wyrzuty sumienia

[kalina33]

NO i co ja mam robić z tą moją mamą? Problem podobny do wielu innych. Tak w
skrócie to przez 3 lata po ślubie mieszkalismy z moimi rodzicami ( my na
górze). Czasem bylo tragicznie, troche głośniej i juz mama stukała w
kaloryfer, dziecko wieczorem płakało to sie darła z korytarza ze chce miec
spokoj, poza tym moj ojciec pije, czasem wstyd znajomych do domu zaprosić. Z
drugiej strony mama bardzo pomagala przy dziecku, zawsze moglismy na nią
liczyć. Od pół roku mieszkamy osobno. Mama przyprawia mnie o takie wyrzuty
sumienia ze hej. Opowiada wszystkim ze ją opuściłam, ze nie ma w nikim
podpory, ze zostala sama w wielkim domu, ze ja okradna, mąż alkoholik itd.
Staram sie ja odwiedzac 2,3 razy w tygodniu. wydzwania do mnie codziennie,
słyszę ten smutek w głosie i żal, opowiada ze jest sama, nie ma kto jej
napalic, siedzi w zimnym domu, ojciec jakies długi narobił, no i kiedy
przyjade. Mój mąż mówi ze to chora sytuacja i ze tysiace ludzi na swiecie
zyje samych. Ale to moja matka i zal mi jej. Co robic, kobitki doradzcie bo
zwariuje. Czego bym nie robiła gdzie nie jechala to mysle o tej biednej mamie
ktora siedzi sama. Czy jestem nienormalna?

[kasiuncia25]

To normalne że martwisz sie o mame i sie nią przejmujesz ale również normalne
jest to ż dzieci w pewnym wieku zakładają rodziny i wyprowadzają sie z domu i
Twoja mama musi to zrozumieć i zaakceptować.
Tu pewnie chodzi o to że nie jesteś już jej małą dziewczynką i trudno jest jej
sie z tym pogodzić. Nie powinnaś mieć wyrzutów sumienia bo przecież jej pomaasz
wmiare swoich możliwości. Poza tym ona ma swoje problemy co jeszcze pogarsza
jej samopoczucie. Może jeśli czuje sie samotna to kup jej pieska albo kotka
(jestem poważna i nie nabijam sie), czasami to pomaga.
Nie zadręczaj sie, myśle że postępujesz właściwie, masz prawo do własnego życia
a mamie pomagasz i często ją odwiedzasz.
Pozdrawiam

To przecież normalne, że dzieci odchodzą tworząc..

[xapur]

nową rodzinę. Nawet jest coś o tym w Nowym Testamencie. Moim zdaniem taka
sytuacja jest najlepsza. Sam marzę o tylko własnym lokum.

[kalina33]

Pewnie macie dużo racji. Ale juz nawet raz usłyszałam ze to jest moja zapłata
za to wszystko dobro co mi przez całe zycie dawała. Można sie załamać. Pewnie
to okrutne co napisze ale chociaz kocham matke to czasem nie chce mi sie tam
jechac wiedząc jakie czekaja na mnie pretensje i żale. Macie też tak?

[anula36]

pewnie ze tak. jak sie ma toksycznego rodzica to sie milosc miesza z
nienawiscia.
W sferze fizycznej sprawa jest jasna - mieszkac osobno to podstawa. W sferze
psychicznej to warto czasem pogadac z jakims fachowcem ( psychologiem) mozemy
ci tu duzo rzeczy napisac,zebys sie nei przejmowala ale w takiej sytuacji
potrzebujesz po prostu stalego wsparcia psychicznego,zeby byc asertywna i nei
dac sie zmanipulowac. A twoja matka z tego co piszesz ma w tym duzo wprawy.
Zreszta co sie dziwic lata zycia z alkoholikiem ja tego nauczyly.
Duzo by o tym pisac... jedenym sklowem-problem tak naprawde tkwi w glowach i
tam go trzeba rozwiazywac.

[an_ni]

nizel szantaz emocjonalny

[aleksandrynka]

NIE, NIE JESTEŚ NIENORMALNA, tylko przez całe zycie pielęgnowałaś w sobie
nieuzasadnione poczucie winy podsycane umiejętnie do tej pory przez Twoją
matkę - terrorystkę. Ona oczekuje, ze będziesz zyc dla niej, zyć jej zyciem, a
to najgorsze, (no, prawie), co może mama zafundować swojemu dziecku. Pragnę
przypomnieć Ci, dla ostudzenia emocji i poczucia winy własnie, że ta pani jest
dorosła. Co więcej, jak każdy dorosły człowiek dokonuje w zyciu pewnych
wyborów, i - UWAGA: bierze za nie odpowiedzialność! Co by więc nie mówić to jej
sprawa, że ma tak, jak ma, niestety. Ona ma wbrew pozorom mnóstwo możliwości,
może na przykład opuścić męża, skoro tak z nim cierpi. No ale sprawy
zależności alkoholik - partner to inna bajka. W każdym razie, co chcę
przekazać - zadbaj o siebie i nie dawaj sobie wmawiać, że jestes niewdzięczna,
ze powinnaś matce poświęcać maksimum czasu, że ją opuściłaś (sic! - a jak
inaczej???). Masz swoją rodzinę i ona jest dla Ciebie najważniejsza, to jej
powinnaś poświęcać swój czas i energię, a nie tracić ją na użeranie się z
wiecznie niezadowoloną matką - frustratką. Z tego co piszesz i tak mnóstwo dla
niej robisz, jak na mój gust za dużo. Ogranicz swoja obecność w jej życiu (a
raczej jej obecność w Twoim zyciu) bo sie "spalisz", nie dasz rady, tym
bardziej, że Wasze relacje nie są radosne i najprzyjemniejsze. Znasz ją i może
juz do Ciebie dociera, że co byś nie robiła, to i tak zawsze za mało. Jak dla
mnie więc nie warto się bardziej starać... A że mama siedzi sama to jej wybór,
powtarzam to raz jeszcze. Niech to do Ciebie dotrze, nie rób sobie wyrzutów. Na
świecie żyje mnóstwo ludzi, można wyjść do nich, pogadać, razem się pomodlić
czy uszyć kołdrę, nie wiem, w każdym razie na pewno nie wolno jej wpędzać cię
dalej w poczucie winy, osaczać i wymagać wyłączności. Tak na marginesie -
przecież sama chciała mieć spokój? Widocznie ludzie jej przeszkadzaja, a Ty
jesteś po prostu najbardziej dostępnym, darmowym "chłopcem do bicia", i ciężko
jej, że nie ma komu truć i zawracać głowy.
Twoja mama to toksyczna osoba i zdrowiej dla Ciebie, żebyś nie przebywała z nia
tak długo, nawet w myślach. Nie jestes niczemu winna!

Jeszcze coś opowiem:
Moja babcia to właśnie toksyczna osoba, choć sytuacja trochę inna. Kiedy byłam
mała robiła łaskę, że ze mną w awaryjnych sytuacjach posiedziała (w innych
rodzice nawet jej nie prosili znając jej nastawienie). Kiedys na przykład tata
się spóźnił z pracy, mama musiała wyjechac. Kiedy wrócił zastał ją (babcię) w
drzwiach ubraną, ja zakupana płakałam w łóżku, a ona miała pretensje, że już
późno a ona musi mężowi podac obiad. Teraz ta kobieta opowiada, że mnie
wychowywała...
Dziadek umarł kilkanaście lat temu i nagle kobieta została sama. Początkowo
rodzice pomagali jej, przez jakiś czas mieszkała nawet z nami, ale w końcu
musiała zacząć żyć samodzielnie (też były histerie - własna córka mnie nie
chce! No ale ile tak można? 2 dzieci, rodzice plus ona na 47 metrach, a jej
niemałe mieszkanie puste). Odwiedzaliśmy się nawzajem, ale te wizyty stawały
się co raz bardziej męczące - starsza kobieta gadała niesamowite głupoty, od
których uszy puchły, (mówiła tez głośno, co baaardzo meczące), w jej
opowieściach ludzie są źli, źli, źli, pazerni, podstępni. Książek nie czyta,
siedzi w domu i się nudzi. Koleżanek nie zaprasza, bo jej kawę wypijają i
ciastka wyżerają. Nie ważne, że może sobie z nimi pogadać, że ma kasy na tonę
ciastek, po prostu nie zaprasza tych chciwych bab bo one chcą ją tylko objeść.
Moja mama po każdej wizycie bardzi cierpiała, bo z jednej strony żal jej było
tej kobiety, samotnej i pogubionej, a zdrugiej nie mogła dojść do równowagi po
kilku godzinach sączenia jadu krzykliwym tonem. I stopniowo pozbyła sie
poczucia winy uznająć, że to nie jej wina właśnie, że jej matka nie potrafi
współżyć z ludźmi. Moja mama nie ma ochoty wysłuchiwać takich rzeczy i tracić
chumor na resztę dnia. Dodam, że teraz KAŻDE spotkanie kończy się opowieścią,
że całe zło tego świata to ŻYDZI. I tak dalej. Każde, urodziny, gwiadka, dzień
babci, zawsze nawraca nas na jedyny słuszny światopogląd - żydzi be. Karmi się
jakimiś gazetami na ten temat, nasz dziennik, nasza polska, nie wiem co
jeszcze. My nie wiemy, nie czytamy, ale ona nam powie....
Przyznaj teraz sama - chyba jesteśmy usprawiedliwieni, że kontakt z nią polega
tylko na zwyczajowych odwiedzinach 2 - 3 razy w roku w święta? To dla naszego
zdrowia i dobrego samopoczucia. A ona niech sobie czyta, niech się podnieca, my
nie mamy ochoty tego wysłuchiwać. Ona nie jest w stanie uszanować nawet
wigilijnej kolacji, tylko widząc Kwaśniewskiego w tv serwuje nam rewelacje,
jaki to sprzedajny zyd. A tu karp, kolędy... Fajnie, nie?

Przepraszam, że się tak rozpisałam na swój temat, ale zrobiłam to tylko żeby
zobrazować, jak może wygladać obcowanie z chorym czowiekiem, jak może zatruć
najprzyjemniejsze chwile, odebrać radość rodzinnego spotkania. Dostaję gęsiej
skórki,że moj syn za kilka lat będzie na gwiazdkę wysłuchiwał zyczeń
przeplatanych nacjonalistycznymi hasłami. Koszmar. Ale będę walczyć, żeby
babcia się przymknęła, bo na pewno nie zrozumie, o co chodzi, ale przynajmniej
może zamilknie.

I Ty też nie dawaj się stłamsić i zagadać, możesz mamie co jakiś czas pomóc,
odwiedzić ją, ale nie jest Twoim obowiązkiem być na jej każde zawołanie, co
więcej, będziesz usprawiedliwiona jesli nie będziesz chciała się spotykać w
momencie, gdy te spotkania będą Cie ranić, psuć dobry nastrój, dołować,
przygnębiać. Nie tak ma wyglądać relacja dorosłej córki z mamą.

Pozdrawiam serdecznie!

Też znam podobną sytuację.

[xapur]

Teraz to już przeszłość, ale jeszcze nie dawno była bardzo uciążliwą
teraźniejszością. Niestety ludzie na starość często robią się gderliwi i mają
różne dziwactwa. Dlatego czasem trudno z nimi wytrzymać nawet pomimo dużego dla
nich oddania. Myślę, że sposób postępowania i zalecenia przedstawione przez
aleksandrynkę mogą być pomocne.

Jeszcze jedno.

[xapur]

Tak mi się przypomniało - ciekawe dlaczego antysemityzm tak łatwo oddziaływuje
na starszych? Nie mówię, że tylko na nich, ale mam wrażenie, iż w tym przypadku
szczególnie łatwo jest przyswajalny. Może czarno-białe widzenie świata jest
niezbędne do równowagi pyschicznej i bardzo ułatwia egzystencję? Stąd to
szukanie prawdy absolutnej i wrogów odpowiedzialnych za wszystko co się ludziom
nie podoba.

[anula36]

to raczej taki psychologiczny mechanizm w stylu "kto jest winny wszystkich
nieszczesc naszego narodu" no przeciez nie POlacy tylko ci obcy co sie panosza
i szkodza.Poza tym wrog "zewnetrzny" zbliza;)
Zydzi tacy sami dobrzy jak Chinczycy ,Wietnamczycy itp.A antysemityzm jest
naprawde powszechny w POlsce.

Pisalam o tym prace magisterska ( Stosunek POlakow do obcych etnicznie)wiec cos
tam jeszcze pamietam:)

[aleksandrynka]

Tak jest, ale babci się tak na starość porobiło. W zasadzie nie wiem, jak to
się zaczęło... Najpierw czytała jakies pisma dla kombatantów a raczej
wojskowych (dziadek pułkownik), potem gdzieś musiała trafić na te swoje
wspaniałe gazety i się wciągnęła. To prosta osoba, nie ma pojęcia o świecie, w
zyciu nosa z garów nie wychyliła (oprócz pracy w przedszkolu). Zero
zainteresowań, zero przyjaciół, na coś więc musi zwalić swój "ciężki" los i
wypełnić godziny samotności... Siedzi i główkuje, nakręca się i potem nam
te "mądrości" wykłada jako prawdy objawione i absolutne. To takie jej dogmaty.
Ech...

[anula36]

jesli moge sie pomadrzyc:)
Zmiany charakterologiczne ludzi starszych,oprocz faktu zmiany osobowosci, maja
b. czesto rowneiz podloze fizjologiczne - zlogi miazdzycowe w naczyniach
mozgowych, spadki cukru we krwi uszkadzaja szare komorki, myslenie zaczyna
szwankowac a "nakrecanie" i slepe tkwienie przy raz obranych pogladach - robi
sie powszechne.

[kalina33]

Dzięki dziewczyny,to fajnie tak przeczytać ze nie jest sie odpowiedzialnym za
cale zło jakie spotkało m.mamę. Pewnie długo czasu minie zanim sie wszyscy
oswoimi z taką sytuacją ( mieszkamy sami od niedawna). Chociaz nie wiem, bo
charakterek mamy sie nie zmieni. Wiecie ze musze ja oszukiwać np. ze w
niedziele mam zajęcia (studiuje zaocznie) chociaz ich nie mam zeby spedziec
niedziele tylko z meżem i synem. A jak wieczorem do niej dzwonie to rozmawia
przez telefon tylko z moim synem (4 lata) i słysze jak mówi do niego ze babci
nie musi odwiedzać. A mi przy każdej okazji dodaje ze obcy ludzie przyniosą
jej szklanke wody jak bedzie leżeć w łóżku. Dziewczyny ja to jakoś przeżyje,
chociaz koszutuje mnie to dużo nerwow i potem nie moge sie wyluzowac gdy jestem
z rodziną ale powiedzcie mi tylko jak mam na takie cos reagować, co ODPOWIADAĆ
sensownego zeby zrozumiała (lub nie).

[xapur]

Nie jestem dziewczyną, ale ci odpowiem ;). Chociaż odpowiedź ta raczej cię nie
usatysfakcjonuje. Otóż myślę, że nie idealnej formułki co powiedzieć w takiej
sytuacji. Kazdy przypadek trzeba rozpatrywać osobno. Chyba przydałby się
psycholog. Może coś sensownego doradzi.

[xapur]

Podoba mi się twoje podejście, choć ja bym je zawęził. Zamiast narodu użyłbym
słowa człowiek. Czyli kto jest winny tego, że jest mi źle? Przecież nie ja sam!
Trzeba kogoś znaleźć. Wtedy łatwiej żyć. Ciekawi mnie tylko skąd się bierze ten
uparty antysemityzm, a przede wszystkim jaką korzyść mają ci co go krzewią?
Ktoś przecież kolportuje te pisemka i ulotki do kościołów (lub pod kościołami) -
to chyba ulubione miejsca. Po co?

[anula36]

bo zydzi sa obecni od zarania dziejow w naszej rzeczywistosci to ten typ ludzi
troche znanych ale wystarczajaco malo,zeby tworzyc o nich legendy.

[weronikarb]

Witaj
Oj mialam bardzo podobny przypadek z moja mama. Nabawilam sie przez nia
nerwicy, gdy bylam w ciazy to przez nia plakalam prawie codziennie. Wtedy maz
zabronil mi do niej jezdzic oraz pierwszej sie nie kontaktowac, a jak sie
pytala kiedy przyjade to mialam mowic :jak maz mnie przywiezie" wyglada to
tragicznie, ale wiesz jak poskutkowalo? Ja spokojniejsza a mama sobie
uswiadomila jak to naprawde jest byc sam. Teraz jest super, jezdze czesciej niz
wczesniej i z ochota. Pomogamay sobie nawzajem. Mysle ze Twojej mamie jest tez
potrzebny wstrzas aby zrozumiala ze Ty jej nie opusicila ze TYLKO sie
wyprowadzilas ale ze zawsze moze liczyc na Ciebie >

[kalina33]

Dzięki weronikarb. Moze i u mnie to poskutkuje. Rzeczywiście chciałabym zeby
mama zrozumiała ze jej nie opuściłam tylko wyprowadziłam od niej. A przecież to
dwie różne sprawy. Napisze niedługo jakie sa rezultaty. Buziaczki.

[cytrusowa]

no ja sie nie bede rozpisywać, ale sytuacja jest podobna.
Od kiedy wiem, że moja mamusia to toksyczna mamusia, z checią poczytalabym na
ten temat. Wiem, ze jest taka ksiązka - czy ktos z was zna tytul i autora?
Pozdrawiam i uszy do góry!

ksiązka

[annb]

może ta?
www.gwp.pl/
TOKSYCZNI RODZICE
Forward Susan

[cytrusowa]

może to i ta książka. dzięki bardzo:-)

[morphea1]

ja mialam tak samo zanim sie wyprowadzilam- wydawalo mi sie ze niesamowicie
krzywdze moja mame od niej sie wyprowadzajac i , co gorsza, zostawiajac ja
kompletnie sama... Nawet bylam u psychologa. Moja mama jest z
tych "toksycznych" i kiedy juz tak opowiadalam pani psycholog co ja mam zrobic
to ona sie mnie zapytala czy moja mama jest niepelnosprawna? Ja- zglupialam...
I pani psycholog zaczela mi tlumaczyc ze przeciez ona ma swoje zycie a ja swoje
i to co robie jest ok, nie mam obowiazku czuc sie winna za to ja chce zyc!!!
A poza tym zaproponowala mi psychoterapie.... :)
Myslalam ze po tym co jej opowiem o mamie zapropnuje to raczej jej a tu prosze-
okazuje sie ze nie do konca wszystko ok ze mna...

[jazz_b]

A co bys powiedziala na to,ze moja jest na wozku inwalidzkim i jest na lasce
mojego ojca a ja "za chlebem i sercem" wyjechalam za granice.
Ja dzwonie codziennie,przysylam pieniadze i pomagam jak tylko moge a i tak
uwazam,ze moja mama jest najdzielniejsza i najwspanialsza matka na swiecie bo
sie nie skarzy.Ciagle walczy ze swoja choroba i wierzy,ze bedzie dobrze.A my
sie nawzajem wspieramy.
Ludzie czasami nie zdaja sobie sprawy z tego szczescia jakim jest zdrowie i
niezaleznosc od drugiego czlowieka iposiadanie dochodow na spokojne
zycie.Trzeba to doceniac bo naprawde moze byc gorzej a nie narzekac!

[miriam_b]

wiesz co??ja jeszcze mieszkam z rodzicami...ale moja mama miała taki
problem...podobny.,...babcie miałam przekochaną ale tak straszne zawsze się
żaliła(mieszkała z kuzynką i jej rodzicami)że sama jest nikt do niej nie
przyjdzie pogadac ,cały dzień sama siedzi nie ma sie do kogo odezwać sama musi
do sklepu bo ciotka jej zakupów nie robiła...i zawsze strasznie smutno
mówiła ...jak ja bym chciała do was...a moja mama nie mogła 4 pokoje ale dwoje
dzieci male mieszkanie ogólnie pokoiki klitki,tata wiecznie pracujący i to
niespecjalnie lubił moją babcię...i teraz babcia zmarła już dawno ale wiesz????
jakbym była starsza wtedy to bym sama po babcie pojechała i zabrała ja stamtąd
nawet jakbym miała spać z nią na tapczanie..strasznie teraz tego żałuję i moja
mama też:(

[anula36]

i najprawdopodobniej babcia zaczelaby narzekac ze ciasno,ziec jej nei lubi,nie
ma z kim pogadac i jak ona chcialaby do kuzynki.
Pracuje ze starymi ludzmi i non stop przerabiam takie numery.Narzekanie
najczesciej sluzy zwroceniu na siebie uwagi.
Starsi ludzi ebardzo latwo i szybko degraduja sie psychicznie i fizycznie jesli
nei maja stalych choc niewielkich obowiazkow- np.zakupow.
Wierz mi dopoki nie zobaczylam jak to wyglada od podszewki-myslam dokladnie tak
jak ty.

opuszczone gniazdo

[iwosia]

każda matka powinna przyzwyczaić sie do tego, że jej pisklęta kiedyś opuszczą
gniazdo i dom ,który przez ponad 20 lat wypelniały rozmowy, krzyki i wrzaski,
teraz trochę się uciszy i zubożeje. Ale każdej mamie jest trudno, mojej tak
samo. Głupio jest mi czasem w ogóle nie przychodzić, ale gdy nie mam czasu, i
tak idę, bo później mama narzeka, że jej nie odwiedzam, że o niej zapomnialam,
że nie jest juz do niczego potrzebna... Rozumiem ją, ale ona też powinna
postarać się mnie zrozumieć. Zaczęłam swoje życie, mam duzo spraw, mało
czasu... ale na próżno to gadanie... Te nasze mamy musza po prostu dojrzeć same
do tego, że już nie jesteśmy dziećmi. Ale nie możemy ich przyzwyczajać, że
będziemy na każde zawołanie, bo potem będzie jeszcze gorzej się oderwać. Mama
powinna się powoli przyzwyczajać, że wizyty będą coraz rzadziej. Niech sobie
przypomni swoją młodość. Na to wszystko potrzeba czasu...

[kalina33]

No moja mama ciągle to samo, ze nie mam dla niej czasu ze jest sama. W
niedziele myślała ze przyjedzeimy na obiad ale mielismy miec gosci, wiec juz
rano dostalam sms ze lezy bo przekrecila noge. Nawet nie odzwonilam dziewczyny
bo juz czasem brak mi słów. Napisalam sms ze do nas własnie przyjechali
znajomi. I na pewno usłysze ze sasiadka albo obcy ludzie musza jej szklanke
wody podac ( trzese sie jak to słyszę) bo na córke nie może liczyć. Teraz noga
wczesniej osa ją użądliła, i tak co chwila coś, a ja powinnam za każdym razem
przyjeżdżać. Niestety nie mam takiej możliwości. I tak wystarczającą kłócimy
sie o to z mężem.

[tomoe]

Droga Kalino!!!
Twoja mama nie zauważyła, że jest już dorosła. Zdecydowanie nie chce przejąć
odpowiedzialności za swoje życie. Rozumiem, ze czuje się tak straszliwą ofiarą
Twojego taty, ze to ty masz się nią opiekowac. Moim zdaniem powinnas być twarda.
Taki rodzić potrafi zrobić wielką krzywdę. Już jak widać szkodzi Twojemu
małżeństwu. Nie jesteś zła dla matki, jak jej nie ulegasz. Wręcz przeciwnie, im
prędzej sama weźmie odpowiedzialność za siebie, tym lepiej dla niej. Najlepiej w
takich przypadkach się wyprowadzić, choć to drastyczna zmiana w zyciu - ale nam
bardzo dobrze robi to, że moja mama jest 120 km od nas, a teściowa 300...