Boję się..

[negritha]

Tak, boję się życia. Przeraża mnie przyszłość. Przeraża mnie że będzie
inaczej niż teraz. Przeraża mnie samodzielność, życie na własne konto, nawet
z partnerem, którego kocham. Nie chce pracować, nie mam ambicji. Kiedy moi
koledzy zaczynają rozmową gdzie chcieliby pracować, ja od razu zmieniam
temat. Boje się odpowiedzialności, wyzwań. Nie zapisuje się na żadne zajęcia,
nie chce w niczym uczestniczyć. Nie interesują mnie praktyki, zdobywanie
doświadczenia. Boję się jakichkolwiek wyzwań. Przed wszystkim uciekam. Nigdy
nie wkładam najmniejszego trudu w to żeby było lepiej niż jest. Wole
zadowolić że czymś gorszym.. Ech, nawet to co przed chwilą napisałam mnie
przeraża. Boje się życia w uzależnieniu od jedzenia. (A jeśli uda mi się
opanować ten nałóg)- życia w strachu, w wiecznym kontrolowaniu się żeby nie
przesadzić, żeby TO nie wróciło. Boję się takiego życia, ale chyba jeszcze
bardziej boje się śmierci, więc nie jestem w stanie uciec w niebyt.
A co najlepsze, jeszcze bardzo dobrze pamietam czasy kiedy byłam odważna,
entuzjastyczna, optymistyczna i ambitna... i ze wszystkim pogodzona, również
z sobą. Co się stało z tą osobą? Przecież z wiekiem powinno się dorośleć, a
ja chyba dziecinnieje..

[horlaa]

skoro pamiętasz siebie z dawnych czasów to napisz, jaka wtedy byłaś? co robiłaś? jakie były Twoje marzenia? co dodawało Ci energii? może są jakieś małe drzwiczki, gdzieś ukryte, do tej dawnej wersji Ciebie, które wystarczy lekko uchylić?
nie chodzi o to, żeby wracać do przeszłości, tylko żeby znaleźć jakiś sposób na teraźniejszość. na pewno jest jakiś dobry sposób.

[negritha]

Jaka byłam? No cóż, jeśli komuś chce się o tym czytać..;-) Byłam troche
idealistką. Wierzyłam w piękno i wszędzie je dostrzegałam. Byłam w stanie
rozpłakać się ze szczęścia na widok wzorów na zmrożonych szybach autobusu, tak
bardzo byłam szczęśliwa że są takie piękne rzeczy na świecie. Miewałam również
huśtawki nastrojów, bo tak samo mocno zachwycały mnie jedne rzeczy, jak raniły
inne. TO była taka troche ukryta część mojej natury, bo wszyscy widzieli we
mnie wiecznie pogodną, uśmiechniętą optymistkę. Optymistką byłam w takim
znaczeniu, że kiedy sytuacja obracała się na moją niekorzyść zaraz znajdywałam
w niej jakieś pozytywne pocieszające strony. Jednocześnie miałam i
mam "analityczny umysł" (bo "ścisły" jakoś za bardzo kojarzy się mi
z "ograniczony" ;-) )więc zachowywałam się dość rozsądnie i odpowiedzialnie.
Miałam też hopla na punkcie honoru, siły woli itp Fascynowałam się
średniowieczem, rycerzami :-), fantasy, mangą, rysowaniem i przede wszystkim
mroczną muzyką: metalem gotyckim, heavy metalem, i inna niemetalową mroczno-
średniowieczną muzą. Ubierałam się na czarno, malowałam mocno oczy, na
imprezach piłam piwo w dużych ilościach, wmawiając wszystkim że mam mocna głowę
(chciałam uchodzić za "równą babkę") ;-)
W domu byłam wyciszona, typ samotnicy.. szczerze mowiąc wierzyłam w siebie, że
moge wiele osiągnąć. Jakie były moje marzenia? Zycie pełne przygód ale z
poczuciem sensu, moje główne marzenie to było: nie żyć tak jak żyją moi
rodzice. Chcialam odnależć radość życia w prostych czynnościach niegoniąc za
karierą czy czymkolwiek. Tak, teraz widzę że to nie była taka ambicja o jakiej
myślałam. Było we mnie jednak troche pokory i w zasadzie dopiero próby
odchudzania (udane) czyli moment w którym zainteresowałam się swoim wyglądem
dały mi falszywe przekonanie że mogę osiągnąć niemal wszystko. Jedzenie było
dla mnie tylko sposobem uprzyjemnienia chwili (chwili podkreslam!). Przymus
jedzenia uważałabym za coś "niskiego", nie lubiłam dziewczyn typu słodka
idiotka często odchudzających się. Rozmowy o ciuchach, chlopakach, odchudzaniu
w ogole mnie nie interesowały. Gdyby ktoś powiedział mi wtedy jaki problem będe
dziś miała chyba bym nie uwierzyła... To smutne ale z chwilą gdy zaczęłam
cześciej myśleć o jedzeniu (odchudzanie=najlepszy sposób na obsesje..)
zapomniałam o wszystkim sprawiało mi przyjemność... Nie pamiętam jak to było
możliwe że np kiedyś słuchałam muzyki, czytałam lub rysowałam i nie myślałam o
jedzeniu.. Jak to było że wolałam skończyć czytać fascynującą książke a obiad
zjęść PÓŹNIEJ....albo jak mogłam np zapomnieć że jestem głodna?
A tak było....:-(
Ech plakac mi sie chce jak to czytam... ale nie umiem...od 5 tygodni nie umiem
sie rozplakac. Zaczynam płakać, raz zaszlocham i nic, przestaje bo czuje
pustkę. CHyba spłycenie emocjonalne..
Nie wiem jak mogłyby wyglądać te drzwi do mojej lepszej wersji...gdzie ich
szukać? w zainteresowaniach już próbowałam. Przypominałam sobie o wszystkich
moich zainteresowaniach, ale nic mnie już nie pociąga. Niestety jedzenie jest
na pierwszym miejscu..
Gratuluje jeśli ktoś dobrnął do końca... ;-)

[annaa3]

przeklejam swój post który kiedyś do ciebie napisałam :
"hmm, jak rozumiem czekasz na moment kiedy naprawdę będziesz strasznie
cierpiąca, albo na moment kiedy zrozumiesz że każdy ma prawo do pomocy, i
powiem ci coś jeszcze, nie nawidze takiego myślenia : ech boli mnie kolano ,
ale to nic, co tam, przejdzie, a potem się okazuje że gdyby poszło się z nim
kiedy tylko bolało, unikło by się poważnej operacji. Jeśli chcesz czekać, nie
wiem na co to ok.Po za tym myślałam że jesteś z małego miasteczka skoro tak
mówisz o lekarzach, ale sprawdziłam jesteś z Warszawy Skarbie:-)) TOWARZYSTWO
POMOCY MŁODZIERZY 6355467, to jest na Andersa, czeka się około 3-4 miesięcy, ja
się doczekałam :-)) miałam w piątek pierwszą wizyte. Po pierwsze nie
zawiedziesz sie bo tam pracują profesjonaliści :-)), wiem bo już tam się kiedyś
leczyłam, ale było dla mnie w tedy za wcześnie ( i dwa razy uciekłam , dopiero
po innej terapii, zrozumiałam że chce z tego wyjść, a nie tylko zaleczyć obajwy
na jakiś czas) :-)). Po drugie, akurat ten czas, możesz poświęcić na
pogłębienie swoich problemów, tak aby nie mieć wyrzutów ,i pujść tam :-)),
jeśli się boisz służe ramieniem, doprowadzę :D. Najlepiej dzwonić tam co 2
tygodnie, zobaczą że ci zależy szybciej przyjmną, wiem sposób sprawdzony :-)).
A , i co jeszcze, aha, osobiście uważam, że u ciebie jest co raz gorzej, znam
te objawy z autopsji, a więc nie będzie lepiej , a gorzej. Zadzwoń tam, na
wszelkie rozterki będziesz miała czas, kiedy będziesz oczekiwać na miejsce.
Dodatkowy plus, nikt się nie dowie że chodzisz na terapie, to tylko godzina z
życia, w tygodniu :-)), i jest za darmo :-))"
może teraz się skusisz na terapie.
pozdrawiam

[horlaa]

no własnie. ja też z całego serca polecałabym terapię. tylko to może ci pomóc. wyraźnie widać, że, negritha, szukasz pomocy, inaczej nie zaglądałabyś tutaj i nie pisała takich postów. a skoro szukasz pomocy, to my nie jesteśmy w stanie Tobie pomóc tak, jak zrobi to terapeuta. naprawdę.
skuś się,
warto - przetestowałam i cały czas testuję. i widzę, jak działa.

[negritha]

Dziękuje Ci Anno, zwłaszcza za tą propozycję doprowadzenia. :-)
Znalazłam na stronie tego towarzystwa adres emailowy i myślę czy by w mailu nie
opisać problemu i czy mam jakieś szanse na pomoc. Niestety problem jest troche
we mnie, bo tak cięzko mi uznać tą moją obsesje jedzenia za coś co można
leczyć.. Cały czas myśle że sama powinnam się z tym uporać. Nie lubie prosić o
pomoc. Taki charakter. Jak mam np problem z zadaniem do zrobienia to
niezmiernie rzadko prosze kogoś o pomoc.. I to mi troche przeszkadza.. Poniewaz
jednak nie widze innego wyjscia z tego bagna (mysli samobojcze, chec
zachorowania, unikanie znajomych, rodziny) i nie wiem co jeszcze moglabym
zrobic, bede musiala sie przelamac.. Mam jednak opory przed dzwonieniem, bo
obawiam sie za sama zbagatelizuje problem i w efekcie przeprosze za glupi
telefon..:-|

[horlaa]

wybierz taki środek kpomunikacji jaki Ci pasuje - ja tez boje sie dzwonic - wlasnie moja psycholożka ze mna nad tym pracuje :)
nie martw sie wszystkim, po prostu to zrob :) najwazniejsze zeby sie zglosic i byc szczerym, totalnie szczerym, oni sa na to przygotowani :)

trzymam kciuki

[annaa3]

radziłabym zadzwonić,na odpowiedz od nich mailem czeka się długo, ale jeśli tak
wolisz to ok, ja też na początku tak do nich napisałam,ale i tak musiałam
zadzwonić :-) nie żaluje :-)
pozdrawiam
ps. z doprowadzeniem nii ma problemu :-))