nogi

po prostu takie uczucie, jakby w filmie spowolnionym. i każdziutki kawałek ciała waży bardzo dużo jakby. rzęsy nawet ważą. jako takie psychiczne wybudzenie, a tu ciało takie powolne się zrobiło. flegmatyczne i całkiem nie współpracujące z mózgiem. ciężar psychosomatyki. aż się chce wyjść z ciała, bo ono nie nadąża, choć nic tak naprawdę nie przeszkadza, nie boli, tylko tak zimno i to spowolnienie, ale [i]nic nie boli, można ciąć.[/i]

walczę z agorafobią, która przylazła do mnie z depresją pourazową, 01.06.2007 moja mama zachorowała na raka piersi. Mój organizm przestał ze mną współpracować i rozpoczął się bunt na pokładzie. Idę ulicami mojego miasta i mam wrażenie jakby mój mózg nie nadążał za tempem życia. Wchodząc do sklepu, czuję się jakbym wchodziła do pułapki, ciężko mi chwilami i płaczę, że jestem inna... a Wy jakie macie FOBIE? (leczę się od 5 dni PAROMERCK'iem)

metrze? kobieta o u rodzie inteligenckiej, w sam raz do filmu moralnego niepokoju. obok niej mezczyzna okolo 40tki z dlugimi wlosami zaczesanymi do tylu, elegancji don juan, zamszowe jasne spodnie, buty skurzane do kostek dobrane kolorem pod spodnie, aksamitna czarna rozpieta filuternie koszula. kobieta wygladala jakby byla na zyciowym zakrecie. on przylepiony byl do niej w pozie romantycznej, jak na sofie, noge prawie zalozyl na jej kolano, bawil sie jej wlosami, glaskal po dekolcie...

potwierdza, znane powiedzenie ze kto nie ma w glowie ten ma w nogach

Od kawy: w proporcji 3/4 mleka, 1/4 wody sportu (od 2 miesięcy chodzę na łyżwy) spędzania czasu poza domem (dla tych, którym agorafobia obcą jest) ryb, warzyw, jabłek od chili inspirującej muzyki lasów, polnych dróg i roweru Mam nadzieję, że wiosna przyniesie trochę optymizmu Pozdrawiam ciepło:)