mój mąż ciągle się obraża

[madzia.a]

Często zdarzaja się nam sie rózne sprzeczki o drobiazgi i wszystko byłoby
dobrze gdyby nie to, ze mój mąż ciągle obraża się z byle powodu i to nie na
pięć nastepnych sekund, tylko na kilka dni! Oczywiscie, jak sie zapytam, czy
jest obrazony, to zaprzecza, ale przeciez slepa nie jestem! Widze, ze
zupełnie inaczej sie zachowuje, prawie ze mna nie rozmawia, unika
jakiegokolwiek kontaktu ze mną. Dodam jeszcze, że bez względu, czy wina
lezy po mojej stronie, po jego, czy po obu stronach, zawsze to on jest
obrazony! Jak ja mam sie wtedy zachowywać? Lekceważyc jego zachowanie? Udawać
że tego nie widze i że wszystko jest ok? A moze zachowywać sie tak jak on? I
czekać aż to on bedzie chciał oczyscić atmosfere? Tylko mogę sie nie doczekać!
Bo rozmowa ne ten temat nie ma sensu, juz to przerabialismy- efekt? Cały
tydzień wytrzymał bez obrazania, mimo że na siłe znalazłyby sie jakies
tam "powody". Czuje sie jak w przedszkolu!

[jenny1]

A przed ślubem jaki był, nie obrażał się? podawał rękę na zgodę?...

[madzia.a]

No moze sie troszke zagalopowałam... Jestesmy ze soba 4 lata, od roku jestesmy
zaręczni, mieszkamy ze soba pół roku i w najbliższym czasie mamy zamiar wziąść
slub cywilny.

[jenny1]

No jak tylko ślub cywilny to zawsze możesz się rozwieśc i kieckę biała na
koscielny z innym załozyć:) a tak poważnie to problem jaki poruszasz bynajmniej
nie jest błachy, jeśli Twój partner na wszystkie i małe i większe sprzeczki
bądź poważne problemy będzie reagował obrażaniem się i cichymi dniami to nie
wróży to nic dobrego...By związek był udany trzema rozmów, wspólnego
podejmowania decyzji itp.ktoś zawsze też musi byc mądrzejszy i pierwszy podac
rękę na zgodę , ale jesli miałabyś to robic zawsze i czesto Ty to na dłuższą
metę Twa psychika tego nie zdzierży...zastanów się jak wygladac bedzie Wasze
życie , tym bardziej ,że upierdliwe wady z czasem tylko się pogłąbiają.

[madzia.a]

Dzięki za odpowiedź mimo, że nie była ona optymistyczna. Wiem, ze w zwiazku
zawsze musi byc ktos mądrzejszy i dlatego staram sie pierwsza podac reke i
rzeczywiscie boje sie, ze to zawsze będe ja! A na takie obrazanie potrzeba
wiele cierpliwości i mało nerwów, bo czasem az sie we mnie gotuje jak go
takiego obrazonego widze!Bardzo kocham swojego-jeszcze nie- męża i chce z nim
spedzic reszte życia. dlatego prosze o rady, jak zachowywac sie w takich
sytuacjach?

[jenny1]

No cóz skoro trzeba cos zdziałać w tym kierunku to spróbuj pobić go jego własną
bronią , przyjemnie nie bedzie, gdy tak z tydzien lub dłuzej w domu zalegnie
grobowa cisza, ale moze to poskutkuje, zamilknij tak jak on ,(łatwo Ci nie
będzie, ale nie daj się ) może w końcu on zacznie Cię szanować i dojrzeje do
skruchy,dlaczego dajesz sobą tak manipulować hę? przeciez on wykorzystuje
ewidentnie fakt ,ze to Ty ciągle przepraszasz, kajasz się,wyciagasz rekę na
zgodę itp. Czas , by zmądrzał, zycie to nie piaskownica, obrazić się na resztę
bawiących i wziąść swe zabawki to każde dziecko umie, a dorosły powinien się
poważniej zachowywać, jesli nie ma zamiaru to wcześniej , czy później zycie tak
da mu w d...,że pokory nauczy się w try miga., sorry ,że tak ostro, ale ja z
takim panem obrażalskim bym nie wytrzymała, predzej by w gębę dostał:D

[madzia.a]

jenny1 przyzanje ze to było mocne, ale jest w tym duzo prawdy! Nie lubie takiej
grobowej ciszy, bo bardzo go kocham i boje sie ze z malej sprzeczki moze zrobic
sie duza sprawa, dlatego staram sie zawsze to jakos naprawić, zeby było
juz "wszystko dobrze". Bo pokonanie go jego własną bronią w
przypadku "czepiania" sie o błachostki (jak ja tak zaczęłam) niewypaliło- było
jeszcze gorzej! Moze lepszym sposobem byłoby udawanie, ze tego nie widze, żebym
zachowaywała sie zupełnie normalnie, to moze znudzi mu sie to obrazanie, jak
zobaczy ze nic sobie z tego nie robie?

[jenny1]

Możesz spróbowac i tak , ale wiesz takie udawanie tylko Cię zamęczy , bo w
duszy bedzie Ci bądź co bądź przykro, a na zewnątrz pokerowa mina? eh
dziewczyno żal mi Cię , po prostu razi mnie taka niesprawiedliwośc, Tobie tez
cos się należy, masz się z nim obchodzic jak z jajkiem podczas, gdy on nie
będzie Cie oszczędzał?...

jesteś przekonana, ze np.:

[daimona]

jesteś przekonana, ze np.: po 5 latach będziesz w stanie wytrzymywać jego
charakter? Bo jesli nie zmieni się przed ślubem, to nie licz, że będzie lepiej
po ;)
Zadaj sobie to pytanie i uczciwie na nie odpowiedz. Przed ślubem.

I ewentualnie poinformuj ukochanego o swoich wnioskach.

[madzia.a]

Moze macie jakis pomysł jak sie zachowywac w takich sytuacjach aby oduczyć
mojego- jeszcze nie- męża obrazania się z byle powodów?

[kinkygirl]

ewidentnie twój małzonek ma poważne problemy z radzeniem sobie z uczuciami. a
jedyna metoda, która wypracował w razie konfliktu to rzeczone obrażanie sie.
widac lubi, zeby przy nim skakać. więc po pierwsze przestań skakać. po drugie
jasno mu zakomunikuj, ze to objaw niedojrzałości. hm, skoro az tak cię to
martwi, to przeciez zagrożenie dla waszego związku. może psycholog pomoże. może
on już naprawde nie wie jak ma sie od-obrazic i tez tkwi w jakiejs pułapce?

chociaż ja bym go pewnie wyśmiała, "dzidzi się obraziło. to mamusia sobie
wyjdzie na ploty z kolezankami sie pośmiac, a ty tu siedź do póki nie
dorośniesz". ale mi nie zależy ;)

[kinkygirl]

może nie traktuj go tak poważnie, to zobaczy jaki jest śmieszny :)

[kalal]

Z tym nie traktowaniem powaznie to swietny pomysl. Mnie sie tak udalo:)Na poczatku tez "przeciagalismy line" kto sie pierwszy zlamie itp. ale kiedy zaczelam na to reagowac rzeczami typu "biedny maly chlopczyk sie znowu pogniewal" (dla mojego mezczyzny sprawa bycia baaardzo dojrzalym;) jest wybitnie wazna, pewnie dlatego podzialalo)moze nie przy pierwszej takiej reakcji(bo za pierwszym razem obrazil sie jeszcze bardziej:)ale dosc szybko odnioslo naprawde wybitne skutki:teraz jest juz nawet tak, ze choc na chwile sie zlosci to potem przeprasza i sam mowi ze znow zachowal sie jak dzieciak. Za to mowienie, ze mi jest strasznie przykro jak tak sie zachowuje, a nawet calkiem ostre wypowiedzi , ze ja nie bede zawsze pierwsza wyciagac reki na zgode zupelnie nie pomagaly. Powodzenia:)

[olang]

Mój mąz też się obraża...Teraz już coraz rzadziej, ale kiedyś potrafił na kilka
dni. To było okropne dla mnie, bo ja jestem zupełnie inna - powrzeszczę i zaraz
mi przechodzi. Strasznie się męczę jak ktos jest obrażony...

A mój dziś się obraził

[olang]

Dzis rano zadzwownił z pracy i chciał,żebym mu znalazła jakis papier z banku.
Akurat się kąpałam i do tego dzidzia marudziła. Byłam nieprzyjemna, bo nie
mogłam nigdzie znaleźć tego papieru. Znalazłam go po 10 minutach i
oddzwoniłam. Nie odbierał komorki ani pracowego. Zadzwoniłam i nagrałam się,
czy jaja sobie robi ,że nie odbiera, a tymczasem ja mam jego papier. Potem
wyslałam mu smsa i przeprosiłam go ,że byłam nieprzyjemna. Potem jeszcze raz
dzwoniłam i starałam się być miła, zagadywałam.Niestety. Nastapiła OBRAZA.
Kiedy wszedł do domu zaproponowałam ,że odgrzeję obiad (akurat był, co nie
zdarza się codziennie), zagadywałam, jeszcze chyba raz go przeprosiłam.
Niestety. Nic z tego. Probowałam rozmawiać - pozostał zimny jak głaz. I taki
obrażony, dumny i blady poszedł spać. K... mać, czy naprawdę coś tak strasznego
się stało? Do tego przeprosiłam go i to kilka razy!!! To naprawdę upokarzające
i nieprzyjemne. Dodam,że mam taki charakter,ze najchętniej sklęłabym go od
najgorszych i walnęła w łeb wałkiem,ale od lat pracuję nad sobą i staram się
rozmawiać, biorę głęboki wdech, nie daje się sprowokować itp. Ale dzisiaj
naprawdę było mi przykro.To nie jest powód,żeby tak się obrażać, zwłaszcza
jeśli przeprosiłam.Nie uważacie? Co mam zrobić?

[olang]

sorry,madzia,ze zamist ustosunkować się do twojego postu pisze o sobie i swojej
sytuacji, ale pomyślałam sobie,że to będzie adekwatne, jeśli opiszę swoja
sytuację "na gorąco"

[annb]

nic, nie robić nic
a jak przychodzi z pracy to niech sobie sam odgrzewa obiad
obrażają to się dzieci a nie ludzie dorośli
a ty w tym czasie poświęć czas dziecku :)

[madzia.a]

To może przybliże jak to wygląda. Np. pokłucimy sie o jakas błachostke, a on
pózniej przez dwa dni ze mna nie rozmawia, ponieważ twierdzi, ze jemu tak
szybko to nie przechodzi jak mi! Tylko mnie szlak trafia jak go takiego widze!

[madzia.a]

Moze niektórych zaskocze, ale mam 22 lata, jestem z moim chłopakiem od 4 lat,
rok jestesmy zaręczeni, pół roku ze soba mieszkamy, slub cywilny planujemy na 4
czerwca 2005, a koscielny na 12 sierpnia 2006 (a to dlatego tak późno, ponieważ
zeby zrobić kościelny trzeba miec sporo gotówki, nawet na skromne wesele) Nie
mam dzieci i przez najbliższe 6 lat nie zamierzam mieć! Najpierw musze skonczyć
studia (jestem na 3 roku na dziennych) a pózniej znaleźć prace.

[madzia.a]

Wykorzystując to co mi napisałyście, doszłam do wniosku, ze napisze mu e-maila.
Co o nim sądzicie?


"Przyjaciel to jest taka osoba, której możemy się zwierzyć z największych
swoich sekretów i tajemnic i jednocześnie mamy pewność , że w czasie sporu,
lub kłótni nie wykorzysta tego przeciwko nam.”

Czy ty uważasz się za mojego przyjaciela?
Oczekujesz ode mnie żebym mówiła ci o wszystkim, ale jak tylko trafia
się „odpowiednia” okazja, potrafisz w okrutny sposób to wykorzystać.
Stwierdziłeś, ze dziwnie zachowuje się w niektórych sytuacjach, bo np. bałam
się wejść do kuchni, kiedy myślałam, że są tam myszy lub szczury. Czy mam
rozumieć, ze w razie jakiegoś problemu, masz być ostatnia osoba którą poproszę
o pomoc?
A czy nie uważasz, ze ty również dziwnie zachowujesz się w niektórych
sytuacjach? Jedyną metodę którą sobie wypracowałeś w czasie konfliktu, to
obrażanie się na kilka dni. A życie to nie piaskownica, obrazić się na resztę
bawiących i wziąć swe zabawki- to każde dziecko umie. A dorosły powinien
poważniej się zachowywać. Jest mi bardzo przykro kiedy się tak zachowujesz!

[jakubprz]

Nie wiem, czy już mu wysłałaś tego e-maila, ale i tak napiszę parę słów.
Po pierwsze to moim zdaniem dziwne, że taki młody gościu obraża się o duperele,
a jeszcze nie jesteście nawet po ślubie. Ja też się często obrażam, no ale już
jestem kilkanaście lat po ślubie. To trochę trwało. Nie chciałbym być złym
prorokiem, ale wydaje mi się, że facet wyniósł to z domu. Może był jedynakiem i
mama go bezstresowo wychowała. Do ślubu masz jeszcze trochę czasu to się
jeszcze parę razy zastanów. Sam wiem ile krwi napsułem mojej żonie i sobie też.
Takie ciche msze strasznie idą na nerwy.
Jeśli już miałbym coś konkretnego poradzić to myślę, że musisz być po prostu
mądrzejsza. Gdy widzisz, że rozmowa zaczyna dryfować w nieporządanym kierunku
to powinnaś od razu przystopować i najlepiej spróbować odprężyć sytuację. Np.
wieszasz się mu na szyi dajesz buzi i mówisz: " i tak wiem, że mnie kochasz" ;-
) . Na mnie to działa i nie chce mi się dalej kłócić. No to tyle.

[madzia.a]

Dzięki za rade!

[gandzia13]

jak ja bym chciala zeby moj maz to przeczytal.lubie jak facet potrafi sie
przyznac do bledu.co do obrazania,to madziu on to ma we krwi.ja tak jestem 6 rok
z e swoim i nic sie nie zmienil,tyle tylko ze on nie obraza sie na dlugo,ale za
to przy sprzeczkach czesto wychodzi z domu i zostawia mnie z 2 dzieci,wiec nie
wiem co jest gorsze.gdzybym sie cofnela te pare lat wstecz...

ciche dni

[stefka77]

madzia i olang, chyba nasi mężowie są bliźniakami (trojaczkami czy jakoś tak)
ja mam obrażanie o każdą błahostkę - ostatnie dziś w nocy. Cokolwiek się panu
mężowi nie spodoba to od razu gniew, cisza i może tak żyć długo, ja natomiast
nie. Mogę się wykrzyczeć, wykłócić i chcę żeby zaraz był spokój a ten dopiero
się nakręca i wtedy tak mnie dręczy i tak długo przetrzyma aż zmięknę i sama
zacznę się kajać nawet jak to nie moja wina. Wczoraj wieczorem nie odpuściłam,
ZAŻĄDAŁAM przeprosin, (bo ja nie mogę spać jak jest na mnie obrażony a on wręcz
przeciwnie) i dotąd go dręczyłam swoim gadulstwem, dotąd zrzędziłam aż
przeprosił. Chodziło tylko o zasadę, bo wcale nie było mi przykro ale nie
pozwolę mu spać obrażonemu a ja się będę może męczyć do rana. To zadziałało.
Dopiero drugi raz w życiu powiedział mi przepraszam. Ciekawe czy ta metoda
zadziała kolejnym razem, może za 10 lat takich prób wreszcie sam zrozumie:)))))
Popróbuję jeszcze tego sposobu z piaskownicą i wyśmiewaniem, nie ma to jak
pojechać facetowi po honorze. Pewnie okazja trafi się szybko to napiszę czy
zadziałało. Dziewczyny Wy też napiszcie, razem się uczymy:)

[lyrica]

Niestety takich "okazów" jest więcej... Mój szanowny małżonek dołącza to grona
obrażalskich. Z tym, że ja już przez to jego obrażalstwo itd. walczę z nerwicą,
więc męczę sie okrutnie. Ustalam z moją psycholog różne sposoby na niego, była
akcja z mailem, bo nie chciał rozmawiać. Trochę pomogło, ale na krótko. Było
zagrożenie rozwodem, przez co teraz małżonek żyje w strachu, bo pewnie zdaje
sobie sprawę że sam sobie nie poradzi. Zapewnia, że kocha po czym nie odzywa
się cały dzień i dziwi się jak pytam o co mu chodzi. Jak to?! Ja nie wiem?!
Przecież to takie oczywiste, blebleble. Z rad pani psycholog: mówić wprost, że
wkurwia mnie takie zachowanie i jak ma zamiar się tak zachowywać to niech
zejdzie mi z oczu. Następna rada - już przez kogoś dana - odwrócić się na
pięcie i poszukać milszego towarzystwa.
Ale podstawowa sprawa dla madzia.a - zagrozić narzeczonemu, że jeżeli nie
podejmie walki ze swoim obrażalstwem to przesuniecie termin ślubu. Nie ma się
co spieszyć, jesteś bardzo młoda!!! Ja bym teraz tak postąpiła. Nie wiem po co
spieszyłam się ze ślubem, chyba przez naciski rodzinki, że mieszkanie już mamy
i bez ślubu to nie "po Bożemu". Tylko, że gdyby nie ślub to teraz pewnie bym z
nim nie była, a tak to przynajmniej walczę by to małżeństwo ocalić, gdyż są
także dobre dni.

[lyrica]

Aha, i jeszcze jedno: polecam książkę SZANTAŻ EMOCJONALNY autorstwa Donny
Frazier i Susan Forward. Można ją zakupić poprzez internet, np. www.gwp.pl

Nasi mężulkowie to typowe przykłady szantażystów emocjonalnych. Niech oni też
przeczytają - mój wciąż wymyśla inne zajęcia i jeszcze "nie miał czasu"
przeczytać, ale przypilnuję go!!!

[abi28]

Mój szanowny też się obraża. Nawet teraz jest obrażony od wczoraj. I to za jego
błąd. Myśli że będę go wiecznie przepraszać.
Życzę cierpliwości. Pa.

[minerwamcg]

Facet rzeczywiście zachowuje się jak przedszkolak. Tyle, że przedszkolaki
obrażają się na śmierć, ale na dziesięć minut.
Obawiam się, że nie ma rady. Musisz z nim rozmawiać, jeżeli poprzednia rozmowa
dała rezultat na tydzień, to znaczy, że do chłopa coś jednak dotarło, tylko na
krótko. Postaraj się, żeby dotarło więcej: jak bardzo jest Ci przykro w domu,
który przypomina trupiarnię, że tak się nie da żyć, że w ten sposób dręczy was
oboje, że zmusza Cię do przepraszania go zawsze i za wszystko. I że nasze babcie
mawiały: "obrażają się tylko pokojówki i lokaje. Guwernantki i kamerdynerzy już
nie."