Z cyklu: wiersze Czesława Miłosza

slonski_wyjgwajzer Re: Z cyklu: wiersze Czesława Miłosza 20.06.05, 05:06

> O słońce jasne, wodzu Stalinie
Ale romantyczne.............

Tee, Wilim, Ty stary pamponiu, co Ty sam
w tym wiejskim "Paryzu Wschodu" z bytonu
rojberujesz ?

Kóltóry ich uczysz, heeeeeee !?
Hooopie, "czy Ci niy zal, wracej do hal" !

silesia7 Re: Z cyklu: wiersze Czesława Miłosza 20.06.05, 07:40

Ja ino tyn wiersz trza umiec czytac:
(pierwsze z drugim, trzeci z czwartym)
1. Runą w łunach, spłoną w pożarach 2. O słońce jasne, wodzu Stalinie
Krzyże Kościołów , krzyże ofiarne Niech władza twoja nigdy nie zginie
I w bezpowrotnym zgubi się szlaku Niech jako orłów prowadzi z gniazda
Z Lechickiej ziemi Orzeł Polaków Rosji i Kremla płonąca gwiazda

3. Na ziemskim globie flagi czerwone 4. Zmienisz się rychło w wieku godzinie
Będą na chwałę grały jak dzwony Polsko , a twoje córy i syny
Czerwona Armia i wódz jej Stalin Wiara i każdy krzyż na mogile
Odwiecznych wrogów swoich obali U stóp nam legnie w prochu i pyle.

Gość: bravo Re: Z cyklu: wiersze Czesława Miłosza IP: *.internetdsl.tpnet.pl 21.06.05, 11:45

brawo silesja, mam jedno zastrzeżenie, należy łączyć zwrotkę 1 z 3 i 2 z 4.
Wtedy to ma sens:

1. Runą w łunach, spłoną w pożarach 3. Na ziemskim globie flagi czerwone
Krzyże Kościołów , krzyże ofiarne, Będą na chwałę grały jak dzwony
I w bezpowrotnym zgubi się szlaku, Czerwona Armia i wódz jej Stalin
Z Lechickiej ziemi Orzeł Polaków, Odwiecznych wrogów swoich obali

2. O słońce jasne, wodzu Stalinie, 4. Zmienisz się rychło w wieku godzinie
Niech władza twoja nigdy nie zginie, Polsko , a twoje córy i syny
Niech jako orłów prowadzi z gniazda, Wiara i każdy krzyż na mogile
Rosji i Kremla płonąca gwiazda, U stóp nam legnie w prochu i pyle.

grba To nie jest wiersz Miłosza 22.06.05, 09:49

Wiersz jest anonimową zabawą słowną, która miała podnosić Polaków na duchu w
trudnych czasach a ludojadów z NKWD wprowadzić w błąd.
Napisałeś, że jest autorstwa Miłosza. Tylko idiotyzm cię wytłumaczy, bo łatwo
możesz sprawdzić, że Miłosza w owym czasie we Lwowie nie było...

eichendorff Re: To nie jest wiersz Miłosza 22.06.05, 11:11

grba napisał:

> (...) że Miłosza w owym czasie we Lwowie nie było...

Skoro jesteśmy już we Lwowie AD 1939, to czytałem kiedyś wspomnienia Aleksandra
Wata z tamtejszego, sowieckiego więzienia. W celi obok siedział lewicujący
poeta Władysław Broniewski i śpiewał na całe gardło patriotyczne (polskie)
pieśni. Wtedy sowietom nie udało się go złamać (to było pół roku po jego chyba
najwybitniejszym dziele: "Bagnet na broń!"). Wat, który był pod wielkim
wrażeniem postawy Broniewskiego, zakończył ten fragment wspomnień następująco -
cytuję z pamięci, więc pewnie niedokładnie - "Jakiż ten system jest okrutny,
skoro pod jego wpływem, pod koniec swego życia tak wielki człowiek, tak bardzo
się zeszmacił?" (w latach pięćdziesiątych Broniewski został piewcą stalinizmu).
- grba Broniewski i jego nieszczęsny poemat 22.06.05, 12:10
  
  Herling-Grudziński w „Dzienniku pisanym nocą” 22 lutego 1972 pisze:
  
  „Moja znajomość z Broniewskim zaczęła się w czasie wojny, gdy w jerozolimskim
  dwutygodniku <<W Drodze>> wydrukowałem artykuł o nim, zatytułowany <<Poezja
  Cezarego Baryki>>. Był bardzo wzruszony dowiedziawszy się jak ogromne na mnie
  wrażenie zrobiła na mnie, po dotarciu z łagrów nad Morzem Białym do wojska w
  Kazachstanie, jego <<Zamieć>>. Moje przepustki z palestyńskiego m.p. do
  Jerozolimy kończyły się na ogół u niego. Pił wtedy według pewnego rytuału. Po
  pierwszej szklaneczce zapadał w posępne milczenie. Druga otwierała potok
  <<materszcziny>> pod adresem Borejszy i Daszewskiego, których uważał za
  sprawców swego aresztowania we Lwowie. Trzecia i czwarta, wychylone duszkiem,
  stanowiły podkład do numeru popisowego. Zadawał w imaginacji wymyślne tortury
  Stalinowi, szukając ciągle nowych i okrutniejszych wariantów. Bywało to
  niekiedy dość nieznośne. Dopiero po numerze ze Stalinem przychodziła kolej na
  łzy i cicho, plączącym się już językiem, mruczał do siebie wiersz: <<Córeczko
  miła, ja z więzienia do ciebie piszę list>>.
  Nie zdziwiło mnie że wrócił, tęsknił do kraju fizycznie. Zaskoczył mnie
  natomiast poemat o Stalinie. Przypisywano go naciskom, ale starzy przyjaciele
  na emigracji kręcili sceptycznie (i smętnie) głowami. Ich zdaniem <<poeta
  laureatus>>, obsypany honorami, postanowił pokłonić się czapką do samej ziemi w
  przypływie swoistej <<fantazji szlacheckiej>>, tej samej która kiedyś kazała mu
  obnosić się dumnie między towarzyszami z <<Virtuti>> zdobytym w dwudziestym
  roku, a później paradować po ulicach sowieckiego Lwowa w [w polskim] mundurze
  kapitańskim."
  - eichendorff Re: Broniewski i jego nieszczęsny poemat 22.06.05, 12:35
    
    Nic dodać nic ująć. Wat z Grudzińskim mają więc podobne wspomnienia o
    Broniewskim.
    Ciekaw jestem, ilu było mu podobnych (choć nie tak sławnych), przedwojennych
    bohaterów, którzy ulegli komunistycznej propagandzie i pozwolili pod koniec
    życia splamić swe imię. Najsłynniejszym ze Ślązaków, którzy przebyli podobną
    drogę, był z pewnością Gustaw Morcinek (abstrahuję tu od jego antyniemieckiej,
    już przed wojną, postawy). Wszak nie potrafił powiedzieć "nie" gdy kazali mu
    wejść na sejmową mównicę i zaproponować by Katowice przemianowano na
    Stalinogród...
    Takie ludzkie dramaty są dokładną odwrotnością "kariery" bohatera polskiego
    romantyzmu, który po wcześniejszym hulaszczym życiu, zawsze "nawracał" się na
    jedynie słuszną postawę patriotyczną. Swoją drogą w historii jest znacznie
    więcej tych, którzy pod koniec życia się zeszmacili niż tych, którzy naprawiali
    błędy młodości. Czy polski romantyzm był więc li-tylko zbiorem pobożnych życzeń
    w stosunku do postawy społeczeństwa?
    - bartoszcze2004 Re: Broniewski i jego nieszczęsny poemat 22.06.05, 12:41
      
      Nie pamiętam tylko, czy to Morcinek właśnie uratował przed tą nazwą
      Częstochowę?
    - grba Poeci 22.06.05, 13:30
      
      Wygląda na to, że nie bardzo wiesz o czym piszesz. Poezja jest chlebem dla
      niewielu, ogół żyje w mrówczym trudzie i nie bardzo angażuje się w rozmowy o
      poetach. Czasami straszne wydarzenia uzmysławiają zwykłym ludziom, że poeci są
      ich własnością. A to, że czasami zachowują się fatalnie... Gerhart Hauptmann
      też pisał wiersze urodzinowe ku czci ludojada Hansa Franka.
      
      Karolina Lanckorońska we <<Wspomnieniach wojennych>> pisze:
      „Rozmawialiśmy też wieczorem, w dniu rozbicia pomnika Mickiewicza [17 VIII
      1940]. Byliśmy oboje zdruzgotani nie tyle samym faktem utraty niezbyt pięknego
      pomnika (<<po wojnie wybudujemy ładniejszy>>), ile tym wymownym dowodem, kim są
      Niemcy. Dyboski załamywał ręce, wskazując na arcydzieła literatury niemieckiej
      na półkach swojej biblioteki. <<Ale czy pani jest pewna, że to się stało, bo ja
      dziś nie wychodziłem?>> Mówiłam mu, że byłam na Rynku od rana parę razy; byłam
      w trakcie przygotowań, potem w chwili ostatniej. Tłumy stały dookoła kordonu
      policji, kobiety płakały głośno. Rozpędzano je co jakiś czas, bijąc i
      aresztując licznych fotografów. Nawiasem mówiąc, akcja ta, jak wiele poczynań
      okupanta , minęła się z celem, gdyż w dwa dni potem Kraków był w posiadaniu
      kilkunastu zdjęć padającego posągu, a chłopcy pod Sukiennicami podchodzili do
      osób wzbudzających ich zaufanie i sprzedawali dość drogo pocztówkę:
      <<Mickiewica, jak się przewroco>>. Oczywiście nabyłam i ja taką kartkę i
      cieszyłam się na pokazanie jej cudzoziemcom po wojnie. Przez dwa dni jeszcze
      leżał posąg z rozbitym tyłem głowy na Rynku. Było też parę aresztowań kobiet za
      rzucanie nań kwiatów. Spokojny Kraków był wstrząśnięty do głębi – po raz
      pierwszy wówczas << wściekli się>> ludzie prości, którym na początku Niemcy
      wyraźnie imponowali. Służąca Dzidzi Krzeczunowicz, analfabetka, płakała trzy
      dni, choć trudno było przypuszczać, ze <<Improwizacja>> czy <<Pan Tadeusz>>
      były jej własnością duchową. Zapytana przez Dzidzię o powód tej rozpaczy,
      odpowiedziała: <<Okropnie mnie obrazili>>...
      Poza tym przyzwyczailiśmy się od wielu pokoleń do pewnych pojęć o tym kim jest
      poeta, bez względu na narodowość, czym jest sztuka czy kultura, od których to
      pojęć wówczas po roku tylko okupacji nie zdążyliśmy odwyknąć. W tym dniu
      wracając z Rynku, gdzie leżał rozbity pomnik Mickiewicza, szłam ulicą
      Sławkowską. Oczy moje spoczęły na tablicy brązowej, wawrzynem ozdobionym, z
      napisem: <<W tym domu mieszkał Goethe>>... Czytając, pomyślałam – jakoś nikomu
      z Polaków na myśl nie przyszło jeszcze rozbić tę tablicę lub przynajmniej
      zdjąć, pomimo niewidzianych na świecie zbrodni, które naród Goethego popełnia
      wokoło, bo my nie jesteśmy w wojnie z Goethem.”
      s. 73, 74, 75
      - eichendorff Re: Poeci 22.06.05, 14:30
        
        grba napisał:
        
        > Wygląda na to, że nie bardzo wiesz o czym piszesz. Poezja jest chlebem dla
        > niewielu, ogół żyje w mrówczym trudzie i nie bardzo angażuje się w rozmowy o
        > poetach. Czasami straszne wydarzenia uzmysławiają zwykłym ludziom, że poeci
        > są ich własnością. A to, że czasami zachowują się fatalnie... Gerhart
        > Hauptmann też pisał wiersze urodzinowe ku czci ludojada Hansa Franka.
        
        Zgodzę się, że niewielu rozmawia o poezji. Ale co to ma wspólnego z
        tematem "zeszmacenia się" pod wpływem stalinizmu?
        
        > (...) a chłopcy pod Sukiennicami podchodzili do osób wzbudzających ich
        > zaufanie i sprzedawali dość drogo pocztówkę: <<Mickiewica, jak się
        > przewroco>>.
        
        Brawa za "marketing"! Okazuje się, że Polacy potrafią zarobić nawet "na własnej
        krzywdzie". Pochwalam, nie ganię!
        
        > Oczy moje spoczęły na tablicy brązowej, wawrzynem ozdobionym, z napisem:
        > <<W tym domu mieszkał Goethe>>... Czytając, pomyślałam – jakoś nikomu
        > z Polaków na myśl nie przyszło jeszcze rozbić tę tablicę lub przynajmniej
        > zdjąć, pomimo niewidzianych na świecie zbrodni, które naród Goethego popełnia
        > wokoło, bo my nie jesteśmy w wojnie z Goethem.”
        
        "Skałę Eichendorffa" jednak w powietrze wysadzono. Dziwne, że z Goethem w
        stanie wojny nie byli, ale z Eichendorffem jak najbardziej...
        
        grba respons 22.06.05, 15:27
        
        Te twoje komentarze.... Weź zmień nick, nie szmać nazwiska poety.
        Nie zauważyłeś takie fakty jak:
        pomnik Eichendorffa w Raciborzu, „Zeszyty Eichendorfa”, nowe wydania poezji i
        opowiadań Eichendorffa w oryginale i po polsku. Musieliśmy „tylko” poczekać na
        wolną Polskę.
        Rozumiem twoje zainteresowania epoką totalitarną; zapewne zdecydowanie więcej
        możesz powiedzieć na temat twórczości niemieckich artystów ku czci ludojadów
        Adolfa H i Józefa S. Machnik kilka przykładów...
        
        eichendorff Re: respons 23.06.05, 10:01
        
        grba napisał:
        
        > Te twoje komentarze.... Weź zmień nick, nie szmać nazwiska poety.
        > Nie zauważyłeś takie fakty jak:
        > pomnik Eichendorffa w Raciborzu, „Zeszyty Eichendorfa”, nowe wydani
        > a poezji i opowiadań Eichendorffa w oryginale i po polsku.
        
        Zauważyłem. Odpowiedziałem tylko na zacytowany przez Ciebie fragment (nie
        wnikam czy cytowany z dobrej czy złej woli). I ci, którzy obalili pomnik
        Mickiewicza i ci, co wysadzili w powietrze eichendorffową skałę, byli "po
        jednych pieniądzach". Wcale nie twierdzę, że Polacy mają negatywne nastawienie
        do obcej kultury. Twierdzę tylko, że również wśród Polaków znajdą się
        szowiniści. Tak samo jak wśród Niemców, Ślązaków czy innych narodów...
        
        > Musieliśmy „tylko” poczekać na wolną Polskę.
        
        Dobrze wiesz, że jest jeszcze baaaaaaardzo wiele do zrobienia. Dopóki osoba
        odzywająca się po śląsku w miejscu publicznym będzie skazana na poniżające i
        pełne oburzenia spojrzenia innych, dopóty ta Polska nie będzie całkowicie
        wolna. Nie może być tak, że ktoś kto chce zachować mowę swoich ojców był
        traktowany jak obywatel II kategorii...
        
        > Rozumiem twoje zainteresowania epoką totalitarną; zapewne zdecydowanie
        > więcej możesz powiedzieć na temat twórczości niemieckich artystów ku czci
        > ludojadów Adolfa H i Józefa S. Machnik kilka przykładów...
        
        Moje zainteresowania epoką totalitarną dotyczą li-tylko wpływu totalitaryzmu na
        poszczególne jednostki ludzkie. Interesuje mnie czy potrafiły sobie poradzić z
        tą propagandowo-indoktrynacyjną machiną czy nie. Widzę, że wiele osób -
        wcześniej wybitnych - uległo tej machinie, ale widzę również, że była cała masa
        takich, którzy się jej przeciwstawili i włożyli swoje 3 grosze do upadku tych
        systemów.
        Rozumiem, że osoby wybierające sobie nick związany z którymś z totalitaryzmów
        nie wzbudzają w Tobie takich kontrowersji, jak moje zainteresowania ludzkimi
        losami wywołanymi przez te totalitaryzmy, więc nikogo oprócz mnie o zmianę
        nicka nie poprosisz...
        
        rico-chorzow Re: Szukam 24.06.05, 14:00
        
        polskich autorów bajek,wieków XVIII i XIX,potrafi ktoś pomóc?
    - synziemi Re: Broniewski i jego nieszczęsny poemat 24.06.05, 11:59
      
      eichendorff napisał:
      
      > Czy polski romantyzm był więc li-tylko zbiorem pobożnych życzeń
      >
      > w stosunku do postawy społeczeństwa?
      
      To zdanie mnie po prostu zwalilo z nog. Bo niby jaki romantyzm nie byl zbiorem
      poboznych zyczen?
      - eichendorff Re: Broniewski i jego nieszczęsny poemat 24.06.05, 12:58
        
        synziemi napisał:
        
        > eichendorff napisał:
        >
        > > Czy polski romantyzm był więc li-tylko zbiorem pobożnych życzeń
        > >
        > > w stosunku do postawy społeczeństwa?
        >
        > To zdanie mnie po prostu zwalilo z nog. Bo niby jaki romantyzm nie byl
        > zbiorem poboznych zyczen?
        
        1. Polski romantyzm - inaczej niż w innych krajach z racji ówczesnej sytuacji
        geopolitycznej - odwoływał się w tak dużym stopniu do narodu i walk
        narodowowyzwoleńczych.
        2. Każdy PRAWIDZIWY POLAK powie Ci, że postawa bohaterów romantycznych, którzy
        walczyli "Za wolność Waszą i naszą" to jedynie słuszna postawa i nie zgadza się
        z poglądem, że takich bohaterów było niewielu. Tylko nieliczne jednostki
        zaprzedały się zaborcom! Zdrajcy i sprzedawczyki!!!
        3. Po dziś dzień w polskich szkołach uczą, że postawa romantycznych bohaterów
        to wzór patriotyzmu.
        
        Powiedz mi więc, kto żyje w sztucznym świecie mitów, kto ciągle tworzy w swojej
        wyobraźni setki tysięcy zastępów wrogich armii, które mają rozszarpać jego
        ukochaną ojczyznę, kto w każdej odmienności dopatruje się zagrożenia jego
        własnej tożsamości i egzystencji?
Gość: Kamienny Quinax Re: To nie jest wiersz Miłosza IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 22.06.05, 21:10

1.Runą w łunach, spłoną w pożarach 3. Na ziemskim globie flagi czerwone
Krzyże Kościołów , krzyże ofiarne Będą na chwałę grały jak dzwony
I w bezpowrotnym zgubi się szlaku Czerwona Armia i wódz jej Stalin
Z Lechickiej ziemi Orzeł Polaków Odwiecznych wrogów swoich obali

2. O słońce jasne, wodzu Stalinie 4. Zmienisz się rychło w wieku godzinie
Niech władza twoja nigdy nie zginie Polsko , a twoje córy i syny
Niech jako orłów prowadzi z gniazda Wiara i każdy krzyż na mogile
Rosji i Kremla płonąca gwiazda U stóp nam legnie w prochu i pyle.

Najnowsze z forum Silesiana

Zaloguj się