie spojrzał na dogorywającą szmatę, skrzętnie przez
        nas przysypywaną piaskiem i nie wykazywał żadnego zainteresowania. Drugiego
        ręcznika nie mogłam poświęcić, bo to były czasy, gdy nie posiadało się nadmiaru
        takich luksusów. Wtedy Aśka postanowiła wystąpić w roli niedoszłej topielicy.
        Pływała świetnie, więc musiała się bardzo starać, ale czegóż się nie robi dla
        miłości. Wyszło jej pięknie, bo akcja wyciągania jej z wody wyglądała niezwykle
        dramatycznie: ratownikowi udało się wywlec jej zewłok na płyciznę, po czym
        usiłował wziąć ją na ręce. Próbował różnymi metodami, lecz ona wciąż przelewała
        się przez nie, jak kisiel. Po kilkakrotnym, głośnym chlupnięciu bezwładnego
        ciała, gdy wystraszyłam się, że teraz, to on ją naprawdę utopi, nasze bóstwo
        spięło się w sobie i zarzuciwszy topielicę jednym szarpnięciem na ramię,
        biegiem dopadło suchego piasku, na który zrzuciło ją, z głuchym stęknięciem,
        jak worek kartofli. Tłum, zebrany na brzegu, zaszemrał i zamarł w oczekiwaniu
        dalszych czynności przy zwłokach. I doczekał się prawdziwego cudu, bo gdy
        ratownik usuwał gapiów wołając: - Proszę się odsunąć! Ja, BYNAJMNIEJ, muszę
        mieć miejsce! - topielica nagle wstała, otrzepała tyłek z mokrego piachu, przez
        zęby wycedziła w stronę ratownika zimne „dziękuję” i uciekła. Poszłam w jej
        ślady, unosząc na zawsze zbaraniały wyraz twarzy ideału, który właśnie sięgnął
        bruku, a właściwie - piasku, nawet o tym nie wiedząc. Odtąd wolałyśmy się nie
        pokazywać na tej plaży. Zresztą, nie było po co, bo zgodnie doszłyśmy do
        wniosku, że jako świetnie zapowiadające się intelektualistki, nie gustujemy w
        samych mięśniach. Ceniąc cudzy intelekt, same miewałyśmy takie pomysły, że
        tylko młodość można tłumaczyć naszą ówczesną durnotę...
        Zawsze jednak rozumiałyśmy się świetnie i dzięki Bogu, dotąd nam to nie
        przeszło. Jak dobrze, że Aśka właśnie teraz przyjechała na urlop z tego swojego
        Sztokholmu, gdzie osiadła na dobre. Przyda się w naszym prywatnym śledztwie,
        jak mało kto. Pomoże Sylfidzie w poszukiwaniach tej drugiej Aśki, cholernego
        wampa, który nabruździł Tomkowi i nam przy okazji, a teraz zapadł się pod
        ziemię. Już one obie ją wygrzebią, jestem tego pewna.
        Krzysiek postanowił dalej męczyć szwagra i śledzić pracę policji, a Tomek,
        aczkolwiek z pewnymi oporami, wziął na siebie rozwikłanie tajemniczej Dory i
        wyjaśnienie sprawy dwóch denatów – Smalczyka i tego obcego, który zapaćkał mu
        gabinet. Można rzec, że miał w tym osobisty interes. Mnie przypadło nawiązanie
        współpracy z Gunią, celem wspólnego namierzenia podejrzanego braciszka i jego
        wysokich powiązań, na co przystałam z ochotą, bo wciąż pałałam chęcią zemsty na
        tym moim podlecu. Udowodnię mu, że jestem lepsza!
        Jedynie Grzesiek wyłamał się z prowadzenia jakichkolwiek działalności
        śledczych, stwierdzając, że poniósł już zbyt wiele strat i nie ma zamiaru się
        wygłupiać. Od łapania bandziorów jest policja, a on wraca do siebie, bo ma na
        polach jeszcze trochę pieniędzy. Jak je zbierze, a my w tym czasie zmądrzejemy,
        to może tutaj wróci. I pojechał, nie zważając na nasze protesty. A my
        przystąpiliśmy do swoich zadań.
      • groha Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. 06.07.05, 03:43
        W tym momencie otrząsnęłam się ze wspomnień i popatrzyłam dookoła. Otóż, nie,
        JA nie przystąpiłam do żadnych zadań! Zamiast umówić się z Gunią, jadę za tym
        rudo-blond czupiradłem... Idiotka, nie wiedząc dokąd i dlaczego, przejechałam
        za nią chyba pół świata. Zaczęłam rozglądać się za jakimiś znakami, żeby
        zlokalizować drogę, po której jechałam, jak widać dotąd zupełnie nieprzytomnie,
        zapatrzona jednie w rudy kołtun z przodu. Cały czas widoczny, na szczęście, dwa
        samochody przede mną. Postanowiłam rozwiać wątpliwości dotyczące jego
        właścicielki i sięgnęłam po telefon.
        - Tomek – zawołałam, gdy tylko usłyszałam jego mruknięcie przy uchu – Znasz
        jakąś rudą blondynkę?
        - Znam. Ciebie – odpowiedział spokojnie.
        - Dobra. A inne? Takie bardziej rude i kręcone?
        - Kochanie, nie bądź zazdrosna o moją przeszłość – poprosił z wyraźną kpiną w
        głosie.
        - A idź ty w cholerę! Słuchaj, jadę za rudą babą, którą przestraszył mój widok,
        a mnie też wydała się jakby znajoma. Szczupła, długie rudo-blond pukle, ładna
        lalka. Znasz taką?
        Telefon zamilkł na chwilę, więc wrzasnęłam głośniej:
        - Halo, słyszysz mnie czy umarłeś z wrażenia?
        - Słyszę, nie krzycz. Gdzie teraz jesteś?
        - Minęłam Kielce, a ona wali dalej, na południe. Zaraz skończy mi się benzyna i
        będzie po sprawie. Nie dość, że nie wiem, kto to jest...
        - Ale ja wiem – przerwał mi i zaraz się poprawił - Domyślam się. Wiem także,
        dokąd może jechać. Wie, że ją gonisz?
        - A cholera ją wie. Pewnie tak. Jeśli ja ją cały czas widzę z przodu, to ona
        mnie w lusterku, nie? Głupi by się domyślił, że ktoś mu siedzi na ogonie. I co,
        mam za nią jechać? Ja muszę się gdzieś zatankować!
        - Wystarczy, że zobaczysz, czy pojedzie na Kraków, czy skręci na Katowice.
        Wtedy staniesz na najbliższej stacji i tam na mnie zaczekasz. Ja już jadę.
        - Czekaj! – krzyknęłam – Kto to może być, do diabła?
        - Chyba Dora. Zadzwoń, jak staniesz. Na razie – rozłączył się.
        Dora?! To ja ją znam? A ona mnie chyba też kojarzy, skoro zwiewa. O nic z tego,
        złotko! Rzuciłam telefon za siebie i postanowiłam, że prędzej polecę za nią na
        piechotę, niż pozwolę jej się zgubić. Przed Jędrzejowem samochód zaczął się
        krztusić, ale zanim całkiem zdechł, zdążyłam za nią skręcić na Katowice i
        dopiero wtedy poczułam, że bolą mnie szczęki od zaciskania. Z emocji nieco
        osłabłam. Na resztkach paliwa doczołgałam się na najbliższą stację i zaczęłam
        szukać telefonu.
        cdn.
      • groha Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. 07.07.05, 14:56
        Czekając na Tomka, który obiecał pobić rekord trasy, zaparkowałam na uboczu
        małego parkingu za stacją benzynową i postanowiłam odpocząć. Sielski
        krajobrazik przed oczami, w postaci lesistych pagórków, łąk i ugorów, doskonale
        się do tego nadawał. Przez otwarte okna samochodu dolatywał zapach skoszonego
        siana, gdzieś wysoko, skowronki świergotały, jak nakręcone, sosnowy las pławił
        się w słońcu, więc cały ten entourage działał, jak balsam na moje skołatane
        nerwy. W pewnym momencie doszłam nawet do odkrywczego wniosku, że świat jest
        piękny! A ja, zamiast siedzieć na tyłku w jakiejś głuszy, o czym marzę od lat,
        wciąż funduję sobie potężne stresy, jak głupia. Po jaką cholerę?
        Dalsze rozważania o mało nie popchnęły mnie do wjechania w najbliższy zagajnik
        i pozostania w nim na zawsze...
        Nagle, tuż przy twarzy zobaczyłam słoiczek z jagodami trzymany przez małą,
        bardzo brudną rękę i usłyszałam kategoryczne stwierdzenie:
        - Pani kupi jagody!
        Na oko – dziesięcioletni, średnio czysty smarkacz wtykał mi te jagody niemal do
        nosa i patrzył na mnie oczami, jak dwa chabry w zbożu. Wcale nie prosząco, bo
        cały czas przekonywał mnie pewnym, lekko zakatarzonym głosem:
        - Pani kupi! 5 złotych!
        Nie przepadam za jagodami i chytrymi smarkaczami, ale nie miałam wyjścia.
        Kupiłam. Co więcej – poczułam, że jestem strasznie głodna! Nagle nabrałam
        ochoty na serek wiejski, który spoczywał w rozgrzanym bagażniku wraz z resztą
        zakupów i z każdą chwilą tracił swoją świeżość. Z jagodami mógłby okazać się
        jeszcze zjadliwy. Szybko pozbyłam się myśli o tym, kto miał te jagody w rękach
        i przystąpiłam do sporządzania specjału. Pewnym problemem okazał się całkowity
        brak łyżeczki, ale postanowiłam się nie poddawać. Dosypałam kilka jagód do
        kubeczka, w którym niestety - ścięty serek nie pływał już w śmietance i całość
        zamieszałam palcem. Utrudnioną konsumpcję gęstej pulpy, której dokonywałam
        wyłącznie za pomocą języka, przerwał telefon od Tomka.
        - Słuchaj, jestem już przed Skarżyskiem. Za pół godziny u ciebie będę.
        - Lecif odfutofcem? – spytałam ustami pełnymi serka z jagodami.
        - Proszę? – zdziwił się Tomek – Stało ci się coś?
        - Nic mi się nie stało. Jem. – odpowiedziałam po przełknięciu – Serek z
        jagodami. Zostawić ci trochę?
        - Możesz zostawić. Lubię takie zatykające paciaje. I zamów kawę w barku. To na
        razie.
        Pomysł z kawą wydał mi się doskonały, więc postanowiłam zrealizować go
        natychmiast. Odstawiłam kubeczek z niedojedzonym serkiem pod siedzenie
        pasażera, licząc na to, ze przez pół godziny jeszcze wytrzyma i całkiem nie
        skwaśnieje, po czym zabrałam się do wysiadania. Szło mi jakoś dziwnie. Czułam
        się potwornie ociężała i nie mogłam trafić ręką do klamki. Świat nagle
        poszarzał i ucichł, a ja, bardziej zdziwiona niż przestraszona tym zjawiskiem,
        stwierdziłam, że zapadam się coraz głębiej w siedzenie i razem z nim gdzieś
        lecę. Chyba w dół. A może w górę? Pomyślałam leniwie, że coś mi musiało
        strasznie zaszkodzić... Gibnęłam się do tyłu, ziewnęłam, aż zabolały mnie
        szczęki i umarłam. Albo usnęłam martwym bykiem.
      • groha Re: Powieść (bardzo) sensacyjna w odcinkach. 07.07.05, 19:28
        Śniło mi się, że zjeżdżam ze stromej góry, która faluje, jak morze. Samochód
        przypomina starą furmankę, a siedzący na niej Tomek wpycha mi do ust garść bobu
        i woła:
        - Dobry bób, pyszny bób, faszerowany. Jedz, Anka!
        Bób jest twardy, jak stara podeszwa, a ręce Tomka zimne, jak lód. Chcę się do
        niego przytulić, ale on nagle zaczyna uciekać i rozpływa się w powietrzu,
        wołając strasznym głosem:
        - Aniu! Anka!! Anulka!! Otwórz oczy! No, otwórz wreszcie, jak rany...
        Otworzyłam. Tomek szarpał mną jeszcze chwilę, upewniając się, czy naprawdę go
        widzę. Widziałam. Wcale ode mnie nie uciekał i nic mi nie wpychał do gęby! Za
        to patrzył na mnie przerażony i pytał gorączkowo:
        - Co się dzieje, Anka? Zemdlałaś? Budzę cię od godziny! Dzwonić po lekarza?
        Lepiej ci?
        - Yhy – mruknęłam schrypniętym głosem, bo czułam, że zamiast języka, mam suchy
        rzemień – Wspaniale mi. Jak różyczce na pustyni.
        - Jakiej róży... Aha. Chcesz pić? – zapytał troskliwie i sięgnął po butelkę
        wody mineralnej.
        Boże, taki opiekuńczy facet, to prawdziwe cudo! A on popatrzył na butelkę i
        powiedział:
        - Na szczęście trochę jeszcze zostało. Bo resztę... tego... no... wylałem na
        ciebie, jak cię cuciłem.
        Aha. Czyli to zimne, to nie były jego ręce, tylko idiotyczny sen. No i
        świetnie. Napiłam się, pomachałam językiem, głową i kończynami i wreszcie
        wygramoliłam się z samochodu. Po kawie i krótkich ablucjach w zupełnie
        przyzwoitej, stacyjnej toalecie, poczułam, jak wraca do mnie życie. Tomek,
        niezbyt tego pewny, zapytał, czy nie jestem głodna. I wtedy doznałam olśnienia
        i zrozumiałam zjawisko swojego nagłego, na szczęście krótkiego, zejścia z tego
        świata. Serek z jagodami! Rzuciłam się do samochodu.
    1 2
    Inne wątki na temat:

    Najnowsze z forum Chmielewska - forum fanów

    Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się

    Nakarm Pajacyka
    Osoby zamieszczające wypowiedzi naruszające prawo lub prawem chronione dobra osób trzecich mogą ponieść z tego tytułu odpowiedzialność karną lub cywilną. Regulamin
    Treści z serwisów internetowych Grupy Wyborcza.pl oraz serwisu tokfm.pl prezentujemy w ramach komercyjnej współpracy z ich wydawcami: Wyborcza sp. z o.o. oraz Grupą Radiową Agory sp. z o.o.
    Wybrane treści z serwisu Sport.pl są dostępne po wykupieniu płatnej subskrypcji