43 - Kreskator

[aniouek1]

Oto Twoja własna PRZEGRÓDKA LISTOWA Z CYFROWYM ZAMKIEM BŁYSKAWICZNYM NR 43
na TWOJE listy do świata, wszystkich, bezadresowe, a nawet - takie wyjątkowe -
do samego siebie

W tej PRZEGRÓDCE układaj - według własnego uznania - swoje zachwycenia,
zauroczenia ale i rozczarowania, których życie nie skąpi nikomu, a wiec
i Twoim bywają zapewne udziałem.

[kreskator]

Na początek może jedno wielkie witajcie!!!!!
a skoro już mam swoją przegródke z zamikeim i nnymi bajerami to czas zacząć

niech zatem będzie wiadomo mi na przyszłość coby nie zapomnieć w nawaaaaale
spraw tego śwaita absorbujących wszelkie me jaźnie---no i innym czytelnikom
Szuflandii tyż

dziś Kresek jest szczęsliwy
a jest szczęśliwy od dnia wczorajszego
a przedwczorajszy dzień był początkiem szczęścia ale jeszcze nieuśwaidomionego
taaaak
Kresek znalazł na to wygląda przynajmniej kogoś kto się w nim .....wiecie o co
chodzia najlepsze że ja również ......

i jak to zwykle u mnie bywa
następuje cisza
jakoś w ciszy najwygodniej mi jest się ucieszyć całym sobą i bezgranicznie
niemalże dosięgnąc absolutu
o tak
bo to jest cel
sięgać absolutu
sięgac tylko
bo przeciueż sięgnąc i uchwycić się nie da
tyle że właśnie sięganie i jego ewolucja powolna jest tym właśnie co cieszy
najbardziej
bo jak ktoś powiedział
gdyby wszystko osiągnęło trwały i niezmienny wymiar-to byłby koniec
zatem niech trwa w ruchu

bywa i tak

[kreskator]

chodze po mieście wielkim , można je tak nazwać
tłum
czy ja znam tłum?
tak
nie
różnie bywa
raczej zdala przeważnie zdala
ale w tłumie najszybciej wytłumiam siebie
schodze się ze soba w jednej linii prostej i nie sposób wytworzyc na powrót
równoległości wszelakich determinujących istnienie jedenego mnie
kiedy wśród wielu ,jeden jestem
wypunktowany budze wielość
dziś padał deszcz------totalna izolacja
"mam parasol który chroni mnie przed nocą...."grupy Sztywny Pal Azji
i przed ludźmi.........i przed ludźmi
na Krakowskim nie było mnie
byłem mile stamtąd...kilka mil
na południe
wielu ludzi za jednego
te tłumy są antytezą miłości
schodze z drogi
zywy spam uzupełnił mój był o papier
czuje się uzupełniony
i mnie coraz mniej
bedę szukał ludzi w tłumie
jak radziła poetka nigdy ludzkości
............................ .

[kreskator]

a dziś taki wiersz który zawsze mi się w szpargałach gubi
to jest Różewicza---mój że się tak wyrażę poeta

***
Próbowałem sobie przypomnieć
ten piękny
nie napisany
wiersz

ukształtowany w nocy
prawie dojrzały
zanurzal się
roztapiał w świetle dnia
nie istniał

wiersz był prawdopodobnie
wierszem o samym sobie
jak perła
jest opisem perły
a motyl opisem motyla

chwilami czułem go na języku
i niespokojny czekałem
na przemienie
w słowo

ten gasnący
w świtle dziennym wiersz
ukrył sie w sobie
tylko czasem zalśni

ale nie wyciągam go z głebiny
na płaski brzeg
rzeczywistości

1982

jestem w całości

[kreskator]

jestem całości tak że nie moge traktować siebie wybiórczo
obalam maskę jedną po drugiej tak
aby nie zachwiała się ciągłośc ja
podobnież człek jest dla siebie jedynym absolutem
a reszta to margines
rónież margines błędu
bardzo szeroki
podobnież dla sibie nie robię błedu

ale kruszeje zamknięty w tym przedziale
bo tego że to przedziął tylko wyrwa jakas nie jestem w stanie obalić
wszak zawsze jestem wobec
wobec , wobec
absolut odnoszący się do
nie jest absolutem
więc uznam swiat
i będą oni

ktos pisał i ja tez

ja
ale
oni

[kreskator]

za często o tym absolucie piszę
na ziemię więc na ziemię

Konstelacja

[kreskator]

***
leżę w wielu płaszczyznach

nie rysuj palcem
konstelacji


powyższe zostąło napisane już dawno ale tak sie składa że pasuje niejako do
wątku który zawarlem w jednym z poprzednich listków

[kreskator]

a ten wiersz zostął oskarżony o olimpijską wynoisłośc...:


szczęśliwi czasu nie liczą
nieszczęśliwi właśnie przestali
w końcu ile można

pozostają więc jeszcze
nieoderwani
na chwilę
zazwyczaj trwającą długo
mający wyłącznośc na siebie

blisko skóry
bliżej nie można
tu gdzie dążenia
nie dają o sobie zapomnieć
bo bieg ich zamknięty
w czasie krótszym niż życie

ale i oni na chwilę
wyłonią się być może
na tępym szczycie
żołądka albo w orbicie
swojego spojrzenia

szczęściarze wśród niech to
wyłaniający się z dala
od ulic stawiających
percepcję pod ścianą
tu trudno się zebrać
i można popłynąc bez siebie

__
wiersz miał już wiele wersji
a ta zapewne nie jest ostatnia

pusto

[kreskator]

właśnie odebrłem mail
jest w nim obietnica obietnicy
jednka jestem pusty i nie czuję
żeby przestrzeń we mnie
mogła nabrac dziś teraz gdzieś tu
nowej jakości

więc jestem i nie moge się nadziwić
sobie który chciał jeszcze chwilę temu
odebrać ten mail
jakże naiwny i nieprzewidujący
był to człek
wiedział że zareaguje ciszą
doskonałą
że zareaguje tak
jakby nie było go

pytam się siebie czy
uciekłem
nie
zabrakło mnie
w tej chwili oto

gdzies jestem pełny albo
wypełniający się
tak musi być
musi

ale wobec tego
fragmentu
sieci
wobec którego jestem teraz
nie wiem
co czynić
a na milczenie nie mogę
pozwolić
tu własnie
tu leży
granica mnie
a więc?
przesądzam tylko o tym
że forma i treść
jeszcze nie są zupełne
i klikam

[kreskator]

Trzeba mi wielkiej wody,
tej dobrej i tej złej.
Na wszystkie moje pogody,
na niepogody duszy mej -
trzeba mi wielkiej drogi
wśród wiecznie młodych bzów...
Na wszystkie moje złe bogi
i niebogi z moich snów.
Oceanów mrukliwych
i strumieni życzliwych,
czarnych głębin niepewnych
i opowieści rzewnych...
Drogi białosrebrzystej,
dróżki nieuroczystej,
piachów siebie niepewnych
i ptasich rozmów śpiewnych...

I tylko taką mnie ścieżką poprowadź,
gdzie śmieją się śmiechy w ciemności
i gdzie muzyka gra, muzyka gra.
...nie daj mi, Boże, broń Boże, skosztować
tak zwanej życiowej mądrości,
dopóki życie trwa,
póki życie trwa.

Trzeba mi wielkiej wody,
tej dobrej i tej złej.
Na wszystkie moje pogody,
i niepogody duszy mej -
trzeba mi wielkiej psoty,
trzeba mi psoty, hej...
Na wszystkie moje tęsknoty,
ochoty duszy mej.
Wielkich wypraw pod Kraków,
długich rozmów rodaków,
wysokonogich lasów
i bardzo dużo czasu.

I tylko taką mnie ścieżką poprowadź,
gdzie śmieją się śmiechy w ciemności
i gdzie muzyka gra, muzyka gra.
...nie daj mi, Boże, broń Boże, skosztować
tak zwanej życiowej mądrości,
dopóki życie trwa,
póki życie trwa.

I tylko taką mnie ścieżką poprowadź,
gdzie śmieją się śmiechy w ciemności
i gdzie muzyka gra, muzyka gra.
...nie daj mi, Boże, broń Boże, skosztować
tak zwanej życiowej mądrości,
dopóki życie trwa,
póki życie trwa.

I tylko taką mnie ścieżką poprowadź,
gdzie śmieją się śmiechy w ciemności
i gdzie muzyka gra, muzyka gra.
...nie daj mi, Boże, broń Boże, skosztować
tak zwanej życiowej mądrości,
dopóki życie trwa,
póki życie trwa.


tak mnie ta piosnka cieszy i smuci zarazem że w stopce tyż musiała ślad
znaleźć

[mniemanie]

niech będzie wyjątek z mojego listu do X
jest mi korespondecja z X bardzo bliska dlatego pozwalam sobie ją tu opublikowac
moze paradoxlanie bo to co intymne powinno byc skryte
ale to jest raczej rzecz uniwersalna i rzeczy intymne za bardzo zostały usuniętę
pozdraviam

-----
o coś nam chodzi, prawda , nie ma bata żeby nie chodziło ---w sumie jużby nas
Freud na pewno wyśmiał gdyby miało tak nie być jak jest a jak nie jak tak.tylko
że czasem niewerbalizowane staje się bardziej męczące bo bardziej nęcące i
natarczywe....niewerbalizowane bo nie ujawnione nawet na poziomie domysły a co
dopiero na poziomie niepewności większej niż ta najmnijesz która daje poczucie
bezpieczeństwa---oczywiscie wszystko to należy zrelatywizowac do kotekstu
osobowości i sytuacji ...wszak bez nich nic co jest nie błoby tym co jest
wyjąwszy możliwości istnienia immanetnego poczucia jednosci ze śwaitem i każdym
cżłowiekiem tak ,że nagle zatrzymany staje się wobec całości tka złożonej że
nie objąc nie pojąć nie zakreślić.....to nie wchodzi w grę...już lepiej
określić..chociaz to słowo tyz nie pasuje...wszak to O jest tu
niewygodne...niewiarygodnie obcy krąg a kręgi tak czy inaczej pozostaja ze swej
natury bliskie...kredowy krąg na asfalcie i skaczące wokół nogi dzieci
rozbijajjaćego jego niedoskonały kształt...potem krzyczała kobita której okno
dostało podczas tej zabawy piłką ..nie na tyle co prawda mocno aby przerwać
jego strukutr i nic nie zostąło pozornie przerwane ..zachowano ciągłość i można
bło iśc na obiad żeby potem znów zgromadzić się wokół kręgu.....zmieniającego
się w kwadrat ..w wielośc kwadratów i szybkoć uderzen jeszcze nie tych które
potem doprowadziły jednego z nas do celi na Białołęce....to był krąg...i on
jest nadal...ale określanie.....przypasowywanie czegoś do czegoś...jak to jest
że wychodzi przeważnie : czegoś a nie niczegoś..chociaż i z tym bywają
kłopoty...wszytsko jednak można uznać ...uznaniowośc też nas zbawia...potem
przechodzi się kolejne granice zrozumienia...i bełkot staje się czymś
uniwersalnie przyswajalnym...bełkot wiadomości wysypujących się z
multiplikujących się głośników..jak w 1984....i nie poddac się ....ale na to
już za późno ..teraz trzeba sie na powrót wyzwalać....nigdy nie zakreślony
jeszcze może ucieć...jak na razie tylko określony...ale to jeszcze wciąż błogie
niedookreślenie...a moze tu nigdy nie ma dojśc do zakreślenia moze ono z natury
nie jest w tym przypadku możliwe i tylko łudzi nas domknięciem drzwi na
wieczór...sączącym się strumieniem po szybie ...błękitnym strumieniem
czyszczącym noc..ale przecież nie możliwe żeby wdarł sie do mieszkania...ono
jest zbudowane z pozornie zakreslonych
cegiełek........................................................................
................................................................................
................................................................................
................................................................................
............................................................... .... ... . .
. ... ... ..... .. . .. . . .
. .a co jeżlei są mniejsze atomy niz
te cegiłeki?



ja chcę się bawic mirażem jaki mi dajesz(i nie zrozum mnie źle ta zabawa wiele
mi daje tak że nazywanie tego zabawą własnie może byc nieporozumieniem,ale nie
weim czy inaczej moge byc w Twoim życiu a to są naczynie połączone), na nic
więcej raczej nie moge liczyć a zatem nie chcę liczyc...bo koszta liczenia na
więcej nie dałyby się oszacowac za łatwo.....a miraż?co to za zwierzę?juz o tym
napisałem w poprzednim liście..sam miraż nie bedzie wychodził poza mnie i nie
będzie dotykał klawiatury a moze nawet kiedyś powietrza którym uda nam się
wspólnie odetchnąć. i tyle bo niewiele nas łączy w tym swiecie i nie wiem czy
może łączyć więcej.niewiele to kategoria względna i nie chce jej definiowac---
na razie niech bedzie ze niewiele wobec światów w których żyjemy...wobec
mikrokosmosów...ja zawsze miałem skłonnosci do hiperboli i elipsy..i nigdy nie
potrafiłem wyważyć na ile one jeszcze mieszczą sie w świecie czy moze już nie.
zatem boje się interpretowac ludzi i zjawiska wobec mnie-pozwalam im na to żeby
ise sami określili i to w sposób jak najbardziej klarowny. to zmieniejsza
możliwosći patologicznego rozwoju potoków myślowych. a ludziom daje pełne pole
do popisu. tak więc jeżeli będziesz chciał to się wobec mnie zdefiniujesz kiedy
uznasz ze rzecz ma sens w ogóle a znikomy punkt nie jest znikomy---ale to już
jest definiowanie, takie niedefiniowanie.....
przypadek, zrządzenie...wiem że są zrządzenia...że czasem ktoś kieruje
czymś...tylko jakie ma intencje...ale są też czyste przypadki...ale skąd ja mam
to wiedzieć.....po śmierci poznamy podszewkę--jak to Miłosz u"Sens"owił.


smutna radośc a jednak radośc a nie radosny smutek...tu chyba przebiega granica
po której wszyscy stąpamy opócz chwil zapomnienia w czystym smutku i czystej
radosci ...które są tak rzadkim dla nas udziałem...i Ty widzisz właśnie siebie
smutnego radośnie---to pozwala żyć...czuć soki krążace w ciele to pozwala czuć
że język który chce wejśc w usta młodej dziwczyny nie jest lubieżny...ale jest
życiem...nie szukam innego słowa..może takie isnieje...na pewno istnieje--ale
takie nie szukanie innego słowa jest własnie szczęsciem...w kilku przypadkach w
życiu mozna nie szukać innego słowa, innego zjawiska, poprzestać...i to jest
szczęscie---moje definicja szczęscia(prawda ze minimalistyczna?ale na dziś
cudna)---a jest ich tak wiele ...a w gruncie rzeczy nie chcę tego wszystkiego
definiować---chcę poprzestać---zwykłoś przemienić w sobie w niezwykłośc...

teraz jednak kiedy już nazwałem trochę rzeczy wiem dlaczego widziałem Ciebie
jako uśmiechniętego człowieka już wcześniej---autoamtycznie byłeś uśmiechnięty-
---jakby to napisali matematycy---smutna radośc dąży do limes równego radość---
i w życiu czasem zdąży ---tym ono się różni od matematyki.


pozdraviam ciepło ze słoncem niskim rażącym mój światłowstręt

Oktawiusz

[k.reskator]

i znów tu jestem , miło jest siebie poczytać z dawnych czasów...jakich znów
dawnych ...ha można to i tak nazwać
szczególnie ze człek sie zmienia szybko w naszych czasach, grunt że nie
gruntownie jeżlei nie trzeba...cóż ...niestabilnośc nie wskazana gdy chodzi o
ciagłośc tożsamości
i teraz na topie samorealizacja...ha....tylko że jak się okazuje fałszywie w
naszej kulturze rozumiana..nazbyt egoistycznie...i jak się czyta różne rzeczy
takie , ze można sie realizowac niezależnie od okolicznosci to slag potrafi
strzelić i to nie na żarty..ale od czasu do czasu i na stoicyzm trzeba sobie
pozwlić i po łebkach wszystko brac...nawet stoicyzm

[...]

[aniouek1]

Post został usunięty przez adminów lub założyciela forum .

[marucha1]

wpis ratunkowy

[aniouek1]

[megxx]

[aniouek1]

[kendo]

.

-------

[aniouek1]