przestroga i nadzieja

[Gość: milczacy]

Wielkie uczyniliście pustki w domu naszym.
Niespodziewanym i tragicznym odejściem Waszym.
Dużo nas a jakby, mało nas było.
Dlaczego tak wielu znów nam ubyło ?

Zapamiętajmy tą tragedię – Świata Narodzie,
byśmy mądrzy byli przed, a nie po szkodzie.

I nawet gdy niebo zmęczy się swym błękitem,
nigdy nie gaśmy - płomienia nadziei.