Czy mężatka izoluje sie od świata, znajomych?!?

[spragnienie]

Jak to jest dziewczyny z Wami? Mając 2.... lata i męża, posiadacie osobnych
znajomych (tzn. on starych kumpli, Wy przyjaciółki sprzed wielu lat).
Posiadacie swe pasje, marzenia???? Spełniacie je, czy raczej zapominacie
o sobie, w końcu jesteście żonami swych mężów.
Według Was to narmalne gdy młoda kobieta ma męża, dom, znienawidzoną pracę
i nic poza tym??? Bo sama już nie wiem..... (W związku zazdrośc gra pierwsze
sktzypce).
Proszę, napiszcie mi jakie są Wasze doświadczenia, przemyślenia??? Czy to
porzypadkiem nie ja mam bzika uważając, że małżeńswto i miłość nie każde
wybierać i że MUSIMY pozostać sobą, by w końcu nie przestać istnieć????

[kasian00]

Nie wyobrażam sobie żebym miała żyć tylko dla męża. Oczywiście że mam swoich
znajomych z którymi się soptykam i wspólnie wychodzimy na dyskoteki, do klubów
czy inne imprezy.A mąż wtedy zostaje w domu i tylko po mnie przyjeżdża.
Każdy z nas ma swoie psje i zainteresowania i nie można z nich rezygnować tylko
dlatego że ma się mężą/żone.

[merlott]

absolutnie oczywiste jest dla mnie, ze musimy miec swoje pasje, swoj czas,
swoich znajomych, zarowno przed jak i po wejsciu w zwiazek. Malzenstwo ma
wzbogacic nasze zycie, a nie nas ograniczyc. Mysle, ze jezeli wyrzeklybysmy sie
wszystkiego co bylo przed, zabilybysmy wielka czesc siebie i musialoby to byc
zastapione przez naprawde nie wiem jak wyjatkowy zwiazek, by nie odczuwac
braku, by czuc sie nadal szczesliwym. Szczerze mowiac nie wiem czy taki zwiazek
mialby na dluzsza mete szanse przetrwania.

Inna rzecza jest oczywiscie kwestia czasu, a wlasciwie jego braku. Zazwyczaj
kazda z nas spedza wiekszosc dnia w pracy i wlasciwie jedyne wolne chwile mamy
w weekendy. Nie da sie w 2 dni spotkac wszystkich przyjaciol, pobawic sie w
swoje pasje i pocieszyc towarzystwem meza (chyba ze robi sie to wspolnie). No
ale to juz kwestia znalezienia odpowiedniego balansu.

Podpisuję się pod wypowiedzią merlott.

[xapur]

"Inna rzecza jest oczywiscie kwestia czasu, a wlasciwie jego braku. Zazwyczaj
kazda z nas spedza wiekszosc dnia w pracy i wlasciwie jedyne wolne chwile mamy
w weekendy. Nie da sie w 2 dni spotkac wszystkich przyjaciol, pobawic sie w
swoje pasje i pocieszyc towarzystwem meza (chyba ze robi sie to wspolnie). No
ale to juz kwestia znalezienia odpowiedniego balansu."
DOKŁADNIE.

[an_ni]

w wiekszosci tak sie dzieje widze to po kolezankach a juz szczegolnie po tych
co maja dzieci

[koszatka1]

Przeczytalam kiedys w Zwierciadle bardzo piekne zdanie: w zwiazku nie chodzi o
to, zeby wszystko robic razem, tylko zeby kobieta i mezczyzna robili sami
interesujace rzezczy i owoce tego przynosili do domu...Podpisuje sie pod tym w
100%! Jesli malzenstwo ma polegac na tym,ze jedna osoba rezygnuje calkowicie ze
swoich przyjaciol i pasji to nie jest to zwiazek ale wiezienie!!! Ja czasem
wychodze sama na impreze i zawsze bardzo sie ciesze, ze wracam do domu, do
mojego faceta. Tak samo kiedy on gdzies wychodzi z kumplami to lubie pobyc
sama, lubie sie troche za nim stesknic. On bardzo lubi jezdzic w gory, wyjezdza
kilka razy w roku i nie wyobrazam sobie zebym mogla mu tego zabronic, tak jak
nie wyobrazam sobie by on nie pozwolil mi isc na impreze z przyjaciolkami...A
tak, kiedy spedzamy troche czasu osobno, to potem bardziej sie za soba
stesknimy i wspolny czas jest prawdziwa radoscia.

[oxygen100]

Niestety sielanka nei trwa wiecznie. Pasje i znajomi sa do czasu. W pewnym
momencie a mowie na wlasnym przykladzie ludzie:
a)sa wiecznie zapracowani i zajeci zarabianiem kasy
b)porozmnazali sie i nie maja czasu dla nas bo dzidzia
c)pozabierali tylki w troki i powyjezdzali
w sumie tak czy inaczej wszyscy dbaja o ciepelko swoich kurwidolkow a nie o
wspolne wypady czy imprezy. ten newralgiczny moment przychodzi tak kolo 30-tki.
W sumie to chyba najnudniejszy okres w zyciu i dalabym wiele zeby sie skonczyl.
jak juz wszyscy odchowaja dzieci zaczynaja znowu sie dobrze bawic. Widze to
nawet po wlasnych rodzicach. Zycie jest jednak brutalne :))))

[jenny1]

Cóż, prawda to gorzka ale jest dokładnie tak jak napisałaś oxygen:) ja
przestałam dzwonić , bo stwierdziłam ,że ile można zagabywać i "wyciągać " z
domu znajomych...z resztą niektórzy stali się bardzo wygodni i
nagle "pozapominali" numerów telefonu lub gdzieś się
im "zapodziały"...ciekawe ,ze mnie się żadne telefony nie zawieruszają:/
dlatego skończyłam z tym dzwonieniem i teraz wolne chwile spedzam tylko z
mężem:D i jest mi z tym bardzo dobrze:D

[gosza26]

spragnienie zastanawiam sie cz ty nie jesteś moja koleżanką??? która od
momentu zamążpójścia zapomniała o sobie, a mąż wyznacza jej znajomych albo czas
spotkań??

ech....żal sie robi bo kiedys była niesamowicie samodzielna i rozrywkowa
dziewczyna

czarny scenariusz....2 koleżanka po 2 latach małzeństwa odeszła od męża bo jemu
tez sie wydawało,że żona jest jego własnością, choć nigdy nie zdradził
(chociaz??), nie pił i nie uderzył....

[spragnienie]

Nie jestem mężatką.
Moja dawna przyjaciółka (już nie jest nią, a może nie była nigdy???) zamknęła
się na mnie. Myślę, że przyczyną był jej teraźniejszy mąż. Zresztą, to nie ma
znaczenia. Sama zrezygnowała ze znajomości ze mną.
Już mi nie żal, tylko zaczęłam się zastanwiać czy ja źle interpretuje bycie
razem czy....
A tak na dobrą sprawę, przeceiż dla każdego coś dobrego. Jeśli jest szczęśliwa
i czuje się spełniona. NIe, jednak zadra w sercu została.... Przykre, że nie
umiem zapomnieć osoby, która oi mnioe zapomniała parokrotnie.
Według mnie przyjaźń to najważniejsze uczucie. Miłości przychodzą i odchodzą,
a przyjażń - jeśli oczywiście jest prawdziwa i dojrxzała- przetrwa wiele lat.
Z tym, że ta dopjrzałość i autentyczność jest myląca. Pozory mylą
Życzę wszystkim, by byli szczęśliwi w swych związakch a zamnknięcie
i rezygnacja z siebie samych nie stała się przyczyną tragedii.

[oxygen100]

To prawda jenny, ile mozna proponowac spotkania?? chociaz proby odnawiania
starych znajomosci ktore myslalam ze beda udane spelzly na niczym. Ale w sumie
przeciez jestesmy juz innymi ludzmi i ze starymi znajomymi czesto laczy nas juz
bardzo malo. Poza tym oni sie ciagle dopytuja o dzieci a ja nie mam ochoty sie
tlumaczyc dlaczego wchodzac za moment w wiek chrystusowy, bedac 15 lat z jednym
facetem nie mam jeszcze potomstwa:)

[ewcia1980]

ja nad tym zaczełam zastanawiac sie juz bardzo dawno temu, gdy
moja "przyjaciółka" z która byłysmy nierozłaczne przez 2 lata znalazła sobie
chłopaka. kompletnie o mnie zapomniała. ba, zapomniała nawet o sobie. nie
liczyło sie dla niej nic oprócz chłopaka, jego znajomych, tego co on lubi i co
jest dla niego wazne. nie mogłam tego zrozumiec, byłam rozżalona i zła.
w pewnym sensie zrozumiałam ja jak sie sama zakochałam.
z moim chłopakiem jestem razem 1,5 roku i jest dla mnie całym swiatem. cały
wolny czas spedzam z nim, co nie znaczy, ze jestem w jakis sposób ograniczona,
czy czuje sie nieszczesliwa. wrecz przeciwnie.
nie zapomniałam o sobie. mam prace, z której jestem zadowolona, koleżanki, z
którymi widuje sie troche mniej niz kiedys, ale to wynika z faktu, ze one tez
mają mało czasu.
co do róznych pasji i zainteresowań, to bardzo sie ciesze, ze wiekszość z tych
rzeczy robimy razem. on mnie namawia do uprawiania sportów: basen, narty, łyżwy
i organizuje nam zycie towarzyskie, z mojej inicjatywy razem uczymy sie
jezyków, razem czytamy ksiażki i ogladamy filmy.
mi to wystarcza.
co do imprez, to wcale nie mam checi wychodzic gdzies bez niego, bo sama zle
sie bawie. ani nie potancze (bo z obcymi nie mam potrzeby, ani checi sie
sciskac), tym bardziej ze wiekszosc facetów fatalnie tanczy w porównaniu do
mojego chłopaka, ani nie mam sie do kogo przytulic. a na plotki wole sie umówic
z kolezankami w domku przy winku, dobrym filmie i jedzonku.
wiec ja rozumiem te dziewczyny które wiekszosc czasu spedzają z meżami. jeżeli
nie czują, że czegoś im brakuje to wszystko jest ok.
pozdrawiam.

[gosza26]

chęć spędzania wolnego czasu z chłopakiem od uzleżnienia sie od niego.
Jeszcze inaczej przedstwia sie sytuacja kiedy się z kimś mieszka. Wtedy każda
chwilę (tą poza pracą) spędza sie razem. Często potem okazuje się,że wszystkie
swoje potrzeby , pragnienia są marzeniami męza lub chłopaka.

Jaki wniosek z tego...że trzeba robić wszystko zgodnie ze swoimi potrzebami. Ja
miałm potrzebe poświęcenia się dla Niemęza, żebyśmy mogli byc razem. Jestem
szczęśliwa bo nigdy nikt mi tego nie narzucił sama wybrałam. Jednak ten etap
mamy za sobą i chce również miec swoje plany i sposby na ich realizację.

Całe żyie przed nami. Jesli człowiek sie wypali na początku to potem może byc
tylko frustracja i rozżalenie...

Poza tym błąd, który popełniła moja koleżanka to nie tylko chęć spędzania czasu
wolnego z mężem. Jej wszystkie decyzje MUSZĄ być skonsultowane z mężem, zarówno
ilość wolnego czasu jak i forma jego spędzania. Nie mów mi,że takie warunki
można przyjąć. Miłość to nie ubezwłasnowolnienie to wolność wyborów dwojga
ludzi.

[gosza26]

Ja nie pracuje i mieszkam razem z Niemężem, ale nie wyobrażam sobie w
przyszłości mówić o sobie ,,żona mojego męża,,. Jestem tradycjonalistką jesli
chodzi o rodzinę, ale jak czytam Twojego posta to jeszce mi słabo. Kobieta ma
taką samą pozycje w rodzinie, ani nie pod ani nie nad mężem.

A poza tym jak bys zadała takie pytanie na SAmotnej Mamie to może one lepiej by
Ci wytłumaczyły co sie dzieje jak kobieta jest tylko dla faceta, a właściwie
czym może sie to skończyc..

Dziewczyny,czy wypada???

[wawrz]

Słuchajcie a ja troche z innej beczki.Chodzi mi o to ze mam super kumpla
którego bardzo lubie chodziliśmy na imprezy na piwko wieczorami gadaliśmi(za
panny) i wogóle super z niego facet.Mój mąż nie zna go tylko ze słyszenia i
jest o niego zazdrosny(jak coś opowiedam o nim).Strasznie chciałabym pójść z
nim na piwko do kanjpy pogadać pospominać.No ale moja mama by mnie udusiła no
bo jak to bez męża,mój mąż były nie zabardzo zadowolony.No i wogóle czy
wypada???

[jenny1]

To zapytam Cię wprost, czy gdyby Twój małzonek miał taką psiapsiółkę od serca i
uwielbiął z nią rozmawiać itp. to czy przyklaskiwałabyś temu? i bez mrużenia
okiem akceptowała każdy jego wypad z psiapsółka do knajpy? odpowiedz, szczerze
i z ręką na piersi co byś czuła? hę?

odp.

[wawrz]

No nie zabardzo by mnie to cieszyło:),ale taką mam ochote z nim pogaworzyć.Ze
mna jest jeszcze taka sprawa ze napewno nie poszlibyśmy sami (znaczy z tym
kumplem)tylko jeszcze zkimś.Mój mąż nie zna mojego towarzystwa z którym
wariowałam i szalałam.No i co mam nie chodzić ze starymi kumplami??(bo jakos
wypadło ze tylko kumpli mam)

[gosza26]

Myślę,że związek trzeba dostosowac do tego na ile dojrzały jest partner i co
nas łączy.W tym wypadku u mnie ja wypadam gorzej (z tą dojrzałością, a raczej
zadrością), ponieważ Niemąż łatwo daje sobie wytłumaczyć ,że ja np. pisze listy
z kolegą od wielu lat. Ja odwrotnej sytuacji nie udźwignęłabym i to jest u nas
jasno powiedziane.

Natomiast jest tez w druga stronę, bo Niemąż jest policjantem(a to wystarczy do
tego by nie spać spokojnie:), i tu ja wykazuje sie duża wyrozumiałościa, a on
nie musi bo ja nie mam tak zwodniczego zawodu...

Objaw zazdrości jest miły bo to znaczy,że sie kocha, ale nie należy przeginać.
A to oznacza,że piwo w gronie starych znajomoch nie jest zbrodnią. Mój NIemąż
nawet sam mnie zawoził na takie imprezy. Tylko jest jedna zasada: robi się
wszysko jawnie i za wspólnym porozumieniem.

Dla mnie to kwestia zaufania.

[xapur]

Co prawda nie mam takiej sytuacji, ale gdyby zaistniała nie czyniłbym lubej
problemów. Chce iść - proszę bardzo. Dopóki nie stałoby się to zbyt częste i
kosztem naszego wspólnego czasu - nie ma problemu.

[adsa_21]

Moj maz ma taka przyjaciolka..razem chodza do knajpki, kina..rzadko bo rzadko -
ale wychodza/(ja mam zakaz wstepu na ich spotkania:-)
Nie mam nic przeciwko temu, ani nie jestem zazdrosna. Z mezem b. rzadko
wychodzimy na imprezy czy spotkania ze znajomymi - zwykle bawie sie w
towarzystwie swoich znajomych i jest mi z tym b. dobrze.

Więcej luzu i wzajemnego zaufania!!!!!!

[spragnienie]

Nie wiem, byc może jestem osobą bardzo tolernacyjną, sama należę do
niezależnych, otwartych oraz po częsci lubiących sampotność. Tak, ogromnie się
bałam, że będzie mi trudno w związku, że się uduszę oraz znienawidzę siebie
i mojego partnera. Chodziłam zawsze swoimi ścieżkami.... Teraz mamy wspólną,
z tym, że czasami zbaczam, chodzę w drugą stronę i Mój Mężczyzna nie ma nic
przeciwko. Dlatego z nim jestem. Mam swoich kolegów, mogę się z nimi spotykać
(jeden nawet darzył mnie większym uczuciem - mój partner wiedział o tym),
o koleżankach nie wspomnę. Czy to, że jesteśmy razem ma sprawić, że zaprzestanę
kontaktować się z ludźmi, których kocham, z którymi lubię spędzać wolny
czas?????? Mam swoje zaintereosowania, on swoje. Mamy rożnych znajomych,
spotykamy się czasem wspólnie, czasem osobno. Myślę, że to dobry sposób
na bycie razem. Innego zresztą nie wyobrażam sobie, a wyobraźnię mam wielką.
Patrzę na rodziców i widzę jaki fajny model życia wybrali. On ma swoich
kolegów, wędkowanie, ona koleżanki i medycynę. Wspólne rozmowy w wiekszym
gronie? Owszem. Ale także spootkania mamy z kolażakmai i odwrotnie.
Nie twierdzę, że spędzanie czaasu tylko we dwoje, bez przerwy, bez osobnych
znajomych , odrębnych pasji jest złe, jednak życie jest stokroć ciekawsze, gdy
nasze uczucia wzbogacimy (oprócz oczywistej miłości) przyjazniami,
znajomościami i swoimi małymi sprawami.
Nie chcę źle wróżyć, ale takie wzajemne patrznei sobie w twarz przez n-ty lat
nie nudzi się, nie zpragniemy poznać lepszego życia???? Zeby nie było za późno.
Dziewczyny. Nie dajcie kierować swoim życiem, bądzcie sobą ( kompromisy
oczywiście są nieuniknione). Model Matki Polki, z siatkami, w wałkach na głowie
oraz z zaintersowaniami krążacymi wokół spraw męża i dzieci jest już dawno
przeterminowany. Co więcej, u mnie wywoluje uśmiech i wspólczucie.

[kukulka11]

Ja z części pasji zrezygnowałam, ale dlatego, ze chciałam, że chciałam jak
najwięcej dać z siebie meżowi. i nie żałuję tego, nie jestem zahukaną,
zaniedbaną mężątka wiecznie przy garach, a znajomych mamy wspólnych, tzn z
początku to byli jego znajomi, teraz są współni, moi jacyś tacy dziecinni są
(wiwększosci, więc za częśto sie z nimi nie spotykam)

Do Kukułki.

[spragnienie]

Kukułko, ja nie krytykuję Ciebie, ani innych kobiet rezygnujących ze swoich
posji. Patrzę jednak na zaniedbane męzatki przy garach, które już nie są
zamężne. Powód? Wiadomy. To oczywiście nie oznacza, że kobieta zajmująca sdie
tylko domem straci miłość oraz prędzej czy później mąż rzuci ją dla innej,
bardziej światowej kobietki.....
Zyczę spełnienia, przy garach lub w biurze. Każdy z nas jest kowalem własnego
losu.

[dziewojka]

Izolowaliśmy się trochę z wyboru (nieświadomi skutków) na samym początku tej miłości, ale minął rok, poczuliśmy się osamotnieni, odbudowaliśmy wspólne znajomości, odbudowaliśmy swoje 'oddzielne' przyjaźni. Teraz, choć większość naszych znajomych to wspólne przyjaźni, głównie inne pary młodych ludzi, znajomych ze studiów, mamy też znajomych tylko dla siebie, z osobna. Jutro jedna z moich przyjaciółek jeszcze z podstawówki urządza parapetówkę, o ile wcześniej nie zabiorą nam jej, bo w każdej chwili może urodzić :) Jadę sama, bo mąż w tym czasie odiwedzi swoich starych znajomych :)
Pasje- i przed związkiem miałam do wszystkiego słomiany zapał, ale miałam przynajmniej taki, mój ukochany najbardziej uwialbia mnie, gdy dostaję bzika na jakimś punkcie, tym częściej dostaję tych chwilowych acz silnych pasji- przy tak pozytywnym wzmocnieniu :)
Jestem przede wszystkim kobietą, nie żoną męża :)
Miłość nie podcięła mi skrzydeł, a dodała.
Myślę jednak, że z chwilą przyjścia na świat dziecka, jest już inaczej. Moje koleżanki, młode mamy, zniknęły jakoś (wszystkie!) i trudno się z nimi spotkac :( I wcale a wcale mi się to nie podoba.

[wieczna-gosia]

a to ciekawe, bo ja model zamykania sie we wlasnym swiecie obserwuje glownie
nie u tych dzieciatych i zonatych, ale wlasnie u niedzieciatych
profesjonalistow. dzieciaci- wiadomo czasu nie maja zbyt duzo, ale mozna w
miare bezpiecznie do nich zadzwonic wieczorem bo wiadomo ze nigdzie sie nie
szwendaja w srodku tygodnia ;)) niedzieciaci profasjonaliscie buduja domy,
chodza na imprezy a na sylwestra jada do kambodzy.
My z mezem w zasadzie nie mamy wspolnych znajomych- on ma swoich, ja swoich, on
sie spotyka co tydzien w srody, ja mniej regularnie, ale mysle ze z 2-3 razy w
miesiacu sie uzbiera ;)

[minerwamcg]

Nie wiem, jak będzie. Połaczyła nas wspólna pasja i hobby, a zatem siłą rzeczy
większość czasu przeznaczonego na przyjemności też spędzamy razem. Jeszcze
zanim zaczęliśmy być razem mieliśmy krąg wspólnych znajomych, a potem niektórzy
jego znajomi stali się moimi, niektórzy moi - jego. Zanosi się ponadto, że czas
przeznaczony tylko dla siebie też będziemy mieć wspólny - razem lubimy wędrówki
po górach, imprezy w miłym gronie, zwiedzanie nowych miejsc, książki... z
drugiej strony doskonale wyobrażam sobie, że urywam się na kawę z
przyjaciółkami, idę do kina z grupką znajomych, tonę w lekturze - dokładnie tak
samo, jak mój miły spotyka się z kumplami z harcerstwa, umawia na brydża
(niestety, ja ostatni raz grałam przed stu laty i strasznie źle, trzeba się
będzie podciągnąć)albo dłubanie w samochodzie.

Może ktoś dołączy się jeszcze do dyskusji????

[spragnienie]

[fiordilligi]

Od zawsze wychodziliśmy z założenia, że nie zmuszamy się do niczego. Ja mam
swoje zainteresowania, on swoje. Znajomych mieliśmy naturalnie własnych, ale
odkąd jesteśmy razem zaczęli to być z czasem nasi wspólni znajomi.
Mam wrażenie, że moje kontakty towarzyskie zmalaly, nie przez fakt zamążpojścia
wcale, lecz tego, że ludzie rożnie układają sobie życie. Wielu powyjeżdżało za
granicę, do skrajnie różnych miast, pozawierało rożne związki podjęło rózne
prace, założylo mniej albo bardziej liczne rodziny.
Generalnie żyjemy w czasach,w ktorych doba jest za krotka. My lubimy wspólne
wieczory, spokojne, oderwane od naszych biur . Lubimy posączyć winko,poserfować
po necie, poczytać, pojeździć palcem po mapie Afryki.No i wyjazdy w góry.
Czasem jest to droższe dla mnie niż wypady do knajp, pubów itp. Potrzebujemy
relaksu i odpoczynku, a gdzież to lepiej uczynić, jak przy ukochanej osobie?
Nie jestem typem , który goni na siłę za szumnym życiem towarzyskim, tak jak i
za modą.
I wcale to nie znaczy, że ja w garach siedzę. Nie cierpię gotować tradycyjnych
obiadów. Jak mi się już doprawdy nie chce, to mowię żarłokom " jedziemy dziś na
obiad w miasto".Nie chcę - nie prasuję, ze sprzątaniem czekam na resztę,bo
każdy robi balagan i każdy go sprząta.
Na imprezy chodzimy wspólnie, bądź każde z osobna i nigdy to nie stanowiło
problemu. Bo nie powinno stanowić w normalnym związku.