Dodaj do ulubionych

Gdy płoneło getto...

24.04.09, 13:16
Warszawiacy się śmiali.
miasta.gazeta.pl/warszawa/1,95190,6534257,Gdy_plonelo_getto_warszawiacy_sie_smiali_.html
W odniesieniu do takich jak tu zacytowana obecna wypowiedź:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=11207&w=94340971&a=94341435
jestem przekonany że byli tacy którym obraz płonącego getta nie przeszkadzał w
zabawie.
Obserwuj wątek
    • sibeliuss Re: Gdy płoneło getto... 24.04.09, 13:38
      Obie babcie opowiadały zgodnie, że reakcja Warszawiaków była różna,
      ale to nie było tak, że wszyscy się bawili, albo wszyscy płakali.
      Jedno jest pewne - miasto funkcjonowało tak jak przed wybuchem
      powstania i to jest przerażające.
      • loczek62 Re: Gdy płoneło getto... 24.04.09, 13:43
        Ależ ja nie generalizowałem, tylko na konkretnym przykładzie dzisiejszych
        zachowań chciałem pokazać że kwestia zabawy była obecna i trudno się zarzekać że
        Warszawa tylko płakała nad płonącym gettem, jak by tego sobie życzyły co
        niektóre "patriotyczne" środowiska.
    • moonflour Re: Gdy płoneło getto... 24.04.09, 14:20
      Campo di Fiori Cz.Miłosz

      "W Rzymie na Campo di Fiori
      Kosze oliwek i cytryn,
      Bruk opryskany winem
      I odłamkami kwiatów.
      Różowe owoce morza
      Sypią na stoły przekupnie,
      Naręcza ciemnych winogron
      Padają na puch brzoskwini.

      Tu na tym właśnie placu
      Spalono Giordana Bruna,
      Kat płomień stosu zażegnął
      W kole ciekawej gawiedzi.
      A ledwo płomień przygasnął,
      Znów pełne były tawerny,
      Kosze oliwek i cytryn
      Nieśli przekupnie na głowach.

      Wspomniałem Campo di Fiori
      W Warszawie przy karuzeli,
      W pogodny wieczór wiosenny,
      Przy dźwiękach skocznej muzyki.
      Salwy za murem getta
      Głuszyła skoczna melodia
      I wzlatywały pary
      Wysoko w pogodne niebo.

      Czasem wiatr z domów płonących
      Przynosił czarne latawce,
      Łapali skrawki w powietrzu
      Jadący na karuzeli.
      Rozwiewał suknie dziewczynom
      Ten wiatr od domów płonących,
      Śmiały się tłumy wesołe
      W czas pięknej warszawskiej niedzieli.

      Morał ktoś może wyczyta,
      Że lud warszawski czy rzymski
      Handluje, bawi się, kocha
      Mijając męczeńskie stosy.
      Inny ktoś morał wyczyta
      O rzeczy ludzkich mijaniu,
      O zapomnieniu, co rośnie,
      Nim jeszcze płomień przygasnął.

      Ja jednak wtedy myślałem
      O samotności ginących.
      O tym, że kiedy Giordano
      Wstępował na rusztowanie,
      Nie znalazł w ludzkim języku
      Ani jednego wyrazu,
      Aby nim ludzkość pożegnać,
      Tę ludzkość, która zostaje.

      Już biegli wychylać wino,
      Sprzedawać białe rozgwiazdy,
      Kosze oliwek i cytryn
      Nieśli w wesołym gwarze.
      I był już od nich odległy,
      Jakby minęły wieki,
      A oni chwilę czekali
      Na jego odlot w pożarze.

      I ci ginący, samotni,
      Już zapomniani od świata,
      Język nasz stał się im obcy
      Jak język dawnej planety.
      Aż wszystko będzie legendą
      I wtedy po wielu latach
      Na nowym Campo di Fiori
      Bunt wznieci słowo poety"

      Takie mam skojarzenie.i parę wersów szczegolnie oddaje o co chodzi,przynajmniej
      dla mnie.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka