Nasze przekonania

[ankan660pol]

Powiedzmy, że ktoś ma inne przekonania np nt wyznania/religii, niż nasze. Jaka
jest granica mówienia o swoich przekonaniach na ten temat? Czy to jest ok, że
ktoś oczernia np księży, bo miał z nimi złe doświadczenia? Czy to jest ok.,że
mówi się wielokrotnie o nich ogólem negatywnie, nawet do tego stopnia, że może
to zle wpłynąc na wiare słuchających? Albo dyskusja o innej orientacji
seksualnej - czy można miec do siebie pretencje, jesli ktos się obrazi, gdy
mimo, ze pozwolił na wyrazenie naszego zdania, powiemy cos, co może byc
odebrane jako brak akceptacji jego zachowania, byc może nawet nasze zdanie tą
osobe zrani? Czy można oceniać i wartościować hierarchie wartości kogos, jego
stosunek do wyznawanej wiary? czy to powinnismy zachowac dla siebie (nawet
jesli jest to osoba bliska)?

[nm.buba011]

> Jaka jest granica mówienia o swoich przekonaniach na ten temat?

- nie dyskutuje się w towarzystwie o:
polityce, wyznaniach, gustach, preferencjach.

> ogólem negatywnie, ...

- uogólnianie źle świadczy o kulturze. Nasuwa też podejrzenia
co do samych zdolności percepcyjnych i wyciągania wniosków.

> Czy można oceniać i wartościować hierarchie wartości kogos ...

- nie, a o ile mamy zachętę, to z wyczuciem.

[zawilec1]

>co może byc odebrane jako brak akceptacji jego zachowania,

Nie mamy obowiazku akceptowac zachowan, które nam nie odpowiadają,
co wiecej mozemy to powiedziec, ale oceniamy zachowanie, a nie osobę!
Duzo zalezy od tonu i doboru właściwych słow. To co mówimy winno
spełniac trzy kryteria /trzy sita Sokratesa/: prawdy, dobra i
konieczności.

[zawilec1]

>Czy można oceniać i wartościować hierarchie wartości kogos, jego
stosunek do wyznawanej wiary?

Nie nie mozna, ale swoja opinie wyrazic mozna jak najbardziej. Nie
maja sensu relacje z innymi jezeli nie mozemy powiedziec, co czujemy
i co myslimy. Jeżeli swoj opinie wyraziliśmy jasno i spokojne, a
druga osoba sie obrazi to jest to jej problem, chociaz skutki dla
nas moga okazać sie niemiłe. Jezeli nas szanuje nie obrazi sie.

[zawilec1]

>Czy to jest ok, że ktoś oczernia np księży, bo miał z nimi złe
doświadczenia

Nie, nie jest to ok; jest to wyrazem złości, frustracji lub chęci
poprawienia sobie samopoczucia kosztem innych, niczego to nie
zmienia. Dotyczy to oczerniania, a nie wyrazania swojej opinii,
która oczywiscie moze byc niepochlebna.

[excellentclient]

> Nie, nie jest to ok; jest to wyrazem złości, frustracji lub chęci
> poprawienia sobie samopoczucia kosztem innych, niczego to nie
> zmienia. Dotyczy to oczerniania, a nie wyrazania swojej opinii,
> która oczywiscie moze byc niepochlebna.

Więc jednak skarcić kogoś takiego w tym momencie. Moja wiara nakazuje mi niejako
'walczyć' w jej obronie... czyli jako ktoś oczernia duchownego - mam moralne
prawo stanąć w jego obronie. Wyznanie chyba winno być wyżej aniżeli SV.

[zawilec1]

>Moja wiara nakazuje mi niejako'walczyć' w jej obronie..

Kto mieczem wojuje, od miecza zginie...
Sądze, że osoba kierujaca sie zasadami ewangelii bez trudu w "walce"
posługiwać się bedzie zasadami s v dając dobre świadectwo i
wytrącająć z ręki niewierzących argument, że wierzący to
same "oszołomy" /patrz forum religia/

[a.nancy]

> Jaka
> jest granica mówienia o swoich przekonaniach na ten temat?

jak napisal buba - o religii (i paru innych kwestiach) w towarzystwie sie nie
dyskutuje.
wiele zalezy jednak od kontekstu sytuacyjnego. czasem trudno uniknac pewnych
tematow - i czasem trudno milczec.

> jest granica mówienia o swoich przekonaniach na ten temat? Czy to jest ok, że
> ktoś oczernia np księży, bo miał z nimi złe doświadczenia?

nie jest ok, tak jak nie jest ok wszelkie generalizowanie. czy to na temat
ksiezy, czy hydraulikow.

> Czy to jest ok.,że
> mówi się wielokrotnie o nich ogólem negatywnie, nawet do tego stopnia, że może
> to zle wpłynąc na wiare słuchających?

slaba to wiara, jesli czyjas negatywna opinia o ksiezach moze na nia wplynac...

> czy można miec do siebie pretencje, jesli ktos się obrazi, gdy
> mimo, ze pozwolił na wyrazenie naszego zdania, powiemy cos, co może byc
> odebrane jako brak akceptacji jego zachowania, byc może nawet nasze zdanie tą
> osobe zrani?

mozna. powinno sie unikac wyrazania braku akceptacji (vide niedawne watki o
czerwonych rekawiczkach czy wadze). jesli sie kogos zranilo, jak najbardziej
nalezy miec do siebie pretensje.

> Czy można oceniać i wartościować hierarchie wartości kogos

wiekszosc ludzi wartosciuje. ale warto swoje opinie zachowac dla siebie. tym
bardziej, ze GLOSZONE hierarchie nie musza isc w parze z tym, JAKA OSOBA jest
dany czlowiek.

> czy to powinnismy zachowac dla siebie (nawet
> jesli jest to osoba bliska)?

jesli jest to osoba bliska, zakladam ze
a) znamy jej poglady, a ona zna nasze (ergo: kolejna dyskysja nic nie wniesie)
b) nie chcemy jej zranic (ergo: uikajmy tematow, ktore moga doprowadzic do
przykrej wymiany zdan)

P.S. mam wrazenie, ze twoj problem wykracza znacznie poza kwestie savoir vivre.

hmmmm

[kora3]

Dość chaotycznie zapytałas, ale spróbuje odpowiedzieć, jak to jest
wg mnie.
Otóż zasada nr jeden to niepodejmowanie tematów drażliwych, do
których należa m.in. religijnosc lub jej brak, wyznanie, orientacja
seksualna, czy przekonania polityczne podczas spotkań towarzyskich
oraz z nowo poznanymi osobami.

Jeśli ktoś w naszej obecnosci zaczyna nachalnie gadać o swoich
przekonaniach czy preferencjach, prowokując do reakcji, wypada tylko
zasygnalizować, ze przyjęlismy do wiadomosci i w sposób widoczny
zmienić temat. Np. ktoś mówi "Nienawidzę kleru, to złodzieje i
oszusci oraz lenie" mozna to albo zignorować, albo powiedzieć "Ach
tak.. ma pan/i pewnie podstawy tak uwazać, no, ale to temat chyba
nie na tę chwile" ...

WQazne jest, by nawet jeśli nasz rozmówca nachalnie usiłuje
sprowokowac ostrzejszą wymianę zdań nie dac się wkrecić i reagowac
spokojnie. dotyczy to także sytuacji, gdy dana osoba nie tylko
wyraza swe opinie na jakiś temat, ale pyta nas o zdanie.

Mamy prawo do swojej opinii, ale pożądane jest byśmy wyrazali ją
kulturalnie, bez okazywania zbednych emocji i bez ponizania
kogokolwiek, nawet jeśli nasz rozmówca tak robi. Mówmy o SOBIE,
SWOIM zdaniu, SWOJEJ opinii, a nie tak, jakby to była prawda
objawiona lub aksjomat. Np. "Wg mnie legalizowanie zwiazków
homoseksualnych to nieporozumienie, ale moge sie mylić"
albo "Intymne sprawy innych ludzi mnie nie intersuja, wolałabym o
tym nie rozmawiac" - gdy wiesz, ze twoja opinia moze kogoś urazić.
Zupełnie inaczej rozmawia sie z przyjaciółmi, kltórzy nie prowokuja,
a naprawde chcą poznać twoją opinię - inaczej to znaczy nadal bez
ponizania, czy obrazania, ale z wiekszą swobodą w dyskusji, bo
wówczas ona ma na celu faktycznie wymiane pogladów na ten temat.

[kol.3]

Anglicy przyjmują zasadę, że w towarzystwie nie mają poglądów.
Bardzo dobra zasada, tylko, że w Polsce rzadko stosowana.

[remez2]

kol.3 napisała:

> Anglicy przyjmują zasadę, że w towarzystwie nie mają poglądów.
> Bardzo dobra zasada, tylko, że w Polsce rzadko stosowana.
Może dlatego, że w Polsce trudno o towarzystwo (wykluczając byle jakie).