harmonia czy codzienne kłótnie?

[nie_bieska_10]

czesc. mam 22 lata, jestem zaręczona od pół roku, po przejściach:(
jestesmy ze soba trzy lata i nasz związek to jedna wielka burza. Kochamy się
ogromnie, ale kłócimy bardzo często. Tęsknię do harmonii i jestem zmęczona
kłótniami, ale jak przychodzi co do czego to tez łatwo wpadam w irytację i
zdenerwowanie... no wiecie, czyli tęsknię do spokoju, ale sama też mam
wybuchowy charakter...:(
cyz któraś z Was ma podobny problem?
Naprawdę jestem zmęczona burzami, ale nie wiem co robić...

[asiek06]

Wiem coś na ten temat. Ciężko będzie mi coś Tobie dorzadzić ponieważ nie znam
dokładnie Twojej sytuacji a każda sytuacja jest inna. Ja od miesiąca jestem
szczęśliwą mężatką i muszę powiedzieć, że u nas uspokoiło się po ślubie.
Przyznam szczerze, że u nas okres narzeczeństwa, który trwał nieco ponad rok
był bardzo burzliwym okresem w naszym związku-a zazwyczaj kojarzy się tak
pięknie i różowo no i przede wszystkim spokojnie-ale u nas tak nie było. Ale
były też powody takiej sytuacji-oboje jesteśmy bardzo zapracowani,mąż-do
niedawna narzeczony studiuje-czasu dla siebie mieliśmy i nadal mamy mało. W
zeszłym roku ja straciłam pracę, pojawiły się kłopoty finansowe-nie
wiedzieliśmy za co zorganizujemy wesele-chodzi oczywiście o finanse, w maju się
przeprowadzaliśmy do wynajętej po dzień dzisiejszy kawalerki-wszystkie te
sprawy powodowały,że coraz częściej się kłóciliśmy i zamiast cieszyć się każdą
chwilą razem to ją po prostu psuliśmy kłócąc się. Wiesz nie ma na to jakiejś
jednej rady. Ja jestem osobą bardzo nerwową i wybuchową, mąż jest raczej
spokojny-jeśli ja wybucham, to on się zamyka w sobie a wtedy ja jeszcze
bardziej gotuję się w sobie. Trzeba ze sobą dużo rozmawiać-codziennie starać
się o tą drugą osobę, trzeba próbować zrozumieć jej poglądy na dany temat i
podejście do różnych spraw. Nie jest to łatwe-wiem o tym-zdarza nam się kłócić
co jakiś czas i wybuchać na siebie-ale nie sztuką jest obrazić się na siebie i
nie rozmawiać ze sobą potem przez ileś tam dni-sztuką jest znaleźć drogę do
siebie i starać sobie wszystko wyjaśnić na spokojnie-chociaż to też nie zawsze
działa. Piszesz,że Wasz związek to jedna wielka burza-czy zawsze tak było od
samego początku?

[nie_bieska_10]

niestety tak było od samego początku...
wiesz, zdarzają się oczywiście cudowne momenty ale one generalnie się równoważą
z tymi kiepskimi. Mój M. chyba ma troche taki styl bycia mówi bez ogródek, też
często się unosi ale dla niego to nie jest kłótnia tylko taki styl wypowiedzi,
a mnie to męczy bo dla mnie to brak harmonii.
poza tym tak naprawde nie da się opisać całej historii na forum więc o.
ale dzięki za radę:)

[agniesia8]

Ja mialam podobnie ale po ślubie jest naprawde ok. Prawie wcale się nie kłucimy
a wcześniej to ja prowokowałam kłutnie.

[asiek06]

Dodam jeszcze, że nas związek-który trwa teraz nieco ponad trzy lata od samego
początku był czymś wyjątkowym i fantastycznym-przez bardzo długi okres czasu w
ogóle się nie kłóciliśmy-ani razu nie podnieśliśmy na siebie głosu, ale to się
w którymś momencie skończyło-wiadomo, że na początku zawsze jest spokojnie i
harmonijnie-tymbardziej jeśli nie ma większych kłopotów w życiu i powodów do
zmartwień-ale z czasem i one się pojawiają i trzeba sobie wtedy z nimi radzić.
Może jest jakaś sprawa, która Was gryzie-coś co jest przeszkodą w tym żebyście
doszli do porozumienia?

[nie_bieska_10]

no właśnie reasumując u nas chodzi o to że zawsze byliśmy wybuchowi i
przeszliśmy wiele kłopotów. Kiedy teraz sie w miare wyprostowało to każda nawet
najmniejsza kłótnia mnie irytuje, ale my mamy taki ze sobą styl bycia. często
walczymy o wszystko. niepotrzebnie, ale czuję że ponieważ tak było od zawsze
nie bardzo się to da zmienić. wiem że dużo w tym też mojej winy, tylko że mnie
to męczy i smuci:(

[asiek06]

No ale jeśli Ciebie to męczy i smuci to może powinniście porozmawiać o tym?
Mówiłaś kiedyś swojemu narzeczonemu, że pewne zachowania, czyny a raczej słowa
Ciebie krzywdzą i bolą? Może powinniście usiąść i porozmawaić o tym i postarać
się coś zmienić żeby Wam obojgu było lepiej w tym związek. Przecież związek
dwóch osób nie polega na ciągłum wyzywaniu się, kłóceniu i pokazywaniu tego-kto
tu wie lepiej-nie można, się męczyć w związku-smucić w nim-związek musi dawać
radość-ale na tą radość i harmonię, o której piszesz musicie oboje się starać i
oboje musicie zrozumieć, że coś jest nietak jak być powinno. Rozmawialiśmy
kiedyś już o tym? Ale prawda jest też taka, że jeśli tak jest od zawsze to
ciężko będzie Wam teraz zmienić wszystko tak żeby wyglądało zupełnie inaczej
niż dotychczas-ale jeśli się kochacie i zależy Wam na sobie to musicie
powalczyć o to żeby było lepiej.

[asiek06]

Miało być rozmawialiście już kiedyś o tym? tam na końcu

[nie_bieska_10]

tak, pewnie ale sama pewnie wiesz ze zawsze łatwo coś zmienić. będę musiała
pomyśleć na ile mnie to męczy, na ile można coś zmienić, a na ile wprowadzić
radość i o:)

[asiek06]

Ja sądzę, że przede wszystkim musicie usiąść i pogadać-Twój narzeczony musi
wiedzieć, że są sprawy, które Tobie nie odpowiadają w Waszym związku-musisz mu
powiedzieć, co uważasz, że powinno zostać zmienione-a on jeśli Cię kocha i
jeśli mu zależy to powinien to zrozumieć i wspólnymi siłami będziecie starali
się zmieniać Wasze zachowanie w stosunku do siebie. Przepraszam, że się spytam
jeśli można oczywiście-czy jest już wyznaczona data ślubu? Jeśli tak to nie
powinniście czekać z tą rozmowę i szybko powinniście się wziąźć za siebie.

[nie_bieska_10]

dzięki za wszystkie rady.
data jeszcze nie wyznaczona, wiec jeszcze mamy troche czasu.
jeszcze raz dzięki.

[myszka243]

ja mam ten sam problem,mój związek to jedna wielka burza kłutni, jestesmy ze
sobą ponad 4 lata, slub w przyszłym roku.Bardzo sie kochamy i nie mozemy bez
siebie zyc,ale jakoś nie mozemy sie dogadać. I to nie jest problem braku
rozmowy,bo rozmawiamy ciągle o naszych problemach,ale najgorsze jest to ze do
niego chyba troszke nie dociera o co mi chodzi,albo dociera na krótką chwile:(
mam nadzieje ze wkońcu zaczniemy odbierac na podobnyc falach;)

[calibra2]

u mnie było podobnie tzn wszystko co piszecie po trochu. To ja byłam ta co nie
słucha i do niej nie dociera ale kocham go do tej pory i w końcu zrozumiałam że
robie źle. Zaczęłam to zmieniać, sama zaczełam sie zmieniać i na prawdę było od
miesiąca dobrze. Nie mógł mąż powiedzieć na mnie żadnego złego słowa a jednak
oznajmił mi ostatnio że chce sie rozstać po półtora roku znajomości w tym pół
rocznego stażu małżeńskiego. Kocham go ponad życie ale nie chciał mi dać
szansy. Spadło to na mnie jak grom z jasnego nieba. Pogodziłam się z jego
dezycja bo przekonał mnie że to nie ma sensu bo stracił do mnie zaufanie i mnie
nie kocha. Wspaminał przy naszej końcowej rozmowie z żalem że kiedyś rozstał
się z kobieta, którą kochał z innego powodu. I chyba tego żałuje do dzisiaj.
jak można było kogos kogo sie kocha odrzucić. Mąż od samego początku bardzo
zabiegał o mnie. Byłam po toksycznym związku który źle na mnie wpłynął. Walczył
o mnie i obiecywał że jest inny i że zadba o mmie. Bardzo to długo trwało ale
przekonał mnie do siebie i pokochałam go jak nikogo na świecie. Wszystko działo
sie dla mnie za szybko poniewaz niedawno pogodziłam sie dopiero z żalem do
poprzedniego mężczyzny a tu juz propozycje wspólnego mieszkania itp. Bałam sie
ale przekonał mnie swoja dobrocia i ciepłem. Zamieszkaliśmy razem. Kłótnie sie
zdażały jak wszędzie, starał mi sie wiele tłumaczyć. Był bardzo ciepły a ja
raczej nie jestem wylewna osobą. Miał mi za złe że nie okazuję mu tak wiele
miłości jak on oczekuje. czasem byłam zołzą i potrafiłam ranić ale starałam sie
rozmawiac z nim o sobie i dlaczego tak sie dzieje. Jest wspaniałym facetem o
którym na prawde nie można powiedziec złego słowa. bardzo lubiany i pomocny.
Kochany mężczyzna umiejący zadbac o kobietę. Nigdy nie dałam mu powodu do
zazdrości czasem to ja trochę przesadzałam z uwagami jak spojrzał na inną. Pod
wieloma względami sie zgadzalismy, rozumieliśmy sie bez słów. Nie wiem co
takiego zrobiłam że nie dał mi szansy jak sam powiedział, że widział ze sie
zmianiłam ?????????? Nawet wtedy mówił że boi się i obawia tego jaka byłam i
jak sie zachowywałam. Prosiłam go aby nie patrzył w stecz ale cieszył się z
tego co jest teraz. Nie wiem dlaczego tak szybko zamknął rozdział z naszym
małżeństwem :((( KOCHAM GO PONAD ZYCIE ale kilka razy powiedział że mnie nie
kocha, że zniszczyłam miłość jego do mnie. czytam wasze historie i zastanawiam
sie dlaczego wy mogłyście dac sobie szansę a on nam nie !!!!!!!!!!!!!!1

[monikaa111]

rowniez mam 22 lata i od 2 lat jestem szczesliwa mezatka. Przyznajje ze w
okresie przedmaluzenskim klucilismy sie o wiele czesciej, w poczatkowym okresie
malzenstwa tez bylo sporo klutnia to przede wszystkim dlatego ze ja mialam w
glowie obraz idealnego malzenstwa i probowalam go za wszelka cene wprowadzic w
nasze zycie - a maz czesto moim wygorowanym wymaganiom nie mogl sprostac i
klucilismy sie o totalne glupoty ja plakalam ze jest mi zle a mialo byc tak
pieknie. Dopiero po jakims czasie zaczelam naprawde doceniac to co mam na
codzien i ta nasza rzeczywistosc jest o wiele pikniejsza niz moje tamte
wygorowane i wyssane z palca obrazy. Teraz tez zdarzaja nam sie klunie przede
wszystkim o pieniadze, ale obydwoje staramy sie jak najszybciej wyjasniac cala
sytuacje