Dobra szkoła dla przeciętnego ucznia.

[verdana]

Nowe wątki - to nowe.
Przyjmijmy zalożenie Eksperta tego forum - renomowane szkoły sa
lepsze i zadaniem rodzica jest tak pokierowac nauka dziecka, aby
zdał egzamin i dostał się do takiej szkoly.
I rodzicow dzieci, ktorzy tu piszą - rodziców z ambicjami 9bo chyba
tylko tacy tu sa), którzy maja dzieci uczace się nie az tak
wspaniale.
I teraz przyjmujemy taktykę - mamy w domu dziecko średnio pracowite
(albo wrecz leniwe...) i zdolne; albo pracowite, ale srednio zdolne.
Cały rok pilnujemy, pomagamy, motywujemy, zabraniamy, sprawdzamy,
wysyłamy na kursy itd. I w rezultacie dziecko zdaje egzamin
doskonale i dostaje się do dobrej szkoly.
Dobrej, ale nie dla niego. Bo w takiej szkole, albo powyzej jego
poziomu, albo niedostosowanej do jego charakteru nie da sobie rady.
Triumf szybko zamieni się w dramat. Srednio zdolne dziecko uzna się
za idiotę, nie dorównującego kolegom, Dziecko niezbyt pracowite,
albo o innych niż szkolna nauka zainteresowaniach - prawdopodobnie
zacznie łapać dwoje, albo zmuszane zacznie robić to, czego nie
znosi. prawdopodobieństwo,z e nagle zacznie się uczyć jak maszyna
jest minimalne.
I bardzo dobrze. Tworzy się klientela dla mojego syna - psychologa i
jego znajomych....
Poziom szkoły trzeba mniej-wiecej dobrać do możliwosci młodego
człowieka, a nie sztucznie, przez jeden rok śrubowac jego
umiejetnosci, aby dostał się do szkoly o poziomie zbyt wysokim.

Renomowana nie znaczy odpowiednia.

[klemens.strozynski]

verdana napisała:

> Nowe wątki - to nowe.
> Przyjmijmy zalożenie Eksperta tego forum - renomowane szkoły sa
lepsze i zadaniem rodzica jest tak pokierowac nauka dziecka, aby
zdał egzamin i dostał się do takiej szkoly.

No to Verdana mi dołożyła - ale odczułem to jako cios poniżej pasa.
Nie czyniłem założenia i nie pisałem q tekscie dla rodziców, ze
renomowane szkoly są lepsze.

Renomowana szkoła to szkola POŻĄDANA przez licznych rodziców i
liczne dzieci. Może okazać się odpowiednia dla mojego dziecka -
albo nieodpoeiednia.

Moja córka (juz po studiach) chodziła do najalepszej (wg rankingów)
szkoły w jednym z największych miast Polski. Szkolą nie okazala się
dla niej przyjazna i nie okazała się wcale dobra. Zmienilą ją w
maturalnej klasie na inną, tez należącą do renomowanych, ale
dodatkowo z określeniem "przyjazna". I skończyła ją z przyjemnością.

Problem w tym, zeby mieć wybór szkoły dzięki dobremu wynikowi na
egzaminie. A dokonanie tego wyboru njaalepszego dla dziecka - to
odrębny problem i tu na odległośc pewnie nic nie mogę pomóc.
Najwyżej przestrzec przed szkolami uwazanymi za "stajnie wyścigowe".
Pozdrawiam

[verdana]

taak. Ale szkola pożądana i wybrana nie powinna odbiegac od
możliwosci dziecka. Oznacza to miedzy innymi, ze choć oczywiscie
dziecko powinno sumiennie uczyć się i starać zdać jak najlepiej, aby
nie zdać ponizej mozliwości - nie ma sensu motywować go, aby zdało
powyzej możliwości. A niestety, to wlasnie zwykle robią rodzice.
Stąd wlasnie panika - bo jesliby przyjąć, ze egzamin wypadnie nie
gorzej niż oceny szkolne (dlaczego ma wypaść gorzej?) , to
ogolnorodzinny stres i zakuwanie przez caly rok byloby zbędne.

Z ostatnim zdaniem zgadzam się w calej rozciąglości.

[claratrueba]

Szkoła lepsza jest lepsza- obiektywnie. Tak jak Porsche 911 Carrera jest lepsze
od mojej Pandy. Tylko czy dla mnie- nie bardzo (ale pomarzyć można) chociażby
dlatego że bardzo przeciętny ze mnie kierowca a "po co mieć Porsche i nie
jeździć jak Porsche? ("Nagi instynkt")". Żeby się pochwalić, poczuć wyjątkowo,
zaspokoić ambicje. Czy w gruncie rzeczy motywacja sporej części rodziców nie
jest podobna? Wynik egzaminów da się wyśrubować- rozwiązać hurtową ilość testów,
najlepiej z korepetytorem i w mniejszym stopniu oznacza to nauczenie się
przedmiotów niż nauczenie się zdawania testu. I rodzice z dumą mówią "mój syn
jest w szkole X" oczywiście nie "jest najgorszy w szkole X". A młodemu
człowiekowi zapewne świetnie robi bycie klasowym ogonem ( co niejednokrotnie
oznacza szyderstwa oprócz kiepskich ocen). Korepetycje do samej matury okraszone
"tyle płacimy a tu dwóje?" Byłam w kiepskim liceum, w moim mieście wybór był
tylko między takimi. Bogu Najwyższemu dzięki! Nie musiałam uczyć się zbyt wiele,
mogłam czytać do woli, rozwijać swoje zainteresowania, spotykać się z ludźmi,
słuchać muzyki, uczyć się języków. Zdanie matury ze średnią 5 to nie problem
przy umyśle w miarę sprawnym i b. intensywnej pracy przez może 3 mies. (ten sam
materiał ze zdawanej przeze mnie na maturze historii, na studiach zdawałam na
jednym egzaminie- nie uczyłam sie 4 lata). Nie opuściłam liceum z ogromną
podręcznikową wiedzą (zdezaktualizowaną i sztampową w dużym stopniu)ale z
oczytaniem, świetną znajomością języków i przyjaciółmi, z którymi spotykam sie
do dziś (matura 1985) i wspomnieniem Jarocina. I to są fundamenty mojego b.
udanego życia.

Szkola jak porsche...

[klemens.strozynski]

claratrueba napisała:

> Szkoła lepsza jest lepsza- obiektywnie. Tak jak Porsche 911
Carrera jest lepsze od mojej Pandy. Tylko czy dla mnie- nie bardzo
(ale pomarzyć można) chociażby dlatego że bardzo przeciętny ze mnie
kierowca a "po co mieć Porsche i niejeździć jak Porsche?

Bardzo mi się podoba to skojarzenie szkoły i samochodu... I wybór
wsparty takim skojarzeniem. Tylko czekać, aż marketingowo
nastawienie dyrektorzy będa głosić: Jesteśmy mercedesem wśród
liceów!
Cóż,prawa rynku. Niekoniecznie zawsze dobrze służą edukacji - ale
są i na to akurat nie ma rady. Prawda, drodzy Forumowicze?
Pozdrawiam

[verdana]

Otóż nie.
Własnie powinnismy zrobic wszystko, aby przeciwstawiac się prawom
rynku w edukacji i uswiadamiac rodzicow, aby się im nie poddawali.
Jesli nie my - to kto, a jesli nie teraz - to kiedy?
Jesli coś jest złe, to trzeba się temu przeciwstawiać, a nie mowić
o "obiektywnych prawach rozwoju".

Czy można zadekretować dobrą pogodę?

[klemens.strozynski]

verdana napisała:

> Otóż nie. Własnie powinnismy zrobic wszystko, aby przeciwstawiac
się prawom rynku w edukacji i uswiadamiac rodzicow, aby się im nie
poddawali. Jesli nie my - to kto, a jesli nie teraz - to kiedy?
Jesli coś jest złe, to trzeba się temu przeciwstawiać, a nie mowić
o "obiektywnych prawach rozwoju".

Można dekretem wprowadzić prawo, żeby w czasie żniw nie padało.
Tyle że prawa przyrody nie muszą się liczyć z nami, za to my musimy
się liczyć z nimi.
Podobnie prawa rynku - nie usiłujmy zmieniać czegoś, czego się nie
da zmienić, bo oprócz guzów nic nie zyskamy. Można starać się
łagodzić konsekwencje panowania praw rynku - zgoda - ale nie da się
zmienić czegoś od nas niezależnego.
Pozdrawiam niepoprawną optymistkę i trochę zazdroszczę woli
ulepszania świata...

[verdana]

Finlandia też jest krajem o gospodarce rynkowej. I jakos ze
szkolnictwem sobie poradzila.
Można wprowadzić tez prawa rynku do lecznictwa - nie masz kasy?
Umieraj. To samo dotyczy emerytur, ubezpieczeń itd. Prawa rynku
moga - i zazwyczaj są_ byc częściowo regulowane przez panstwo
wdziedzinach zbyt waznych dla spoleczenstwa, aby można je było
puscić "na żywioł".

Co to znaczy powyżej możliwości?

[klemens.strozynski]

verdana napisała:

> nie ma sensu motywować go, aby zdało powyzej możliwości. A
niestety, to wlasnie zwykle robią rodzice.
>
Według profesora Kozieleckiego, twóórcy psychotransgresjonizmu w
psychologii, rozwój polega na przekraczaniu własnych ograniczeń.
Także inni psychologiwie zgadzają się, że należy stawiać sobie
zadania nieco powyżej szacowanych możliwości wykonania ich. Nie
znaczy to, że nalezy mierzyć nierealistycznie wysoko - absolutnie
nie! - ale zawsze trochę powyżej tego, co uwazamy za granicę swoich
możliwości. To wymusza (dla wrażliwych oraz psychologów proponuję
określenie: inspiruje, stymuluje) rozwój.
W sumie co do wiekszości spraw się zgadzamy - ale dobrze, że
dyskutujemy o tym, co nas różni.
Pozdrawiam

[ratyzbona]

Wszystko pięknie ale w przypadku wyboru szkoły kto stawia wymagania? Przecież
nie dzieci tylko ich rodzice. To rodzice naciskają na jak najlepszą szkołę i
rzadko słuchają dzieci które mówią że sobie nie poradzą ( o ile w ogóle mają
odwagę coś takiego powiedzieć). Próba sprostania cudzym wymaganiom ( postawionym
zbyt wysoko) to jednak coś zupełnie innego niż sprostanie własnym. Wyobraźmy
sobie dziecko słabe z matematyki - może ono się uprzeć że zamiast dwói dostanie
z klasówki 3 choć wie że to powyżej jego umiejętności. Jednocześnie wie też że
rodzice w domu wymagają 4 ( bo dla większości rodziców istnieją tak naprawdę
trzy dopuszczalne oceny 4-6)- i choć dostając z klasówki 3 sprosta własnym
wymaganiom to nie sprosta wymaganiom własnych rodziców czyli poniesie porażkę.
Mało który licealista jest na tyle dojrzały i niezależny by sprzeciwić się
wymaganiom stawianym przez rodziców. Zabójcze nie jest tu samo stawianie wymagań
tylko fakt że trzeba dorównać do wymagań jakie wyznacza nam osoba trzecia

Zawyżone aspiracje rodziców

[klemens.strozynski]

ratyzbona napisała:

> Zabójcze nie jest tu samo stawianie wymagań tylko fakt że trzeba
dorównać do wymagań jakie wyznacza nam osoba trzecia

Masz rację, ratyzbono. Wiele zła narobiły zawyżone, nierealistyczne
aspiracje rodziców. Oczywiście, w młodszym wieku to rodzice
stawiają wymagania dzieciom, bo one nie sa jeszcze do tego
dojrzałe, w jakimś momencie jednak dzieci zaczynają same decydować
o stawianych sobie wymaganiach.

UWAGA: okres gimnazjum to bardzo ważny czas, kiedy dzieci
postanawiają sobie wywalczyć prawo stawiania wymagań, a rodzice nie
bardzo chcą się na to zgodzić. Pedagodzy zbyt mało się tym okresem
i tą walką interesują.

A na zawyżone aspiracje rodziców jest tylko jedna rada:
uświadamiać, jak to bardzo szkodzi.
Pozdrawiam

Szkola dostosowana do ucznia

[agatka_s]

Zgadzam sie z verdana. Zgadzam sie z pozycji mamy gimnazjalisty
ktory chodzi do gimnazjum o bardzo wysokim tzw "poziomie" do ktorego
obowiazywala w tym roku bardzo ostra selekcja.

Musze powiedziec ze taka klasa z dobranymi poziomem (w miare rownym)
uczniami-funkcjonuje fantastycznie-sprawnie i rzeczywiscie z taka
klasa osiaga sie duzo wiecej niz z klasa z rozkladem Gausa
mozliwosci edukacyjnych. Jest to pierwszy rok kiedy pozwolono na
100% selekcje, bez rejonizacji-ktora wylonila grupe tych
rzeczywiscie najlepszych. W zeszlych latach szkola ta prowadzila
tez nabor z rejonu (te dzieci mialo pierszenstwo) i mimo iz
tlumaczono rodzicom ze nie ma sensu posylac dzieci z gorszymi
wynikami bo zwyczajnie sobie nie dadza rady, rodzice troche na sile
te rejonowe dzieci "pchali" (ba niektorzy nawet przemeldowywujac) do
renemowanej szkoly.

Efekt jest taki ze po roku odpadlo ponad 50% uczniow i w tym roku do
tych klas trzeba bylo robic dodatkowy nabor, juz na zasadach
egzaminu.

Mysle ze rzeczywiscie czasem zbyt wygorowane aspiracje rodzicow moga
szkodzic. Ja jestem za legalnym dobieraniem dzieciom poziomu szkoly
do ich potencjalu-cos takiego jak w Niemczech (choc zdajsie ze
niemiecki system ma tez duzo wad, ale ja az go tak dokladnie nie
znam aby moc sie wypowiadac- sama idea, ze ze szkoly podstawowej
dostaje sie rekomendacje do jakiej szkoly pojsc sie dalej powinno mi
sie podoba)

[Gość: jaka4]

Ja usłyszałam ostatnio,że posyłając córkę do średniego liceum zamykam jej drogę
na studia bo nie będzie miała szans dostać się po takiej szkole.Nie będzie mogła
zdać rozszerzonej matury bo ją do niej nie przygotują.I jak jest naprawdę? Do
tej pory chodzi do jednej z najlepszych szkół i nie radzi sobie szczególnie
dobrze więc uważałam,że nie ma sensu naciskać na najlepsze liceum,czy jak
pójdzie do średniego lub gorszego to zamknie sobie drogę na przyszłość?

[Gość: agatka_s]

Nie sadze.

Uczniowie po srednich liceach tez dostaja sie na studia. Pewnie
teoretycznie po lepszej szkole (w sensie lepiej uczacej, z wyzszym
tzw "poziomem") jest dostac sie latwiej, ale !!! i tu zgadzam sie z
verdana-jesli szkola jest zbyt wysrubowana, i jesli dziecko
zwyczajnie nie daje sobie rady, to skutek bedzie odwrotny. Dziecko
nie bedzie sie uczyc, nie wykorzysta tego potencjalu ktory szkola
daje.

Jesli moje dziecko uczyc sie bedzie (bo mu sie zmieni) srednio za 2
lata, ja nie bede naciskac na super wymagajace liceum, bo to
zwyczajnie nie ma sensu. Dzis uczy sie fantastycznie, wiec
teoretycznie moze siegac po sam szczyt (z wyjatkiem Staszica, ktory
dla nas jest zbyt duzym szczytem !!!). Tak bylo pol roku temu gdy
moje dziecko "zalapywalo" sie na to dobre gimnazjum-ja widzac poziom
dzieci ktore sie dostaly, troche sie przestraszylam i probowalam
dziecko przekonac ze inna szkola gdzie sklad jest ciut
bardziej "demokratyczny" moze byc lepsza. No coz dzieciak sie
uparl, i poki co jest zadowolony (mial racje zreszta, bo moje obawy
nie spelnily sie !!!).

[kkokos]

dzień dobry,
kolejne forum, na którym zdaje się będą dyskutować te same matki, co zawsze :)


> sama idea, ze ze szkoly podstawowej
> dostaje sie rekomendacje do jakiej szkoly pojsc sie dalej powinno mi
> sie podoba)


nie, nie i jeszcze raz nie. nie chcę, by o przyszłości mojego dziecka decydowały
sfrustrowane paniusie lub wredne bźdździągwy - bo i takie niestety były w - w
sumie fajnym - gronie pedagogicznym w podstawówce mojego dziecka. bardzo mi to
przypomina socjalistyczny system czeski "nasza szkoła dostała w tym roku
dwanaście miejsc w pobliskim liceum, o dwa mniej niż przed rokiem. reszta
absolwentów będzie się uczyć w szkole zawodowej przy fabryce w naszym mieście".
to, co proponujesz, to udupianie uczniów, którzy rozwijają się w swoim tempie,
rozkwitając w gimnazjum lub dopiero w liceum. twojemu dziecku, z superocenami,
taka rekomendacja od pań w podstawówce do niczego nie byłaby potrzebna - no
chyba że potrzebujesz jeszcze jednego potwierdzenia na piśmie, że masz fajne
dziecko :) kujony dostawałyby wyłącznie dobre rekomendacje (a nie każdy kujon,
co widać np. w klasie mojego syna stawiającej uczniom spore wymagania, co nie
znaczy, że poziom jest jakoś dramatycznie śrubowany, no więc nie każdy kujon
postawiony przed nowymi wyzwaniami w nowym środowisku daje sobie radę). a
takiemu dziecku jak moje - dość zdolnemu, ale leniwemu i zbuntowanemu -
rekomendacje od pań z podstawówki zamknęłyby szansę na rozwój. tymczasem mój
syn, w przeciętnej rejonowej podstawówce uczący się przeciętnie, w gimnazjum w
klasie o podwyższonych wymaganiach ma stopnie podobne do tych podstawówkowych, a
z niektórych przedmiotów trochę lepsze. co uważam za bardzo dobre rokowanie na
przyszłość.

więc domagając się rekomendacji z podstawówki trochę urządzasz świat innym, a
skutki ciebie i tak nie dotyczą :)

[verdana]

Oboje moich dzieci skonczyłoby w zawodowkach. Bo , jak stwierdzili
psychologowie, nie nadają się do systemu szkolnego, ktory promuje
bycie dobrym we wszystkim, a nie wybitnym w czymś, szczegolnie jeśli
to coś akurat nie jest w programie szkolnym.
A tak syn przygotowuje doktorat, córka kończy drugi kierunek, odzyli
w bardzo średnich lieceach i dobrych studiach. To nie znaczy, ze
dziecko dobre w podstawowce i gimnazjum nie bedzie dobre na
studiach, ale niczego to nie gwarantuje.
Ostatnio spotkałam się z dyrektorka szkoły w ktorej uczylam. Gdy
uczyłysmy, obie biadalysmy nad wynikami naszych synów w szkole. Z
gory patrzały na nas dwie wicesyrektorki z dziećmi doskonałymi, z
czerwonymi paskami.
Minęło 8 lat. Syn dyrektorki ma trzy fakultety, moj - jak wyżej.
Dzieci wicedyrektorek nie skonczyly studiów. Dlaczego? Nie wiem -
syn jednej z nich był naprawde bardzo zdolny. Może przetrenowanie?
Zbyt duży nacisk domu?

[agatka_s]

kkokos napisała:
>
>
> > sama idea, ze ze szkoly podstawowej
> > dostaje sie rekomendacje do jakiej szkoly pojsc sie dalej
powinno mi
> > sie podoba)
>
>
>
> więc domagając się rekomendacji z podstawówki trochę urządzasz
świat innym, a
> skutki ciebie i tak nie dotyczą :)


Oj czytanie ze zrozumieniem sie klania !!!

Po pierwsze. Gdzie ja sie czegos domagam ? Napisalam ze podoba mi
sie. Tak podoba mi sie, i widze duzo plusow z takich rekomendacji.

Po drugie, uzylam slowa "rekomendacja". Rekomendacja nie jest
wyrokiem, jest sugestia. W Niemczech minusem (tak jak czytalam w
relacji innych mam) jest wlasnie to ze tam wydaje sie "wyrok" od
ktorego brakl mozliwosci odwolania. Ja chcialabym aby szkola wydala
rekomendacje, ifo dla ucznia i dla rodzica.

Teraz de facto to tez sie odbywa, tyle ze w zawaolowany i "nie
wprost" sposob. Po szkole zdaje sie sprawdzian, z ktorego wynik
jestr taka rekomendacja jesli chce sie pojsc do publicznej acz
nierejonowej szkoly. Jesli szkola jest oblegana to jesli nie
dostanie sie iles punktow nie ma sie szans (ktos kiedys pisal (a
moze ja to slyszalam w realu ?) o okropnej pani Dyrektor z Batorego,
ktora na spotkaniu informacyjnym dla kandydatow mowila wprost jesli
panstwa dziecko nie ma sredniej takiej a takiej, i tylu a tylu
punktow ze sprawdzianu to prosze nie tracic czasu na zdawanie, bo i
tak sie nie dostanie"-moze to budzic oburzenie, ale taka jest
prawda).

Ja mam tylko pozytywne doswiadczenia ze szkolami, z nauczycielami.
Mam WIELKIE zaufanie do nauczycieli mojego syna. Dlatego ja
osobiscie chcialabym aby ktos kto wiecej czasu "edukacyjnego" spedza
z moim dzieckiem, pomogl mi doradzajac czy powinien pojsc do
najbardziej ambitnej czy moze srednio ambitnej szkoly, wlasnie po to
aby mi pomoc poskromnic moje ewentualne "zbyt wysokie aspiracje"
rodzicielskie, albo odwrotnie dac pozytywny sygnal ze w moim dziecku
jest duzy potencjal. Mysle wlasnie o takiej rekomendacji nie
koniecznie bedacej wynikiem samych ocen, bo jak ktos powiedzial nie
zawsze oceny sa de facto odzwierciedleniem rzeczywistych
predyspozycji czy mozliwosci.

Dla mnie osobiscie taka rekomendacja bylaby cenna.

Chcialabym tez aby poziomy nauczania mogly byc jawnie rozne. Aby
powstawaly szkoly dla zdolnych i pracowitych dzieci, i aby te szkoly
mogly o tym mowic jawnie bez koniecznosci ukrywania sie np pod
plaszczykiem dwujezycznosci, matury miedzynarodowej i takich
innych "hasel", ktore de facto zastepuja jawne "przyjmujemy zdolnych
i ambitnych, i uczymy ich na najwyzszym poziomie".

Rekomendacja nauczyciela - niegłupia rzecz

[klemens.strozynski]

agatka_s napisała:

> Dla mnie osobiscie taka rekomendacja bylaby cenna.
>
W świetle badań nad tzw. prognostycznością egzaminów zewnętrznych
stwierdzono, że opinia nauczycieli nauczających dziecko równie
dobrze pozwala przewidywać jego przyszłe sukcesy edukacyjne (czyli
pomaga wybrać szkole), jak wynik egzaminu zewnętrznego.

Tak więc rekomendacje nauczycieli (czyli rodzaj niezobowiązujących
porad) mogłyby być cenne. Zresztą wielu rodziców pyta nauczycieli i
owe rekomendacje w istocie funkcjonują.

Problem w tym, że gdyby takie rekomendacje uczynić oficjalnymi,
byłyby w wielu wypadkach rozumiane jako obligujące, poza tym nie
byłyby wydawane w sposób w pełni uczciwy, bezinteresowny.
Przynajmniej w wielu wypadkach jest takie niebezpieczeństwo.

[verdana]

Zgadzam się.
Jednak już przed wojną były badania dotyczace odroczenia wieku
szkolnego dzieci. Okazało się, ze lekarze i pedagodzy wielokrotnie
częściej odraczali obowiazek szkolny dzieciom ubogim i zaniedbanym.
Po przebadaniu okazało się, ze IQ wielu tych dzieci było całkowice
prawidłowe.
Niestety, nauczyciel tez człowiek. Prawdopodobnie - i to nie ze złej
woli - da lepszą opinię i lepsze prognozy dla dziecka zadbanego,
kulturalnego, nauczonego mniej-wiecej programu, niz dziecku
inteligentnem, krnąbrnemu, ktorego rodzice nie bardzo się nim
interesują - a ktore moze być bardzo zdolne i duzo lepiej rokować.
pamieta Pan badania, gdzie nauczycielom z gory powiedziano
(niezgodnie z prawdą), ktore dzieci maja wysokie IQ, a ktore
niiskie? I że te z rzekomo wysokim zaczęły osiągac znacznie lepsze
wyniki?
Tego się boję. Rada - doskonale, cokolwiek oficjalnego - nie,
zdecydowanie nie.

[klemens.strozynski]

verdana napisała:

> pamieta Pan badania, gdzie nauczycielom z gory powiedziano
(niezgodnie z prawdą), ktore dzieci maja wysokie IQ, a ktore
niskie? I że te z rzekomo wysokim zaczęły osiągac znacznie lepsze
> wyniki?

Tak, oczywiście, badania pod kryptonimem "późno zakwitających
uczniów" prowadziła para psychologów: Rosenthal i Jacobson.
Potwierdził się tzw. efekt oczekiwań - warto poczytać w
podręcznikach psychologii.
Pozdrawiam

Verdana

[algaria]

Masz rację w 100%. mój syn zdolny leń mimo średniej co rocznej powyżej 4,7 Idzie
do liceum: po 1. blisko domu by nie wstawać o 6 - choć słyszałm i taka opinię że
i tak skoro muszą dojeżdżać (w naszej miejscowości nie ma liceum) to niech
dojeżdżają do Warszawy - 14 km. Ja uważam że wyspany uczeń to dobry uczeń 2. by
mieć czas na życie towarzyskie, kolegów i swoja pasję a nie tylko dom szkoła dom
szkoła biblioteka dom. 3. A po za tym chce iść do takiego liceum w którym sobie
da radę bez stresu i sięgnięcia po narkotyki.
Prosze podać mi definicje "dobrego liceum"
przecież jak mój syn będzie chciał się uczyć to w średnim liceum będzie to robił
ale jak nie będzie chciał to i mu Oxword nie pomoże. Z każdego liceum ludzie
dostaja sie na studia - jeśli chcą i jeśli będą sie uczyć
Znam dużo ludzi którzy chodzą lub chodzili do tzw "dobrych" liceów i wiem na
jakiej zasadzie np. zdawalność matury jest w nich 100%. jakim koszmarem jest
choroba i nie mozność po niej nadrobienia materaiału itp ale to jest temat na
inny wątek

[Gość: tukata]

powstaje pytanie: lepiej być średnim, marnym w dobrej czy bardzo
dobrej szkole czy bardzo dobrym w słabej szkole. Zakładając, że
dziecko jest zdolne ale leniwe, to mamy szansę na to, że w dobrej
szkole jednak weźnie się do nauki, właśnie dlatego, żeby nie mieć
dyskomfortu z powodu opinii słabeusza. Jeżeli takie dziecko trafi do
bardzo przeciętnej szkoły, to czyż nie marnuje swoich możliwości.
Łatwość osiągania dobrych stopni w gruncie rzeczy ogranicza jego
rozwój. Bo przy niewielkim nakładzie lub żadnym mam efekt w postaci
stopni a nie wiedzy. Samo czytanie książek nie wystarczy.

[verdana]

Zalezy od dziecka. Sa dwa co najmniej gatunki dzieci. Jedne
najlepiej motywuje się słabymi ocenami, pilnowaniem i rywalizacją. I
wtedy masz rację.
jest tez druga grupa, ktorej istnienia nie uwzględnia ani szkoła,
ani rodzice (sama skopałam psychicznie jedno takie, to wiem). To
dzieci, ktore motywuja osiągniecia. Dostaną zły stopień, odstaja od
klasy "w dół" - nie rywalizuja, przestaja sie uczyć - i tak nie
warto... Ale kazda piatka, kazde bycie lepszym daje im motywację do
dalszego uczenia się, do rywalizacji z sobą samym. Dla takich dzieci
szkoła średnia jest idealna, pozwala poczuć się pewnie, rozwinąć
możliwosci.
Jak mawiał Juliusz Cezar "Lepiej być pierwszym w wiosce, niż drugim
w imperium".
No i zareczam, ze czytanie książek absolutnie wystarczy, aby zdobyć
wiedzę...

[Gość: tukata]

jest też "Lepiej z mądrym zgubić niż z głupim znaleźć". Pewnie masz
rację, że wszystko zależy od wrażliwości dziecka, ale jeżeli
wychodzimy z założenia, że dobre oceny, osiągnięcia motywują do
pracy, dają kopa energetycznego, to zadziała to również w dobrej
szkole. W słabej szkole, może się okazać, że potencjał zdolnego
dziecka nie jest w pełni wykorzystany. Że niewielkim wysiłkiem mozna
osiągnąć sukces w postaci dobrych stopni. A poza tym słabe
gimnazjum, to najczęściej(nie reguła) potem słabe liceum, a potem
słabe studia. No i nie zgodzę się, że samo czytanie książek
wystarczy by mieć wiedzę. Czytanie rozwija, poszerza horyzonty, daje
wiedzę, ale nie jest wystarczającym instrumentem do jej posiadania.

[verdana]

W dobrej szkole nie zadzaiała, bo wiele dobrych liceów (sama takie
skończyłam) zaczyna edukowanie swoich ucznió od wdeptania ich w
ziemie i pokazania "w tej szkole juz nie jesteś taki dobry).
Uczniowie piatkowi i szósktowi spadaja do trójek, a slabsi - slabsi
mają na semestr po pare zagrozeń.
Zdolne dzieci tez bywaja zdolne różnie. Są takie, ktore nic nie
robia, jak się od nich nie wymaga, sa takie, ktore nareszcie z ulga
oddaja się rozwijaniu zainteresowań, zamiast uczyć się 50 dat z
okresu napoleonskiego.
Czyli nie ma dobrego wyboru dla kazdego dziecka. To sprawa
indywidualna. Trzeba tez pamiętac, ze i dobra szkoła potrafi zabic
potencjał dziecka, jesli wymaga równego poziomu ze wszystkiego, a w
słabej czasem bywaja doskonali nauczyciele, którzy potrafią wyłowic
talent.
Wg. ostatnich badań zapamiętywanych jest 8% szkolnej wiedzy.
Niezaleznie od poziomu szkoly - o jakiej więc w ogóle wiedzy mu
mowimy?

Masowa szkoła, niestety

[klemens.strozynski]

Gość portalu: tukata napisał(a):

> Łatwość osiągania dobrych stopni w gruncie rzeczy ogranicza jego
rozwój.

Takie są, niestety, uroki szkoły masowej, w której indywidualne
podejście do ucznia jest rzadkością, a jeżeli już występuje, to
dotyczy raczej uczniów nie radzących sobie z nauką, a nie tych
zdolniejszych.

dzieci sa rozne i my tez

[liloom]

Chetnie podczytuje te dyskusje, bo mimo, ze nie mieszkam w Polsce - realia sa
podobne i tez mam dylemat - dobra szkola, wysokie wymagania, gorsze stopnie czy
slabsza szkola i lepsze stopnie.
Wybralam to pierwsze, z roznych wzgledow, ale generalnie uwazam, ze im wyzej
poprzeczka tym wiecej sie osiagnie.
Oczywiscie sa rozne dzieci, tych super pracowitych jest znikomy procent, wiele
zalezy od nauczycieli - a tu niestety pozostaje wiele do zyczenia (tu na naszym
przykladzie moglabym pisac ksiazki). Coraz czesciej wydaje mi sie, ze "dobra
szkola" to wysokie wymagania, ktore nie zawsze ida w parze z poziomem nauki i
stad stresy naszych dzieci. Jak wiec zmotywowac? Verdana napisala tego cala
liste. Prawda jest taka, ze wielu z nas zaspokaja swoje wlasne ambicje i
chcialoby, zeby dziecko osiagnelo jak najwiecej.
Niestety czy stety takze w moim wlasnym przypadku. A czy lepiej dzialaja
nagrody, kary czy dodatkowe kursy chyba kazdy najlepiej w przypadku swojego
dziecka wie. Zreszta jednego dnia dziala jedno a drugiego co innego, tez z
roznych przyczyn (chociazby okres dojrzewania). Wiec trudno chyba dac
jednoznaczny przepis i instrukcje obslugi;)

[Gość: tukata]

myślę, ze nie ma jednoznacznej odpowiedzi i dlatego mamy dylematy.
Tak jak dla mnie oczywisty był wybór renomowanego gimnazjum dla
dziecka, tak już wybór liceum jest znakiem zapytania. Pewnie w
przypadku dzieci, które mają naukowe zapędy to jest proste,
natomiast w przypadku mojego dziecka, które uczy się bardzo dobrze,
ale powtarza że nie lubi się uczyć i robi to tylko dla mojego
świętego spokoju już takie proste nie jest. Nie chciałabym, żeby nie
miała na nic innego czasu jak tylko nauka i miała wieczne pretensje
do mnie o wybór szkoły, w której trzeba na okrągło zasuwać. A z
drugiej strony sama kończyłam znakomite liceum i nie pamiętam, żebym
spędzała czas tylko na nauce. Tyle, że ja nie musiałam mieć samych
piątek i było to jednak dawno, dawno temu...

Ważne, że myślimy nad szkołą

[klemens.strozynski]

Gość portalu: tukata napisał(a):

> myślę, ze nie ma jednoznacznej odpowiedzi i dlatego mamy
dylematy.
>

Najgorsze byłoby, gdybyśmy przyjęli, że dla przeciętnego ucznia
najlepsza jest przeciętna szkoła. W edukacji (w przeciwieństwie do
tego, co mówia inzynierowie) rzadko najprostsze rozwiązania są
najlepsze.

[ratyzbona]

Cóż nie mogę się do końca zgodzić z tą opinią. Moim zdaniem zbyt kombinujący
rodzice często szkodzą swoim dzieciom. Jak na przykład ze szkołami podstawowymi
- zamiast posłać do najbliższej z której dziecko będzie mogło wracać wcześniej
czy też będzie miało mieszkających niedaleko znajomych posyłają do szkoły
teoretycznie lepszej - ale za to dziecko traci mnóstwo czasu na dojazdy.
Podobnie z gimnazjami - wszyscy szukają dobrych gimnazjów i jako zawsze tak jest
że nie jest to ta szkoła która jest najbliżej. Tymczasem mam wrażenie że czasem
nic nie zaszkodzi machnąć ręką i posłać do szkoły ani bardzo dobrej ani bardzo
złej tylko np. bliskiej. Kiedy ja byłam w gimnazjum o mojej szkole chodziły
legendy jaki ma wysoki poziom a o innym gimnazjum w okolicy jakie to jest złe po
rozpatrzeniu wyników egzaminu okazało się że różnicy w sumie nie było. Więc może
właśnie to kombinowanie jest tutaj największym problemem

Bilans czasu

[klemens.strozynski]

To, o czym pisze ratyzbona, to bilans czasu ucznia – istotnie, zbyt
mało uwagi przywiązujemy do tego składnika wyboru szkoły dla
dziecka. A jest to składnik BARDZO WYMIERNY, w przeciwieństwie do
trochę rozmytych wskaźników w rodzaju „wysoki poziom nauczania”…