Bella Italia - Padwa

[m.maska]

Do Padwy przyjechałyśmy z Werony, tutaj link na przewodnik po Weronie, nasz przewodnik, bo oczywiście nie wszystko mogłyśmy obejrzeć...

forum.gazeta.pl/forum/w,101385,155063589,155063589,Bella_Italia_Werona.html

[m.maska]

Parking, oczywiście że jeśli podróżuje się samochodem ważny jest parking... już widzę te komentarze nierozumnych, "znowu pisze o parkingach"... jeśli podróżuje się autobusami w zorganizowanej grupie, pociągami, metrem wtedy parking nikomu do niczego nie jest potrzebny - ot logiczne chyba.

Padwa jak większość miast włoskich ma strefy "zakazane" - "zone limitato traffico" do których lepiej, dla dobra własnej kieszeni, nie wjeżdżać, bo można się po kilku miesiącach nagle obudzić w innej rzeczywistości i mieć kilka (jednocześnie) mandatów do zapłacenia... wystarczy, że kilka kamer video w takiej strefie załapie nasz numer rejestracyjny, który nie został zgłoszony.

Wybrałam parking, który był najlepiej usytuowany w stosunku do miejsca, które miałyśmy odwiedzić na końcu. Jest, navi idealnie nas doprowadziło - podjeżdżamy, barierka się podnosi i wpuszcza nas, tylko tyle i aż tyle... głupiejemy, żadnej karteluszki która wysuwa się z filarka. Wszystko pięknie, tylko jak to jest z płaceniem, to co my zrobimy jak będziemy chciały wyjechać i barierka się nie podniesie? lepiej zorientować się od razu o co chodzi... przyjechałyśmy z niemieckiej i austriackiej prowincji, więc nie bardzo wiemy jak to działa w wielkim świecie. Lepiej dowiedzieć się teraz kiedy jest jeszcze jasno aniżeli kiedy wrócimy już około 21. Poszłyśmy w kierunku automatów, instrukcja obsługi, proszę bardzo w kilku językach: proszę wbić numer rejestracyjny, wbijam i... NIC... jakiś "mocno opalony" Włoch wyjaśnia nam łamanym angielskim, że ten numer to my mamy podać dopiero wtedy kiedy będziemy chciały wyjeżdżać - ok, nie będziemy tracić więcej czasu na "rozgryzanie" włoskiego systemu opłat za parking - jakoś sobie damy radę, kiedy trzeba będzie wyjeżdżać...
Tak więc poszłyśmy w stronę kaplicy do której miałyśmy voucher na bilety na godzinę 19:15, chciałyśmy odebrać bilety i dopiero pójść do miasta... ale wewnątrz panowało takie zamieszanie, że zrezygnowałyśmy z czekania - i tak musiałyśmy tam wrócić.

[m.maska]

Padwa(Padova), chociaż leży tylko pół godziny samochodem od Wenecji, nie wydaje się żyć w cieniu sąsiadki znad morza i można jej bez wahania przyznać tytuł jednego z najbardziej atrakcyjnych miast Italii. Padwa bywa często nazywana La Dotta – uczennica; jest stolicą intelektualną regionu, miastem o szczytnej rzymskiej przeszłości, a tytuł zawdzięcza jednemu z najstarszych w Europie uniwersytetów (istnieje od 1221r.). Do jego absolwentów należą rzesze wielkich osobistości, spośród których jednym tchem można wymieniać Petrarkę, Dantego, Galileusza oraz Kopernika.

Kościoły Padwy stanowiły swoiste laboratorium malarstwa, w którym sztukę fresku szlifowali Giotto, Guarienti, Altichiero i Mantegna. Do bazyliki Św.Antoniego, która jest symbolem Padwy, zawsze licznie przybywają pielgrzymi, by pomodlić się przy szczątkach wielkiego świętego.

Miasto szczyci się również jednym z najdłuższych ciągów ulic ozdobionych portykami(zaraz po Bolonii). Klimat tego miasta, który dostrzegł także Szekspir i sportretował go w "Poskromieniu złośnicy", budują rzesze studentów.

Padwa - trochę historii

[m.maska]

Według Wergiliusza półlegendarne Patavium zostało założone w 1185r. p.n.e. przez Antenora – bohatera wojny trojańskiej, nie potwierdziły tego jednak prace archeologiczne. Patavium (a właściwie Paleoveneto) było niewielką rzymską osadą nad brzegiem Brenty, zupełnie bez znaczenia do IVw. p.n.e., kiedy nagle nabrało splendoru – zostało wybrane stolicą rzymskiego regionu Veneto. W 45r. p.n.e. w konflikcie pomiędzy Rzymem a plemionami Galów stanęło po stronie imperium. Jego ranga wówczas wzrosła: stało się dobrze prosperującymi rzymskim municipium. Spalone w VIw. przez Longobardów, żmudnie i powoli podnosiło się z ruin. W 1328r. zostało zajęte przez Scaligierich – książąt Werony. Mimo zawirowań politycznych w XIII i XIVw. przeżywało zloty okres związany z rozwojem sztuki, architektury i nauki. Ambicje rodu de Carrara, za którego rządów Padwa przezywała okres prosperity, sięgały dalej. Francesco da Carrara sprzymierzył się z Węgrami i najechał sąsiednia, rosnącą w siłę Wenecję. Po trzydziestu latach wojen Wenecja ostatecznie podbiła Padwę w 1405r. Pod stabilnymi rządami miasto rozwijało się dalej, a miejscowy uniwersytet stał się jednym z głównych ośrodków nauczania medycyny w Europie. Wraz z upadkiem Republiki Weneckiej przeszło w ręce Napoleona, a następnie weszło w skład cesarstwa austriackiego. W 1866r. zostało włączone do powstającego królestwa Włoch. W czasie II wojny światowej Padwa została zbombardowana przez Amerykanów, na szczęście liczne zabytki zbytnio nie ucierpiały.

Padwa - w wielkim skrócie

[m.maska]

Padwa jest centrum kultury i ojczyzną wielu znaczących osobistości sztuki.
Główną część miasta tworzą trzy place: Della Frutta, Delle Erbe i Dei Signori. Tam znajduje się także wspaniały Pałac Rozsądku(Palazzo della Ragione), zbudowany w 15 wieku. Jedna z sal pałacu ozdobiona jest wspaniałymi freskami mistrzów Stefano del Ferrara i Nicolo Miretto. Niestety nie było nam dane tego obejrzeć, Palazzo della Ragione był zamknięty na głucho i widoczne było, że już od dłuższego czasu.

Na jednym z placów postawiono kramy na których można znaleźć mydło i powidło, na placu Della Frutta handluje się owocami, a na dwóch pozostałych pamiątkami i rękodzielnictwem.

W pobliżu znajduje się kolejny zabytek, jeden z najstarszych uniwersytetów Europy – Uniwersytet Padewski, istniejący od 1221 roku. W murach tego uniwersytetu nauczali Galileo Galilei, znani fizycy i matematycy. Jeszcze przed ośmiuset laty uniwersytet liczył trochę ponad pięciuset studentów, dzisiaj studiuje ich tam ponad sześćdziesiąt trzy tysiące.

Jednym z głównych zabytków kultury Padwy jest kaplica Scrovegni, z freskami Giotta. Ponieważ budowla jest bardzo stara i wymaga szczególnej ostrożności, liczba osób wchodzących jednorazowo do kaplicy jest ograniczona i zwiedzanie trwa 15 minut. Takie ograniczenia są konieczne aby można utrzymać tam mikroklimat, każda najmniejsza choćby zmiana wilgotności czy temperatury może negatywnie odbić się na dziełach, które zostały tam utrwalone.

[m.maska]

Przed naszą podróżą przeczytałam mnóstwo przewodników i informacji na temat każdego z miast, które miałyśmy zamiar odwiedzić, oto co znalazłam w związku z Padwą:

Ein muss: (koniecznie)
· Basilika des Heiligen San Antonio (Bazylika Św.Antoniego)
Jeder Padua-Tourist muss sie gesehen haben! (każdy turysta musi ją zobaczyć!)
Zu Empfehlen: (wskazane)
· Scrovegni Kapelle
· Palazzo della Ragione
· Duomo und Taufkapelle (Katedra i Baptysterium)
· Botanischer Garten (Ogród Botaniczny)
· Prato della Valle (Platz)
· Alte Universität und Medizinerhörsaal (Stary Uniwersytet i Audytorium medyczne)
· Caffe Pedrocchi

Oczywiście, że Bazylika Św.Antoniego była głównym punktem naszego programu.
Palazzo della Ragione niestety było zamknięte, jak już w poprzednim poście wspomniałam, Uniwersytet, z racji tego, że przyjechałyśmy tam w sobotę po godzinie 15 - także, na Ogród Botaniczny nie było czasu, a Caffe Pedrocchi, owszem obejrzałyśmy ale tylko z zewnątrz, na to żeby usiąść tam na kawę, nie było czasu. Może szkoda, bo zapewne wnętrza są wspaniałe, ale wtedy nie wiedziałyśmy jeszcze, że przejdzie nam koło nosa Palazzo della Ragione.

dygresja dla Soreliny

[m.maska]

m.maska napisała:

> Padwa(Padova), chociaż leży tylko pół godziny samochodem od Wenecji, nie
> wydaje się żyć w cieniu sąsiadki znad morza i można jej bez wahania przyznać t
> ytuł jednego z najbardziej atrakcyjnych miast Italii. Padwa bywa często nazywan
> a La Dotta – uczennica; jest stolicą intelektualną regionu, miastem o szc
> zytnej rzymskiej przeszłości, a tytuł zawdzięcza jednemu z najstarszych w Europ
> ie uniwersytetów (istnieje od 1221r.). Do jego absolwentów należą rzesze wielki
> ch osobistości, spośród których jednym tchem można wymieniać Petrarkę, Dantego,
> Galileusza oraz Kopernika.

> Kościoły Padwy stanowiły swoiste laboratorium malarstwa, w którym sztukę fresku
> szlifowali Giotto, Guarienti, Altichiero i Mantegna. Do bazyliki Św.Antoniego,
> która jest symbolem Padwy, zawsze licznie przybywają pielgrzymi, by pomodlić s
> ię przy szczątkach wielkiego świętego.
>
> Miasto szczyci się również jednym z najdłuższych ciągów ulic ozdobionych portyk
> ami(zaraz po Bolonii). Klimat tego miasta, który dostrzegł także Szekspir i spo
> rtretował go w "Poskromieniu złośnicy", budują rzesze studentów.
>
>
>

La Dotta – uczennica, moj blad, powinno byc uczona, tyle, ze ja nigdy nie twierdzilam, ze znam jezyk wloski... sorelincia w tempie zawrotnym przeczytala i sie odniosla... jakos nie parskalas sorelino kiedy twoj malzonek z mostu zrobil gore... i tu nie bylo tlumaczenia, bo kazdy przecietnie inteligentny, ktory byl we Florencji wie, ze to nie Adyga tam plynie i nie Monte Vecchio zbudowano nad jej nurtami... ty sie lepiej zajmij tym, bo jak widze nie mozesz sie powstrzymac. Najpierw wzniecacie pozar, potem twierdzicie, ze nic was to nie interesuje a za chwile zaczynacie od poczatku... usmialam sie jak fretka kiedy twoj maz piszacy donosy i plagiaty pisal o Adydze we Florencji...
Moglabym ten post skasowac i napisac poprawnie, i zostalabys ze swoim twierdzeniem i z niczym ponadto, tylko po co? w przeciwienstwie do was mam na tyle cywilnej odwagi zeby przyznac sie do popelnienia bledu, takie skrzywienie charakteru.
p.s. swoja droga czy zdarza cie sie jeszcze czytac inne fora poza naszym?

errata*

[m.maska]

m.maska napisała:

> Padwa(Padova), chociaż leży tylko pół godziny samochodem od Wenecji, nie
> wydaje się żyć w cieniu sąsiadki znad morza i można jej bez wahania przyznać t
> ytuł jednego z najbardziej atrakcyjnych miast Italii. Padwa bywa często nazywan
> a La Dotta – uczennica;

La Dotta - uczona (przepraszam za błąd)

Padwa - herb miasta

[m.maska]

Padwa - Caffè Pedrocchi

[m.maska]

Kawiarnia której atmosfera tchnie historią. Jej zewnętrzna fasada w stylu klasycystycznym przypomina pałac. Antonio Pedrocchi zbudował tę kawiarnię w 1839 roku celowo w pobliżu uniwersytetu i od razu stała się ona miejscem spotkań intelektualistów, naukowców i studentów. Idee rewolucyjne które tam się narodziły podczas włoskiego zjednoczenia (Risorgimento) doprowadziły do ataku na kawiarnię przez wojsko austriackie w roku 1848 w celu złamania ruchu oporu. Austriackie kule do dzisiaj można oglądać w białym salonie. Kawiarnia posiada salony biał, czerwony i zielony – w barwach włoskiej flagi.

Nie weszłyśmy, bo... miałyśmy tylko trzy i pół godziny czasu na obejrzenie wszystkiego i powrót do kaplicy Scrovegni, na 19:15 miałyśmy rezerwację biletów.

Padwa - Palazzo della Ragione

[m.maska]

Palazzo della Ragione dzieli plac na którym go zbudowano na Piazza dell’Erbe i Piazza della Frutta. Zbudowany na początku XIII wieku początkowo służył jako budynek sądu. Wzdłuż otwartych loggii na obu placach, wielkie targowisko, nasz pech – w soboty cały dzień, w ciągu tygodnia, tylko do południa – tak to bywa, że ląduje się w danym miejscu właśnie w najmniej odpowiednim dniu – była sobota po południu. To ogromne targowisko wokół Palazzo della Ragione jest jednym z największych targowisk w północnych Włoszech i nawet dziś ukazuje dawny blask Padwy jako miasta handlu.

Wewnątrz Palazzo della Ragione, na parterze, stoiska i w niczym nie przypominają one eleganckich stoisk czy sklepików w krakowskich Sukiennicach, raczej bardziej przywodzą na myśl tanie jatki. Zdążyłam rzucić okiem i ujrzałam mięsne ochłapy, więc raczej nie miałyśmy ochoty wchodzić w to głębiej.

Wspaniała(podobno) sala na pierwszym pietrze jest dekorowana cyklem fresków z XV wieku, o tematyce astrologicznej i religijnej. W pałacu można także obejrzeć „pręgierz”, który kiedyś znajdował się przed budynkiem sądu... niestety piękne żelazne bramy zamknięte były na głucho i tyle było naszego oglądania tych fresków.

[m.maska]

Palazzo della Ragione dla mieszkańców i turystów stanowi symbol miasta.

Kiedy stoi się przed tą budowlą widać rozległy dach, kryje on salę górnej kondygnacji, o długości 81 metrów, szerokości 27 i wysokości 24 metrów.
Jest to jedna z największych wolnonośnych konstrukcji w Europie. Jej ściany udekorowane są alegorycznymi freskami na tle symboli astrologicznych. Znajduje się tam także ogromnych rozmiarów drewniany koń, zbudowany z okazji turnieju, który odbył się w 1466 roku.

Historia

Budowę Palazzo della Ragione rozpoczęto w roku 1172 a ukończono w 1219. Budynek był siedzibą sądu miejskiego i jest uważany za jedną z najbardziej znanych cywilnych budowli z okresu włoskich miast-państw.

Pierwotnie na górnej kondygnacji znajdowały się trzy duże sale, które mnich Fra Giovanni degli Eremitani jako architekt pokrył cały kompleks tylko jednym dachem. Ta wyjątkowa sala po pożarze w 1420 roku, który pochłonął także freski Giotta została odbudowana i pokryta drewnianym dachem w latach 1425-1440 freski wykonał Nicoló Miretto.

Tam odbywały się rozprawy sądowe; duże wrażenie robi tzw. „pietra del vituperio” (kamień hańby), wprowadzony w połowie XIII wieku na prośbę Św.Antoniego aby oskarżonym oszczędzić kary śmierci, lub więzienia. Niewypłacalni winowajcy musieli się niemal całkowicie rozebrać i siedząc na tym kamieniu wielokrotnie wyznawać swoja winę. Kamień pierwotnie stał na placu przed Palazzo della Ragione.

Budynek razem z dachem został poważnie uszkodzony przez orkan w roku 1756, jednak jego pierwotny stan udało się zachować.

Poniższe zdjęcia nie są niestety moje... nie byłyśmy w środku

Padwa - Piazza dei Signori

[m.maska]

Piazza dei Signori

Ładny plac w pobliżu katedry

Piazza dei Signori, oddalony od Palazzo della Ragione zaledwie o kilka kroków, nie jest tak rozległy jak place otaczające Palazzo della Ragione, ma jednak szczególny czar, wieczorem kiedy znikają handlowe budy.
To historyczny plac starego miasta, tam znajdowało się dawne centrum władzy Padwy. Jego ozdobę stanowią dwa piękne pałace, Palazzo del Capitano z XVIw. z charakterystyczną wieżą zegarową, był siedzibą władców Padwy jako handlowego miasta podległego Wenecji, wywarli oni duży wpływ na kulturalną historię miasta. Jednym z rządzących weneckich arystokratów był kapitan odpowiedzialny za sprawy militarne, stąd nazwa Palazzo del Capitano; przed pałacem kolumna Colonna di San Marco po lewej stronie Loggia della Gran Guardia z XV w. Loggia della Gran Guardia była ośrodkiem dowództwa armii w okresie rządów austriackich. Po przeciwnej stronie placu znajduje się kościół Chiesa di San Clemente.

Padwa - Duomo di Padova

[m.maska]

Z Piazza dei Signori do placu katedralnego Piazza del Duomo, to znowu tylko kilka kroków...

Katedra bez dekoracji i piękne Baptysterium

Historia Katedry Padewskiej sięga IV w.n.e. W roku 1117 kościół został zniszczony podczas trzęsienia Ziemi. W roku 1551 zlecenie na budowę wspaniałego kościoła otrzymał Michał Anioł, którą ukończono w roku 1754, niestety fasada pozostała nieukończona i jej wygląd przypomina kościół San Lorenzo we Florencji. Wnętrze także nie jest spektakularne i poza wielkością nie wyróżnia się niczym specjalnym.

Padwa - Baptysterium

[m.maska]

Dużo bardziej interesujące jest sąsiadujące w Katedrą Baptysterium. Pochodzi z XII wieku i jest wypełnione wspaniałymi freskami. Freski te uważane są za mistrzowskie dzieła Giusto de Menbouoi, przedstawiają sceny z życia Jezusa, Marii i Jana Chrzciciela.

[m.maska]

Niestety w Baptysterium nie można było robić zdjęć, dlatego prezentuję tu zdjęcia z wikipedii.

Ulice Padwy

[m.maska]

Ulice Padwy "za rzeką", zapewne niczym nie różnią się od tych w innych dużych miastach, ale tu gdzie my byłyśmy, w dawnej części miasta, to musi być męka dla "elegantek" na szpilkach czy koturnach... nawet mokasynki na cienkich podeszwach wymagają odporności... wszędzie wystające kamienie i kamyczki i oni po tym jeżdżą na rowerach. Poprzedniego dnia było Bergamo, co do którego zostałam przed wyjazdem ostrzeżona, że "bywają" cienkie przejścia pomyślane dla tych, którzy się zagnali na te uliczki w nieodpowiednim obuwiu - w Padwie były i takie uliczki na których nawet tego nie było.





a te dwa ostatnie... prawie jak w Wenecji.

[m.maska]

Okno wystawowe tapicera... tam jeszcze coś takiego istnieje... tutaj zresztą też, chociaż trzeba szukać... ale już szewca mam na podorędziu a ponieważ umiejscowił się w narożniku supermarketu i kiedy wchodzę do sklepu mijam jego warsztat, to widzę, że się nie nudzi.

[m.maska]

Nie wiem doprawdy jak AL udawało się chodzić w tych jej baletkach po tych kamulcach, ale jakoś widocznie się dało

[al-szamanka]

m.maska napisała:

> Nie wiem doprawdy jak AL udawało się chodzić w tych jej baletkach po tych kamul
> cach, ale jakoś widocznie się dało

Balansowałam w tych baletkach na kamykach najlepiej jak potrafię. Dało się, ale fakt, że stopy cierpiały... tylko się do tego nie przyznawałam.

[darima_ka]

Włosi chyba bardziej stawiają na skutery,czy już moda na nie przeminęła?

[m.maska]

Tak sie sklada, ze Wlosi pozamykali wiekszosc miast dla ruchu kolowego i nie jezdza juz jak szaleni na tych skuterach. To byl chyba 2001 rok kiedy bylam tam i mozna bylo zwariowac, nie mozna bylo przejsc na druga strone ulicy we Florencji, po zaulkach w Rzymie w ktorych juz zaden samochod sie nie zmiesci smigaly skutery, mysle ze wprowadzili system monitoringu, ktory skutecznie to zahamowal, ale na glownych ulicach wciaz ich sporo.

Chiesa della Madonna Addolorata del Torresino

[m.maska]

Na naszym planie kolejnym punktem było Prato della Valle, to nie było daleko, te odległości na planie miasta wydają się nawet większe niż są w rzeczywistości i oto przed nami ukazał się kościół, kościół, który bardziej formą przypominał Panteon – oczywiście wchodzimy, skoro tu stoi. Nie jestem tego pewna, ale sądząc po tym jak wyglądało wnętrze, nie został on zbudowany na planie krzyża... rozglądałyśmy się zaciekawione, nie było go na naszym planie, wartych do zobaczenia obiektów i w pewnym momencie uderzyło mnie coś niezwykłego w jego wystroju – w każdej niszy posąg jakiejś świętej i tylko świętej, w całym kościele nie było żadnych męskich wizerunków – taki „kościół kobiet”.
Przy wyjściu ustawiono informacje... Chiesa della Madonna Addolorata del Torresino – Kościół Matki Boskiej Bolesnej z Torresino. Niestety także w necie wszelkie informacje dotyczące tego kościoła, który choćby z tego powodu jest wyjątkowy, są wyłącznie w języku włoskim… coś dla Sorelliny.

[m.maska]

Padwa - Prato della Valle

[m.maska]

Prato della Valle jest nie tylko największym placem Padwy, jest jednym z największych miejskich placów Europy i zajmuje 90 000 metrów kwadratowych.. Jest też ulubionym miejscem spacerów i spotkań mieszkańców i turystów, ale jeśli przyjeżdża się, tak jak było to w naszym przypadku, w sobotę, okazuje się, że może tez być jednym wielkim targowiskiem.

[m.maska]

Eliptyczna forma placu wskazuje na to, że pierwotnie była tam rzymska arena, jej pozostałości zostały usunięte w XVIw i wykorzystane do budowy bazyliki Św.Justyny. Na powstałym mokradle zbudowano w XVIII wieku plac jaki można oglądać dzisiaj. Wokół otoczonej kanałem wodnym wyspy ustawiono 78 barokowych posągów sławnych mieszkańców Padwy.
Mostki zdobią obeliski, posągi papieży, Dożów i sławnych postaci z historii Padwy, jak np. Galileo Galilei.

[m.maska]

Na środku znajduje się zielona wyspa Isola Memmia a wszystko to otaczają piękne Palazzos... wieczorem plac jest w pełnej iluminacji i potrafię sobie wyobrazić jaka wtedy jest atmosfera, zwłaszcza kiedy znikną stamtąd te wszystkie dostawcze samochody, namioty i budy handlarzy. Na to też nie mogłyśmy czekać, o 19 musiałyśmy być, w oddalonej od tego miejsca zapewne o kilkaset metrów tylko, Kaplicy Scrovegnich.

Obeszłyśmy plac, a właściwie szłyśmy obrzeżem wyspy, czyli po wewnętrznej stronie kanału, żeby jak najmniej zasłaniały nam stoiska.
... obeliski, posągi sławnych Włochów, papieży, Dożów i... wśród tych wszystkich wielkich włoskich nazwisk oto dwa nasze: nr 75 Giovanni III di Polonia i nr 76 Stefano Bathory – sławni studenci uniwersytetu w Padwie.

[m.maska]

Piękna fasada Palazzo Zacco-Armeni, a gdyby jeszcze można ją było zobaczyć bez osłony targowiska...

[m.maska]

a tutaj znalazłam, jak to fajnie wygląda o zmierzchu w każdy inny dzień, oprócz soboty

[m.maska]

o, a tu nie wyszło mi... no nie wyszło, bo zapaliło się zielone światło i trzeba było iść...

[al-szamanka]

m.maska napisała:

> o, a tu nie wyszło mi... no nie wyszło, bo zapaliło się zielone światło i trzeb
> a było iść...
>
>

No nie martw się, sorellinka wszystkie takie robi i są bardzo szczerze podziwiane

[m.maska]

eeee nie, sorelina to ma specjalnie tak ustawioną kamerę, na astygmatyzm...

Tutaj trochę lepsze ujecie tego samego, to też Prato della Valle

[m.maska]

Efektowna ta brama ale niczego na jej temat nie doczytałam... może jakieś pozostałości po rzymskiej arenie, która pierwotnie znajdowała się w tym miejscu... obecnie za nią ukrywa się ogromny parking, również dla autobusów, bo to dosyć dobre miejsce żeby wypuścić wycieczki...

Padwa - Basilica di Santa Giustina

[m.maska]

Opactwo benedyktyńskie Św.Justyny, w centrum Padwy; na południowym obrzeżu Prato della Valle, dominuje imponujących rozmiarów kościół, jest to Basilica di Santa Giustina poświęcona pierwszej męczennicy miasta, jego historia sięga V wieku.
Wg tradycji kościół został zbudowany w pobliżu miejsca gdzie Justyna, młoda kobieta należąca do arystokracji romańskiej, została zamęczona w 304r.n.e. w wieku 16 lat. Miejsce jej pochówku, została pochowana obok innych męczenników i Łukasza Ewangelisty w Bazylice di Santa Giustina, stało się celem pielgrzymek wiernych.
Pierwszy kościół jej imienia, w tym miejscu, zbudował między końcem V wieku i w początkach VI romański arystokrata Opilione.

Bazylika w obecnej formie pochodzi z XVII wieku. Tak jak w większości wielkich kościołów w Padwie, zewnętrzna fasada niestety nie została ukończona, co tylko w niewielkim stopniu pomniejsza tę gigantyczną budowlę o ośmiu kopułach i czternastu bocznych kaplicach.

Jedna z tych kaplic jest poświęcona Św. Prosdocimusowi, pierwszemu biskupowi Padwy. Bazylika jest jednak głównie znana z tego, że przechowywane są tam relikwie kilku świętych, między innymi Łukasza Ewangelisty, dlatego jest ważnym sanktuarium. Warto tam zajrzeć także dlatego, że znajduje się tam kilka bardzo znanych dzieł sztuki z różnych epok, między innymi malowidła Paolo Veronese i Luca Giordano.

[m.maska]

Wchodzimy do Bazyliki, z drugiej strony drzwi otwiera jakiś facet, patrzy na AL i mówi z zachwytem: come un angelo... i zamiast wyjść, cofa się i zagaduje AL... zostawiłam ją z tym zapatrzonym w nią facetem, inaczej za chwilę ryknęłabym śmiechem, bo przypomniało mi się określenie pewnego nauty: półdiablę

[al-szamanka]

m.maska napisała:

> Wchodzimy do Bazyliki, z drugiej strony drzwi otwiera jakiś facet, patrzy na AL
> i mówi z zachwytem: come un angelo... i zamiast wyjść, cofa się i zagaduje AL.
> .. zostawiłam ją z tym zapatrzonym w nią facetem, inaczej za chwilę ryknęłabym
> śmiechem, bo przypomniało mi się określenie pewnego nauty: półdiablę

Chyba miał jakieś omamy wzrokowe.
Ale wyraźnie długotrwałe, bo ganiał za mną po całej bazylice

[m.maska]

al-szamanka napisała:

> Chyba miał jakieś omamy wzrokowe.
> Ale wyraźnie długotrwałe, bo ganiał za mną po całej bazylice

Uciekałaś przed nim bo wciąż chciał Cię po rękach całować, stanęłam za jednym z filarów i obserwowałam to, myślałam że padnę tam ze śmiechu... w końcu uciekłyśmy do krypty i chyba zmyliłyśmy mu "trop" ale kiedy wyszłyśmy z krypty wciąż rozglądał się i szukał Cię wzrokiem... przemykałyśmy między filarami w nadziei, że może Ciebie nie dojrzy. W końcu jednak postanowił opuścić Bazylikę, tak jak miał zamiar zanim Ciebie zobaczył i zapewne wrócił do domu w przeświadczeniu, że spotkał anioła - gdyby wiedział

[al-szamanka]

m.maska napisała:

> al-szamanka napisała:
>
> > Chyba miał jakieś omamy wzrokowe.
> > Ale wyraźnie długotrwałe, bo ganiał za mną po całej bazylice
>
> Uciekałaś przed nim bo wciąż chciał Cię po rękach całować, stanęłam za jednym z
> filarów i obserwowałam to, myślałam że padnę tam ze śmiechu... w końcu uciekły
> śmy do krypty i chyba zmyliłyśmy mu "trop" ale kiedy wyszłyśmy z krypty wciąż r
> ozglądał się i szukał Cię wzrokiem... przemykałyśmy między filarami w nadziei,
> że może Ciebie nie dojrzy. W końcu jednak postanowił opuścić Bazylikę, tak jak
> miał zamiar zanim Ciebie zobaczył i zapewne wrócił do domu w przeświadczeniu, ż
> e spotkał anioła - gdyby wiedział

Gdybyś była blisko przestałabyś się śmiać. Całował moje ręce, a z oczu kapały mu łzy - dziwne zdarzenie.

[tan.nawe]

al-szamanka napisała:

> Gdybyś była blisko przestałabyś się śmiać. Całował moje ręce, a z oczu kapały m
> u łzy - dziwne zdarzenie.

Objawienie miał!
Nie śmiać się, tylko modlić!

[m.maska]

Dzisiejszy kościół zbudowany w XVIw. o długości 122,5m znajduje się na 11 miejscu największych kościołów na świecie i jest największym kościołem renesansowym w Veneto(Wenecja Euganejska)

Praktycznie pieczęciowa bazylika – zewnętrzne nawy są podzielone na kaplice – jest zbudowana na planie łacińskiego krzyża, a kościół zwieńcza osiem kopuł. Na najwyższej umieszczona została statua Św. Justyny.

Dach trójnawowej części kościoła podtrzymuje 26 potężnych filarów, w nawach bocznych i w nawie poprzecznej jest 20 bogato zdobionych kaplic(wg innych źródeł jest ich 26 – nie liczyłam).

[m.maska]

Autorem obrazu przedstawiającego „Męczeństwo Św. Justyny” w ołtarzu głównym jest Paolo Veronese a na końcu lewej nawy znajduje się sarkofag Św.Łukasza wg kościelnych przekazów autora Dziejów Apostolskich i Ewangelii wg Św.Łukasza.

[m.maska]

Na prawo od ołtarza głównego wchodzi się do Korytarza Męczenników (Corridoio dei Martiri).

Podczas naszych podróży nauczyłam się niczemu nie dziwić, bo niekiedy nagle trafiamy w miejsca dosyć zaskakujące... tak było i tutaj. Kościół, jak wiele innych... potężny, wielki, boczne kaplice nie są na pierwszy rzut oka nawet widoczne, a wejście do Korytarza Męczenników przywodzi na myśl wszystko, ale na pewno nie męczeństwo. Pierwsze pomieszczenie jest niewielkie, bogato zdobione barwnymi freskami, na środku znajduje się studnia w której złożono kości wczesnochrześcijańskich męczenników, zapewne dlatego tak został nazwany. Kawałek dalej korytarz zakręca, tam ustawiono żelazną klatkę z pozostałościami drewnianej trumny Św.Łukasza, la vecchia cassa.

[m.maska]

Św.Justyna z Padwy wg legendy została stracona jako 16-letnia dziewczyna z powodu swojej wiary, w okresie panowania cesarza Dioklecjana. Opilione, prefekt w czasach Teodoryka Wielkiego w V wieku wzniósł, w miejscu jej pochówku, pierwszy kościół poświęcony Św.Justynie.

Pozostałości tego kościoła można dzisiaj oglądać w kaplicy Św.Prosdocimusa, pierwszego biskupa Padwy. Jest to najstarszy wczesnochrześcijański zabytek Padwy.
Już około roku 600 Wenancjusz Fortunat wymienia kościół Św.Justyny w Padwie jako sanktuarium.

Korytarzem dochodzi się do kaplicy Św. Prosdocimusa.

[m.maska]

Korytarz Męczenników łączy Bazylikę z Opactwem.

Przypuszczalnie w X wieku przy kościele powstał klasztor benedyktynów. W końcu XVI wieku dawne budynki zostały zburzone i zastąpione przez nowy renesansowy kompleks z pięcioma dziedzińcami otoczonymi krużgankami.

Kościół i klasztor zostały poświęcone w roku 1606, jednak w roku 1810 opactwo zostało zamknięte, po zajęciu Padwy przez Napoleona, który wydał zakaz funkcjonowania opactwa a budynki konwentu zostały zamienione na koszary. Dopiero w 1919 roku mnisi znowu zamieszkali w klasztorze i rozpoczęli tworzenie historycznej biblioteki. Dzisiaj opactwo należy do zakonu benedyktynów.

To nie pierwsze opactwo na które trafiamy, które Napoleon zamknął... w ubiegłym roku było to opactwo w St.Gallen.

[m.maska]

Osiem kopuł wieńczy bazylikę – światło wpadające przez nie sprawia, że kościół jest jasny i rozświetlony. W licznych kaplicach i ołtarzach dominuje głównie malarstwo weneckie XVII wieku.

Padwa

[m.maska]

Padwa to północne Włochy a jednak na ulicy można spotkać owocujące bananowce

Po opuszczeniu Bazyliki Św.Justyny ruszyłyśmy w stronę Bazyliki del Santo - bazylika świętego, tak potocznie nazywana jest Bazylika Św.Antoniego, najważniejsze sanktuarium północnych Włoch.
Św.Antoni - urodzony w Lizbonie, w miejscu w którym się urodził stanął kościół, skromny, byłam w nim, bez przepychu, może dlatego, że całą "drogę do świętości" przebył już poza Lizboną.

Basilica del Santo to punkt obowiązkowy pobytu w Padwie. Szłyśmy w tamtym kierunku, ale nawet nie zauważyłam, że na zdjęciu(poniżej) już widoczna była bazylika Św.Antoniego, a my zboczyłyśmy w prawo żeby chociaż przez płot zajrzeć do pobliskiego ogrodu botanicznego - na więcej nie było niestety czasu.

Orto Botanico di Padova

[m.maska]

Orto Botanico di Padova, dlaczego warto byłoby tam zajść? bo jest to pierwszy i najstarszy ogród botaniczny na świecie, który wciąż znajduje się na swoim pierwotnym miejscu w Padwie.
Założony został w 1545 roku i należy do Uniwersytetu Padewskiego.
Obecnie zajmuje 22.000m² i posiada 6000 roślin.
Cóż z tego, było już po godzinie 17 i tak musiałyśmy zapomnieć o obejrzeniu dwóch kolejnych obiektów, które zamknięto nam o 17 - trudno się mówi, nie można mieć wszystkiego.

Padwa - Piazza del Santo

[m.maska]

Orto Botanico, wejście od ulicy nomen omen Via Donatello - tam wokół nazwy ulic przypominają wielkich artystów... i parę kroków dalej Piazza del Santo, plac świętego...jakiego? przecież każdy z mieszkańców wie a i każdy średnio-zorientowany turysta też...

Kiedy dotarłyśmy na Piazza del Santo była 17:20... zamknięto już Scuola del Santo i Oratorio di San Giorgio – no cóż...

[al-szamanka]

m.maska napisała:

> Orto Botanico, wejście od ulicy nomen omen Via Donatello - tam wokół nazwy ulic
> przypominają wielkich artystów... i parę kroków dalej Piazza del Santo, plac ś
> więtego...jakiego? przecież każdy z mieszkańców wie a i każdy średnio-zorientow
> any turysta też...
>
> Kiedy dotarłyśmy na Piazza del Santo była 17:20... zamknięto już Scuola del San
> to i Oratorio di San Giorgio – no cóż...
>
>

No właśnie, jakiego?

Padwa - Basilica di sant'Antonio

[m.maska]

[m.maska]

Bazylika Św. Antoniego należy do najbardziej znanych i wartych odwiedzenia sanktuariów włoskich.

Święty Antoni, zwany również Padewskim, był portugalskim misjonarzem, który zainspirowany naukami św.Franciszka, chciał pożeglować na Bliski Wschód, żeby nawracać pogan. Tymczasem jego statek rozbił się u wybrzeży Italii, gdzie Antoni pozostał.

Pierwotnie w miejscu Bazyliki stała niewielka kaplica Santa Maria Mater Domini, podczas budowy bazyliki kaplica ta została włączona do całego kompleksu, dzisiaj znajduje się tam kaplica „czarnej Madonny”. Obok ówczesnej kaplicy Św.Antoni założył klasztor w roku 1229. Antoni zmarł w 1231 roku w Arcella, w północnej dzielnicy Padwy w klasztorze Klarysek, i został zgodnie ze swoim życzeniem pochowany w tejże kaplicy Santa Maria Mater Domini.

W rekordowym tempie, bo w ciągu 10 miesięcy od śmierci w 1232r., został kanonizowany, a w niespełna rok później rozpoczęto budowę niezwykłej bazyliki, w której miały także spocząć jego szczątki. Budowa trwała do XIV wieku.

[m.maska]

Bazylika Św.Antoniego jest jednym z głównych zabytków Padwy.

Pierwsza bazylika, której budowę rozpoczęto w 1238 miała tylko główną nawę i krótka apsydę, potem dodano nawy boczne, kopuły, wieże i wiele innych elementów, powstała zdumiewająca struktura, którą dzisiaj można oglądać.

W XVI wieku złożono szczątki Św.Antoniego w zintegrowanej z Bazyliką Kaplicy Grobowej. Św.Antoni należy do najbardziej ulubionych świętych włoskich. Przybywający do Padwy pielgrzymi obiecują sobie pomoc w odnalezieniu tego co cenne lub mniej cenne a co zaginęło.

Dzisiejsza bazylika to wynik trzech rekonstrukcji przeprowadzonych na przestrzeni 70 lat (1238-1310) prezentuje mieszaninę stylów architektonicznych. Z placu na którym znajduje się pomnik konny wykonany przez Donatello, otwiera się widok na główny portal, W tyle widoczne są dwie smukłe wieże dzwonnicze i osiem kopuł w stylu bizantyjskim.

Wyraźnie widoczne są wpływy bizantyjskie, poświęcona Św.Antoniemu, którego grobowiec znajduje się wewnątrz kościoła, w bazylice przechowywane są także inne relikwie Św.Antoniego, dlatego bazylika bardzo szybko stała się celem pielgrzymek z całej Europy, tysiące pielgrzymów odwiedza każdego roku bazylikę Św.Antoniego by modlić się przy jego grobie.

[m.maska]

W Padwie Św. Antoni nazywany jest po prostu „Il Santo” (święty).
Zbudowana w latach 1232-1300 bazylika, wspaniałością może się równać chyba tylko z bazyliką św.Marka w Wenecji: siedem mniejszych kopuł otaczających główną, środkową, do tego dwie kampanile i dwie mniejsze wieżyczki. .
Zarówno z bazyliki jak i z placu przed bazyliką można wejść do przyległego konwentu franciszkanów.

Cztery średniowieczne krużganki, trzy z nich dostępne dla zwiedzających, od XV wieku nie uległy zmianie; wewnętrzne dziedzińce, grobowce i freski.
Centralny duży krużganek Chiostro della magnolia zawdzięcza swoją nazwę rosnącemu na środku dużemu drzewu magnolii, Chiostro delle mostre(krużganek wystaw) i Chiostro del Beato Luka(krużganek błogosławionego Łukasza) prowadzą, pierwszy z nich do Museo Civico al Santo, drugi do Museo Antoniano – w tym miejscu wszystko kreci się wokół Św.Antoniego.

[m.maska]

Gotyckie i romańskie elementy dominują we wnętrzu bazyliki Św.Antoniego. Najbardziej znaczące skarby sztuki, wykonał Donatello. Jest to 30 rzeźb z brązu tworzących grupę figur poniżej głównego ołtarza i krucyfiks. Obok pochodzący z 1515 roku kandelabr z brązu uważany za jeden z najpiękniejszych na świecie, kaplica Arca di sant'Antonio i otaczające ją wspaniałe reliefy.
Liczne dekorowane freskami boczne kaplice, grobowce, grupa ukrzyżowania autorstwa da Zevio i kaplica relikwii znajdująca się za ołtarzem.

W Bazylice jest ścisły zakaz fotografowania... czego nie zauważyłam i zdążyłam zrobić dwa zdjęcia(poniżej)... zupełnie odwrotnie niż jest to tutaj... w kościołach można "cykać" do woli, w pałacach nie - we Włoszech jest "trochę" inaczej.

[m.maska]

Imponujące rzeźby i reliefy z brązu Donatella w głównym ołtarzu (1444-1445).

[rena-ta49]

Wszystkie fotki piękne.
Mogłabyś przewodniki turystyczne tworzyć.

[m.maska]

Stanowczo za malo czasu na to co chcialoby sie zobaczyc, to tylko takie musniecie

[al-szamanka]

m.maska napisała:

> Gotyckie i romańskie elementy dominują we wnętrzu bazyliki Św.Antoniego. Najbar
> dziej znaczące skarby sztuki, wykonał Donatello. Jest to 30 rzeźb z brązu tworz
> ących grupę figur poniżej głównego ołtarza i krucyfiks. Obok pochodzący z 1515
> roku kandelabr z brązu uważany za jeden z najpiękniejszych na świecie, kaplica
> Arca di sant'Antonio i otaczające ją wspaniałe reliefy.
> Liczne dekorowane freskami boczne kaplice, grobowce, grupa ukrzyżowania autorst
> wa da Zevio i kaplica relikwii znajdująca się za ołtarzem.
>
> W Bazylice jest ścisły zakaz fotografowania... czego nie zauważyłam i zdążyłam
> zrobić dwa zdjęcia(poniżej)... zupełnie odwrotnie niż jest to tutaj... w kościo
> łach można "cykać" do woli, w pałacach nie - we Włoszech jest "trochę" inaczej.
>
>
>

Fakt faktem, że nie straszymy się ten zakaz zobaczyć
Ale pilnowacz przybiegł natychmiast...

[m.maska]

(z przewodnika)
„Dopiero w XIVw. na tyle ukończono kościół, że mógł pomieścić relikwie św.Antoniego. Przy grobie w Capella del Santo w lewym transepcie jest pełno wotów wiernych, których uzdrowił święty. Główną ozdobę kaplicy stanowi najważniejszy cykl rzeźby reliefowej XVI-wiecznych Włoch. Składa się on z dziewięciu marmurowych paneli ukazujących sceny z życia św.Antoniego.
Rzeźby zostały wykonane przez renesansowych twórców z Wenecji; czwarta i piąta w kolejności są dłuta Sansovina, dwie następne Tullia Lombarda, a ostatnią wyrzeźbił Antonio Lombardo.”

[m.maska]

W prawym transepcie, w Cappella di San Giacomo o di San Felice, zwraca uwagę cykl fresków i charakterystyczny krucyfiks, dzieło Altichiera, artysty z kręgu Giotta.
Altichiero przedstawiający postaci w sposób naturalny uważany jest za prekursora renesansu, a jego freski zaliczane są do najważniejszych dzieł XIV wieku we Włoszech.

[m.maska]

"Cappella di Conti, jest pokryta barwnymi freskami florentyńczyka Giusta de Menabuai(1382), przedstawiającymi żywoty świętych Filipa i Jakuba. W nawie bocznej za Capella del Santo można podziwiać najlepsze w Padwie dzieło Pietra Lombarda – posąg Antonia Rosellego(1467)." (z przewodnika)

[m.maska]

W Cappella delle Reliquie za prezbiterium, w miejscu najbardziej oddalonym od wejścia przechowuje się język i struny głosowe św.Antoniego, a także inne relikwie.
Te relikwie zawsze mają dla mnie coś z makabreski. Oprawione w złoto, dolna szczeka z pięcioma zębami, pierwotna w połowie rozpadająca się trumna – to robi szczególne wrażenie. Za to sama kaplica bardzo piękna.

[m.maska]

Jest tych kaplic tam sporo, jedne są mniej inne bardziej bogato dekorowane, freski, rzeźby Donatella.
W kaplicy św.Sakramentu po prawej stronie znajduje się m.in. grobowiec weneckiego generała Gattamelaty, którego pomnik konny znajduje sie na placu przed bazylika.
Jest też i akcent polski...

(z przewodnika)
"W 1593r. z inicjatywy Mikołaja Ossolińskiego za głównym ołtarzem została wzniesiona polska kaplica pod wezwaniem św.Stanisława(Cappella di san Stanislao albo Cappella polacca). W jej ścianę wmurowana jest tablica fundacyjna z 1607r. Służyła za miejsce pochówku Polaków studiujących na uniwersytecie. Malowidło w głównym ołtarzu, pędzla Tadeusza Popiela, przedstawia patrona kaplicy. Również sklepienie i ściany kaplicy są pokryte freskami tego artysty, który studiował u Jana Matejki. W kaplicy wmurowano epitafia i tablice m.in. Krzysztofa Sapiehy i Michała Ossolińskiego.
W bazylice sporo jest również pamiątek przywodzących na myśl historię Polski XX-wiecznej, tablica ku czci księdza Ignacego Skorupki przypomina o cudzie nad Wisłą, inna umieszczona w 1946r. przez żołnierzy 2 Korpusu Wojsk Polskich, jest podziękowaniem za dotychczasową opiekę i błagalną prośba o szybki, szczęśliwy powrót do Polski."

Basilica di sant'Antonio - you tube

[m.maska]

Na you tube można znaleźć kilka filmów, które pokazują bazylikę... oto jeden z nich, jeśli kogoś zainteresuje

• La Basilica di Sant'Antonio di Padova

Padwa

[m.maska]

Bazylika św.Antoniego jest głównym punktem programu każdej wycieczki, wstęp bezpłatny... ale to nie był jeszcze koniec naszego zwiedzania Padwy, dla nas głównym obiektem wokół którego wszystko się obracało, jeszcze przed wyjazdem, była kaplica Scrovegnich.
Są obiekty, które jeśli chce się obejrzeć trzeba nie tylko kupić bilety w przedsprzedaży ale jeszcze punktualnie co do minuty stawić się na miejscu; tak właśnie można obejrzeć "Ostatnią wieczerzę" Leonarda da Vinci w Mediolanie, co nam niestety nie było dane rok wcześniej i podobnie ma się rzecz z kaplicą Scrovegnich. Nie można przyjść do kasy i kupić sobie biletu na dany dzień... w ogóle z tego co wyczytałam w necie, to można kupić bilety wyłącznie w przedsprzedaży(co najmniej na dzień naprzód). Jeśli jest się w drodze, tak jak było to w naszym przypadku, trudno wycyrklować żeby o określonej godzinie być w konkretnym miejscu - dlatego postanowiłam kupić bilety na godzinę 19:15, przy założeniu, że o tej porze już najprawdopodobniej wszystko inne zobaczymy i będziemy w drodze powrotnej... Cappella degli Scrovegni jest otwarta do godziny 22, więc jest to spory margines dla każdego.
Opuściłyśmy Bazylikę św.Antoniego i bez pośpiechu wracałyśmy do kaplicy Scrovegnich, znajdującej się w poblizu Chiesa degli Eremitani.

Padwa - Chiesa degli Eremitani

[m.maska]

Miałyśmy jeszcze trochę czasu, a tuż obok kaplicy Scrovegnich znajduje się kościół degli Eremitani. Jego historia sięga średniowiecza, jednak podczas drugiej wojny światowej został całkowicie zniszczony i mimo, że został odbudowany to większość wspaniałych fresków Mantegny, którymi zachwycał się Goethe, przepadło. Z kilkuset metrów kwadratowych, zachowało się jedynie 77, odtworzonych z matematyczną dokładnością z 88tys. kawałków. Sam kościół robi dlatego wrażenie pustego.
Weszłyśmy tam bez większego przekonania, kończyła się właśnie msza, więc nie bardzo wypadało włóczyć się po całym kościele, z zewnątrz wydawał się dużo mniejszy... ma piękne drewniane sklepienie i kilka ciekawych bocznych ołtarzy.

Padwa - Cappella degli Scrovegni

[m.maska]

Kiedy kupowałam bilety do kaplicy Scrovegni przeczytałam, że należy stawić się na miejscu 30 minut przed wyznaczoną godziną. Dlatego nie zwlekałyśmy już zbytnio, trzeba było jeszcze odebrać bilety i... oddać wszystko do szatni, torebki, aparaty fotograficzne... wszystko i jeszcze krótki spacer przez park do samej kaplicy.
Spoglądałam po ludziach, nie było tłumów, pomyślałam, że mogliby spokojnie sprzedawać bilety na miejscu bez przedsprzedażny... myliłam się... kiedy później opuszczałyśmy kaplice, kolejny „komplet” widzów siedział w sali i oglądał film, przed salą czekali następni a przy szatni stali kolejni chętni.

[m.maska]

Wg opisu, oglądanie trwa 15 minut, ale... najpierw zaproszono nas do sali gdzie wyświetlano film, który przybliżał, historię Padwy i freski Giotta w kaplicy. Miałyśmy w tym wszystkim sporo szczęścia, bo film wprawdzie był w języku włoskim ale dodano napisy, o dziwo, tym razem po niemiecku.

[m.maska]

I w końcu wejście do Cappella degli Scrovegni... 15 minut nabożnej ciszy, chwilami tylko jakiś szept.
Kaplica nie jest duża, ale gdyby chciało się obejrzeć dokładnie każdy z fresków to 15 minut daje wyłącznie jakie takie pojęcie o barwach, o rozplanowaniu całości przez Giotta.

Jednak Cappella degli Scrovegni ma bardzo ciekawą historię, tę, jeśli to kogoś zainteresuje można przeczytać w Wikipedii.


pl.wikipedia.org/wiki/Kaplica_Scrovegnich

Padwa

[m.maska]

Jeszcze tylko odebrać nasze rzeczy z szatni i podejść kawałek na parking i mogłyśmy opuścić Padwę.
W międzyczasie się ochłodziło i oczywiście było już ciemno.
Parking należało opłacić, tylko zupełnie nie mogłyśmy sobie z tym poradzić, niby info było po niemiecku, ale jakoś to nam nie szło. I znowu trochę szczęścia miałyśmy, dwóch facetów z obsługi automatów pojawiło się chyba w charakterze aniołów... pomogli nam, ale to nie był koniec naszych „przygód” na ten dzień.

[m.maska]

Pozostało tylko podać adres hotelu w Mestre i to okazało się niemożliwe. Rezerwacji dokonywałam pod kątem umiejscowienia hotelu, tak więc główna ulica, blisko przystanku autobusowego, żeby nie pchać się następnego dnia do Wenecji samochodem... główna ulica, czteropasmowa, a system nawigacyjny nie przyjmuje jej nazwy... co robić?

Wiedziałam, że jest to główna ulica, prowadząca z lotniska do Wenecji... Lotnisko w Mestre? Nie... nie ma lotniska w Mestre – pozostało nam kierować się szyldami.

Dojechałyśmy do lotniska i tam wpisałam w system nawigacyjny: Mestre i naprawdę, stwierdzam, że jednak zachowałam resztki cierpliwości bo nie wyrzuciłam tego urządzenia przez okno, kiedy nagle panienka-nawigatorka powiedziała mi, że mam skręcić na Via Orlando, właśnie tę ulicę, której absolutnie nie chciała przyjąć...

Droga z Padwy do Mestre miała nam zająć pół godziny, skończyło się na niemal dwóch...



Tu w końcu ustawiłyśmy samochód przed hotelem, na szczęście przy hotelu była restauracja, w przeciwnym wypadku... no nie wiem, zapewne poszłybyśmy spać bez jedzenia... a pizza była bardzo smaczna.

Cappella degli Scrovegni - na you tube

[m.maska]

a gdyby ktoś chciał zobaczyć jak to wygląda...

• La Cappela degli Scrovegni - Giotto

Bella Italia - Venezia

[m.maska]

na poniższym wątku kontynuuje opis naszej wycieczki

forum.gazeta.pl/forum/w,101385,156770374,156770374,Bella_Italia_Venezia.html