HORROR!!!!!!!

[sredni4]

87-letni dziś Morel od 1993 roku mieszka w Izraelu. Dokładnie po tym jak w
Polsce wszczęto śledztwo w sprawie ludobójstwa, do którego doszło na terenie
obozu. Przypuszcza się, że podczas jego komendantury w wyniku nieludzkiego
traktowania więźniów, bicia i braku zabezpieczenia im elementarnych warunków
egzystencji zginęło ponad 1500 osób. W kwietniu 2004 r. władze polskie po raz
drugi wystąpiły o ekstradycję Morela ( pierwszy wniosek został odrzucony),
zarzucając mu ludobójstwo. Polski minister sprawiedliwości otrzymał od
ambasadora Izraela kolejną
odmowną odpowiedź. Izraelskie Ministerstwo Sprawiedliwości w uzasadnieniu
napisało:
"Brak jest podstaw, by zarzucać Morelowi popełnienie zbrodni ludobójstwa lub
zbrodni przeciwko narodowi polskiemu. To on i jego rodzina są ocalonymi z
zagłady, oczywistymi ofiarami ludobójstwa popełnionego przez nazistów i ich
polskich kolaborantów.

Uzupełniając wspomnę, że żadna kara nie spotka też p. Wolińskiej(mieszkającej
w Wielkiej Brytanii) ani Stefana Michnika,(brata Adama) obywatela Szwecji.
Jakakolwiek próba rozliczenia ich za zbrodnie stalinowskie, zostanie z
pewnością zakneblowana stwierdzeniem, które powtórze... są ocalonymi z
zagłady, oczywistymi ofiarami ludobójstwa popełnionego przez nazistów i ich
polskich kolaborantów !!!

[Gość: T.Beddnarczyk-ż.g.]

Dlaczego jednak Cyganie, którzy równie jak Żydzi podlegali masowej
eksterminacji rasowej, przebywali i męczeni byli w gettach— tylko w jeszcze
gorszych warunkach niż Żydzi (np. patrz Dziennik łódzkiego getta — Żydzi
odmówili im pomocy) — dlaczego oni nie obciążają Polaków współwiną w
ludobojstwach hitlerowskich, lub nie wymawiąją nam za małych rozmiarów pomocy w
przetrwaniu okupacji ? Cyganie, po prostu rozumieli i rozumieją dzisiaj,
ówczesną nadzwyczajną sytuację i warunki. Dlatego nie zgłaszają do nas takich
wyimaginowanych i absurdalnych pretensji i dlatego nie stawiają nam takich
obrażających, a fałszywych zarzutów.

A jak było naprawdę ze szmalcownikami ? Szmalcownicy byli, ale rekrutowali się
nie tylko z Polaków, a przede wszystkim z Volksdeutchów, Ukraińców, i samych
Żydów. Nie wolno zapominać, że w Polsce przed wojną był blisko jeden milion
Niemców, którzy przeszli masowo na politykę eksterminacyjną w stosunku do Żydów
i Polaków: nie mówiąc już o faszyzujących ugrupowaniach Litwinów, Ukraińców i
Białorusinów, którzy też w tym uczestniczyli. Wszyscy oni mówili dobrze po
polsku. Któż więc widząc np. Volksdeutscha czy Ukraińca w cywilnym ubraniu.
mógł go odróżnić od Polaka ? A Niemcy byli przecież przewidujący i przezorni.
Już wtedy usiłowali wmówić światu wspólnictwo Polaków w pogromach, filmując
sfabrykowane przez nich sceny wystąpień antyżydowskich, podając je jako
dokonywane rzekomo przez Polaków (co sam widziałem). Wiadomo powszechnie, że
jedynie Polacy nie poszli w całej Europie na absolutnie żadną współpracę z
Niemcami, że Polska nie wydala Quislinga. Zaś szmalcówników, mętów kryminalnych
czy pojedynczych kolaborantów lub zdrajców, nie można określić mianem narodu
polskiego. Elementy kryminalne są w każdym narodzie, dlatego i dziś nic ma
państwa bez więzień, ale one nie są dumą tych narodów. Wszak Mojżesz na
pustyni, po wyprowadzeniu narodu z niewoli, też zorganizował więzienie. Postawę
narodu i jego wartość ocenia się, patrząc na postępowanie jego warstw
przodujących. Rozumieli to Niemcy, uderzając przede wszystkim w inteligencję
polską.

[Gość: T.Bednarczyk-ż.g.]

W dystrykcie warszawskim, podczas okupacji samych tylko Volksdeutschów było co
najmniej 70 tysięcy (dane liczbowe wg Mirosława Cygańskiego —Stolica nr 5/791 z
dnia 3 II 1963 r.). Niemcy mogli więc zorganizować każdą hecę pod polskim
szyldem, jak np. 24 marca 1940 r. na Nalewkach, o czym wspominałem, filmowanie
pogromu sklepów żydowskich przez cywilów niewiadomego pochodzenia. Ta ich V
kolumna pomagała wojskom niemieckim w czasie walk, potem pomagała niemieckiej
administracji i gestapo. wg opracowanych wykazów, konfiskować towary i majątki
żydowskie, aresztować polskich działaczy politycznych. społecznych czy twórców
kultury. Jeśli mówimy o szmalcównictwie i szmalcownikach, to trzeba tu
podkreślić. że najbardziej niebezpieczni dla ukrywających się Żydów byli
szmalcownicy Żydzi a nie Polacy, bo znali dużo adresów Żydów ukrywających się i
wymuszali od nich okup na spółkę z kripo, mętami z policji granatowej, czy też
na spółkę z Niemcami. Wśród polskich szmalcowników rozróżnić można było zarówno
przestępców przypadkowych, jednorazowych, jak też i zawodowych, będących często
na służbie wroga. Nie wolno zapominać, że Polska Podziemna surowo karała
szmalcownictwo. Sąd Specjalny Delegatury Rządu wydal 80 wyroków, a Wojskowy Sąd
Specjalny prawie 300 wyroków na szmalcowników w Okręgu Warszawskim. Wykonanych
zostało tylko 80 wyroków. Dlatego tak niewiele, że statystycznie rzecz biorąc
za jednego łobuza— szmalcownika, ginął przy ich likwidacji również jeden
doborowy żołnierz Armii Krajowej. Trudności przy wykonywaniu wyroków na
szmalcownikach, którzy byli zazwyczaj agentami kripo, czy wręcz gestapo,
sprawiały, że akcje te nie opłacały się, wobec zbyt wielkich strat. Likwidowani
więc byli dla postrachu szmalcownicy najbardziej znani, w ramach prewencji
generalnej, zaś wykonanie wyroku na reszcie, odkładano na potem. Autor
niniejszego opracowania np. dłuższy czas osobiście i niestety bezskutecznie
polował w 1944 roku na znanego zbira z Kripo — Mariana Szweda. Równolegle
czynił to również zastępca szefa Kedywu Okręgu Warszawskiego — dr Maciej
Rybicki, lecz Szwed zdołał się nam wywinąć i zginął dopiero w sierpniu ł944r

[Gość: T.Bednarczyk-ż.g.]

W liczbach absolutnych i Polacy i Żydzi stracili w grubym zaokrągleniu po 3
miliony ludzi. Do tego dochodziło około 2 miliony Żydów zagranicznych,
zamordowanych na ziemiach polskich. Gdy tylko o tym mowa. zaraz dawały i dają
się słyszeć oszczercze zarzuty: dlaczegoście nas nie bronili: nie walczyliście
zbrojnie o nas; dlaczego Niemcy mordowali ich właśnie w Polsce, a nie w
krajach, gdzie zamieszkiwali ? I zaraz z tych samych ust padają odpowiedzi: bo
wy Polacy jesteście antysemitami i Hitler wiedział o tym; był pewny, że nie
będziecie nas bronić, w ten sposób pomagaliście Hitlerowi itp. głupoty.

Takie, i tym podobne insynuacje, nie są czymś nowym i nie powstały wcale
dopiero po wojnie. Spotykałem się z tym, i za okupacji. Kontrargumenty
przeciwko takim zarzutom są jasne i proste. A więc:

1. Polacy nie mogli występować czynnie w latach 1942-1943 do walki z Niemcami
na szerszą skalę, bo po prostu nie mieli na to ni sił ni środków. Niemcy byli
natomiast bardzo silni. Stali wtedy nad Wołgą i nawet takiej potędze, jak ZSRR
opierali się jeszcze do wiosny 1945 r. Z powodu braku broni. pierwsze polskie
oddziały partyzanckie zaczęły się organizować na szerszą skalę dopiero w
drugiej połowie 1942 r. , gdy większość Żydów w Polsce było już wymordowana.
Powstanie Warszawskie, które wybuchło półtora roku później, wyleczyło nas do
reszty ze złudzeń co do naszych możliwości, nic mówiąc już o bolesnej lekcji
Września 1939 r. Ale czynne wysiąpienie przeciw Niemcom obowiązywało i Żydów
jako polskich obywateli. Oni tego też długi czas nie chcieli robić —nie chcieli
walczyć, bezwolnie poddali się, pracując tym na swój los. Przecież ŻZW
(Żydowski Związek Wojskowy) powstał z inicjatywy polskiej i przy naszej pomocy
ale osiągnął szczupłe rozmiary. Sami Żydzi dojrzeli do walki dopiero późną
jesienią 1942 r. i to nie wszyscy, tylko część młodzieży.

2. Założywszy, że moglibyśmy w kwietniu 1943 r. uderzyć na Niemców i wyzwolić
wszystkich Żydów z getta, to jednak, aby ich wyprowadzić i bezpiecznie ukryć —
nie było możliwości, nie było gdzie. Tak jak zresztą nie było i dla więźniów z
Oświęcimia, czy Majdanka. Plany takie były, lecz nigdy nie przysiąpiono do ich
realizacji, z powodu ich nierealności.

3. Na miejsce rzeczy niemożliwych, Polacy zrobili to, co mogli. Ukrywali
podczas okupacji na terenie Generalnej Guberni ca 400 do 500 tysięcy Żydów-, a
kilkadziesiąt tysięcy przerzucili do ZSRR. Jak na prześladowane społeczeństwo
polskie, to bardzo duży wysiłek. W żadnym innym kraju okupowanej przez Niemców
Europy, poza Polską, za ukrywanie i pomoc Żydom, nic groziła śmierć. A mimo to
ukrywanie Żydów nigdzie nie miało takich rozmiarów, jak w Polsce. Gdyby więc
Polacy byli narodem antysemitów, to czyż Niemcy musieliby stosować aż tak
drakońskie sankcje ? A czy ta kara śmierci nie jest uznaniowym skwitowaniem
rozmiarów polskiej pomocy Żydom ?

Bohaterstwo jest wartością niewymierną i nawet największy bohater potrzebuje
czasem odpocząć od bohaterstwa. Dlatego też ukrywający potrzebowali czasami
odpoczynku. Żydzi musieli wtedy zmieniać lokale. Nigdy nie zostawiono ich
jednak na ulicy i zawsze byli przekazywani w pewne, pomocne ręce. Przy tym
wielu Żydów było niesfornych; kaprysili nie mogli długo usiedzieć spokojnie w
ukryciu. Często ich nieostrożne kręcenie się, powodowało wpadki. Złapani,
dziwnie byli wrażliwi na krzyki i razy niemieckie i w większości wypadków od
razu wskazywali Niemcom miejsce ukrycia, czym automatycznie wydawali na śmierć
nie tylko swoich dobroczyńców, ale często i dalszych członków własnej rodziny.
Takie wiadomości rozchodziły się szybko. Niemcy zresztą też dbali o
rozprzestrzenianie tych wiadomości dla zastraszenia Polaków. Trzeba też
podkreślić wielkość wysiłku finansowego, jaki polskie społeczeństwo ponosiło
przy przechowywaniu Żydów, których znaczna większość żywiona była darmo przez
Polaków ze środków indywidualnych, bądź z dotacji Delegatury Rządu i innych
organizacji polskich.

4. Powoływanie się na demonstracyjne wystąpienie w obronie Żydów przez
Holendrów (strajk). Duńczyków (król założył w proteście opaskę, czy
przewiezienie przez nich kutrami kilku tysięcy Żydów przez Sund do Szwecji).
wypływa z absolutnej ignorancji stosunków zarówno w Generalnej Guberni. jak i w
Europie. Cały zachód Europy kolaborował z Niemcami, tylko w różnych formach,
wystawił przecież nawet narodowościowe legiony, które walczyły na froncie
wschodnim u boku Niemiec (Francuzi, Holendrzy. Duńczycy, Norwedzy...). Cały
przemysł tych krajów, pracował na pełnych obrotach dla niemieckich potrzeb
wojennych. Niemcy musieli się więc z nimi liczyć. a tym samym zupełnie inaczej
traktować. Tam nie było eksterminacji na taką skalę, czy kary śmierci za pomoc
Żydom, jak u nas. Dlatego też oszczędzono zachodowi Europy widoku mordowanych
Żydów. Zresztą Żyd zachodnioeuropejski. był zupełnie inny niż wschodni. Tam
była daleko posunięta asymilacja. „Tygrys" — Clemenceau, miał nawet w swoim
gabinecie wojennym 30% ministrów Żydów; podobnie jak Anglicy. Z tych to powodów
Hitler nie chciał urazić uczuć zachodu i dlatego wywoził Żydów do obozów
śmierci na wschód, pozorując to formą przesiedlenia (w wagonach I klasy). Po
wojnie okazało się że np. ta sławiona w pomocy dla Żydów Holandia, procentowo
miała podobny ich ubytek jak Polska, bo ocalało ich tam tylko kilkanaście
procent, choć mieli lepsze ku temu możliwości niż my, podczas gdy polskich
Żydów — łącznie około 20%. Nie trzeba też zapominać o uprzedniej 2.5 letniej
pomocy żywnościowej i ekonomicznej dla ogromnej masy Żydów polskich, a nie
tylko dla tych ukrywanych. stanowiących w GG 10% ogółu. Inaczej to wyglądało
oczywiście w liczbach absolutnych.

5. Dlaczego obozy śmierci powstały na ziemiach polskich ? decydowała tu
ekonomia —jak w przemyśle, gdzie duże zakłady koncentruje się na ogół zawsze
tam, gdzie znajdują się najtańsze i najbardziej masowe surowce do przerobu.
Polacy i Żydzi mieli być tym surowcem dla krematoriów. Zatem fabryki śmierci
zostały założone w Polsce, a nie w Niemczech, czy gdzieś na zachodzie.
Niepraktycznie byłoby wozić 15 milionów Polaków do Niemiec i 3 miliony Żydów
polskich; łatwiej było dowieść do Polski około 2 milionów Żydów europejskich, u
Niemców dominowało hasło „Die Rader mtissen fur den Sieg rollen" — transport
miał być użyty tylko do walki o zwycięstwo militarne.

Czyż więc możemy my, Polacy ponosić za to jakąkolwiek odpowiedzialność ?

Nonsens ! Z nami się Niemcy absolutnie nie liczyli. Nasze siły konspiracyjne
ich wojskowi lekceważyli. chociaż z drugiej strony gestapowcy — zainteresowani
wygodnym pobytem, na tyłach — starali się podkreślać rozmiary naszego ruchu
oporu, wyolbrzymiali go.

Autor daleki jest od chęci przesadnego gloryfikowania i brązowienia naszej
przeszłości okupacyjnej, a wręcz przeciwnie, uważa za konieczne ukazywanie zła
i jego piętnowanie, ale nie widzi absolutnie ani potrzeby, ani podstaw do tego,
żeby tę przeszłość przedstawiać w sposób daleki od prawdy historycznej. żeby ją
poniżać czy opluwać. Z nieznajomości rzeczy i z absurdalnych założeń wynikają
te niepotrzebne nikomu nowe nieporozumienia i zadrażnienia. I to między kim ?
Pomiędzy dwoma największymi ofiarami hitleryzmu ! A może jednakie zadrażnienia
nadal są komuś potrzebne?

[Gość: T.Bednarczyk-ż.g.]

Dnia 21 lutego 1943 r.. wykonano na kilku żydowskich gestapowcach wyroki
śmierci, na Leonie Skosowskim („Lolek" — został wtedy tylko ranny), Pawle
Wlodowskim, Areku Weintraubie, Chaimie Mangelu i Lidii Radziejowskiej. Dnia 28
kwietnia 1943 r. na ul. Warmińskiej zlikwidowano Luftiga — Żyda, agenta
gestapo, który pracował jako tłumacz w warsztatach kolejowych na Pradze.

Powszechnie znana afera Hotelu Polskiego (lipiec 1943 r.), też jest dziełem
żydowskich zdrajców (główny agent — naganiacz Leon Skosowski i Adam Żurawin —
żyje w USA). Wpajali oni w swych współwyznawców przekonanie o specjalnym
propagandowym, wypuszczaniu ich do krajów neutralnych. Działali na polecenie
gestapo — Hahna i Brandta — ściągnęli około 2000 bogatych Żydów mających za
ogromne pieniądze kupić paszporty zagraniczne. Niemcy ich ograbili i
pomordowali (część wysłali do obozów), nielicznych wypuścili, w tym
kilkudziesięciu swoich agentów dla działań propagandowych na rzecz Niemiec —
patrz C. Arch. sygn. 202/XV-2. tom 2. k. 158, przechodzili ci Żydzi przez
luksusowy obóz w Bergcn Belsen i Vittel we Francji, oczekując na wymianę za
towary z USA, byli internowani, ocaleli (a Rząd polski na emigracji posyłał im
pomoc !!).

Ilość Żydów — agentów gestapo była tak duża, że działalność ich zaczęła
obejmować nie tyłko dzielnicę aryjską Warszawy, ale i całą Generalną Gubernię.
Stali się oni szczególnie niebezpieczni przez perfidne przybieranie maski ludzi
prześladowanych i szukających pomocy u Polaków. Zdrajcy ci, szybko zaczęli
zapełniać listy zdemaskowanych agentów gestapo, zestawiane przez Armię Krajową
i inne organizacje polskie. Wyroki na nich zaczęły się sypać na terenie całej
Generalnej Guberni. Wiadomo nam było o działaniu zdrajców we wszystkich
skupiskach żydowskich. Np. w Krakowie działali dwaj znani agenci gestapo —
Żydzi — Zeligncr i Forster. Forster zdołał nawet zmontować szeroko rozgałęzioną
siatkę konfidentów. Po likwidacji getta krakowskiego (13 marca 1943 r.)
pojawiły się jesienią 1943 r. w Krakowie, dwie zorganizowane grupy gestapo,
rekrutujące się z Żydów. Specjalizowały się one w wykrywaniu ukrywającach się
Żydów w tzw. aryjskiej części miasta. Pierwszą taką zbrodniczą grupę stanowili:
Diamand, Julek Appel, Natan Weissman i Stefania Brandstatter-Poklewska, a
drugą: Forster, Marta Purec-Porzecka, Rosen, Goldberg. Loffler. Kleinbcrger,
Kerner, Pacanower, Rosen, Rotkopf, Taubman, Weininger i wielu innych. Większość
z nich —jako w końcu bezużytecznych — zlikwidowało gestapo.

W Sosnowcu działał słynny agent gestapo. Żyd o nazwisku Meryn. Podobnie. jak w
Warszawie. Żydzi — agenci gestapo działali również w getcie łódzkim. Słynni
byli agenci lubelscy Hoflego, którzy jeździli z nim na akcje likwidacyjne w
ramach akcji „Reinhard". Wiele też słyszało się o żydowskim zdrajcy, SD-manie
Jerzym Ryperze, który działał pod koniec 1943 r. na terenie Lidy. oraz wielu
innych. Pamiętnikarze skupisk żydowskich, wzmiankują stale o ich haniebnej
działalności, o roli Judenratów i policji żydowskiej (którym Niemcy
zawdzięczają ułatwioną formę wywózki Żydów do obozów zagłady).

Wniosek nasuwa się przykry. Żydów — agentów gestapo, zdrajców, szmalcowników i
kolaborantów, było dużo. Swoją ilością biją oni proporcje występujące w innych
nacjach, okupowanej przez Niemców Europy. Było to następstwem najwyższego
bestialstwa i niespotykanej w dziejach świata ekstermnacji, jaką wobec nich
zastosowano. Pchał ich do lego instynkt samozachowawczy. Ale to ich nic
usprawiedliwia. Czasem nieopatrznie zrobiony krok, czy złośliwy donos, odcinał
ich od społeczeństwa i pchał na drogę zdrady, z której nie było powrotu. I
jeśli mieli z tego powodu jakieś wyrzuty sumienia, to głuszyła je świadomość
omalże absolutnej władzy nad ziomkami, władzy, która w dodatku miała dla nich
arcyprzyjemne formy i ramy zewnętrzne. Cóż za buta i napuszenie biły z postawy
eleganta Sternfelda czy Lejkina... To samo, tylko z dodatkiem wyjątkowej
banalności obserwowało się u Szmerlinga i Brzezińskiego — zbirów z
Umschlagplatzu. Rozsmakowali się w zdradzie oprawnej w luksusy i zbytek.
Wiedzieli, że po ich łotrowskiej robocie, czekają na nich wymyślne rozrywki w
Palais de Dance , Sztuce, Hotelu Brytania i restauracji ..Casanova" w
towarzystwie prawdziwych, niemieckich gestapowców— Ubermenschów. Dawało im to
poczucie zadowolenia, czasowego szczęścia i satysfakcji. Wiedzieli, że będą żyć
raczej krótko, bo znali nienawiść do nich ich braci, ale w jakim luksusie.

[Gość: T.Bednarczyk-ż.g.]

Podaję nazwiska najbardziej znanych policjantów żydowskich i agentów gestapo:
Komendantem był ppłk policji polskiej Szeryński, jego z-cami Michał Czapliński
i adw. Jakub Lejkin — który w lipcu 1942r. został k-ntem z dodanym mu z-cą
Józefem Erlichem. Marian Hendel był inspektorem policji, oficerowie
Flirstenberg i First (zastrzeleni z wyroku podziemia w 1943 r.), dr Sierota syn
znanego kantora zaufany Gancwcicha. kier. tzw. żydowskiego pogotowia
ratunkowego przy ..13", Sachsenhaus ojciec i syn, bracia Zachariasz. as agentów
dr Alfred Nossig, Adier, Nuss, Orlean, Lesselbaum, Halber, Langier, Zelman,
Bachrier, Anders, szef Umschlagplatzu krwawy Szmerling, Regina Just, Szpunt,
Szajer, Hurwicz, Hcring, Beharier, Gurman, Milek Tine, Świeca, Estorowicz,
Konerstein, Warszawiak, Blumsztajn, adw. Gleichweksler, adw. Bramerson, adw.
Zajdłer, adw. Nowogródzki, adw. Palatyński, adw. Ćwiejko-Załęski i inni
adwokaci, którzy mieli stopnie oficerskie w policji, kpt. Fleischman, Luftig,
Chaim Mangel, Gumplowicz, Markowicz, Supp, Ulla Regina, Herc, Lutcnberg vel
Laturski, Toffel Zofia, Turkas Doba, Żurawin, Skosowski, Wlodawski, Weinraub,
Radziejowska i wielu innych. W końcu sami Niemcy mieli ich dosyć i 24 V 1942 r.
urządzili nocną rzeź kierownictwu „13". Szefowie Gancweich i Sternfeid
uratowali się ucieczką, ale zabici zostali ich najbliżsi współpracownicy Lewin,
Mendel, Gurwicz, kuzyn Gancweicha Szymonowicz. Po tym sprawa przycichła i
policja żydowska nadal pełniła zdrajczą służbę. Dotarcie do takich z wyrokiem
było b.trudne, dlatego przeważnie dożyli do 1943 r. Mniej ważni zdrajcy
szybciej doczekiwali się kary. Np. b. bokserski mistrz Polski Rotholc —
popularny „Szapsio" tak dokuczył ludziom swoją pałką policjanta, że na prośbę
samych Żydów dostał karę ciężkiej chłosty, którą egzekwował na nim członek
mojego oddziału Teodor Niewiadomski. W zestawieniu z nim, biedacy idący podczas
akcji Hoflego dobrowolnie na śmierć, też dla mirażu chwilowego szczęścia, tylko
w postaci bochenka chleba i kilograma marmolady, stanowili razem obraz z
najkoszmarniejszych snów.

Zdrada i wydawanie Żydów przez samych Żydów miała nieraz akcent rozpaczy i
złości za nieprzyjęcie ich do ukrywającej się grupy. Jako tego przykład podaję
fakt wydania w samym lipcu 1944 r. około 20 Żydów ukrywających się na ul.
Nowowiniarskiej 14 u Marczaka. Mieli oni luksusowe schowanie z łazienką, z
telefonem, w piwnicy, pod mieszkaniem Marczaka. wejście do piwnicy było przez
szafę. Jakaś Żydówka z 7-letnią dziewczynką przez zemstę za odmowę przyjęcia
jej do wspólnoty wydala całą grupę. Niemcy wywieźli ich i pomordowali. Marczak
dostał się w ich ręce następnego dnia i zginął. Powyższe dane potwierdziła mi
po wojnie mieszkanka tego domu Danuta Wróblewska.

Pora na wstępne zbilansowanie ilości zdrajców z getta warszawskiego.

Było ich ca 10 000 osób. Z tego w policji było (rotacyjnie) ca 2 500.
Specjalnych agentów Gestapo i „Żagwi" było ponad 1 000 osób. W kolaboracyjnej
Gminie Żydowskiej było ponad 6 000 osób; z tego za szczególnie zdrajczych.
biorących udział w specjalnym wyzysku i ekonomicznym wyniszczaniu narodu, w
wyniszczaniu przesiedleńców i skazywaniu ich na śmierć głodową uważano co
najmniej 2 500 osób. Te 10 000 stanowiło w 1941/42 r. ca 2% ogółu społeczności
getta; zaś w skali krajowej dochodziło do tego dziesiątki tysięcy ludzi, gdyż
byli oni w każdym getcie. Wywodzili się oni ze sfer zamożnych, plutokracji,
inteligencji, dużo pracowników policji. Im mniejsze getto tym procent zdrajców
był większy. Nie ma możności ustalenia ich liczby, skoro sami Żydzi i ŻIH ich
ukrywają, skoro Kneset w 1950 r. uchwalił nie pociąganie ich do
odpowiedzialności karnej. To jest niemoralne !

[Gość: T.B.ednarczyk-ż.g.]

Im więcej lat upływa po wojnie, tym bardziej łagodnieją oceny przestępstw
okupacyjnych i coraz mniej się o nich mówi. Ludzie odstępują stopniowo od
ścigania nawet winnych przelewu bratniej krwi a nawet i krwi rodzinnej, znam
takie wypadki. Wielu żydowskich zdrajców wojnę przeżyło. Wielu z nich zdołało
szybko wyjechać z Polski wraz z nagrabionymi majątkami, jak np. dr Michał
Weichert prezes Żydowskiej Samopomocy Społecznej z wyrokiem śmierci ŻOB, dziś
żyjący w Izraelu; jak węgierski Żyd — dr Izrael Kastner. Nikt dziś już nie
dochodzi ich przestępstw, bo zbyt mało pozostało świadków. Wielu sprawców w
ogóle nie zostało do dziś zdemaskowanych, z uwagi na tajny charakter ich
przestępczej służby. Jak trudno ich znaleźć, świadczą mozolne, długotrwale
poszukiwania głównych inicjatorów przestępstw wojennych. Klasycznym tego
przykładem była sprawa Eichmana. Niektórych zbrodniarzy i siewców nienawiści
między ludźmi, ściga się jednak dalej dla celów wychowawczych, tak dla całych
narodów, jak i dla niektórych polityków, którzy lubią wojenkę. Ale jak trudno
to idzie, jak nikły ich procent staje przed tendencyjnie liberalnymi sądami w
RFN czy Austrii, ilu wbrew obciążającym dowodom zwolniono od win i kary, bądź
ograniczono im karę do fikcji. Tym niemniej trzeba o tym mówić i pisać, żeby
złu zamykać drogę na przyszłość. Tu dużą rolę gra biuro Szymona Wiesenthala-
choć żydowskich kolaboracjonistów chroni, nie ściga, będąc sam o to posądzony i
oskarżony !

Odnośnie zasięgu kolaboracji wśród Żydów i akcji wykonywania wyroków na
terenach południowych GG, przytoczę z wykazu zastrzelonych w okresie lipiec —
październik 1943 r. wg danych „Drapacza", następujące nazwiska o żydowskim
brzmieniu:

Hirsch i Szapule — Częstochowa— 8 sierpnia: Nauman — rejon Piotrkowa — 23
sierpnia; Bother — Białobrzegi — 7 września; Józefa Kalan. Józef, Zygmunt i
Władysław Geno, Józef Próchnik — Zemborzyce — 11 września; Sebze — Monesten —
10 sierpnia Krupę — Ciche k/Nowego Targu — 28 sierpnia; Sewinger — Błogie
k/Sulejowa — 23 września; Fulner z rodziną —Chanowice koło Rozwadowa — 13
października; Piotr Hilger — Łęck — 18 września; Goldfield — Łososina Dolna— 17
września; Roman Hintz — Piotrków — 5 października.

Poza podaną już za Archiwum WIH — teczka Nr ill-43/6. listą osób likwidowanych
za kolaborację w okresie VII-XII 1943 r. podaję drugą listę — dot. okręgu
krakowskiego. Lista ta była w archiwum pik. Ludwika Muzyczki — Sulkowskiego.
Szefa Oddziału VIII Sztabu Gl. K-ndy gł. AK. a obecnie będącej u jego córki dr
Danuty Hoffman. Jest to sprawozdanie ..Stożka'' z dnia 30.1.1944r.. podające
drugą listę konfidentów (lub podejrzanych) Okręgu krakowskiego. Zaczyna się od
uzupełnienia I listy konfidentów z dnia 28 XII 1943 r. dół. Okręgu
krakowskiego, o 3 osoby:

Marta Panecka vel Puretz Marta, Ż.Kr.Taubman, Ignacy, Żyd Kr, Wiesner N.Ż.-N.
Sącz. Na tych listach są podani Żydzi i to w znaczny cli ilościach, co wskazuje
na wagę problemu i na ich ..zawodowy" charakter kolaboracji i szpiegostwa na
rzecz Niemców, biorąc pod uwagę rok uchwycenia ich działalności 1943-44.

Oto druga lista: „Mieczysław Bielawski, Żyd, Kraków, Artek Bloch Żyd, Kr,
Blodek. N., Żyd, Kr, Bochner L., Kr, Fertel N. Ż, Kr, były policjant gettowy,
Filister. N.Ż.Kr, Forlig N.. Ż.. Kr, Aleksy Forster, Ż. Kr, Wilhelm Giemski,
Ż.Kr., Grodman N. Ż. Kr, Anna Himlet, Ż.Kr, Immergluk N.Ż, Kr, Julian
Korczyński vel Julek Appel, Ż, Kr, Herman Neigier. Ż, Kr, Obruch N.. Ż., Kr,
działał na terenie fabryki obuwia „Sfinks", Józef Pacanower, Ż, Kr, Peer, Ż,
Kr, Pelcówna N, Lańcut, Romer vel Dobrowolski N, Ż, Kr, Schleifer N. Ż, Kr —
Wola Duchacka, Seelingcr N., Ż, Kr, Szymon Spitz, Ż, Kr, Ludwik Stabryła, Ż,
Kr, Ungeheuer N, Ż, Kr, Weininger N., Ż, Kr, Nie pisano Żyd tam, gdzie nie było
100% pewności, choć likwidowano Żyda.

[Gość: T.B.ednarczykż.g.]

Na zakończenic tej smutnej listy zdrajców i kolaborantów, szerzej poruszę dane
życiorysowe wzmiankowanego już dr. Alfreda Nossiga. najstarszego wiekiem i
stażem zdrady. Dane te czerpałem z „Judisches Lexicon" tom IV/1, szpalta 524.
wydanie Berlińskie 1930 r., oraz z przedmowy Dawida Erdtrachta do książki
Nossiga pt. „Polen und Juden", Wydawnictwo „Renaissance" 1921 r.. Wiedeń-Berlin-
-Warszawa-Londyn-N.York.

Alfred Nossig urodził się w 1864r. we Lwowie, mieszkał głównie w Berlinie.
Napisał wiele dramatów, m.in. o Giordano Bruno (1885r.), o „Królu Syjonu"
(1887. o Bar-Kochbie (l 901 r.). Był też malarzem i rzeźbiarzem figuralny m.
cykl pt. Wieczny Żyd (Ewige Jude). król Salomon. Mechabeusze. Był również
pisarzem naukowo-politycznym, zajmował się socjalizmem. Filozofował
o „Rewizjonizmie socjalizmu" (1900r.) Zajmował się pisaniem o sprawach
agrarnych, o światowym pokoju. Działalność publicystyczną na temat problemu
żydowskiego rozpoczął w 1887r.. rozważając sprawy syjonizmu, realizmu polityki
żydowskiej, sprawę Palestyny i jej kolonizacji, wiązały się z tym rozważania
statystyczne. Założył w Berlinie w r. 1908/09 Żydowską Organizację
Kolonizacvjną. Brał udział w ruchu syjonistycznym, i to dłuższy czas, choć stal
w opozycji do Teodora Herzla. Po I wojnie św. poświęcił się propagowaniu
światowego pokoju i w 1928r. założył Oddział „związku przyjaźni różnych
religii". Tyle „J.Lexicon".

Dawid Erdtracht rozpływa się nad jego znawstwem problemu żydowskiego. nad
znawstwem duszy polskiej i miłością ziemi polskiej. Uważa Nossiga za powołanego
do przeprowadzenia porozumienia polsko-żydowskiego. Przy okazji podkreśla
prześladowania Żydów w Polsce, podkreśla światowe protesty przeciw „pogromom
Żydów" i organizowane z zewnątrz akty pomocy. Przy czym działalność taką
Polaków uważa za pozbawioną sensu, gdyż Polska nie ma stanu kupieckiego poza
żydowskim, istniejącym od wieków, i nie ma go kim zastąpić. A nowo powstałe
państwo potrzebuje zdrowej gospodarki miejskiej i doświadczonego stanu
kupieckiego. Dalej dywaguje Erdtracht. że „Polska powinna sobie brać za wzór
Litwę, która pierwsza z państw nowo powstałych dała Żydom najrzetelnicj pełne
prawa polityczne, za co żydówscy politycy w godzinie niebezpieczeństwa żadnej
polityki nie prowadzili, jak tylko litewską, ba nawet stanęli na czele
litewskiej polityki państwowej, a zagranicą szukali i znaleźli sympatię nie dla
jakiejś specyficznie żydowskiej sprawy. a dla litewskiego państwa..." (Skoro
było tak dobrze, to dlaczego w czasie II wojny św. Litwini wystąpili przeciw
Żydom, ich wyzyskowi — uwaga T.B.). No i oczywiście stąd wniosek, że gdyby
Polacy po I wojnie św. zaczęli budować zgodę polsko-żydowską, to „mieliby
sympatie całego kulturalnego świata, całego światowego żydostwa, a w pierwszej
linii entuzjazm i zdolność ofiar dla polskich spraw wśród polskiego
żydostwa..." (A tak — to musiało i było odwrotnie — T.B.). No. gdyby misja
porozumiewawcza Nossiga udała się, wtedy obok naszych. napłynęłoby miliony
Żydów do Polski, gdyż miałyby tu wg Erdtrachta „zabezpieczone, pewne i spokojne
bytowanie na Wschodzie, Polacy pełną nadzieję, wspaniałą przyszłość, świat
przedmurze porządku i kultury"! (No i powinszować!!). Ale tak ładnie i
teatralnie akcje Nossigowi nie przebiegły. Jako płatny agent rządu
niemieckiego, chciał spędzać Żydów z Niemiec (zatem oczyszczać z nich)
na „Wschód" — do Polski. Szczęśliwie Polacy mieli na ten temat coś do
powiedzenia i nie dali się uszczęśliwić tą masówką (choć dali obywatelstwo 600
000 Żydów rosyjskich). W tym duchu Nossig jeździł kilka razy do Turcji, pisał
wywiady z wezyrami, z jednej strony jako agent germańskiego imperializmu, a z
drugiej — jako agent syjonizmu i Herzla, by zdobyć Palestynę dla Żydów. Nikt
nic nie wzmiankował o tego rodzaju jego roli, tajnego politycznego agenta, a
także współpracownika policji, „przespali" to historycy żydowscy w PRL. W roli
agenta policji niemieckiej błysnął w pełnym blasku gwiazdy pierwszej wielkości
w czasie II wojny św. w Polsce i w Warszawie, budując pomnik swej niesławy.

[Gość: M.Kałuski-w.p.m.]

1. Generał Tadeusz Bór-Komorowski w swojej książce Armia Podziemna (Londyn
1951) pisze, że Komenda Główna Armii Krajowej opracowała plan szerokiej akcji
militarnej w obronie getta; jednak do jego realizacji nie doszło wyłącznie na
skutek gwałtownego sprzeciwu żydowskich władz getta — Judenratu z Adamem
Czerniakowem na czele. Dzisiaj pisze się kłamliwie i do znudzenia, że Armia
Krajowa zostawiła warszawskich Żydów własnemu losowi. Bohater samoobrony getta
warszawskiego w kwietniu-maju 1943 roku Marek Edelman we wspomnieniach Getto
walczy (1945) wyraził pretensję i żal do wielu Żydów za to, że podczas
holocaustu szli na śmierć bez walki.

2. Co więcej, Żydzi polscy byli chętni pójść na kolaborację z Niemcami: do
począłku 1942 roku „w środowiskach żydowskich powszechne było przeświadczenie,
że obiektem hitlerowskiego terroru eksterminacyjnego staną się wyłącznie
Polacy, natomiast Żydów dotknie jedynie ucisk ekonomiczny. Te nadzieje,
potęgowane doświadczeniami z czasu pierwszej wojny światowej (kiedy Żydzi
polscy całkowicie współpracowali z Niemcami — M.K.), oraz szczera chęć
kolaboracji z Niemcami najbardziej wpływowych kręgów burżuazji żydowskiej, były
jedną z przyczyn całkowitej bierności społeczności żydowskiej..." także w
stosunku do spraw polskich (Adam Hempel, Pogrobowcy klęski. Rzecz o
policji „granatowej" w Generalnym Gubernatorstwie 1939-1945, Warszawa 1990).
Rabini, jak np. Gedaliah Rosenmann z Białegostoku, nawoływali Żydów do pełnego
posłuszeństwa wobec okupanta niemieckiego. Z przytaczanych tu przykładów widać
wyraźnie, że Żydów, przebywających w gettach, nic martwił terror niemiecki
wobec Polaków !

3. O chęci współpracy Żydów z Niemcami po upadku Polski może świadczyć postawa
niejakiego Wajntrauba, który na przełomie lat 1939-1940 był po Niemcach osobą
numer jeden w Łukowie: „On decyduje, kto i gdzie ma pracować... Zawiera spółki
ze wszystkimi... Stanął pośrodku rynku i polecił furmanom i dorożkarzom udać
się na dworzec i zabrać (wypędzonych przez Niemców) Żydów z Serocka" pisze
historyk żydowski tamtych lat Emanuel Ringelblum (Kronika getta warszawskiego.
Warszawa 1983).

4. Według autorów Encyclopedia of the Holocaust (Nowy Jork-Londyn 1990) i
Morfina Gilberła (The Holocaust Glasgow 1987) wszyscy prezesi Judenratów w
gettach na terenie okupowanej Polski, a przede wszystkim Chaim Mordechaj
Rumkowski z Łodzi, Adam Czerniaków z Warszawy, Mojżesz Meryn z Sosnowca, Efraim
Barasz z Białegostoku, Jakub Gens z Wilna czy Józef Parnas ze Lwowa uważali, że
uda im się uratować samych siebie i „swoich" (wyselekcjonowanych przez nich)
Żydów jeśli udowodnią Niemcom, że są im potrzebni, że produkują niezbędne
rzeczy dla niemieckiej armii (M. Gilbert); Żydzi, poza samymi Niemcami, byli
najlepszymi robotnikami III Rzeszy, do których Niemcy mogli mieć pełne
zaufanie, gdyż, dążąc do ocalenia swojego życia, nie uprawiali sabotażu, tak
jak np. robotnicy polscy, dla których najważniejszym nie była ochrona własnego
życia, ale zniszczenie hitleryzmu i uzyskanie przez Polskę wolności. (Samo
getto łódzkie w okresie od listopada 1940 do sierpnia 1942 roku przyniosło
Niemcom czysty dochód w wysokości aż 20.000.000 marek, a od września 1942 do
września 1944 roku dalszych 26.200.000 marek; autorzy pracy dokumentalnej Lodz
Getto Allan Adelson i Robert Lapides, stwierdzili, że „Getto łódzkie pracowało
jako wielkie przedsiębiorstwo zbrojeniowe, zbrojące swego wroga — hitlerowskie
Niemcy"). Swoją pracą, a mowa tu o setkach tysięcy osób, Żydzi przedłużali
wojnę, a tym samym m.in. niemiecką okupację ziem polskich i cierpienia narodu
polskiego!

5. W samym getcie warszawskim aż kilka tysięcy Żydów kolaborowało z Niemcami:
Judenrat, żydowska policja w getcie, żydowskie gestapo — tzw. „13",
organizacja „Żagiew" itd. Ich praca uderzała często w środowiska polskie czy
pojedynczych Polaków niosących pomoc Żydom. „Kolaboracja i zdrada wśród Żydów
osiągnęła w getcie warszawskim duże rozmiary. Były one procentowo znacznie
wyższe niż ilość kolaborantów i zdrajców w narodzie polskim..." pisze Tadeusz
Bednarczyk (Życie codzienne warszawskiego getta, Warszawa 1995).

6. Żyd Hening kierował w siedzibie Gestapo w Warszawie 70-osobowq żydowską
grupą wyspecjalizowaną w akcji przeciw polskim organizacjom konspiracyjnym
(Centralne Archiwum KC PZPR - Akta Delegatury Rządu, sygn. 202/II-44, tom 2).

7. Z Gestapo współpracowała także bardzo „zażydzona" Polska Partia Robotnicza
(PPR) na polu zwalczania polskiego podziemia niepodległościowego; m.in.
przekazano Gestapo posiadaną przez komunistów listę znanych im AK-owców; jednym
z agentów PPR-Gestapo był Mieczysław Walczak, którego ojcem był Niemiec, a
matka Zydówką (Zbigniew Błażyński, Mówi Józef Światło, Londyn 1986).

8. Także wielu Żydów, których ukrywali Polacy, a którzy jednak wpadli w ręce
niemieckie wydawało osoby, które ich ratowały. W ten sposób zginęło setki,
jeśli nie więcej Polaków.

9. Polscy Zydzi-komunisci przebywający w Związku Sowieckim słali się narzędziem
w rękach Stalina w jego planie zniewolenia Polski po wojnie (Andrzej Albert,
Najnowsza historia Polski 1918-1980, Londyn 1991).

10. Pod koniec wojny także wielu Żydów polskich przebywających na Zachodzie
energicznie pracowało nad tym, aby po niej nie było niepodległego państwa
polskiego, aby Polska słała się częscią komunistycznego imperium sowieckiego.
Celował w tym zwłaszcza londyński 'Observer' i jego publicysta (rodem z
Tarnowa) Izaak Deutscher (Andrzej Albert, j.w).

11. Oskar Lange — ekonomista, który ukończył studia i doktoryzował się na
Uniwersytecie Jagiellońskim i był działaczem Polskiej Partii Socjalistycznej, w
1937 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Podczas II wojny światowej został
agentem wywiadu amerykańskiego, przekazując kłamliwe informacje na temat
amerykańskich działaczy polonijnych (np. 4.000 delegatów organizacji
polonijnych, którzy w Buffalo w maju 1944 powołali do życia Kongres Polonii
Amerykańskiej nazwał faszystami, a zjazd „farsą polskich faszystów"), polski
rząd emigracyjny w Londynie i ambasadę polską w Waszyngtonie. Jego działalność
utrudniała prace dyplomacji polskiej i organizacji polonijnych w USA, a dla
administracji prezydenta Roosevelta „stanowiła najlepsze
potwierdzenie 'reakcyjnosci' oficjalnych władz polskich oraz ich
nierealistycznego stanowiska wobec ZSRR". W dużym stopniu przyczynił się do
sprzedania przez Roosevelta Polski Stalinow ! (Zofia Galińska, Donosy Oskara
Langego, „Mówią Wieki", nr 11/1995).

[Gość: M.Kłuski-w.p.m.]

W tym samym czasie rozbijaniem Polonii amerykańskiej zajmował się polski Żyd
Bronisław Gebbert, założyciel Kongresu Słowiańskiego — „komunistycztnej piątej
kolumny (w USA) kierowanej przez Kreml" (Zbigniew Błażyński, j.w.).

Zbiegli z gett i obozów niemieckich do lasów Żydzi tworzyli tzw. oddziały
partyzanckie, które zazwyczaj nie walczyły z Niemcami, lecz z polskimi
chłopami. Na przykład Oskar Pinkus w książce The House of Ashes (Cleveland,
USA) pisze o kilku takich bandach żydowskich na Podlasiu, utrzymujących się z
grabieży okolicznych wiosek, także historyk holocaustu w okupowanej przez
Niemców Polsce Emanuel Ringelblum pisze, że grupy takie „z bronią w ręku
wywalczają sobie prawo do życia". Często jednak owa „walka" była walką z
polskim, zazwyczaj biednym chłopem, ograbianym przy tym ciągle przez Niemców.
Byt to zwykły rozbój, chociaż z konieczności. Chłopi broniąc się przed
rabunkiem chleba, kawałka słoniny czy pierzyny organizowali „straże wiejskie",
które Ringelblum ostro potępia (Stosunki polsko-żydowskie w czasie drugiej
wojny światowej, Warszawa 1988), nie chcąc zrozumieć sytuacji w jakiej
znajdowali się chłopi polscy podczas okupacji niemieckiej. Także Martin Gilbert
w książce The Holocaust The Jewish Tragedy (Glasgow 1987) potępia likwidację
przez polskie podziemie w 1943 roku takiej żydowskiej bandy w lasach
wyszkowskich, dowodzonej przez Mordechaja Grobasa. Polacy jednak nie mogli
tolerować bandytyzmu skierowanego przeciwko polskim chłopom. Ostatecznie polski
bandytyzm też był tępiony. Czy żydowski bandytyzm (kierowany przeciwko Polakom
i na terenie Polski miał być tolerowany przez polskie podziemie tylko dlatego,
że bandytami byli Żydzi skazani przez hitleryzm na zagładę? Bohaterska i cenna
dla Aliantów walka 350.000 żołnierzy Armii Krajowej z Niemcami podczas okupacji
Polski jest znana nie tylko polskim historykom II wojny światowej. Tymczasem
były partyzant żydowski Yitzchok Perlow w swej polakożerczej książce The
Partizaner (New York-London 1969) pisze jakoby ich oddział walczył z oddziałami
Armii Krajowej, wybijał wziętych do niewoli AK-owców naganami w tył głowy,
dobijał rannych. Rzekomo raz w piwnicy dworu wybili granatami dowódcę oddziału
AK i jego trzech żołnierzy. Jeśli to wszystko prawda, to partyzantka żydowska
nie walczyła z Niemcami, lecz z Armią Krajową i Polakami; bowiem Perlow chwali
się także paleniem polskich wiosek. Żydowska partyzantka komunistyczna
działająca na terenach polskich podczas wojny dokonywała także czystek etniczno-
politycznych. „Dokumentacja (tej) działalności jest przerażająca, np. żydowski
oddział Gwardii Ludowej, dowodzony przez Izraela Ajzenmana vel Juliana
Kaniewskiego, posługujący się kryptonimem 'Lwy', w dniu 22 stycznia 1943 roku
dokonał masakry w miasteczku Drzewica, mordując 7 mieszkańców w ramach
czyszczenia terenu, za co uczestnicy mordu otrzymali... pochwały" (Leszek
Zebrowski, Wyssane z palca winy Polaków, „Gazeta Polska", 27.6.1996).

W ten sposób, z pomocą bagnetów sowieckich. Żydzi rządzili Polską do 1956 roku
i współrządzili nią do roku 1968. Nie ulega wątpliwosci, że Żydzi polscy,
głównie komuniści żydowscy na usługach Stalina, przyczynili się w dużym stopniu
do oderwania od Polski w 1944 roku Ziem Wschodnich, włącznie z tak bardzo
polskim Lwowem, oraz ich depolonizacji. Oto jeden z wielu dowodów: „Do Biłki
Szlacheckiej (k. Lwowa) przyjechał 2 lutego 1945 roku zastępca Rejonowego
Pełnomocnika i Tymczasowego Rządu Polskiego z Kamionki Strumiłowej, Piotr
Sender, członek (komunistycznego) Związku Patriotów Polskich w Moskwie (jak się
potem okazało — Żyd). Nosił on mundur polskiego oficera. Zwołano wszystkich
mieszkańców i pan Sender przemówił następująco: 'trzeba jechać do Polski...
Tutaj jest Ukraina. Dobry Polak jedzie do Polski... Kto nie pojedzie
dobrowolnie do Polski, ten pojedzie przymusowo na Sybir'... ludność mówiła, że
nie będzie się rejestrować". Po trzech dniach Biłka otrzymała „50 wezwań na
roboty do Donbasu, l ci zapisali się na wyjazd... Pan Sender odniósł sukces,
działał on w pełnym porozumieniu z (sowieckim) rejonem i wojennym komendantem"
(Ks. Bp Wincenty Urban, Droga krzyżowa archidiecezji lwowskiej w latach II
wojny światowej 1939-1945, Wrocław 1983).

Już na podstawie tylko tego niepełnego materiału obciążającego wielu Żydów z
obszaru Polski okupowanej przez hitlerowskie Niemcy i Związek Sowiecki można
śmiało powiedzieć, że podczas II wojny światowej większość Żydów, obok Niemców,
Sowietów, Ukraińców i Litwinów, było smierłelnymi wrogami Polaków i idei
niepodległego państwa polskiego, tymczasem przewodniczący porlamentu
izraelskiego Szewach Weiss, w wywiadzie udzielonym telewizji polskiej (program
1 TVP) 23 stycznia 1995 roku stwierdził buńczucznie, że Żydzi nie mają za co
przepraszać Polaków !

Innego zdania był Dominikanin i filozof, profesor i rektor uniwersytetu
katolickiego we Fryburgu w Szwajcarii o. Innocenty M. Bocheński, który napisał
w „Kulturze" paryskiej (nr 7-8/1986): „Polacy mają moim zdaniem znacznie
większe prawo mówić o pogromie Polaków przez Żydów niż Żydzi o pogromach
polskich. Naturalnie najlepiej by było w ogóle nie mówić o tych bolesnych
sprawach. Ale jak długo Żydzi nie zmienią swojego (wrogiego — antypolskiego)
stanowiska,Polacy muszą sobie zastrzec prawo odpowiedzi".

Nadszedł czas, by otwarcie powiedzieć, że cześć Żydów występowała wrogo wobec
Polaków podczas II wojny światowej. Trzeba to powiedzieć nie tylko w imię
prawdy, lecz także lepszego zrozumienia — całkowicie uzasadnionej tymi faktami —
biernej postawy wielu Polaków wobec Żydów podczas wojny i wrogiej po wojnie.

[Gość: M.Kałuski-w.p.m.]

Znany polonista, profesor Uniwersytetu Stefana Batofego w Wilnie do 1939 roku
Konrad Górski w rozmowie pt. W Wilnie i w Toruniu, zamieszczonej w „Życiu
Literackim" z 11 września 1988 roku, wspomina jak to Żydzi nasłali na docenta
Stanisława Cywińskiego morderców z NKWD, którzy po aresztowaniu wywieźli go w
głqb Rosji, a następnie zamordowali w marcu 1941 roku. Dr Andrzej Reymann,
redaktor naczelny „Najjaśniejszej Rzeczypospolitej" pisał w 1993
roku: „Opowiadał mi mój znajomy, jak w październiku 1939 roku spędzono polską
młodzież gimnazjalną we Lwowie do kin. Pokazywano sowieckie kroniki filmowe, a
niepodejrzewająca niczego młodzież zaśmiewała się z osiqgnięć "przodującej
nauki i techniki", nagle zapalono światła,a stojący pod ścianami Żydzi zaczęli
wskazywać NKWD-dzistom śmiejących się, których natychmiast wyprowadzono.
Wyprowadzono takk i mojego znajomego, który z Sybiru do Polski wrócił 18 lat
później, schorowanym nędzarzem".

Z kolei Marek Jan Chodakiewicz w artykule pt. Szmulek chciał być sowieckim
generałem. Posławy Żydów na kresach 1939-1941 (Gazeta Polska", 1.12.1994)
podaje m.in. przykład żydowskiego donosu z zemsty, kłóry skończył się w efekcie
zamordowaniem Polaka. Otóż pod koniec września 1939 roku żydowski gimnazjalista
przyprowadził NKWD do mieszkania Zdzisława Zakrzewskiego, znanego przed wojną
działacza Młodzieży Wszechpolskiej na Politechnice Lwowskiej. Z powodu
nieobecności Zdzisława w domu NKWD w zamian aresztowało jego ojca, którego
wkrótce potem zamordowano. Natomiast Kazimierz Iranek-Osmecki w swej cennej
pracy Kto ratuje jedno życie. Polacy i Żydzi 1939-1945 (Londyn 1968), do której
przedmowę zamieścił znany działacz żydowski i sprawiedliwy Żyd, dr Józef
Lichten, pisze: „Żydzi osiedli na wschodnich ziemiach polskich zachowali z
okresu zaborów dziwny — nie dający się logicznie wytłumaczyć — sentyment do
Rosji. Szczególnie proletariat żydowski oczekiwał ze strony "socjalistycznego"
państwa poprawy swego bytu. Znalazło to wyraz w zachowaniu się Żydów
natychmiast po wkroczeniu do Polski Armii Czerwonej; jeszcze przed
oświadczeniem Mołotowa o końcu państwa polskiego. Wystarczyła obecność
czerwonych wojsk, wystarczyły ulotki i wezwania marszałka Timoszenki. We
wszystkich miastach i miasteczkach, we wszystkich wioskach, gdzie tylko
zamieszkiwali Żydzi, wszędzie od Dźwiny po Dniestr, powodowani wspólnymi
impulsami, w masowych wystąpieniach witali wkraczajqcych 'wybawców' kwiatami i
czerwonymi sztandarami. Za tym radosnym uniesieniem nastąpiły bardziej
konkretne posunięcia. W meldunkach z tego okresu nadchodzqcych z kraju do rządu
polskiego na Zachodzie czytamy, że 90% proletariatu żydowskiego zgłosiło
przystqpięnie i wzięło czynny udział w ustanowionych przez okupanta różnych
władzach komunistycznych. Żydzi zapełnili przede wszystkim szeregi czerwonej
Milicji Ludowej i stali się oparciem dla okupanta w sterroryzowaniu ludności
polskiej. Szczególnie ukrywający się oficerowie, urzędnicy i funkcjonariusze
państwowi, na których polowało NKWD stali się ofiarami Żydów, członków
czerwonej milicji. Los tych ofiar jest znany: aresztowania, więzienia,
bezprawne wyroki, zsyłki i łagry".

[Gość: M.Kałuski-w.p.m.]

Żydzi na Kresach nie mają jednak na sumieniu tylko polskich oficerów i
urzędników państwowych. Iranek-Osmecki, z tych czy innych powodów (ukłon w
stronę przewrażliwionych na tym punkcie Żydów?), nie wymienił setek tysięcy
zwykłych Polaków zesłanych na Sybir z pomocą Żydów nie dlatego, że byli
przeciwnikami komunizmu, antysemitami, kapitalistami, „zgniłą" inteligencjq czy
kułakami, ale wyłącznie dlatego, że byli Polakami. Wiadomym jest np., że tylko
z małego miasteczka Brańska na Białostocczyźnie „wskutek żydowskich donosów
wywieziono na Syberię aż 114 osób" (Dokument czy obsesyjna fantazja, „Słowo",
11.6.1996). Zenon Skrzypkowski w tymże samym artykule wspomina: „Tak się
składa, że ja też pochodzę z tego regionu, z równie małego miasteczka,
Drohiczyna, odległego od Brańska zaledwie 25 km. Pamiętam, że w latach 1939-
1941, w czasie okupacji bolszewickiej na tych terenach, Żydzi niemal
powszechnie kolaborowali z Sowietami, zrywając wszelkie więzi przyjaźni,
sąsiedztwa i koleżeństwa. M.in. za ich przyczyną wielu polskich patriotów
znalazło się na Syberii bądź w sowieckich łagrach...".

Relacje uczciwych Żydów z Kresów potwierdzają to, co podali Polacy l tak dla
przykładu Max Wolfshaut-Dinkes w swej książce Echec at mat. Recit d'un
survivanł de Przemysł en Galice (Paris 1983) pisze m.in.: „Muszę wyznać, ze
zachowanie żydowskich komunistów podczas okupacji sowieckiej było straszliwie
odrażające: oni mieli dalece zbyt brutalną postawę wobec swych (do niedawna
polskich) pracodawców. Polscy i ukraińscy pracownicy nie denuncjowali swoich
pracodawców jako wyzyskiwaczy, tak aby znacjonalizowano ich przedsiębiorstwa, a
ich samych zesłano na Syberię. Nieszczęśliwie, żydowscy komuniści nie mieli
żadnego wahania pod tym względem..." (tłum. Jerzy Robert Nowak).

Z kolei mieszkajqcy obecnie w Izraelu Henryk Ross w książce Z deszczu pod
rynnę... Wspomnienia polskiego Żyda (Warszawa 1993) tak wspomina sowiecką
okupację we Lwowie w latach 1939-41:

„...Wówczas we Lwowie bycie Jewrejem ułatwiało życie. Władze sowieckie nie
ufały Polakom. Nie ufały Ukraińcom marzącym o wolnej Ukrainie, a nie Ukrainie
jako części Związku Radzieckiego. Pozostali Żydzi. Jedynie oni witali Armię
Czerwoną kwiatami, jak zbawców. Polski rzqd emigracyjny w Londynie apelował,
aby nie współpracować z sowieckim okupantem... O posady było łatwo. Dla Żydów
nawet bardzo łatwo... Dziewięćdziesiąt procent urzędników naszego zjednoczenia
stanowili Żydzi. Podobna sytuacja istniała we wszystkich innych zjednoczeniach
i kooperatywach spółdzielczych na terenie Lwowa, obejmujących wszystkie gałęzie
przemysłu, produkcji i handlu. Czyż można się dziwić, że Polacy.. uważali Żydów
za kolaborantów, agentów bolszewizmu?...".

Podobna sytuacja była na wyższych uczelniach Lwowa. Żydzi, którzy stanowili
zaledwie 10% ogółu ludności tzw. Zachodniej Ukrainy (tj. ziem polskich
przyłączonych do Ukrainy sowieckiej w 1939 roku) stanowili w 1940 roku aż 44,2%
studentów już zsowietyzowanego Uniwersytetu, 56,7% Politechniki, 42,3%
Instytutu Medycznego, 62,7% Akademii Handlowej, 51,3% Instytutu Pedagogicznego
i 12,5% Instytutu Weterynarii (Zbysław Popławski, Dzieje Politechniki Lwowskiej
1844-1945, Wrocław 1992). taką statystykę w stosunku do siebie uważają Żydzi za
brak dyskryminacji i antysemityzmu i bardzo sobie to chwalą. Ale czy nie była
to jednocześnie jawna dyskryminacja w stosunku do 90% rdzennej ludności! tych
ziem, czyli Polaków i Ukraińców? Profesor Jerzy Robert Nowak zauważa: „fakt, że
ten ilościowy 'awans' odbywał się przede wszystkim kosztem środowisk polskich,
podobnie jak w wielu innych sferach życia, fatalnie wpłynął na nastroje
społeczeństwa polskiego wobec Żydów" (Polacy i Żydzi pod okupacją sowiecką 1939-
1941, „Słowo. Dziennik Katolicki", 21-23 VII 1995).

Zdaniem Richarda C. Lukasa ze Stanów Zjednoczonych: „Współpraca Żydów z
Sowietami bardziej niż wszystkie inne czynniki wpłynęła na wzrost antysemityzmu
w Polsce podczas wojny" (Zapomniany Holocaust Polacy pod okupacją niemiecką
1939-1944, Kielce 1995). Zgadza się z tym również znany historyk brytyjski
Norman Davies, który twierdzi, że nie można zrozumieć przyczyny niechęci wielu
Polaków do Żydów pod okupacja niemiecką Polski w latach 1941-44 bez tego, co
się wcześniej działo, a co nazywa gorszącym się zachowaniem Żydów, w latach
1939-1941 we Wschodniej Polsce okupowanej przez Związek Sowiecki (Głos tegu,
który przeżył, „Most", nr 14-15/1987). faktom tym nie mogq zaprzeczyć sami
Żydzi. Co najwyżej niektórzy z nich słarają się te zdradę i zbrodnie
pomniejszać i usprawiedliwiać, zapominając o tym, że ten kto tak czyni, we
wszystkich takich sprawach, bierze na swoje własne sumienie zbrodnie.

[Gość: M.Kałuski-w.p.m.]

Na przykład profesor Izrael Gutman w obszernym artykule POLAND: The Jews in
Poland (POLSKA: Żydzi w Polsce) znajdującym się w Encyclopedia of the Holocaust
(Encyklopedia holocaustu, Nowy Jork-London 1990) przyznaje, że we wrześniu 1939
roku i następnie do roku 1941 na terenach polskich okupowanych przez Zwiqzek
Sowiecki „jest udowodnione, że (tamtejsi) Żydzi nie byli lojalni wobec Polski i
Polaków". Jednak od razu usprawiedliwia tę nielojalność tym, że dla Polaków tak
Niemcy jak i Sowieci byli wrogami, natomiast dla Żydów Sowieci byli znacznie
mniejszym złem niż niemiecki hitleryzm. Sowieci na pewno byli mniejszym złem
dla Żydów aniżeli niemiecki hitleryzm. Żydzi we Wschodniej Polsce mieli prawo
się cieszyć, że uniknęli hitlerowskiej okupacji. To jedna strona tego problemu.
Drugą stroną medalu jest ich ochoczy i szczery udział w budowie ustroju
sowieckiego na okupywanych ziemiach polskich (wciąż polskich w świetle prawa
międzynarodowego) oraz pastwienie się nad tamtejszymi Polakami i współudział w
mordowaniu i zsyłkach Polaków w głąb Zwiqzku Sowieckiego, tego usprawiedliwić
nie można. Jeślii dziś potępiamy zbrodnie Stalina i w ogóle komunizmu, to
trzeba mieć odwagę potępić także udział w łych zbrodniach Żydów tym bardziej,
że ich udział w zbrodniach Stalina na ziemiach polskich był wyjątkowo duży. Jan
T. Gross we wstępie do swojej i Ireny Grudzińskiej-Gross książki W
czterdziestym nas matko na Sybir zesłali... Polska a Rosja 1939-42 (Londyn
1983), w której wykorzystano również wypowiedzi samych Żydów, znajdujące się
dzisiaj w archiwum Instytutu Yad Vashem w Jerozolimie, usprawiedliwia Żydów
tym, że w międzywojennej Polsce „byli dyskryminowani". Dyskryminowani? Bogaty
Żyd, właściciel dużego magazynu z wyrobami tekstylnymi, który mógł swobodnie
chodzić do miejscowej synagogi, czytać żydowskie gazety z Wilna czy Warszawy i
syna posyłać do szkoły żydowskiej !? Chyba, że autor dyskryminacją nazywa
tępienie przez władze państwowe komunistów, którzy byli agentami sowieckimi.
Przykład jednego takiego „dyskryminowanego" Żyda przytacza w swej cennej pracy
Poland's Holocaust.. (Polski Holocaust, Jefferson - London 1998) Tadeusz
Piotrowski: „17 września 1939 roku Żyd o nazwisku Szulman prowadził Sowietów do
ataku na miasto Dzisna na Wileńszczyźnie. Szulman był synem właściciela dużego
magazynu wyrobów tekstylnych i był sądzony przed wojną za działalność
komunistyczną" (itr. 55).

Mamy jednak jeszcze lepszy przykład (obok wielu innych) na to, że Żydzi nie
byli dyskryminowani w międzywojennej Polsce. Otóż Żyd Leon Gongoła ze Stanów
Zjednoczonych pisze: „W roku 1938, kiedy byłem jeszcze uczniem, Sierpc (na
Mazowszu) liczył 7.600 Polaków, 3.850 Żydów, 600 Niemców, 20 Rosjan i 6
Ukraińców... my, Żydzi, mieliśmy pięciu przedstawicieli w piętnastoosobowej
Radzie Miejskiej Sierpca... Pamiętam Polskę, która w sierpniu 1939 roku, przed
napaścią hitlerowską, była miejscem zamieszkania największej i najwyżej
stojącej społeczności żydowskiej na świecie. Dla przykładu raz jeszcze
przypomnę moje rodzinne miasto Sierpc z 800 rodzinami żydowskimi, liczącymi w
sumie 3.900 osób. Były tam trzy synagogi i sześć bóżnic, mieliśmy dwie akademie
talmudyczne. Była publiczna szkoła polsko-żydowska z przedszkolem, hebrajska
szkoła religijna dla dziewcząt i państwowe gimnazjum dla Żydów. Było także
kilkanaście hebrajskich szkółek religijnych dla najmłodszych, zwanych "Cheder",
do których wstępowało się w wieku lat czterech. Do jednej z nich sam
uczęszczałem. Mieliśmy własne biblioteki i różne formy działalności
kulturalnej. Żyliśmy spokojnie u boku naszych sąsiadów - Polaków... Nigdy nie
słyszałem o profanowaniu świątyni żydowikiej, o wybijaniu szyb w synagogach w
Polsce. Tutaj, w Nowym ]orku, byłem świadkiem kilku takich wypadków, kamienie
wpadały przez wybite szyby pod samym moim nosem..." (O prawach i ludziach w:
Drogi do Polski, Warszawa 1974).

Znany historyk polski Andrzej Leszek Szczesniak jest zdania, że skala
kolaboracji Żydów z Sowietami na Kresach w latach 1939-41 na
pewno „wielokrotnie przerasta wszystkie antyżydowskie akcje NSZ
i 'szmalcowników' razem wzięte" (List otwarły do przewodniczącego
Stowarzyszenia Żydów Polskich w Melbourne, „Słowo", 21.4.1993).

Kiedy Żydzi przeproszą Polaków za krzywdy, które ich przodkowie wyrządzili
Polsce i Polakom, szczególnie w okresie rozbiorów Polski w latach 1772-1918? Na
przykład historyk żydowski Dawid Fajnhauz w pracy Ludnosć żydowska na ziemiach
dawnego Wielkiego Księstwa Litewskiego, opublikowanej w Londynie w 1972 pisze,
że już podczas powstania kościuszkowskiego na Kresach „W wielu wypadkach
dowódcy rosyjscy w terenie korzystali z usług ludności żydowskiej"; natomiast z
książki Zbigniewa Pakuły Siwe kamienie, wydanej w Poznaniu w 1998 roku,
dowiadujemy się, że Żydzi wielkopolscy popierali Prusaków w walce z Polakami na
etnicznie polskich ziemiach

[Gość: sredni4]

Izrael stał się mekką zbrodniarzy i donosicieli !!!!

[Gość: sredni4]

złodzieji Gąsiorowski afera art b.

[Gość: przepraszam Morela]

Przeciętny Polak zaczyna odczuwać ból w piersiach. Od kilku lat zapanowała
bowiem moda na przeprosiny. W prasie i telewizji pokazują stale nobliwego pana,
który przeprasza cały świat, „w imieniu Polaków”. Mam honor przynależeć do
narodu Sarmatów, zatem ów pan kaja się również i w moim imieniu. Pokora i
samokrytyka pana sięgają wyżyn, o ile możliwe to w pozycji klęczącej. Nie
żałując siły, grzmoci kułakiem w pierś - nie, żeby własną. W pierś Narodu.
Czyli, w moją też. Stąd wzmiankowany na wstępie ból, nawet już brak tchu. Facet
bowiem pięści nie oszczędza.

***

Wśród znanych osobistości wykształcił się podgatunek
zawodowych „przepraszaczy”, demaskatorów „polskiej nietolerancji” („polskiego
szowinizmu”, „polskiej nienawiści” etc.). Patrząc na nich, ogarniają człowieka
mdłości. Oto „działacz”, zawdzięczający karierę komunistom. Oto literat, co
własnym piórem usprawiedliwiał ludobójstwo. Oto poetka, wielbiąca niegdyś
czerwonych tyranów. Oto płatny donosiciel. Jest i „katolik postępowy”, co pluł
kiedyś na więzionych biskupów, na „reakcyjnego” Prymasa...

To „oświecone” towarzystwo nie kaja się za grzechy własne, ani za zbrodnie
systemu, który pomogli stworzyć. Wygodniej im przerzucać odpowiedzialność na
cały Naród, pokutować, bijąc się w cudzą pierś.

***

Jak rozpoznać „przepraszacza”? Będzie on żądał, aby
ekranizacja „Ogniem i mieczem” przypadkiem „nie uraziła uczuć narodu
ukraińskiego”, więcej, by stanowiła dla tegoż narodu „zadośćuczynienie”.
Dla „przepraszacza” nie jest istotne, że w XVII wieku, kiedy toczyła się akcja
powieści i filmu, nikt jeszcze o narodzie ukraińskim nie słyszał.

„Przepraszacz” potępi Polaków za pogrom Żydów w Kielcach w 1946 roku; za „Akcję
Wisła”- wysiedlenie ludności ukraińskiej; za żydowski exodus w 1968 roku.
Obojętne dlań, inspirujące te tragedie, decyzje komunistycznych władz, wobec
których przeciętny Polak miał niewiele do powiedzenia.

***

Opowieści polskich uciekinierów z Wołynia, wprost spod rezuńskiego topora - o
Czerwonych Nocach, o dzieciach wbitych na pal, o rozprutych brzuchach
ciężarnych kobiet - uzna „przepraszacz”
za: „demagogię”, „jątrzenie”, „tworzenia podziałów”, w najlepszym razie -
za „niepotrzebne rozdrapywanie starych ran”. Zażąda za to, by „zrozumieć
dylematy” ukraińskich wachmanów z obozu zagłady w Treblince, litewskich
policjantów z oddziałów egzekucyjnych w Ponarach, żydowskich ubeków...

***

„Przepraszacza” najbardziej denerwują niedomęczone ofiary stalinowskich
więzień. Zwłaszcza, gdy wspomną semicką „nadreprezentację” wśród oprawców z UB
(za którą nikt je nie przeprosił). „Przepraszacz” będzie zgorszony, zapała
świętym oburzeniem, ogłosi wraz z kumplami apel, albo i rezolucję,
potępiające „polski nacjonalizm” i „zaściankowe fobie”.

***

Jeśli miałbym wskazać przyczyny rzeczywistego antysemityzmu, odradzającego się
tu i ówdzie, i to wśród młodzieży, która nigdy nie widziała na oczy Żyda, to na
pierwszym miejscu postawiłbym aktywność „przepraszaczy”.

W latach II Wojny Światowej w Polsce za ukrywanie Żyda groziła kara śmierci -
dla całej rodziny! W Europie Zachodniej Niemcy wybijali Semitów do nogi, a mało
kto kiwnął palcem w obronie Synów Izraela - przeważał lęk przed....grzywną.

U nas zgładzono trzy miliony polskich katolików, z tego tysiące - za ratowanie
Żydów. „ - Mało!”- wrzeszczą oskarżyciele i posiłkujący ich „przepraszacze”.
Dobrze, jeśli przy okazji nie negują w ogóle faktu ludobójstwa na Polakach.
Wspaniale, że tylko niektórzy piszą o „polskich obozach koncentracyjnych”,
o „polskiej partyzantce faszystowskiej”, o „Armii Krajowej, wchodzącej w skład
Waffen-SS...”

***

Rosło mi serce, gdy czytałem przemyślenia dr Jonathana Webbera, członka Rady
Oświęcimskiej, wykładowcy judaistyki w Oksfordzie. Powiedział m.in. : „- Żydzi
lubią czuć się osamotnieni w swoim cierpieniu, myśleć o holocauście jako o
tragedii wyłącznie żydowskiej. Odwykli od myśli, że w holocauście umierali
razem z katolikami. (...) 75 tysięcy Polaków katolików zginęło w Oświęcimiu.
(...) Czułem szacunek dla sióstr, które miały odwagę zamieszkać w tym strasznym
miejscu i modlić się za pomordowanych. Decyzja sióstr zasługiwała na szacunek,
a nie na krytykę” („Życie” 62/144).

Piękne to i mądre słowa. Miały szansę wiele wnieść w dialog polsko–żydowski -
gdyby nie zagłuszył ich natychmiast jazgot natrętnych „przepraszaczy”. Ci
wiedzą swoje. Dla nich wszyscy Polacy „wysysają antysemityzm z mlekiem matki”.
Zdaje się, że tak odżywiające się niemowlę wyrasta na łobuza. Jesteśmy zatem
narodem łobuzów - to nie oszczerstwo, ani zapożyczona od hitlerowców „zasada
odpowiedzialności zbiorowej”, skądże znowu.

Przecież oszczerca albo krzywdziciel – po zdemaskowaniu kłamstw i kalumni - na
pewno by nas przeprosił...?

[Gość: też przepraszam]

tak powinien zamordowac nie 1500 osób ale 15000 wtedy miałby emeryturę nie
5.000 zł a 50.000 zł.

[Gość: już mam dość]

kiedy się skończy ten tasiemic żydowski niszczący ludzkośc.

[Gość: jm]

Dlaczego rzetelna GW nie pisze o Morelu,a Dawid Warszawski zajmuje się bzdetami

[Gość: nasz]

Leszek Żebrowski, historyk:
Izrael należy do tych państw, które nie wydają swoich obywateli do osądzenia na
zewnątrz. Natomiast sam bardzo chętnie sądzi u siebie osoby, które nie są jego
obywatelami, na jego terenie nie zamieszkują, np. Adolfa Eichmana, którego
porwano, osądzono i wykonano wyrok. Cały świat trochę poprotestował, ale nic
się nie stało.
Przytaczana przez stronę izraelską argumentacja pozaprawna - czy można wydać
obywatela, czy nie - jest w kilku miejscach skandaliczna. Tam padają
sformułowania, że Morel nie popełnił zbrodni ludobójstwa przeciwko Narodowi
Polskiemu i jest takie domniemanie, że w tym obozie byli tylko Niemcy. Otóż nie
jest to do końca prawda, ponieważ przebywali tam również Polacy ze Śląska.
To, że wśród tych dowodów są zeznania Niemców z okresu po 1989 r., nie ma nic
do rzeczy. To tak jakby Niemcy nie mogli zeznawać, a wszyscy inni mogli. Liczy
się stan faktyczny: są zeznania, są dowody, jest znany przebieg służby Morela,
są ofiary liczone na ponad 1,5 tys. Także argumentacja, że w Polsce zabito po
wojnie ok. tysiąca Żydów, nie ma nic do rzeczy. Gdyby to nawet była prawda, to
my nie badamy sprawy na zasadzie coś za coś - tylko badamy sprawę Morela i
przestępstwa przez niego popełnione. W Polsce po wojnie, według historyków
żydowskich i solidnych opracowań, zginęło trzystu kilkudziesięciu Żydów, ale to
są wszystkie ofiary, które liczymy: napadów rabunkowych, dezerterów sowieckich,
są to także funkcjonariusze służb komunistycznych, którzy ginęli w walkach lub
z wyroków podziemia. Skandalem jest to, że Morel w 1993 r. legalnie wyjechał do
Izraela, mimo że trwało śledztwo, znane były wówczas jego zbrodnie i żadna
instytucja mu w tym nie przeszkodziła. Innym skandalem jest, że cały czas
pobiera ogromną emeryturę. Zawsze można znaleźć formę prawną, aby przynajmniej
to zatrzymać.
not

[Gość: lub.]

Ani pan Stolzman, ani pan Berman, ani pan Rotfeld. Jeżeli Szlomo Morel dożyje
pozytywnej zmiany władzy w Polsce, z pewnością nie będzie nadal cieszył się
niezasłużonymi przywilejami. W sytuacji kiedy pseudoreformatorzy polskiej
gospodarki pod wodzą Wielkiego Oszusta - Sorosa, zrujnowali Polskę a większosć
Polaków znalazła się na krawędzi cywilizacyjnej i biologicznej katastrofy,
zbrodniarz stalinowski cieszy się dobrobytem, fundowanym przez Polskę. Izrael
poprzez swoje zachowania, coraz mniej wspólnego ma z biblijnym krajem
Izraelitów. Coraz częściej natomiast pretenduje do miana republiki zbójecko-
pirackiej.

[Gość: mike]

a kiedy doczekamy się zdania naczelnego obrońcy czerwonoskórych drani
niejakiego dr.kidlera, czyżby już znalazł się tam gdzie od dawna byc powinien -
kaftanik - lewatywka, lub odwrotnie?

[Gość: ike]

mike - pike, poczytaj se lepiej o gentelmenie Buzku i jego lady córuni...

[Gość: mike]

ike=dr.kidler uważaj na swoje zdrowie!nie ryzykuj ubezpiecz się!

Ike do mike - pike:

[Gość: ike]

Drogi mike - pike!
Ty chyba masz kuku na móniu(?).
Tak czy owak pozdrawiam cię i mimo wszystko.
Uważaj na siebie!
ike

[Gość: ipn]

Akta z IPN
Urodził się 15 XI 1919 r. we wsi Garbów w pow. Lublin. Pochodził z żydowskiej
rodziny. Wraz z trzema braćmi pomagał prowadzić ojcu niewielką piekarnię,
jednak ze względu na złe warunki materialne już rok później Salomon Morel
wyjechał do ciotki, do Łodzi w poszukiwaniu pracy. Tam podjął pracę w firmie
konfekcyjnej i pracował jako ekspedient. Po wybuchu wojny wrócił do rodziców do
Garbowa. Chcąc uniknąć pobytu w getcie, rodzina Morelów musiała się ukrywać. Z
początkiem 1942 r. Salomon wraz z bratem Izaakiem i innymi kolegami założył
grupę, która okradała pobliskie wioski. W czasie jednego z napadów grupa
została ujęta przez partyzantów AL (“AL” błąd czy umyślne wprowadzenie w błąd).
Salomon cała winę zrzucił na starszego brata, unikając w ten sposób ukarania. W
1943 r. Salomon wstąpił do parczewskiej partyzantki gdzie służył w batalionie
im. Hołody, w którym wykonywał głównie prace gospodarcze.
Jeszcze w tym samym roku zginął brat - Izaak. Ostatni z braci - Józef zaginął w
czasie okupacji przeprawiając się do ZSRR. Morel pomagał przeprowadzać
przedstawicieli Krajowej Rady Narodowej z Lasów Parczewskich za Bug, latem 1944
roku organizował w Lublinie Milicję Obywatelską. Następnie został przydzielony
do służby w charakterze naczelnika więzienia na Zamku w Lublinie, gdzie
więziono żołnierzy AK, później pracował w Tarnobrzegu. 15 III 1945 r. Morel
został naczelnikiem Obozu P10:22 2001-10-16 racy w Świętochłowicach. Był znany
z nieludzkiego traktowania więźniów. Po likwidacji obozu w Świętochłowicach
Morel pełnił funkcję naczelnika w więzieniach w Opolu, Katowicach, Raciborzu i
Jaworznie. Pracę w więziennictwie zakończył w maju 1968 r. na stanowisku
komendanta więzienia w Katowicach. Służbę ukończył w stopniu pułkownika. W
czasie pracy kształcił się w Katowickim Gimnazjum Z.M.P., w którym w 1949 r.
zdał maturę. W 1958 r. rozpoczął naukę na studiach zaocznych Wydziału Prawa
Uniwersytetu Wrocławskiego. W końcu 1964 r. obronił pracę magisterską
pt. "PRACA WIEŹNIÓW I JEJ ZNACZENIE." Salomom Morel został odznaczony Krzyżem
Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, a także Złotym Krzyżem Zasługi.
Do 1992 r. Salomon Morel mieszkał w Katowicach. W lutym 1990 roku Główna
Komisja Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Warszawie Oddział w
Katowicach rozpoczęła badanie tematu Obozu Pracy w Świętochłowicach - Zgodzie,
a 10 lipca 1992 roku wszczęła śledztwo w tej sprawie. W tym samym roku Salomon
Morel wyemigrował do Izraela. Aktualnie śledztwo jest kontynuowane przez
Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu O/Katowice, a w jego toku
badane są także i inne wątki związane z tematem.

Kto był tak usłużny i ostrzegł bandziora o śledztwie i dlaczego Główna Komisja
Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nie zablokowała mozliwosci
ucieczki tegoż bandziora. Kto osobowo odpowiada za taki stan rzeczy ?

[Gość: Anna]

Nie bylo dekomunizacji

Nie rozbilismy szajki przestepcow na uslugach Sojuza. Nic dziwnego, ze
przestepca popiera przestepce chroniac w ten sposob wlasny tylek.

Chcialam uscislic informacje o wiezieniu na Zamku w Lublinie. W czasie okupacji
byla to mordownia niemiecka, po tzw. wyzwoleniu paleczke przejely nastepne
wladze okupacyjne i katowaly tam roznych polskich patriotow, nie tylko
zolnierzy AK. Trafiali tam - jeszcze bardziej znienawidzeni przez czerwonych -
zolnierze Narodowych Sil Zbrojnych, trafiali przeciwnicy nowych porzadkow,
chlopi niewywiazujacy sie z dostaw obowiazkowych i wszyscy inni nieposluszni
wladzy ludowej z nauczycielami prawdy o Katyniu wlacznie.

Dwie osoby z mojej rodziny mialy watpliwe szczescie tam goscic.

Morel dostaje 5000 zl zasluzonej emerytury. Nie wiem ile dostaje Jaruzelski,
Kiszczak, Ciaston, Platek i cala reszta funkcjonariuszy ogromnego aparatu
zbrodni komunistycznych. Wiem tylko, ze moja siostra jako doswiadczony
doskonaly psycholog zarabia 1500 zl, to chyba polowa sredniej placy. Inni z
mojej rodziny jeszcze mniej. Niektorzy nie maja ani pracy ani zasilku.

Ludzie w Polsce zyja zadluzeni a i tak co trzecie dziecko nie dojada - a ilu
rodzicow, dziadkow tych dzieci odejmuje sobie od ust zeby ci najslabsi mieli?
Sa wakacje - ile polskich dzieci spedzi je na trzepaku pod blokiem? Kogo to
obchodzi? Nawet najlepsi rodzice nie beda myslec o wakacjach jesli na chleb
brakuje. Ile dzieci i mlodziezy stacza sie zdobywajac pieniadze na przyjemnosci
w sposob nieuczciwy biorac przyklad z tych aferzystow panstwowych swiecacym
karygodnym przykladem spoleczenstwu.

Morela wypuscili swoi - dawni towarzysze, wspolodpowiedzialni za zbrodnie
peerelowskie i postpeerelowskie. Ich wszystkich trzeba za to rozliczyc. Prawo
jest gietkie i szybkie kiedy trzeba ukarac szaraka. Mlody chlopak natychmiast
trafil do aresztu kiedy jechal pociagiem poslugujac sie cudza legitymacja
uprawniajaca do znizki.

Morel to symbol powiazan zbrodniarzy - sieci antypolskich antyludzkich
bezkarnych nadludzi powiazanych z innymi na calym swiecie.

Morel i inni maja takze inna malo znana zbrodnie - na najmlodszych Polakach -
dzieciach i mlodziezy polskiej - oboz Jaworzno. Znalazlam w bibliotece
ottawskiej ksiazke "Lagier Jaworzno" Mateusza Wyrwicha wydana przez Editions
Spotkania w 1995 roku. To ksiazka oskarzenie tego systemu i jego
funkcjonariuszy z Kwasniewskim na czele. To nic, ze wlasnymi rekami nie bili i
nie mordowali. W rozbudowanym aparacie przemocy kazda srubka spelnia swoja
wazna role. Bez tych srubek wszystko by sie rozpadlo a trzyma sie do dzisiaj.

Zbrodnia trwa dopoki sprawcy sa nieosadzeni i nie poniesli kary. Dlatego dla
zbrodni nie ma przedawnien, prosze towarzyszy Jaruzelskich, Kwasniewskich,
ideologow Wiatrow, Kiszczakow, Siwcow i tych bez legitymacji ale wiernych
systemowi jak Urban czy Michnik. Nastepni z waszych wyciagaja lapy po najwyzszy
stolek - Szyszkowska, Cimoszewicz, Borowski, Bochniarz i inni. Pomagaja im ci,
ktorym wierzylismy, ze sa po drugiej stronie, po stronie zniewolonej
wiekszosci. Oni swoim dzialaniem juz dawno pokazali z kim sa po drodze.
Mazowiecki, Walesa, G. Remek, Frasyniuk i wielu innych sa juz od dawna po innej
stronie niz zapewniaja. Blzej im wszystkim do Sorosa niz do polskiego
przecietnego dziecka wpadajacego w kompleksy i ciagoty przy ogladaniu w
telewizji innego, swiata dla tych lepiej urodzonych.

My wszyscy, kazdy z osobna odpowiada za to, ze zbrodniarze sa bezkarni, ze zlo
nie jest ukarane - mamy mozliwosc skorzystac z danego nam prawa i nie wybierac
srubek ze zbrodniczego systemu. A my albo zostajemy w domu albo wybieramy tych
co slicznie obiecuja. Oglupione blichtrem niedoswiadczone dzieci czy
wspolodpowiedzialni? Czy ci z trzeciej kategorii chacy skonczyc z przeszloscia
nadal beda w mniejszosci? Zobaczymy na jesieni, prawda,

[sredni4]

W l a t a c h po zakończeniu działań zbrojnych drugiej wojny światowej w
Europie, Republika Federalna Niemiec, pomimo braku traktatu pokojowego, zawarła
porozumienia odszkodowawcze z wieloma państwami Europy, oraz z Izraelem. Na
mocy tych traktatów, dokonała następnie wypłat odszkodowań wojennych, a sumy
największej Izraelowi, państwu które powstało w 1948 roku - nie istniało więc
przed i podczas drugiej wojny światowej (1939 - 1945). Z tego prostego względu,
Izrael nie mógł być stroną w tamtym konflikcie zbrojnym.



W ten sposób, Izrael dokonał bardzo brzemiennego w skutki precedensu w
stosunkach międzynarodowych - naruszył jedną z najbardziej podstawowych zasad
stosunków międzynarodowych. W wyniku tego faktu dokonanego, Izrael podjął
ogromne sumy odszkodowań, należne ofiarom pochodzenia żydowskiego, ofiarom
które nie były obywatelami Izraela w czasie gdy popełniano na nich zbrodnie
wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości.



Ten fakt dokonany, w połączeniu z najbardziej podstawową w stosunkach
międzynarodowych zasadą, czyli ‘zasadą wzajemności’, skutkuje tym, że Izrael
jest zobowiązany wziąć na siebie, również odpowiedzialność odszkodowawczą za
zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości, popełniane przez osoby
pochodzenia żydowskiego, które nie były obywatelami Izraela, w czasie gdy
popełniały tego rodzaju zbrodnie.

[Gość: pol.]

Stalin i Beria zdecydowali się, aby egzekucja polskich oficerów została
przeprowadzona przez Żydów. W tym czasie wielu fanatycznych Żydów służyło w
Armii Czerwonej i NKWD. Niektórzy z polską przeszłością i antychrześcijańskimi
poglądami zostali wybrani, jako ideologicznie przygotowani do wykonania mordu
na przedstawicielach wiodących warstw we wschodniej Polsce.

Ta informacja została opublikowana 21 lipca 1971 r., a przekazał ją polski Żyd
o nazwisku Abraham Vidro, zamieszkały na terenie Izraela w Tel-Avivie, podczas
wywiadu, którego udzielił gazecie "Maariv". Podał nazwiska trzech żydowskich
oficerów NKWD, którzy brali udział w likwidacji niewinnych Polaków. Abraham
Vidro poinformował, że byli to sowieccy oficerowie: major Joszua Sorokin,
kapitan Aleksander Susłow i kapitan Samyun Tichonow.

Ta krwawa rzeź - to było jednak za dużo nawet dla tych antychrześcijańskich
morderców z komunistycznej tajnej policji. Vidro spotkał tych trzech mężczyzn w
obozie wypoczynkowym dla wyczerpanych nerwowo sowieckich oficerów. Ujawnił on,
że major Sorokin zaufał mu, mówiąc: "Świat nie uwierzy w to, co widziałem".
Niemniej zmusił Vidrę do złożenia przysięgi, że o przebiegu tego zdarzenia nie
powie on nikomu przed upływem trzydziestu lat, aby nikt nie mścił się na nim
lub na jego rodzinie. Vidro powiedział: "Żydowski major w sowieckiej tajnej
policji NKWD i dwaj inni żydowscy oficerowie przyznali mi się, że po wybuchu
drugiej wojny światowej zamordowali 12000 polskich oficerów w lasach Katynia".

Kapitan Susłow przekazał Abrahamowi Vidrze: "Chcę panu o moim życiu
opowiedzieć. Tylko panu możemy opowiedzieć, ponieważ jest pan Żydem. Polaków
zabijałem moimi rękami. Rozstrzeliwałem ich własnoręcznie". Przywódcy
komunistycznej partii w Związku Sowieckim wiedzieli, ze tylko niektórzy głęboko
nienawidzący Polaków będą zdolni takie obrzydlistwo wykonać. Ponieważ Żydzi od
dłuższego czasu obwiniali Polaków, że są najbardziej antysemiccy ze wszystkich
narodów, Rosjanie zdecydowali, że można im powierzyć wyniszczenie polskiej
warstwy przywódczej.

Po wybuchu drugiej wojny światowej wiele tysięcy polskich Żydów uciekło do
Rosji, aby tutaj szukać schronienia. Kiedy wojna się skończyła, wrócili oni z
powrotem z Armią Czerwoną. Natychmiast zostali zaufanymi przywódcami w
państwie. (...) Jakub Berman był pierwszym przywódcą partii. Później zastąpiono
go Władysławem Gomułką - jego żona była znaną Żydówką. Pomimo tego polski naród
prowadził walkę, żeby zapobiec przejęciu władzy przez Żydów. Krwawe walki
Polaków kochających wolność przeciw sowieckiemu panowaniu i wewnętrzne naciski
spowodowały, że Żydzi odwołani zostali wreszcie z głównych stanowisk, jak
również i w końcu Gomułka. (...)





"The Thunderbolt" (nr 156, grudzień 1972, s. 5):

Izrael ukrywa prawdę

W ostatnim wydaniu "The Thunderbolt" (nr 155) opublikowaliśmy w szczegółach
historię o polskim Żydzie Abrahamie Vidrze, który wyjechał do Izraela. Podał
on, że w czasie drugiej wojny światowej pracował dla rosyjskiego rządu. W tym
czasie spotkał trzech żydowskich oficerów z NKWD. Jednym z nich był major
Joszua Sorokin, który poinformował Vidrę, że brał osobiście udział w likwidacji
15 600 Polaków w Katyniu. Ci Polacy byli intelektualną elitą tej części Polski,
która zajęta została przez Rosjan w 1939 r. Stalin chciał tę wiodącą warstwę
polskiego narodu zlikwidować, żeby zapobiec powstaniu oporu w przyszłym
państwie komunistycznym.

Natychmiast jak Abraham Vidra opowiedział tę historię, hrabia Stefan Zamojski -
członek polskiego rządu emigracyjnego w Londynie, poleciał do Izraela, żeby
sprawdzić jej wiarygodność. Po usłyszeniu szczegółów od Vidry uznał tę historię
za prawdziwą. "The Thunderbolt" była gazetą, która opublikowała powody, dla
których Stalin wybrał Żydów do wymordowania tysięcy Polaków. Stalin
zadecydował, że tylko jedna rasa narodowa, która nienawidzi Polaków - może to
wykonać. Historyczna nienawiść powstała między Żydami i Polakami przewyższa tę,
która powstała między Niemcami i Żydami.




"Powinniśmy potępić samą myśl, że jedni ludzie mają prawo prześladować drugich.
Przemilczając zło możemy spowodować, że powstanie w przyszłości tysiąc razy
gorsze, a młodzi ludzie będą przekonani, że zło nigdy nie jest ukarane, a
zawsze przynosi korzyści" - Sołżenicyn



Cześć i Chwała wszystkim bestialsko pomordowanym żołnierzom i oficerom wojska
polskiego, policjantom, osobom cywilnym, pracownikom administracji...

...zostali bestialsko pomordowani tylko dlatego, że byli Polakami,

dlatego ...że byli wykształconą, przywódczą i patriotyczną cześcią narodu,

...narodu który stawił skuteczny opór w 1920 roku w pochodzie czerwonej
żydobolszewickiej zarazy...

[Gość: tor.]

Salomon Morel wielokrotnie osobiście bił więźniów zarówno rękami, jak i
trzymanymi w rękach sprzętami: kolbą pistoletu, pałką czy taboretem. W jego
obecności wielokrotnie bili więźniów także inni funkcjonariusze obozowi.
Jedną z metod znęcania się szczególnie uciążliwą dla więźniów było zmuszanie
ich do ustawienia się parami naprzeciwko siebie i wzajemnego bicia się. Jeżeli
ktoś nie chciał bić współwięźnia lub robił to zbyt słabo, był katowany przez
personel obozowy. Więźniowie ulegali i bili się wzajemnie. W kilku
udokumentowanych wypadkach do wzajemnego bicia zmuszano syna i ojca. Do bicia
więźniów zobowiązani byli też więźniowie funkcyjni, tak zwani kapo. Niektórzy z
salowych i blokowych nie chcieli tego robić i za zbyt słabe bicie współwięźniów
sami byli maltretowani, ale niektórzy stali się równie okrutni jak załoga obozu.
Więźniów poniżano i zastraszano, na przykład zmuszano do śpiewania pieśni
nazistowskich - co osobiście zlecał Salomon Morel. Świadek Gerhard Gruschka,
żeby uniknąć dodatkowego bicia, musiał w polskim obozie nauczyć się słów
nazistowskiej pieśni.
Szczególnie drastyczne tortury polegały na zmuszaniu więźniów do leżenia
warstwami na sobie i tworzenia tak zwanej piramidy składającej się z kilkunastu
mężczyzn - według różnych opisów warstwę tworzyło trzech lub czterech mężczyzn
leżących obok siebie, a mężczyźni z kolejnej warstwy leżeli prostopadle do tych
pod nimi. W ten sposób powstawała piramida o wysokości dorosłego mężczyzny,
wszyscy byli cały czas bici, a więźniowie znajdujący się w dolnych warstwach
doznawali rozległych obrażeń wewnętrznych i w konsekwencji wielu z nich zmarło.
Więźniów zmuszano też do leżenia na ziemi, a następnie chodzono po nich, co
powodowało powstawanie rozległych obrażeń i w niektórych wypadkach śmierć.
Ponadto umieszczano więźniów na wiele godzin w tak zwanym karcerze, gdzie
musieli stać w wodzie sięgającej do piersi, co w niektórych przypadkach
prowadziło do śmierci więźnia przez utopienie - niektórzy ze świadków wskazują
wprost na Salomona Morela jako wydającego takie polecenia52

[Gość: oskarżyciel]

W oparciu o zgromadzone dowody rozszerzono zarzuty wobec Salomona Morela i
zmieniono kwalifikację prawną jego czynów, uznając je za zbrodnie przeciwko
ludzkości stanowiące zbrodnie komunistyczne. Stanowisko to podzielił w pełni
Sąd Rejonowy w Katowicach, wydając 19 grudnia 2003 roku postanowienie o
tymczasowym aresztowaniu Salomona Morela w oparciu o zmodyfikowane zarzuty.
Główny zarzut wobec Salomona Morela dotyczy tego, że jako naczelnik obozu w
Świętochłowicach-Zgodzie stworzył więźniom umieszczonym w tym obozie ze
względów narodowościowych i politycznych warunki życia grożące biologicznym
wyniszczeniem, a w szczególności:
? głodził więźniów, wprowadzając rażąco niskie racje żywnościowe;
? pozbawił więźniów elementarnej opieki medycznej i warunków higieniczno-
sanitarnych, dopuszczając do powstania i rozprzestrzeniania się wszawicy,
czerwonki, tyfusu plamistego i tyfusu brzusznego;
? stosował osobiście i tolerował stosowanie przez podległych mu funkcjonariuszy
różnego rodzaju tortur polegających na:
- biciu po całym ciele, w tym także po głowie, rękami, kopaniu i biciu różnego
rodzaju przedmiotami - kijami, drewnianymi nogami taboretów, gumowymi pałkami
i "żyłami", rurkami powleczonymi gumą, metalowymi drążkami i drewnianymi
taboretami, co w wielu wypadkach powodowało powstawanie rozległych obrażeń i w
konsekwencji wielokrotnie śmierć;
- umieszczaniu na wiele godzin w tak zwanym karcerze, gdzie więźniowie musieli
stać w wodzie sięgającej do piersi, co w niektórych przypadkach prowadziło do
śmierci więźnia przez utopienie;
- zmuszaniu więźniów do leżenia warstwami na sobie i tworzenia tak zwanej
piramidy składającej się z kilkunastu mężczyzn, co u więźniów znajdujących się
w dolnych warstwach powodowało powstawanie rozległych obrażeń wewnętrznych i w
konsekwencji śmierć;
- zmuszaniu więźniów do leżenia na ziemi, a następnie chodzeniu po nich, co
powodowało powstawanie rozległych obrażeń i w niektórych przypadkach w
konsekwencji śmierć;
Natomiast drugi zarzut dotyczy różnych form fizycznego i psychicznego znęcania
się nad więźniami, m.in.:
? bicia,
? zmuszania do zlizywania z podłogi miału węglowego,
? zmuszania do wzajemnego bicia się współwięźniów - m.in. dwa ujawnione
przypadki zmuszania do wzajemnego bicia się ojca z synem;
? zmuszania do wielogodzinnego stania na placu obozowym bez jedzenia i picia,
niejednokrotnie w trudnych warunkach pogodowych;
? zmuszania do śpiewania nazistowskich pieśni i dodatkowym biciu za
nieznajomość tekstu;
Zarzuty wobec Morela oparto przede wszystkim na zeznaniach ponad 100 świadków,
spośród których 58 było więźniami obozu w Świętochłowicach-Zgodzie.
Adam Dziurok,
OBEP IPN Katowice,
UKSW Warszawa
Andrzej Majcher,
prokurator OKŚZpNP
IPN Katowice

[Gość: sredni]

CZY JEST KRAJ NA ŚWIECIE , KTÓRY ŻĄDAJĄC EKSTRADYCJI ZBRODNIARZA PŁACI MU 5000
ZŁ.EMERYTURY. HORROR!!!!!

[Gość: trewas.]

Niestety jest nim Judeopolonia

chyba Judeopolonia

[Gość: sredni]

Oświadczenie senatora Romaszewskiego:
www.senat.gov.pl/k5/dok/sten/oswiad/romaszew/5601.htm

Panie Marszałku! Wysoka Izbo!
Moje oświadczenie skierowane jest do ministra sprawiedliwości i dotyczy bardzo
skomplikowanej sprawy. Otóż, Wysoka Izbo, media doniosły, że od dłuższego czasu
poszukiwany jest międzynarodowym listem gończym pan Salomon Morel, oskarżony o
przestępstwa przeciwko ludzkości jako komendant obozu w Świętochłowicach. Pan
ten przebywa w Izraelu, Izrael zaś chwilowo odmawia wydania go polskim sądom.
Problem polega jednak na czymś innym - pan Salomon Morel unika
odpowiedzialności karnej przed polskim wymiarem sprawiedliwości, co nie zmienia
jednak tego, że polscy podatnicy comiesięcznie wpłacają mu na to ukrywanie,
tytułem emerytury, sumę około 5 tysięcy zł. Przepraszam bardzo, ale taką
sytuację należy uważać za głęboko, bardzo głęboko nienormalną. Jest przecież w
naszym kodeksie karnym art. 239, w którym w §1 mówi się bardzo wyraźnie: kto
utrudnia lub udaremnia postępowanie karne, pomagając sprawcy przestępstwa, w
tym i przestępstwa skarbowego, uniknąć odpowiedzialności karnej... No, tym
razem okazało się, że tym kimś jest instytucja państwowa. Dlatego uważam, że
tego rodzaju problemy to są po prostu drwiny z państwa prawa.
Bardzo zachęcam więc pana ministra sprawiedliwości, prokuratora generalnego, do
podjęcia energicznych kroków w celu przerwania wspierania przez państwo polskie
ukrywających się przestępców. Dziękuję bardzo