nie lubię niektórych potraw

[malenstwo123]

oto mój problem. W dzieciństwie byłam niejadkiem teraz też nie lubię
wszystkiego. Mam problem jeżdżąc do rodziny męża. Fakt już się
przyzwyczaili ale nadal jest namawianie mnie na flaki-"czyściutkie,
naprawdę umyte". na rodzynki w babce "przecież były myte", na
śledziki, na galarety "tylko z cielęcinki, tylko z nóżek" i tysiące
innych potraw. Do tego tysiące pytań? "dlaczego nie jesz jaj z
majonezem?", "dlaczego nie nałozyłaś sobie kurczaka faszerowanego?,
dlaczego i dlaczego...
Męczy mnie mówienie, że po prostu tego nie jem i coś sobie znajdę
innego-przecież z głodu nie umrę. Po co się męczą aby mnie namówić,
przecież ja tego i tak nie ruszę. Jeśli czegoś nie lubię to nie jest
kwestia, że to jest czyste czy nie bo nie należę do osób szczególnie
na to zwracających uwagę... Szczeólnie babcie mojego męza są
nieznośne w tych namowach a ich potrawy świateczne są często złożone
z potraw których nie lubię.
Zawsze ładnie dziękuję albo odmawiam, czasem mąż potajemnie zje coś
mojego tależa jak już zostanie nałożone bez mojej wiedzy. Niestety
dochodzi do tego, że odechciewa mi się tych odwiedzin u babć, cioć
itd. Co robić??? To starsi ludzie i chyba do nich nie trafia.
A ja nie zamierzam jeść czegoś na co nie mam ochotę.
Do tego te kolosalne ilości jedzenia co oni zjadają. Oczywiście
wszyscy grubi, bardzo grubi...ciągle mi gadają, że nic nie jem,
dlaczego tak mało, żebym spróbowała to czy tamto ale ja nie mam 3
żołądków. Czasem już po prostu nie dam rady. Ile można jeść.
Jak ładnie odmówić i aby więcej mnie nie namawiali?
Naprawdę mnie to stresuje...chciałabym aby zostawili mnie w spokoju.
Wiem, że chcą być gościnni ale to nabiera formę absurdu. Co robić???
Ja się nie zmnienię...nie zacznę jeśc czegoś co mi nie pasuje. Nie
zmieszczę ilości co oni... A zresztą nie chcę mieć miążdzycy,
nadciśnienia, otyłości, choroby wieńcowej, zawałów serca i
podwyższonego poziomu cukru jak oni... śmieszne a ich motto
rodzinne "że wszyscy są zdrowi" - jeśli zawał jest oznaką zdrowia???
i ciśnienie 180/110?

czekam na rady...

niestety czasem musimy ich odwiedzać... jesteśmy pół roku
małżeństwem ale jeżdzę do nich od 6 lat i ciągle to samo i zmian nie
widzę....

[a.nancy]

> "dlaczego nie nałozyłaś sobie kurczaka faszerowanego?,

"dziękuję bardzo, ale chyba wezmę sobie dokładkę tej przepysznej sałatki,
naprawdę nie mogę się jej oprzeć..."

[malenstwo123]

dziękuję za radę ale nie jest to skuteczne...wg nich wszystkiego
należy spróbować i nie kawałek tylko najlepiej cały talerz.
Oni uwielbiają jeść i mnie nie rozumieją. Nawet jak coś mi smakuje
to nie mogę zjeść tego wystarczająco dużo by oni byli zadowoleni.

a jeśli chodzi o sałatki to ich praktycznie nie ma tzn. wszystko to
mięso, ryba a jeśli chodzi o "surówkę" to jest to np. ogórek
konserwowy ze słoika ewentualnie pomidor z cebulką.
Gdybym była wegetarianką nic nie mogłabym jeść. A mięso pieczone to
wg nich najlepszy boczek bo schab jest za chudy i za suchy

Trudny orzech do zgryzienia

[mujer_delvis]

Ja mówie ze mam na to alergię (lub na to cos co jest składnikiem
potrawy) i zazwyczaj działa. Jestem wegetaranką i wiele osób tego
nie rozumie wiec mówie po prostu o alergii, teraz ludzie maja
alegrie na różne cuda, wiec uchodzi.

[malenstwo123]

nie w przypadku rodzinki. Tłumaczenie, że grzybów nie jem bo mam
uraz jak się kiedyś zatrułam i wymiotowałam dalej niż widziałam też
nie skutkuje i na siłe próbują wcisnąc mi zupę grzybową albo sos

[a.nancy]

malenstwo123 napisała:

> Tłumaczenie, że grzybów nie jem bo mam
> uraz jak się kiedyś zatrułam i wymiotowałam dalej niż widziałam

...nie ma za wiele wspólnego z sv

[malenstwo123]

to odnosiło się do poprzedniego wątku o alergii. Nie mam alergii
pokarmowej i nie mam zwyczaju kłamać ale jeśli chodzi o grzyby tak
właśnie było, że kiedyś strasznie się zatrułam po zjedzeniu grzybów,
o których nie wiedziałam. Były w potrawie a dokładnie w kotletach
mielonych. Zatruło się kilka osób nie tylko ja. Dobrze, że nie był
to sromotnikowy muchomor tylko jakiś inny po prostu trujący grzyb.
Teraz nie tknę nawet pieczarek. Powiedziałam im o tym ale i tak nie
skutkuje.
Moje pytanie jest w pierwszym głównym wątku. Chodzi mi przede
wszystkim jak mogę się grzecznie bronić aby nikogo nie urazić a
jednocześnie osiągnąć swój cel-nie być 1000 razy pdczas posiłku
zmuszana do jedzenia czegoś na co nie mam ochoty a to jest chyba
zgodne z sv.

Dlatego proszę o czytanie od początku a nie od końca...

Tu chodzi o starsze osoby jak pisałam tzn babcie, ciocie, teściową,
teścia, wujka itd. Wiem, że to oni zachowują się natarczywie w swej
przesadnej gościnności ale nie umiem sobie z nimi poradziać a nie
skutkuje zwykłe "nie dziękuję" w ich przypadku. Nie chcę nikogo
urazić.

[bezia80]

Moze poczekaj, az Ci ponakładają na talerz tych wszystkich "dobroci", a potem
spokojnie poproś o drugi- czysty talerz, i nałóż sobie , co tam zechceszraz
powinno wystarczyć.

[kol.3]

Taka już uroda tych babć i cioć, że lubią aby rodzinka miała dobry
apetyt. Swoją drogą lista potraw, których nie jesz nie jest krótka i
możesz wprawić niejedną gospodynię w kompleksy.
Gospodyni nie powinna namolnie namawiać, ale Ty jako gość bardzo
mało co jedzący powinnaś opracować jakąś specjalną technikę
niejedzenia.

[nm.buba011]

malenstwo123 napisała:

> oto mój problem.
> (...)
> czekam na rady...
>
> (...)
> jeżdzę do nich od 6 lat i ciągle to samo i zmian nie
> widzę....

- Twój problem to zbyt obszerne tłumaczenie(oczywiście nie czytałem).
Mówimy krótko... nie.

Można natomiast się porozwodzić na temat, jak bardzo przekładasz
miłą rozmowę nad... jedzenie.

pouczająca dygresja,

w PRL odmawiano paszportu,
krótkim - ważne względy społeczno-rodzinne.
Każdy rozumiał i nie nalegał.

[malenstwo123]

bardzo bym chciała aby "nie dziękuję" wystarczyło... już stresuję
się przed następnymi świętami. A tłumaczyć się nie lubię ale problem
w tym, że ciągle jest to powracające pytanie "dlaczego". Czasami
sama nie znam odpowiedzi.

Nie lubię jak ktoś próbuje uszczęśliwiać mnie na siłę.

Byłoby po problemie jakby pozwolili mi wybrać sobie coś co lubię i
zajęli się innym tematem rozmowy niż jedzenie (tak,tak to ich
ulubiony temat-także porównywanie co i kiedy wyszło lepsze lub
gorsze i wspólne próbowanie dzieł kulinarnych) Ale to jest chyba
silniejsze od nich. Oni lubią wszystkiego dużo. Zdecydowanie oni
mają problem bo cała rodzinka jest otyła, mój mąż jak z nimi
mieszkał też był bardzo gruby. Na szczęście uciekł na studia do
innego miasta i sam schudł 20 kg teraz się cieszy, że ja go nie
tuczę. Oni mają problem z jedzeniem chyba większy niż ja z tym swoim
niejedzeniem niektórych produktów. Po zakupy jeżdżą do Makro kupują
wszystko w mega opakowaniach lub ilościach no i oczywiście to
zjadają. Kupują dużo a potem krzyczą, że trzeba jeść bo termin
ważności się kończy.

Niestety najlepszym rozwiązaniem byłoby powiedzenie im, żeby
zostawili mnie w spokoju i spojrzeli na siebie bo są grubi i mają
powązne problemy z układem krążenia i zaraz osierocą swoje dzieci.
Ale dla nich jedzenie jest najważniejszą rzeczą na świecie, z której
nie zrezygnują i wszystko inne jest winne, że mają złe wyniki.
Lepiej łyknąc tabletki na zgagę niż mniej zjeść. Niestety nie mogę
im tego powiedzieć mimo, że taka jest prawda. Próbuję czasem im
powiedzieć, żeby zadbali o siebie, żeby porozmawiali z lekarzem
itd...

Nie wprawiam raczej nikogo w kompleksy bo potrawy są ogólnie bardzo
dobre (te co jadam są super). Nie chcę by ktoś mi dogadzał czy
gotował coś innego. Zawsze jest tyle jedzenia, że nikt głodny nie
wyjdzie. Chcę mieć prawo wyboru do tego co jem i ile jem. Nie wiem
tylko co zrobić by to słowo "nie dziękuję" dotarło. Aż taka chuda
nie jestem, że muszą mnie dożywiać na siłę. Jeden kawałek ciasta mi
wystarcza nie muszę zjeść od razu pół wielkanocnej babki, 4 kawałków
sernika i 5 kawałków makowca a potem jeszcze pół litra lodów... Ich
świeta to tylko jedzenie, po śniadaniu jest deser a po deserze są
rozstawiane talerze na obiad...i tak do kolacji i kolejnego deseru
plus przekąski między jeśli jest jakieś "między"

Chciałabym powiedzieć im na tyle dosadnie aby zrozumieli ale aby
nikogo nie urazić. Czuję się po prostu zmęczona szczególnie, że
właśnie wróciliśmy od nich po świętach...

Proszę o rady, dzięki.

[a.nancy]

> Proszę o rady, dzięki.

kilka otrzymalas. sa sytuacje, z ktorych wybrnac sie nie da, byc moze ta wlasnie
do nich nalezy. jesli chcesz rady zgodnej z sv, obawiam sie, ze poza "nie,
dziekuje" wiele pomyslow nie ma.

btw caly szczegolowy opis (otylosc, tematy rozmow przy stole, ilosc zakupow)
jest zbedny i moze sugerowac, ze szukasz okazji do wyzalenia sie, a nie rady.
jak wiele osob na tym forum, a jednak to OT.

[malenstwo123]

mój opis miał za zadanie pokazanie, że jest to sytuacja trudna.
Gdyby była prosta dawno bym sobie z nią poradziła i nie prosiłabym o
pomoc inncy.
Żal???-myślę, że większość osób by go odczuwało będąc na moim
miejscu ale ja bym to nazwała raczej zmęczeniem i bezradnością.

[paero123]

W przyszłym roku zakasać rękawy i przygotować święta u siebie, przygotowując
potrawy, które będziesz jadła / lubisz. Zaproś rodzinę i miej nadzieję, ze
będzie im smakować

[mampy-tanie]

Maleństwo, a może zwrot "dlaczego nie zjesz kurczaczka" nie jest pytaniem, a propozycją? Np. w USA normalnym jest pytanie: why don't you read this book, i znaczy ni mniej ni więcej a "może przeczytałabyś tę książkę" i zwykłe no, thank you wystarczy za odpowiedź

[mocpytan]

i ja mam dokładnie ten sam problem ze swoją teściową.
są rzeczy których dosłownie nie trawię, pierwsze wizyty wyglądały tak, ze to
ona, jako gospodyni nakłada wszystkim odpowiednie [czytaj ogromniaste] porcje
jedzenia na talerze.
ja pochodzę z domu, gdzie wszystko wysstawia się na półmiskach i każdy bierze
TO, co chce i ILE chce.
szokiem były te pierwsze talerze dla mnie, gdzie zobaczyłam pół kg ziemniaków i
reszty jedzenia powodujące dosłownie talerz kopiasty przede mną.
dodatkowo u mnie w domu zawsze jadło się jedynie jedno danie a nie dwa, u
teściowej jest zawsze zupa, drugie, sałatki, wino, deser, kawa, deser itp. mowy
nie ma żeby skończyć na jednym kawałku ciasta.

taktyka tłumaczenia się dlaczego nie jem nie działała i powodowała właśnie
bezsensowne dyskusje i przekonywania.
stanęło na tym, że jak już teściowa biadoli przez pół godziny, że nic nie
zjadłam w mojej obronie staje mąż i kategorycznie mówi, żeby mama dała spokój.
po kilku takich obiadkach ja przejęłam inicjatywę i stanowczo mówię: "nie,
dziękuję", nie wdając się absolutnie w żadne dyskusje lub zmieniając temat -
może być na kulinarny - 'mamo jak zrobiłaś takiego kurczaka, mi nigdy taki nie
wychodzi!', 'mamo czy dasz mi przepis, mój mąż tak uwielbia twoje x a ja nie
potrafię tak przyrządzić', 'słyszeliście o tym, że.... - dowolne fakty z tv,
życia kulturalnego, polityki, cokolwiek'
bardzo lubię sałatki, i często mówię 'mamo, gdzie ty kupujesz takie dobre pomidory?'

moja rada: absolutnie się nie tłumaczyć. stanowczo odmawiać, nie wdając się w
temacie w dyskusje, chwalić to, co nam naprawdę smakuje i brać dokładkę. a
przede wszystkim.... OLAĆ, naprawdę, nie starać się być miłym za wszelką cenę,
bo w tym przypadku to nie ma sensu.

moja teściowa już wie, że ja nie cierpię koperku na ziemniakach ani w zupie i mi
go nie dodaje. a jak nakłada te swoje gigantyczne porcje na talerze w kuchni to
idę do niej pod pretekstem pomocy i sama sobie nakładam tyle, ile chcę.
lub jeśli ona nakłada i przesadza mówię: 'o to będzie dla Roberta [mojego męża]
on tak lubi Twoje żeberka, ale ja jednak po proszę bez.

przede wszystkim nie przejmuj się tak bardzo.

acha, i niezależnie od tego ile zjesz i czego zawsze mów i podkreślaj: 'mamo,
jak zawsze tak się najadłam, że się nie mogę ruszyć'. 'pyszne było' 'nigdy mamie
nie dorównam w tych obiadkach', 'świetne ciasto' itp, itd.

powodzenia.

[soffia75]

Pozwolę sobie na małą dygresję - podobną historię z punktu widzenia drugiej
strony, czyli "częstujących". Oczywiście nie chodzi mi o to, żeby coś Ci
zarzucać, bo jak najbardziej rozumiem Twoje stanowisko.
Otóż mam w rodzinie kuzynkę, która wielu potraw nie lubi, a do tego jest
wegetarianką. Mamy też w rodzinie kilku mężczyzn słusznego wzrostu, pracujących
fizycznie - i o słusznych potrzebach żywieniowych, bo nasi panowie, aby się
najeść, muszą dostać konkretnego "schabowego i kapustę". Problem pojawia się,
gdy te osoby spotykają się przy stole - jak ich nakarmić, żeby wszyscy byli
zadowoleni? Panów jest więcej, więc siłą rzeczy menu trzeba dopasować przede
wszystkim do nich; a co z kuzynką? Przygotowanie dla niej alternatywnego menu
odpada mimo najlepszych chęci, "zestaw podstawowy" zajmuje wystarczająco dużo
czasu. Staram się zrobić więcej surówek, sałatek, żeby miała z czego wybierać...
jednak, kiedy widzę, jak nakłada sobie na talerz malutką porcję, którą ledwie
skubie, zapewniając, że jest OK, że jej smakuje i się najadła, zastanawiam się,
czy aby na pewno wszystko gra. W takich razach nie mogę się pozbyć obaw, czy nie
robi dobrej miny do złej gry, czy na pewno nie wychodzi ode mnie głodna i czy ja
nie wychodzę tym samym na kiepską gospodynię. Nie chcę jej przesadnie wypytywać
o to, wiem, że temat drażni ją tak samo jak Ciebie.
I tak to wygląda od drugiej strony... stołu.

[baba67]

Nie mozesz zapytac tej wegeterianki co chetnie by zjadla i zrobic jakas potrawe
specjalnie dla niej? Plus surowka?

Niestety dla zalozycielki watku mam tylko takie pocieszenie, ze za 10 lat nie
bedzie miala takiego problemu-mlodsze pokolenie goszczacych mozna sobie
wychowac, starsze coraz starsze i coraz grubsze naturalna koleja rzeczy
przeniosa sie na inny swiat i a zyjacym nie bedzie sie chcialo tak latac i szykowac.
Mozna tez sfingowac afere z klopotami zoLADKOWYMI(badania specjaliscie, prawie
szpital, restrykcyjna dieta).Noaledotego potrzeba zdolnosci aktorskich biedactwa
i jej meza, nie wiem czy podolaja, choc pewnie sa lepsi od Mroczkow

[sebekbiker]

malenstwo123 to widzę że mamy ten sam problem. Też sporo potraw nie lubię i zawsze białej gorączki dostaję jak u kogoś muszę coś jeść - zwłaszcza jak jest to u takich namolnych ludzi, którzy nie rozumieją że coś może nie smakować i jednym z ich ulubionych zajęć przy stole jest patrzeć komuś w talerz co kto ma nałożone.
Ale widzę że Ty to w ogóle masz nieciekawą sytuację - żeby oni przez 6 lat nie nauczyli się Twojego podejścia do jedzenia to jest straszne.
A rada to albo dzielnie namolność znosić, albo po prostu szczerze im powiedzieć o wszystkim, o tym że bardzo źle się czujesz w takich sytuacjach i liczyć że to do nich w końcu dotrze.

Pytanie pomocnicze

[mallard]

Skąd pochodzi rodzina męża?

[croyance]

To, ze rodzina meza jest gruba i ma wysoki poziom cukru jest tu
kompletnie nieistotne i nie rozumiem, po co podalas taka informacje.
Problem polega na tym, ze czujesz sie zmuszana do jedzenia, a Twoje
odmowy sa nierespektowane, a nie na tym, czy robia to osoby z
wysokim cukrem, czy Cindy Crawford.

Swoja droga, radzilabym pojsc na kompromis i czasem jednak cos
zjesc. Takie wybrzydzajace osoby, ktorym wszystko nie smakuje i nie
wiadomo, co wlasciwie im podac, sa trudnymi goscmi.

[malenstwo123]

widac, jednak nie ma nic poza "nie dziękuję" i cierpliwego znoszenia
i czekania końca uczty.

Jednak nie potrafię zjeść tych rzeczy. Wiem, że są ludzie, którzy
nawet jak im coś nie smakuje potrafią to zjeść. Ja się im dziwię oni
mi bo siebie nie rozumiemy. Tacy już jesteśmy.

Nie wymagam od gospodarzy by mi coś gotowali innego chciałabym tylko
bezstresowo przetrwać tych kila dni w roku i móc porozmawiać o innch
ciekawszych rzeczach niż jedzenie.

Na szczęście nie muszę ich gościć u siebie, bo u mnie pewnie by
umarli z głodu Wtedy oni by pisali o mnie na forum hehe (punkt
widzenia zależy od punktu siedzenia)

Nie powiedziałam, że mi wszystko nie smakuje, zawsze znajdę sobie
coś co mam ochotę zjeść i jestem przejedzona. Tylko nie mam ochoty
jeść wszystkiego co jest na stole i się z tego tłumaczyć bo jest to
dla mnie krępujące. Nie byłoby problemu ja bym zjadła co chcę i nie
byłoby wybrzydzania. Dla mnie to jest najlepsze rozwiązanie. Każdy
powinien zająć się swoim talerzem

[wielkie.nieba]

Najlepiej załatwić sprawe jakimś czerstwym żarcikiem i dodać, że od zawsze byłaś niejadek (tu pare anegdot, jak to się ktoś kiedyś obraził za Twoje umiarkowanie w jedzeniu i piciu itp).
I dużo zagadywać, dobra gadka szmatka skutecznie odwraca uwagę gospodyni od zawartości talerza.

[gazetowy.mail]

Znam ten problem i współczuje.
Do tego dochodzi jeszcze problem namawiania do alkoholu. Mogę wypić
ale to ja decyduję ile i czy mam chęć wracać do domu na czworaka.

Przez lata opanowalam takie metody:

Gdy leją wódkę do kieliszka, a ja nie mam chęci pić, przelewam ją
do szklanki z sokiem i mówię że wolę drinka. Wiadomo że drinka mozna
sączyć wolniej. Co jakis czas gdy coś jeszcze w szklance mam proszę
głośno o dolanie soku do drinka mówiąc że wódkę juz mam i chcę tylko
sok. Każdy widzi że piję ale nikt nie wie że to juz prawie sam sok.
Skutkuje to bardziej niż mówienie że nie piję albo oscentacyjnie
odwracanie kieliszka do góry dnem.

Jedzenie proponuje nakładać samemu to co sie lubi i w małych
ilościach. Dzięki temu gdy masz chęć na dwie łyżki sałatki zjadasz
jedną łyżkę a drugą traktujesz jako dokładke i gospodyni się cieszy
że poprosiłaś o jeszcze. Ponadto często siedzę, jem powoli, gdy
towarzystwo zje i chcą dokładać "bo sałatka taka pyszna" to mówię że
zaraz sobie nałoże jak tylko skończę. Oni pochłonięci żarciem
drugiej porcji nie zauważaja że nie dokładam sobie. I pamiętaj żebyś
nigdy nie miała pustego talerza. Zawsze "właśnie jem". Nie można
nałozyć plasterka ciasta zjeść i powiedzieć że juz sie nie chce.
Trzeba go nałozyć, widelczykiem podziabać, kawałek zjeść i powoli
dziubiąc czekać. Gdy chcą dokładać powiedzieć, że zaraz sama sobie
nałożę jak tylko zjem to co mam na talerzu

[secret007]

Nie jesteś sama

Ja również nie jadam niektórych powszechnie lubianych rzeczy.

Dodatkowo, przez kilka lat byłam wegetarianką, więc wtedy każde
spotkanie rodzinne było polem walki. I to nie ja walczyłam, lecz ze
mną toczono boje. Wiele starszych osób nie rozumie, że nie jadasz
niektórych rzeczy, a pomimo tego jesteś zdrowa, wyglądasz normalnie.
Załamują ręcę i biadolą "co Ty teraz będziesz jadła, może się jednak
namyślisz na kurczaczka, lub szyneczkę"... Ja wtedy zawsze
mówiłam "dziękuję, proszę sobie nie robić kłopotu, ja będę się
częstowała innymi daniami ze stołu, poradzę sobie".
Raczej nigdy nie kończyło to nagabywania, ale trzeba być miłym lecz
stanowczm (chociaż nie jest łatwo, wiem, kiedyś na grillu
poczęstowano mnie pyszną sałatką owocową, na szczęscie pokrojoną na
duże kawałki, więc łatwo było mi zjeść owoce, rodzynki, zostawiając
na talerzu stertę wędzonej szynki, ku dużemu zaskoczeniu gospodarzy,
ktrzy chcieli mnie oszukać jak dziecko)

Ale po jakimś czasie ludzie się przyzwyczaili. Oczywiście
proponowano mięsko, ale potem dogadzano bezmięsnymi potrawami, żebym
jednak się najadła.

WAŻNE:
ja cały czas podkreślałam, że nie chcę robić kłopotu, nie oczekuję,
żeby szykowano jakieś specjalne dania dla mnie. Ja dużo nie jem i
dla mnie wystarczy jak zjem zwykły polski obiad, ale bez kotleta, za
to będę się częstować sałatką lub deserem.

Obecnie nie jestem wegetarianką

Ale wciąż są rzeczy których nie jem: np. sałatki warzywnej z
zielonym groszkiem. Wiec znów, jak jem taka sałatkę, to na talerzu
zostaje starannie odseparowany zielony groszek. Po jakimś czasie
moja ciocia i babcia robiły specjalna wersję sałatki dla mnie - małą
miseczkę bez zielonego groszku, co w sumie nie wymaga dużego
kłopotu, po prostu trzeba pamiętać, żeby groszek dodać na końcu,
pomijając jedna porcję. A potem i gościom jest bardzo miło, i
gospodarze są zadowoleni.

Ja też jak coś szykuję w domu to proponuję wszystko, ale respektuję
czyjąś odmowę. Ostatnio jak szykowałam sałatkę już w czasie
obecności gości, koleżanka w kuchni widząc jak dodaję jajko
poprosiła, żebym ominęła jej porcję. Spoko.

Więc może w tym jest metoda jakaś.
Jeśli bedziesz znów gościem, może sprobowałabyś się właczyć w
przygotowania. Wtedy będziesz miała szansę zaproponować swoje
rozwiązania, lub wpłynąć na modyfikację jakiejś porcji przeznaczonej
dla Ciebie. Ja czasem pomagam gospodyni podawać obiad w kuchni, więc
wtedy zawsze można się "rozpłakać", że Ty prosisz malutko, lub
zamiast tego wzmiesz sobie coś innego
Zaleta też jest taka, że jest szansa odwrócenia uwagi od Twojego
talerza i uniknięcia spirali dyskusji przy stole.

Ehh, różnych metod się używało
Ale na pewno nie radzę krytykowąc sposobu odżywiania gospodarzy,
Powodzenia

[ibelin26]

Mam podobny problem.

Po prostu mało jem, a każde przejedzenie odchorowuję. Po którychś
świętach mąż wiózł mnie do szpitala. I teraz jak ktoś mnie namolnie
namawia do jedzenia, a moje odmowy grzeczne nie skutkują wkracza mąż
z tekstem „dajcie jej spokój bo ZNOWU będę musiał wieźć ją do
szpitala”. Skutkuje

[anthonka]

Ja mam podobnie. Jestem wegetarianką, do tego dochodzą alergie pokarmowe, a na
dodatek "od zawsze" byłam niejadkiem i tak mi zostało do dziś. Każde
przejedzenie albo jedzenie zbyt tłuste po prostu odchorowuję. Aby uniknąć
nagabywania, dokładek na siłę i jednocześnie nie sprawić przykrości gospodarzom,
nakładam sobie na początek niewielką porcję, tak żeby potem zmieścić jeszcze
małą dokładkę - koniecznie z komplementem dla gospodyni, która potrawę
przygotowała. Ewentualnie "aktywnie grzebię w talerzu" - czyli sprawiam
wrażenie, że zjadłam więcej niż w rzeczywistości.
Też zawsze podkreślam, żeby nie robić wokół mnie żadnego zamieszania - w razie
czego po prostu zjadam ziemniaki i surówkę. Wolę nawet, żeby nie przygotowywano
dla mnie oddzielnych dań, bo to się potem różnie kończy. Kiedyś pewna starsza
krewna na obiad rodzinny przygotowała specjalnie dla mnie fasolkę w sosie
pomidorowym, ale z dodatkiem boczku "tak na smaczek". Ja fasolki nie ruszyłam,
krewna była urażona i ogólnie wyszło bardzo niezręcznie.
Niestety musisz się nastawić na to, że nie wszyscy zrozumieją Twój sposób
odżywiania. Bądź w takich sytuacjach stanowcza, ale każdą odmowę okraszaj
uśmiechem. Najgorsze, co możesz zrobić, to siedzieć przy stole z miną cierpiętnicy.

[konfiturka89]

Ja też mam taki problem, chociaż w sumie dla mnie to nie problem. Jeżeli ktoś
nie rozumie, że ja czegoś nie lubię i nie będę tego jadła, to on ma problem, a
nie ja.
Jestem wegetarianką. Do tego zdrowo się odżywiam i np. kluski nie przejdą mi
przez gardło. Sałatki i surówki jem tylko własnoręcznie przyrządzone przeze
mnie. Ciast kupionych w cukierni lub przyrządzonych przez kogoś też nie jem, bo
nie przyłożę ręki do niehumanitarnego traktowania kur. A domyślam się, że
znajomi/rodzina do ciast używa najtańszych jajek z supermarketu, gdzie kury są
naprawdę nieludzko traktowane w tych klatkach )
Przez pierwsze kilka prób namawiania odpowiadam grzecznie: Nie, dziękuję. Potem:
Yyyy, przecież powiedziałam już, że dziękuję (do tego dodaję zdziwioną minę).
A kiedy ktoś zaczyna gadkę: Dziecko, to co ty jesz... Wymieniam kilka potraw, a
potem dodaję, że nie rozumiem o co w ogóle chodzi, bo myślałam, że ludzie mają
swoje problemy, a jeśli nie mają, to świat dostarcza dosyć powodów do zmartwień.

[remez2]

konfiturka89 napisała:


> Ciast kupionych w cukierni lub przyrządzonych przez kogoś też nie jem, bo
> nie przyłożę ręki do niehumanitarnego traktowania kur. A domyślam się, że
> znajomi/rodzina do ciast używa najtańszych jajek z supermarketu, gdzie kury są
> naprawdę nieludzko traktowane w tych klatkach )
Dla pełnego obrazu należy dodać, że:
gdyby jajko miało inną formę
życie kury byłoby potworne.

[bezrobotna1984]

No cóż, będąc "w gościach" trudno im odmawiać. Oni zastawionym stołem pokazują
swoją gościnność i chcą Cię podjąć jak najlepiej. Nawet jeśli zaznaczasz
(delikatnie i grzecznie), że za czymś nie przepadasz/nie możesz jeść, to nadal
nalegają byś jadła - cóż, taki urok naszych babć, cioć itp.
Ja na Twoim miejscu brałabym malutkie porcyjki i jadła je wolno, żeby jak
najdłużej coś zostawało na talerzu.
Ale swoją drogą, może powinnaś popróbować tych rzeczy! Też należałam do takiego
typu ludzi: "na pewno mi to nie posmakuje", ale czasem gdy czegoś skosztowałam,
to na stałe wpisałam to do mojego menu! Warto poeksperymentować!

[ibelin26]

Otóż ja pewnych potraw nie będę próbować np. zimnych nóżek,
zwłaszcza tłustych. Sam widok potrawy działa zniechęcająco. Golonki
też nie, bo tłusta i cierpię potem na niestrawność.
Po prostu nie zjem czegoś co "źle" wygląda lub / i pachnie.

Są potrawy których nie zjem w pewnych okolicznościach np. gorący
rosół w upalny dzień. Za rosołem nie przepadam, ale jak już jest to
go zjem, ale na nie przy 30-sto stopnowym upale.
Nie zjem również pewnych potraw w wykonaniu pewnych osób np.
ociekającej majonezem sałaki warzywnej (w wykonaniu pewnej cioci)
chociaż generalnie sałatkę lubię.

Problem w tym, że niektórzy nie rozumieją grzecznego "nie,
dziekuję". W zasadzie zawsze na stole znajdują sie potrawy które
zjem z chęcią. Nie widzę wiec problemu, bo nie obrażam gospodarzy
siedząc z pustym talerzem. To oni tworzą problem za punkt honoru
stawiając sobie zmuszenie mnie do zjedzenia np. "zimnych nóżek, bo
taki pyszne" mimo, że zjadłam kilka innych potraw.