jagus2
13.11.04, 19:30
Witam!
Może kogoś to zainteresuje i chce poczytać o początkach Słowian. Ciekawostką
jest fakt, że tekst pochodzi z książki „Zarys Historyi Polski i krajów
ruskich” prof.dr. Anatola Lewickiego. Książka ukazała się w 1910r. Jeśli
będzie kogoś to interesowało to mogę przepisać jeszcze inne fragmenty (np.
religia, życie społeczne, oświata i urządzenie społeczne), a jak nie to sam
sobie poczytam .
Miłej lektury
Początki Słowian
„Pochodzenie, siedziby, ludy. Słowianie, do których należą Polacy i Rusini,
nie byli znani w starożytności, a kraj ich nazywano wówczas Scytyą lub
Sarmacyą. Dopiero z końcem V. stulecia wymieniają dziejopisowie Słowian
pomiędzy ludami północnowschodniej Europy, które się wyzwoliły z pod
panowania Hunów. Odtąd Słowianie nie znikają już z dziejów: jest to przeto
pierwsze ich wystąpienie na widowni dziejowej.
Słowianie należą do wielkiej t. zw. aryjskiej czyli indoeuropejskiej rodziny
ludów. Przybyli do Europy z Azyi przez „Bramę Narodów” najpóźniej z pomiędzy
ludów aryjskich; a że przybyli w czasach przedhistorycznych, słusznie za
tubylców (autochtonów) uważać ich należy.
Słowianie mieszkali pierwotnie na rozległych obszarach niziny Sarmackiej
między Bałtykiem i jeziorem Ilmeńskim a morzem Czarnem i Karpatami, między
działem Dniepru i Donu a działem Wisły i Odry. Między nimi zaś żyły, i to
jako panujące, różne ludy obcego pochodzenia. W dobie powszechnej wędrówki
ludy te obce opuściły te ziemie, udając się na południe i zachód. Wtedy też i
Słowanie , zajmując zazwyczaj opuszczone przez tamtych siedziby, posunęli
się ku zachodowi i południowi: aż po Elbę, Salę, Las Czeski, Inn i Alpy, po
morze Egejskie i Adryatyckie.
Obcy zwali Słowian Winidami lub Wendami, oni zaś sami nazywali siebie
Słowianami, t. j. tymi, którzy się umieli zrozumiale wysłowić, gdy przeciwnie
cudzoziemców przezywali Niemymi czyli Niemcami.
Słowianie dzielili się na liczne pokolenia i ludy. Między Elbą i Salą a Wisłą
mieszkali Słowianie północnozachodni, mianowicie: na wyspach o Bałytckiego
Rujanie; międz Elbą a Odrą Obotyci i na wschód od nich Lutycy; nad środkową
Ilbą Serbowie; między Odrą a Wisłą na pobrzeżu Bałtyckiem Pomorzanie; w
dolinie Warty i Gopła Polanie; nad Wisła środkową Mazowszanie; nad górną
Wisła aż po za San Wiślanie; nad górną Odrą Ślęzanie.
Inne ważniejsze ludy słowiańskie, nie wiele zresztą różne od tamtych, były
następujące: między Bugiem a Styrem Dulebowie; na wschód od nich Drewlanie;
nad Dniestrem i Prutem Tywercy i Ulicze. Wschodniopółnocne strony zajmowali,
około jeziora Ilmeńskeigo Słoweni (Nowogrodzcy), najdalej ku północy
posunięty lud słowianski; nad źródłeami Dniepru i Dźwiny Krywiczanie; nad
środkowym Dnieprem Polanie; między Dnieprem a Desną Radymicze i Wietycze,
najdalej ku wschodowie mieszkające ludy słowiańskie. W dzisiejszych Czechach
mieszkali Czesi; nad Morawą Morawianie; na stokach zachodnich Kapat Słowacy.
W Ausrtyi, Styryi, Karyntyi, Krainie i Istryi usadowili się Słoweńcy; w
dzisiejszej Dalmacyi, Kroacyi i Serbii osiedli Kroaci i Serbowie.
Słowianie sąsiadowali od zachodu z Niemcami; od północnego wschodu z
pokrewnymi ludami Prusaków, Litwinów itd.; od wschodu z rozmaitymi ludami
ursalskofińskiego pochodzenia, z których najważniejsze: między Dnieprem a
Wałgą Chazarzy; za Wołgą Pieczengowie i Połowcy czyli Kumani. Nad środkowy
Dunaj i Cisę wcisnęli się klinem pomiędzy Słowian Awarowie czyli Olbrzymi,
których miejsce zajęli późnij Madiarzy zyli Węgrzy; Słowian w Mezyi pobili
uralskofińscy Bułgarowie, narzucili im swoje imię, ale z czasem sami się
zesłowiańszczyli. W dacyi dawni zromanizowani mieszkańcy zlali się z
przybyłymi tu Słowianami w naród Rumunów czyli Wołochów. Nad Narwią, na
późnejszem Podlasiu, utrzymały się resztki dawnych Sarmatów: Jadźwingowie.”
Pozdrawiam
