NAJGORSZE MENU

[horlaa]

dobra metoda na koniec tego wszystkiego i zmianę podejścia, jest być może
obrzydzanie :)

moje menu z jednego dnia (niedziela) wyglądało tak:

śniadanie: 2 buły z serem, salami, pomidorami itp. kawa z mlekiem

potem:
lód magnum
paka chipsów (duża)
paluszki
czekolada jogurtowa milka
paczka flipsów paprykowych
kawa z mlekiem + herbatniki
litr coca coli

a potem już mnie brzuch rozbolał.
ale zdaje się, że kolację jeszcze zjadłam.

boże, nienormalne.

;)

[takhisis]

Moje dzisiejsze menu:
owsianka (tona)
czereśnie (0,2 kg)
2 kawy z mlekiem
pomidor
papryka
pół paczki pieczywa ryżowego
szklanka muesli

A potem mała sesja w łazience, rytualne ważenie (55 kg).
Do końca dnia jeszcze trochę zostało...

[horlaa]

yhm, to ty nie jesteś chora na kompulsywne jedzenie! chyba, że właśnie z niego
próbujesz wychodzić.
nasza choroba polega na czymś nieco innym...
:)

[takhisis]

Z całą pewnością cierpię na zaburzenia odżywiania, nieważne jak nazywa się moja
choroba. Kiedy zaczynałam liceum ważyłam 57 kg, kiedy je kończyłam 75 kg, bo
jedzenie było moim lekarstwem na samotność, stres, nudę. Mniej więcej dwa razy
w tygodniu opróżniałam dokładnie całą lodówkę (nie myślałam nawet o wywoływaniu
wymiotów), potem przez parę dni się pilnowałam i znowu to samo. Więc myślę, że
Was rozumiem doskonale.
Teraz mam 22 lata, od kwietnia się odchudzam, doszłam do wagi 55kg (167 cm) i
od miesiąca nie chudnę. Wciąż czuję się gruba i tak samo nieszczęśliwa jak
przedtem. Stare nawyki mi wracają, z niewielką różnicą--opycham się prawie
wyłącznie niskokalorycznym żarciem (prawie--cholerna owsianka,nie potrafię się
jej wyrzec), stopniowo tracę nad sobą kontrolę. A ponieważ boję się jak diabli,
że te 20 kg (a może i więcej) wróci, prowokuję wymioty. Tym sposobem prawie
ciągle jestem głodna, bo jak zjem więcej niż 300 kcal za jednym posiedzeniem,
wymiotuję. Ale rodzinne posiłki "szlachetnie" odstępuję psu, albo wyrzucam,
przed rodzicami udaję, że jem normalnie. Oprócz warzyw, owoców, płatków, mleka,
pieczywa chrupkiego nie jem nic, myśl o zjedzeniu kanapki albo ciastka mnie
przeraża. Nie wiem do której choroby jest mi najbliżej, wiem jedno--mój
stosunek do jedzenie znacznie odbiega od normy, ale to co czuję rozumieją tylko
osoby, które same przez to przechodzą; próbowałam rozmawiać z rodzicami, ale
oni twierdzą, że to tylko moje fanaberie. Dlatego szukam u Was pomocy,
wsparcia, rady, nawet jeśli nie jestem jedną z Was.
Powinnam jeszcze wspomnieć, że moją silną wolę znacznie wspomaga fluoksetyna
(Prozac, max. dawka), stosowana również w leczeniu bulimii.

[midm]

Nie wiem skad masz ten prozac, ale jesli od lekarza psychiatry to powiedz mu o
swoich problemach z jedzeniem.

[takhisis]

żeby uściślić--bioxetin,czasem seronil; napisałam prozac, bo tą nazwę każdy
kojarzy :-)
Wczoraj byłam na comiesięcznej kontroli u mojego psychiatry, zastanawiałam się
czy mu powiedzieć, ale zrezygnowałam. Bo niby jak on mi może pomóc? Nie wymagam
odkarmiania, więc hospitalizacja nie wchodzi w grę. Znowu jakieś prochy? A może
stały nadzór przejętych rodziców?
Wydaje mi się, że przede wszystkim to ja muszę sobie pomóc, popracować nad
postrzeganiem siebie, nikt tego za mnie nie rozwiąże.
Przeszłam depresję, zaburzenia lękowe też już prawie mam za sobą (pomimo tego,
że na początek psychoterapii dopiero czekam, zakwalifikowałam się, ale chwilowo
nie ma wolnych miejsc). Może jak zacznę regularne wizyty u psychologa to wtedy
moje kłopoty z jedzeniem wyjdą niejako "przy okazji".
pozdrawiam
t

[midm]

Może jak zacznę regularne wizyty u psychologa to wtedy
> moje kłopoty z jedzeniem wyjdą niejako "przy okazji".
Jesli planujesz takie wkrotce to moze poczekac, ale pamietaj zeby o tym
powiedziec.

[psychoinspiracje]

Witaj,

takhisis napisała:
> Może jak zacznę regularne wizyty u psychologa to wtedy
> moje kłopoty z jedzeniem wyjdą niejako "przy okazji".
> pozdrawiam
> t

A czym klopoty z jedzeniem sa tak naprawde dla Ciebie?
Tyllko dla Ciebie?
Chcesz o tym porozmawiac, napisz prywatnie lub na tym forum.

Pozdrawiam,
Elzbieta Kolakowska
psycholog
psychoinspiracje.w.interia.pl

[hekate6]

wiesz,mam identyczny problem.....I też brałam bioxetin,tyle że on nic nie
pomógl....:((((

[takhisis]

Dobrze, że jesteś. Mogłabyś napisać o sobie coś więcej?
Pozdrawiam cieplutko :-))))
t

[psychoinspiracje]

Witam Cie,

hekate6 napisała:

> wiesz,mam identyczny problem.....I też brałam bioxetin,tyle że on nic nie
> pomógl....:((((

Twoj problem z jedzniem jest problemem do rozwiazania przez Ciebie a nie przez
lekarstwa.

Pozdrawiam,
Elzbieta Kolakowska
psycholog
psycholog.w.interia.pl

[psychoinspiracje]

Witaj,

takhisis napisała:

> Z całą pewnością cierpię na zaburzenia odżywiania, nieważne jak nazywa się
moja choroba......./ciach/... bo jedzenie było moim lekarstwem na samotność,
stres, nudę.

Jedzenia jest nadal Twoim lekarstwem na samotnosc, stres i nude.
Jesli chcesz porozmawiac napisz prywatnie lub na tym forum.

Pozdrawiam,
Elzbieta Kolakowska
psycholog
psychoinspiracje.w.interia.pl

[psychoinspiracje]

Witaj ponownie,

takhisis napisała:

> Moje dzisiejsze menu:
> owsianka (tona)
> czereśnie (0,2 kg)
> 2 kawy z mlekiem
> pomidor
> papryka
> pół paczki pieczywa ryżowego
> szklanka muesli
>
> A potem mała sesja w łazience, rytualne ważenie (55 kg).
> Do końca dnia jeszcze trochę zostało...


A co jeszcze zdarzylo sie w Twom zyciu w tym dniu?

Pozdrawiam,
Elzbieta Kolakowska
psycholog
psychoinspiracje.w.interia.pl

[psychoinspiracje]

Wiraj horlaa,


horlaa napisała:

> dobra metoda na koniec tego wszystkiego i zmianę podejścia, jest być może
> obrzydzanie :)
>
> moje menu z jednego dnia (niedziela) wyglądało tak:
>
> śniadanie: 2 buły z serem, salami, pomidorami itp. kawa z mlekiem
>
> potem:
> lód magnum
> paka chipsów (duża)
> paluszki
> czekolada jogurtowa milka
> paczka flipsów paprykowych
> kawa z mlekiem + herbatniki
> litr coca coli
>
> a potem już mnie brzuch rozbolał.
> ale zdaje się, że kolację jeszcze zjadłam.
>
> boże, nienormalne.
>
> ;)

Odchudzanie sie nie powinno polegac na nie jedzeniu i glodzeniu sie.
Chodzi o to by jesc to co mozna, to co jest wartosciowe i co najwazniejsze - by
pracowac by samo zycie, bylo dobre i szczesliwe.
Dobrze sie mowi?
A co masz z tego ze myslisz, iz to czym i jak sie najadlas to nienormalne?
W czym Ci to pomaga?
Bledy nie sa zle - daja okazje do wyciagania wnioskow i oracowywania strategii
zmian.
Przeciez dobrze wiesz czym zastapic lody, chipsy i cos tam jeszcze.
Chcesz sobie udowodnic ze jestes beznadzieja?


Pozdrawiam,
Elzbieta Kolakowska
psycholog
psychoinspiracje.w.interia.pl