Musialam pozegnac Kwietniowki 2006...

[mymcia]

Czesc Dziewczyny!
Dzis dowiedzialam sie ze mojemu Malenstwu nie bije serduszko...Moj Aniolek
kochany... Lzy mi sie leja bez kontroli...
CO mnie teraz czeka? Porod, lyzeczkowanie- jak to wszystko wyglada?
Pomozcie prosze...

[wordshop]

mymciu - straszne mi przykro, że musiałaś trafić na to forum.
ja również odpadłam z kwietniówek - poroniłam samoczynnie w 5tc. skoro Twojej
kruszynce nie bije serduszko, to prawdopodobnie będziesz miała wywołane lekami
poronienie, po czym łyżeczkowanie. to jest zabieg w narkozie i nic nie boli
(przynajmniej mnie nie bolało), tylko potem krwawisz przez kilka dni.
jeśli masz jakieś pytania lub tylko chcesz pogadać lub popłakać - pisz, a my
postaramy się Ci pomóc albo chociaż wysłuchać.
pozdrawiam ciepło.

[begonia4]

Nie wiem, czy to jakś zbieg okoliczności ale ja też odpadałam z kwietniówek.
Jeszcze jestem w ciąży - w 8tc, ale w poniedziałek lekarz stwierdził, ze
serduszko nie bije.. Założyłam wątek o takiej nazwie na tym forum. Dzisiaj ide
na potwierdzenie diagnozy, ale lekarz nie robi mi nadziei, więc z pewnością
niedługo czeka mnie zabieg.
Nie odpuscimy jednak starań o dzidzię, poczekamy jednak trochę - gdzieś tak do
stycznia. Jestem pewna, że się powiedzie. Tobie też tego życzę. Z całego serca.
Trzymaj się.

[89mika]

jestem z tobą, też straciłam 3 tyg. temu dziecko, tez lekarz mi powiedział że
maleństwo nie żyje i tez miało urodzić się w kwietniu, wiem jak ci jest
potwornie źle, ja dzień po dowiedzeniu się o tej tragedii miałam zabieg, myślę
że teraz będziesz musiała też mieć zabieg łyżeczkowania, słuchaj dobrze wiem co
czujesz, trzymaj sie, mi trochę ulgi przyniosło to forum , dzieki niemu nie
byłam w tym wszystkim sama, jest mnóstwo dziewczyn które to samo przeżywają,
jest nas naprawde duzo i wspieramy sie nawzajem, pisz jakbys chciała do mnie

[toja48]

Wiem że w tej sytuacji nie można powiedzieć nic co mogło by Cię pocieszyć. Chcę
jednak byś wiedzała jedno: nie jesteś sama, ja byłam marcuweczką 2006 niestety
teraz zaglądam tutaj. To co Ciebie czeka- zabieg, oraz przyzwyczajanie się do
myśli ze już nie jesteś w ciąży. Dla mnie to jest najgorsze.
Trzymaj się.

[aga9960]

Wiem co przeżywasz, bo niedawno spotkało mnie to samo. Mój Aniołek miał urodzić
się 8 marca. Jestem z Tobą, trzymaj się!

[kasiczek23]

Ja też miałam być kwietnióweczką.Dziś miałam USG i lekarz stwierdził pusty
pęcherzyk ciążowy przez 11tyg. żyłam w przeświadczeniu, że noszę w sobie
dzieciątko, a jego w ogóle nie było...Jakoś się trzymam.Na wizytę u gina czekam
do poniedziałku.Boję się tego zabiegu...

Ale musimy być silne.

[karina66]

Ja też odpadłam z kwietniówek ale tych 2005.Co prawda ciąże donosiłam ale
Oliwka umarła jeszcze przed porodem.

Trzymaj się dzielnie a niedługo zawitasz na forum dla starających się tak jak
ja.

Buziaki Karina

Oliwka(40tc) ur.-zm.20.04.2005
Aniołek(5tc) 03.07.2005

[mymcia]

Dziewczyny, dziekuje Wam bardzo za wsparcie. Dzis wrocilam po zabiegu i ...
jestem zdolowana tym ze mnie nikt nie rozumie. Teraz dopiero czytam Wasze
odpowiedzi i poczulam sie lepiej, bo wiem ze tylkko Wy mnie potraficie
zrozumiec...
Najbardziej mnie denerowalo w ciagu ostatnich dni kiedy ktos kto albo w ogole
nie ma dzieci,albo ma wszsytstkie i zdrowe, zaczyna mowic ze ma znajoma ktroa
to poronila itd...
TO mnie doprowadza do szalu, co mnie to obchodzi, co one wiedza na temat mojego
cierpienia naprawde, czy nie lepiej sie wtedy w ogole nie odzywac?
Ale przy Was jakos mi razniej, czuje sie troche jak w rodzinie...
Nie wiem sama co czuje, faktem jest ze nie moge sie przyzywczaic do tego ze nie
jestem w ciazy, na sama mysl chce mi sie wyc....
i jeszcze ten dzien- na dzien przed 2. urodzinami Marysi. WIecie nawet prezentu
biednemu dziecku nie kupilam, choc obiecuje ze zrobie jej jakies male
przyjatko, jest takim kochanym skarbulkiem. Choc ciezko mi bylo jak dzis
powiedziala, patrzac na moj brzuch- nasz dzidzia mala...
Wiem ze nie powinnam przy niej plakac, ale jak moglam sie powstrzymac?
Wierze ze moj Anioleczek bedzie juz zawsze szczesliwy moze bedzie bawic sie
razem z Waszymi, nie sa smutne prawda?
Ale tak z nim tesknie juz, juz czekalam, pokochalam...
Urzadzalam pokoik dla dwojki moich dzieci, bo przeciez tak mialo byc.
Lekarze powiedzieli ze ta ciaza nie wplywa absolutnie na podwyszzenie ryzyka w
kolejnej ciazy, ale jak mam w to tak beztrosko wierzyc...
KIedy bylam w ciazy z Marysia tez nie bylo latwo- lezalam 3 ostatnie miesiace w
lozku, ale donosilam sliczna zdrowa dziewczynke. Wtedy myslalam ze mi ciezko...
Co ja moglam wtedy wiedziec, co mnie jeszcze czeka?
Wiem ze moge po przyn. 3 miesiacach znowu sie starac, ale na pewno znacie ten
strach jaki we mnie sie rodzi na sama mysl o nastepnej ciazy?
Jak trudno uwierzyc ze wszystko bedzie tym razem w porzadku, przeciez nikt mi
tego nie zagwarantuje...
Co do samego zabiegu to wszystko bylo w porzadku, przebieglo to tak:
na noc przed zabiegiem dostalam do domu tabletke diazepamu zebym mogla troche
pospac. Pozniej rano juz w szpitalu, dostalam jakies pigulki na rozszerzenie
szyjki (troszke bolalo jak przed @), dali mi tez Dormicum- odpadlam na ponad 2
godziny... Potem sie przebudzilam zawieziono mnie na sale, caly czas przykryta,
otulona kocami, nic "na wierzchu" to bylo dla mnie istotne, takie godne...
Potem podano mi dozylnie jeszcze na uspokojenie- anestezjolog zapytal czy chce,
wiec poprosilam. A potem przewiezli na sale, podlaczyli elektrody i ...
obudzilam sie w lozku na sali, po wszystkim.
Jesli moge powiedziec ze cos mi sie podobalo w tym wszystkim,to to ze bardzo tu
w Niemczech szanuja godnosc i intymnosc kobiety (mialam przykra okazje
przechodzenia zabiegu zakladania szwu na szyjke w pierwszej ciazy, w Gdansku).
NIe porownuje fachowosci- bo to sie zawsze roznie moze trafic ale o kulture,
poszanowanie kobiecego ciala , intymnosci... Tu ogromna roznica...
Tego mi w Pl brakowalo...
Ale co mi po tym wszystkim, czy to takie wazne w obliczu tego co sie stalo?
Po zabiegu dostalam silnego krwawienia z szyjki, ale na szczescie wystarczyla
tamponada(to bylo najmniej "przyjemne") i obeszlo sie bez szwu...
Tak a teraz siedze przed kompem, i pisze tu do Was musze sie z kims podzielic
kto mnie zrozumie...
Dziekuje Wam bardzo, moze dzieki Wam wroci mi nadzieja na poczecie zdrowego
braciszka lub siostrzyczki dla Marysi...
Bo na razie z moja psyche, chyba sporo gorzej niz z moim cialem fizycznym...
pozdrawiam Was cieplutko

[wordshop]

mymciu!

Twoja wypowiedź doprowadziła mnie do płaczu i do refleksji. ne wiem, czy Tobie
to pomoże, ale chciałabym się nią podzielić (może mi pomoże?)

mam podobne odczucia: osamotnienie w swoim nieszczęściu. nie wiem, jak Twój
partner to przeżywa, ale mój woli myśleć, że to był tylko płód, a nie dziecko
(!), pewnie żeby oszczędzić sobie bólu. starał się mnie wspierać, ale ja chyba
bardziej potrzebuję zrozumienia, solidarności w pamięci o naszym dziecku i
wypłakania niż poklepania po plecach.

mnie również złoszczą te teksty typu "mam znajomą, co poroniła". i co z tego, że
masz? co to wnosi? jak ma mi pomóc? albo sztandarowe "pocieszenia" typu "dobrze,
że to się tak wcześnie stało", "będziesz jeszcze miała dzieci", "na pewno byłoby
chore". nie ma w tym krzty zrozumienia ani współczucia dla tej biednej
kruszynki, która nie dostała szansy życia, poznania rodziców, przytulenia się do
mamy ci, co wiedzą z mojego otoczenia, udają, że nic się nie stało i pewnie
chcą, żebym o tym zapomniała. a ja właśnie chcę pamiętać, chcę co roku na święto
zmarłych zapalić świeczkę za mojego aniołeczka, chcę traktować tę moją dziecinkę
jak cZłowieka, który za szybko umarł, a nie jak niedorozwinięty płód. jedyne
zdjęcie z USG przechowuję razem z testem ciążowym jako pamiątki po moim drugim
dziecku, a kolejne dzieciątko (oby!) będzie moim trzecim, a nie drugim. nie mam
zamiaru pomijać tej kruszynki tylko dlatego, że nie zdążyła się urodzić. tak
bardzo chciałabym wiedzieć, że się jeszcze spotkamy. wielkim pocieszeniem (chyba
jedynym tak naprawdę) jest teraz dla mnie moja córeczka, tak jak dla Ciebie
Marysia. przytul ją mocno ode mnie i popłacz sobie, kiedy tylko potrzebujesz.
lubię myśleć, że ten nasz płacz to hołd dla naszych dziecinek i że nasze łzy i
myśli zamieniają się w drodze do nieba w ciepłą kołderkę, która otula nasze
kruszynki czekające spotkanie z nami.

czas leczy rany i na pewno wkrótce będziesz w stanie normalnie egzystować (ja
już potrafię), ale już nic nie będzie takie samo, będzie trochę smutniejsze.
masz rację, że kolejna ciąża to będzie lęk. ale musimy myśleć pozytywnie, że już
nigdy nie spotka nas taka tragedia. robię teraz różne badania, żeby się jak
najlepiej przygotować na kolejną ciążę, żeby jak najmniej ryzykować, bo teraz
już wiem, że i ja mogę poronić (a jeszcze niedawno to był tak odległy problem!).
szczęściem w nieszczęściu jest to, że w szpitalu zostałaś tak delikatnie
potraktowana i nie będziesz miała dodatkowych przykrych wspomnień jak niektóre
mamy, których historię tu czytałam.

pozdrawiam Cię serdecznie i przytulam.

[mymcia]

Wordshop,piszesz dokladnie to samo co czuje, jakbym sama to pisala czy chciala
napisac...
Dopiero dzis to moge przeczytac, bo przez te prawie 2 tygodnie nie mialam
dostepu do netu co mnie dobijalo, bo to przeciez w Was mam najwieksze oparcie,
Wy jestescie dla mnie najwieksza podpora , bo tylko Wy mozecie mnie zrozumiec...
Dlatego dziekuje Wam kochane zaluje tylko bardzo ze to nasze tragedie tak nas
zblizyly...
Moze ta przeprowadzka, zmiana miejsca ulatwi mi jakos ta egzystencje, bo
wszystkko faktycznie jest dla mnie duzo smutniejsze...
Patrze na wszystko innymi oczami i drazni mnie teraz jak widze jakimi ludzie
drobiazgami sie martwia i przejmuja...
Co do mojego meza to czuje sei tez troche rozczarowana, mam nadzieje ze on
sobie teraz zyje dalej jakby sie nic nie stalo, a na moje prosby o wsparcie
pocieszenie odpowiada ze jeszcze bedziemy mieli duzo zdrowych dzieci... To
wszystko...
A co z naszym Anioleczkiem?
pozdrawiam
Ania

[wordshop]

mymciu, cieszę się, że się odezwałaś, szukałam, jakiegoś znaku od Ciebie.
szukam teraz sposobu, żeby przytulnie umieścić mojego aniołka w moim życiu w
taki sposób, żeby myśl o nim nie tylko bolała, ale i w jakiś sposób koiła.
myślę, że może nasze dzieciaczki po urodzeniu cierpiałyby i dlatego od razu
powędrowały do nieba. właściwie tylko tak jestem w stanie sobie wytłumaczyć to,
że już ich z nami nie ma.
co do mężów, to prawdopodobnie trafiłyśmy na podobny typ. to faceci, którzy
odpychają od siebie nieszczęścia, nie chcą o nich myśleć ani mówić. taka jest
ich metoda. próbuję to uszanować, ale domagam się też uszanowania mojej potrzeby
płaczu, smutku. żałuję tylko, że nie będziemy mogli rozmawiać o naszym
dzieciaczku, bo tylko ja potrzebuję takiej rozmowy, a mój mąż wprost przeciwnie.
nie wiem, jak to się dalej potoczy, ale ja będę pielęgnować wspomnienia i
wyobrażenia o moim drugim maleństwie.
prawda, że to forum to wielkie wsparcie? ja wczoraj się tu wypłakałam i już mi
nieco lepiej. dostałam też kilka mądrych słów od innych dziewczyn. nie czuję się
już jak histeryczka (tak mniej więcej potraktował mnie mąż), tylko wiem, że to
noramlne, co czuję. ale to widać potrafi zrozumieć inna mama, która straciła
swoje dziecko. niestety.
jeśli będziesz chciała porozmiawiać o swoim maleństwie lub o czymkolwiek, to
pisz, na pewno zostaniesz wysłuchana. jeśli masz ochotę prozomawiać prywatnie -
to napisz na mój mail gazetowy.
przytulam ciepło,

[megunia]

płacz, płacz,płacz...
jak ja rozumiem twoje uczucia...
we wtorek w 13 tc ciazy dowiedzialam sie ze ciąża obumarła...
środa - zabieg i do domu.
nie potrafie sobie tego poukladac w glowie, zwłaszcza, ze mam podejrzenie, ze
powodem obumarcia byly podane mi przez lekarza ( zaufanego, do ktorego
chodzilam od lat i prowadzil moja pierwsza ciaze)nieodpowiednie globulki ...
sama nie wiem co mam zrobic z ta informacja... wolalabym myslec ze to byla wada
genetyczna...
tez mam wrazenie ze nikt mnie nie rozumie, mm chce zapomniec szybko i zyc
dalej. wszyscy, tak jak tobie powtarzaja, ze tak lepiej,ze moglo byc chore itp.
fizycznie czuje sie idealnie... psychicznie... hmmmm

przytulam mocno...

[ffrez-ja]

mymcia, strasznie mi przykro.
rozumiem doskonale co czujesz, ja miałam być styczniówką.
jestem ponad 3 m-ce po zabiegu i ciagle nie mogę się z tym pogodzic.
życie jest strasznie niesprawiedliwe, tylko tyle mogę powiedzieć.
pozostaje nam nadzieja,że jeszcze wszystko będzie ok.
pozdrawiam gorąco

[gangsta.eve]

Płacz, ile chcesz. Przelewaj mysli na papier, potem mozesz je spalić, ale
wyrzucaj z siebie emocje. Ja płakałam przy moich dzieciach- mówiłam im,
dlaczego- a one zrozumiały mnie najlepiej ze wszystkich (włączając w to męża).
Myśl cieplutko o swoim Dzieciątku i wiedz, ze ono to czuje. I pomyśl, że w
myślach można Je tulić do woli.

[karina66]

Ja też jestem z Tobą.Płacz dziewczyno kiedy tylko poczujesz taką potrzebę.Mów o
tym co się stało.o swoich odczuciach.Jeśli nie chcesz komuś osobiście to pisz
tutaj.Ja wiem jakie to ważne.Uświadomiła mi to pani psycholog do której zabrał
mnie mąż.Co do dat to też miałam pecha.Oliwka urodziła się w imieniny mojej
siostry a swojej chrzestnej.Chciałam dać siostrze chrześnicę w prezencie a
dałam łzy.Drugą ciąże poroniłam w 1 rocznicę ślubu.Zamiast kwiatów i kolacji
przy świecach był szpital,zabieg i rozpacz.W poniedziałek miną 3 miesiące a ja
mam wrażenie jakby to było w innym życiu.Ndal paamiętam o moich Aniołkach ale
zaczynam wszystko od nowa.Staramy się o dzidzię i nie boimy się już tak
bardzo.Wszystko dlatego,że świadomie przechodzimy żałobę,chodzimy do psychologa.
Nie będę Cię oszukiwać.Będzie Ci bardzo ciężko.Ale za to mogę objecać,że
któregoś dnia obudzisz się i zobaczysz,że świeci słońce,że życiem można się
cieszyć mimo tragedii.Ja na początku nie dopuszczałam do siebie nawet takich
myśli.Myślałam,że to byłaby zdrada wobec moich Aniołków.Bo jak ja mogę żyć
normalnie kiedy one odeszły.Takie myślenie się zmienia.Teraz pamiętam o
nich,kocham całym sercem ale zaczynam znów cieszyć się zyciem i drobiazgami.I
nie mam wyrzutów sumienia.Dla Ciebie też przyjdzie taki dzień.
Codziennie rozmawiam z Oliwką.Proszę ją o pomoc w trudnych sytuacjach i
dziękuję jej za to że była.Chociaż tak krótko ale była.Teraz jest w Niebie i
czuwa nad nami.Poroszę ją,żeby pomogła i Tobie.

Karina

Oliwka ur.-zm.20.04.2005
Aniołek 03.07.2005

[ally23]

ja pozegnalam marcowki 2006 juz w sierpniu
pierwsze dni po sa strasznie przygnebiajace, ale
wierz mi, po prawie dwoch miesiacach mysle juz
o nastepnych staraniach, mimo, ze zawsze bede pamietac
o moim Aniele

[as2008]

czesc dziewczyny
ja tez niestety dolaczylam do tego smutnego grona
wlasnie wrocilam ze szpitala
teraz bede "lizac rany"
szok nikt ego sie nie spodziewal
w szpitalu z dziewczynami zegnalysmy sie z dziewczynami
do zobaczenia po tamtej stronie / tzn. na polozniczym/
mam nadzieje ze tez sie spotlamy na innym forum niebawem

[aiz99]

Bardzo mi przykro. Trzymaj się i rzeczywiście do zabaczenia na innym forum.

[mymcia]

Mam nadzieje, choc boje sie strasznie kolejnej ciazy i nie wiem kiedy do tego
bede gotowa...

[yskyerka]

mymcia napisała:

> Mam nadzieje, choc boje sie strasznie kolejnej ciazy i nie wiem kiedy do tego
> bede gotowa...

Już niedługo, zapewniam cię. Ja też odpadłam z kwietniówek, chociaż trochę
wcześniej, więc dobrze wiem, co czujesz. Niestety, to już moje drugie
poronienie, więc teraz szukam przyczyny, a na razie wszystkie wyniki mam w
normie. I powiem ci, że właściwie już chętnie zaczęłabym następne starania,
chociaż zdaję sobie sprawę, że widok dwóch kreseczek powitam strachem zamiast
radości. I że ten strach będzie mi potem towarzyszyć do końca. Ale mimo
wszystko chcę znowu spróbować...
Trzymaj się! Nie jesteś sama...

co dalej?

[wordshop]

yskerka mnie natchnęła do pewnej propozycji.
jako że utworzył się nam tutaj niejako wspólny wątek niedoszłych kwietniówek, to
może potrzymamy się w nim razem, a potem (o ile nie będzie medycznych i
psychicznych przeciwwskazań) przejdziemy szturmem na Starania (a potem na
Rówieśników. mymciu - mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko wykorzystaniu
Twojego wątku w tym celu?
na początek mam pytania: czy byłyście już u gina po zabiegu i czego się
dowiedziałyście na tej wizycie? na kiedy macie zielone światełko do starań?
pozdrawiam,

jestem za :))

[as2008]

dzis bylam u gina
jakos tak optymistycznie sie nastroilam
maz wraca w styczniu
wtedy mamy przyjsc jesli dalej bedziemy sie starac
i wtedy skieruje nas na badania
no i mamy nie szalec na pocztaku tylko sie zabezpieczac

[yskyerka]

Też jestem za!
Ja u gina byłam już parę razy, bo beta mi strasznie wolno spadała i miesiąc
później znów miałam przez nią objawy ciążowe. Po kolejnej @ usg pokazało, że
jednak jest wszystko w porządku, beta spadła, teraz mam odczekać dwie @ i
zielone światło. Czyli pierwsze starania wypadną nam pewnie w czasie Świąt.

[klaudynka5]

Witam Was serdecznie. Ja też jestem niedoszłą kwietniówką. Poroniłam 23
września w 12tc. Było to już drugie moje poronienie.
Jeżeli chodzi o planowanie kolejnej ciąży to lekarz zalecił mi 3,4 cykle
przerwy i można znowu się starać.
Niepokoi mnie to, że nie zalecił nam żadnych badań. Mam zamiar zrobić kilka na
własną rękę ale tak naprawdę nie wiem jakie są najistotniejsze?
Napiszcie proszę jakie badania wy robicie?

[yskyerka]

A jaki miałaś wynik badania histopatologicznego? Bo od tego trzeba zacząć. No i
chyba powinnaś poszukać lekarza, który przejmie się twoimi problemami. Po
drugim poronieniu powinni jednak zlecić jakieś badania.

Ja robiłam różyczkę, cytomegalię, toxoplazmozę i przeciwciała
antykardiolipinowe.
Wybieram się jeszcze na posiew z szyjki. Mój lekarz wprawdzie mówi, że bakterie
nie mogły być przyczyną poronienia, ale ja stwierdziłam, że jeśli coś jest nie
tak, to wolę się wyleczyć teraz, kiedy i tak się nie możemy starać.

[89mika]

hej , tak czytam ten watek i z przerażeniem stwierdzam że sporo nas tych
niedoszłych kwietniówek, nachodza mnie jakies myśli czy cholera czegoś nie było
ostatnio w powietrzu że tak negatywnie wpłynęło na nasze ciąże, sama nie wiem

[wordshop]

cieszę się, że macie ochotę razem przejść ten trudny etap i - miejmy nadzieję -
zmierzać do szczęśliwego zakończenia
as2008 - a może warto wykorzystać ten czas przed powrotem M i porobić podstawowe
badania?
klaudynko - to rzeczywiście dziwne, że po dwóch poronieniach nie zlecono Ci
żadnych badań. a czy oba były na podobnym etapie? ja też uważam, że powinnaś
zmienić lekarza na takiego, który bardziej się przejmie problemem.
ja zrobiłam przedtem następujące badania: TSH, FT3, FT4 (bo choruję na
tarczycę), toksoplazmoza, cytomegalia, prolaktyna i progesteron. zrobiłabym też
różyczkę, ale już na nią chorowałam, i posiew w kierunku grzybów, ale nie
zdążyłam. jutro zbieram wszystkie papierki (w tym hist-pat) i idę z tym do
lekarza. wybrałam ginekologa-endokrynologa, bo taki będzie chyba bajlepszy w
mojej sytuacji. mam nadzieję, że okaże się dobrym fachowcem, bo rozpaczliwie
potrzebuję lekarza, do którego w końcu będę miała zaufanie.
pozdrawiam,

[yskyerka]

Na właśnie, zapomniałam o badaniach tarczycy. Ale ja - oprócz TSH, FT# i FT$ -
robiłam jeszcze przeciwciała tarczycowe i usg tarczycy. Moja endokrynolog
powiedziała, że po drugim poronieniu warto zbadać tarczycę dokładniej, żeby
wykluczyć tę przyczynę.

No i chodzę osobno do gina i do endo, bo gin-endo, u której byłam w przychodni,
to porażka.

[miracolo]

witam,
wprawdzie nie naleze do "kwietniowek" ale i mnie niestety spotkalo drugie
poronienie,
dzisiaj mijaja dokladnie dwa miesiace
podobno czas leczy rany, ale wcale to nie jest takie proste
to prawda, ze im wiecej czasu mija, tym jestem spokojniejsza ...
... i z nadzieja patrze w przyszlosc...
moj gin zalecil nam 1/2 roku, w tym czasie badania
ja mysle, ze w grudniu rozpczniemy starania, o ile w badaniach nie wyjdzie cos
niepokojacego
sama dokladnie nie wiem jakie to beda badania, mowil cos o hormonalnych i
genetycznych,
polecam ta strone www.poronienie.pl/lista_badan.html
powodzenia!
magda

[asica74]

wpisze sie i tutaj, moj termin tez byl kwietniowy...

co do propozycji, hm... ja sie nie czuje gotowa, jeszcze. Mam pusta glowe,
jezeli chodzi o decyzje, jak na razie wciaz jestem na etapie zaloby.

Sciskam was wszytskie

---
Witaj Aniołku!

[wordshop]

w tej chwili ja również nie jestem gotowa na kolejną ciążę. jeszcze nie
opłakałam mojego drugiego dziecka (wydaje mi się, że nigdy nie uda mi się z nim
pożegnać). teraz robie badania i szukam przyczyny poronienia. chcę zrobić
wszystko, żeby zminimalizować ryzyko powtórzenia się tej tragedii.
jeszcze nie wiem, kiedy lekarz pozwoli nam się starać. mam nadzieję, że do tego
czasu będę psychicznie gotowa.
jednak razem jest raźniej i nawet jeśli nie wszystkie będziemy dochodzić do
siebie synchronicznie, myślę, że warto się w tym wątku podzielić emocjami,
doświadczeniami, wątpliwościami...
pozdrawiam,

[yskyerka]

Ze mną było tak, że najpierw kilka razy wypłakałam się mężowi w koszulę, potem
trochę chodziłam jak struta, ale po jakimś czasie coś we mnie pękało i na
przekór wszystkiemu znów chciałam. Po pierwszej ciąży tak mnie napadło po dwóch
tygodniach, teraz po miesiącu. Rozsądek podpowiada, żeby poczekać i w tym
czasie jeszcze zrobić jakieś badania, lekarz daje zielone światło w grudniu,
żeby organizm odpoczął, więc na pewno poczekam, ale psychicznie chyba jestem
już gotowa. Bo ja po prostu chcę! Ot tak, z głupiego, babskiego uporu.

[wordshop]

a może to nie babski upór, ale kobieca intuicja?

[mymcia]

Witajcie kochane!
Wordshop ja oczywiscie nie mam nic przeciwko temu by moj watek stal sie takim
kacikiem dla wszystkich osieroconych przyszlych mam...
I rownie jak na pewno Wy wszystkie marze o tym by pokoonac ten potworny lek
przed kolejna ciaza, i ... znow szturmowac kolejno fora: Starania, W
oczekiwaniu, Rowiesnicy itd. itd.
Dlatego witam goraco nowo przybyle i co moge powiedziec: ze bardzo mi przykro
ze to tu sie wlasnie poznajemy i spotykamy...Ale my sie tu przynajmniej mozemy
zrozumiec, prawda???
Ja dzis bylam w koncu u swojego gina, tez mi zadnych badan dodatkowych nie
zrobil, tylko USG, stwierdzil ze wszystko jest w porzadku, wynik cytologii tez.
Powiedzial zebym caly czas teraz brala jeszcze te nasze witaminy ciazowe- bo
szlaenstwo hormonalne i obfite krwawienie po zabiegu, troche mnie spustoszyly-
zauwazylam ze wlosy mi zaczely wychodzic...
A zaczelam dopytywac sie jak to jest ze tym przeczekiwaniem min. 3 cykli-
powiedzial mi ze tak naprawde to lekarze tak przyjmuja tradycyjnie- jak sredni
czas zregenerowania naszych organizmow- u niektrorych kobiet trwa to nieco
dluzej u innych krocej- stad mowia min. 3 miechy...
Ja chyba poczekam jednak dluzej, bo cialo cialem, ale psyche mocno kuleje...

[pilotek5]

Witam Was serdecznie! Ja też jestem niedoszłą kwietniówką. Poroniłam 11
września (w 1 rocznicę ślubu) w 10tc. Byłam już u gina, nie zalecił mi żadnych
badań i stwierdził, że nic się ze mną nie dzieje, więc on uważa, że nie
musiałam wcale do niego przychodzić. Jeżeli chodzi o planowanie kolejnej ciąży
to zalecił mi 3 miesiące przerwy. A teraz szukam dobrego gina.
Myślę o Was cieplutko!

[89mika]

hej, ja byłam wczoraj u ginekologa żeby zbadać się po tym wszystkim, powiedział
że jest ok, też zalecił przeczekać 3 cykle ze staraniami ale w szczególności
radził żebym to ja podjęła decyzję kiedy tak naprawdę będę gotowa psychicznie
do następnej ciązy

[klaudynka5]

Dziękuję Wam bardzo za informacje o tym jakie robicie badania. Ja już
znalazałam nowego lekarza (specjalista od niepłodności i badań prenetalnych)
ale za nim do niego pójdę chcę mieć już zrobionych przynajmniej kilka z nich.
Jeżeli chodzi o moje poronienia to obydwa były w 12tc, więc przypuszczam, że
przyczyna może być taka sama. Tylko jaka?
Podobnie jak Wy z psychiką u mnie nie najlepiej, tak że zupełnie nie wiem kiedy
zdecyduję się na koleją ciążę. Strach przd kolejnym poronieniem jest
paraliżujący. Mimo to wiem, że napewno się zdecyduję i chcę się do tego jak
najlepiej przygotować.

byłam u gina

[wordshop]

Witajcie!
byłam wczoraj u ginki, to była moja pierwsza u niej wizyta. babeczka ma dyplomów
na pół ściany (w tym tytuł lekarza przyjaznego kobietom z Towjego Stylu), wywiad
zrobiła taki, żeby chyba wie teraz o mnie więcej niż mój M , ale ogólnie
uczucia mam mieszane.

co do przyczyny poronienia to stawia na zły rozwój dzidzi, bo była dwa razy za
mała jak na swój wiek, do tego te samoistne poronienie. jednak przyczyny samego
niedorozwoju nie znamy. mam hiperprolaktynemię czynnościową (czyli prolaktyna mi
skacze podczas stresu itp.) i jeśli temu towarzyszy za niski progesteron - to
może to się przyczyniło do poronienia. wyraźnie usłyszałam, że była to ciąża
skazana na niepowodzenie. doktorka zasugerowała, że może za szybko zaszłam w
ciąże (w zeszłym roku urodziłam córeczkę, a odstawiłam ją od piersi w lipcu).
ogólnie nadal znak zapytania.

teraz skupiamy się na przygotowaniu organizmu do kolejnej ciąży. zrobiła mi
cytologię i posiew na grzyby. jak będzie coś nie tak - ma dzwonić. okazało się,
że mam maleńką nadżerkę, na którą dostałam globulki. dostałam też norprolac na
zbicie prolaktyny. ponoć ma mi pomóc zajść w kolejną ciążę (za ok. 2 miesiące
możemy startować). tyle że ja nie mam (a przynajmniej dotąd nie miałam) problemu
z zajściem. nie udało mi się utrzymać ciąży, ale zaszłam już w drugim cyklu po
powrocie @ po karmieniu. no i się teraz zastanawiam, czy potrzebny mi ten lek?
doktorka jest ponoć super fachowcem od prolaktyny, ale i tak mam mętlik.

aha, żadnego usg - ponoć niepotrzebne, skoro miałam już normalną miesiączkę po
zabiegu. w listopadzie/grudniu mam zrobić poziom progesteronu, morfologię,
cukier i mocz i jeśli będzie ok - mogę zachodzić.

pozdrawiam,

[89mika]

mam pytanie do Ciebie , w jakich dniach cyklu badałaś prolaktynę i progesteron?
ja tez boję się tej hiperprolaktynemii czynnościowej i niskiego progesteronu,
mam przeczucie że to była przyczyna obumarcia ciąży, z tego co piszesz wynika
że masz dobrą ginekolog, mój lekarz zlecił mi zero badań poza tymi wymuszonymi
przeze mnie, żadnego też posiewu na grzybki i cytologii, ale niedługo idę do
jakiegoś speca od poronień i zobaczymy co poradzi

[wordshop]

progesteron trzeba badać między 21 i 23 dc. natomiast prolaktynę w dowolny
dzień, ale koniecznie na czczo (zero jedzienie i picia). jeśli obawiasz się, że
masz h. czynnościową, to zrób badanie prolaktyny w teście -> czyli kłują Cię
raz, łykasz tabletkę metoclopramidu (do kupienia w aptece za grosze albo dają
przy badaniu) i po godzinie znów pobierają krew. jeśli wynik po teście będzie
4-6 razy wyższy od podstawowego, jest ok. ja miałam 35 (!) razy wyższy i taka
reakcja świadczy właśnie o czynnościowej. aha, oczywiście sam wynik podstawowy
powinien być w normie.
a czy masz jakieś objawy, które mogłyby wskazywać na hiperprolaktynemię? ja
zauważyłam u siebie wyciek z piersi, a potem na forum (oczywioście
znalazłam, czego może być to objaw. gdyby nie forum, nie wiem, czy moja doktorka
zaproponowałaby mi to badanie.

ja się dziś ledwie snuję, bo te proszki na zbicie prolaktyny (swoją drogą
koszmarnie drogie. opakownaie 30 tabeletek kosztuje ponad 100 pln!) powodują
obniżenie ciśnienia. ja i tak mam niskie - wczoraj u lekarza miałam 100/60, więc
dziś ledwie się ruszam.

kiedy się wybierasz do swojego speca?

[89mika]

hej, to znaczy ja tak wnioskuje o hiperprolaktynemii czynnościowej ponieważ
pisałaś że na jej wzrost wpływa stres a ja mam problem ze stresem, nie umiem
nieraz sobie radzic z różnymi sytuacjami i to mnie tak zastanawia czy nie miałą
w czasie ciązy podwyższonej prolaktyny, ale zbadam ją niedługo jak będę już
miała normalny cykl, w tej chwili jeszcze czekam na pierwszą @ po zabiegu, do
tego nowego lekarza jadę w przyszłym tyg. i naprawde modlę się żeby mi pomógł
bo niepewność dlaczego ciąża obumarła dobija mnie, a tak jak pisałam wczesniej
do tej pory może miałam dobrego lekarza od prowadzenia ciąż bez większych
problemów ale teraz czuję że się nie sprawdza, nie szuka przyczyn i działa
troche na wyczucie tzn. proponuje co bedziemy robić w nastepnej ciązy
zapobiegawczo ale nie opiera tego na żadnych badaniach, w poprzedniej ciąży
brałam Duphaston i luteinę ale to nie pomogło , uważam że powinien był mi teraz
zlecić badania w kierunku prolaktyny i progesteronu, dlatego liczę ten następny
mi pomoże

[wordshop]

z tego, co mi wiadomo, to stres nie wywołuje hiperprl., tylko jeśli masz
hiperprlk., to wtedy reagujesz na stres skokiem prolaktyny. tak więc sam
stresujący tryb życia nie musi wpędzić w hiperplrk. na szczęście ale skoro
brałaś w ciąży Duphaston, to pewnie warto skontrolować progesteron oraz jego
"towarzyszkę" - prolaktynę. lepiej wiedzieć więcej niż mniej.
daj znać, co powie Ci drugi gin.
ja już zaczynam przyzwyczajać się do myśli, że nie poznam jednoznacznej
odpowiedzi na pytanie Dlaczego

[yskyerka]

wordshop napisała:
> tyle że ja nie mam (a przynajmniej dotąd nie miałam
> problemu z zajściem. nie udało mi się utrzymać ciąży,
> ale zaszłam już w drugim cyklu po powrocie @ po karmieniu.
> no i się teraz zastanawiam, czy potrzebny mi ten lek?

Z tego, co czytałam, tak. Bardzo wysoka prolaktyna uniemożliwia zajście w
ciążę. Wysoka - może być przyczyną poronień. Też w tym miesiącu mam zbadać
prolaktynę zwykłą i po obciążęniu MTC i progesteron. Mam je zrobić 7 dnia po
owulacji.

> aha, żadnego usg - ponoć niepotrzebne, skoro miałam już
> normalną miesiączkę po zabiegu.

Ja usg miałam robione, bo lekarz chciał sprawdzić, czy aby na pewno wszystko
się ładnie oczyściło. Z tym że ja nie miałam zabiegu, tylko czekałam, aż samo
wszystko zejdzie. Potem niby wszystko było w porządku, ale jeszcze długo
plamiłam. Dopiero po kolejnej @ plamienia ustały.

[wordshop]

no właśnie - pytałam ginkę o to, czy wysoka prolaktyna mogła być przyczyną
poronienia. powiedziała, że nie. ponoć wysoka prolaktyna może oznaczać niski
progesteron i to on może być przyczyną. jednak sama prolaktyna nie powoduje
poronienia. widać są różne opinie.

[yskyerka]

Czyli w sumie na jedno wychodzi, choć każdy lekarz ujmuje to inaczej. Wysoka
prolaktyna = niski progesteron = ryzyko poronienia.
Tak czy inaczej, warto ją zbadać.