nie ma dziecka....

[madi1]

Moja najlepsza koleżanka w czwartek urodziła swe upragnione, wyczekiwane
dziecko - niestety, dziecko urodziło się martwe....Wszystko było w porządku,
całą ciążę znosiła dobrze, dbała o siebie jak mało kto...Dziecko urodzone w
terminie, donoszone....niestety - udusiło się pępowiną przy obracaniu....

Tak bardzo się cieszyli, tak bardzo czekali....Wszystko miała przygotowane na
Jego przyjęcie w domu...I co teraz? Pustka... Żal, rozpacz, odwieczne pytanie
dlaczego to ich spotkało??
...
Jak sie zachować? Jak ją pocieszyć? Jak pomóc? Co powiedzieć w sytuacji, gdy
brakuje słów? ...

[karolinka123]

Nie ma takich slow,czynow, aby przestalo ja to bolec, nie wiem czy jest sposob,
aby Im ulzyc- to bylo upragnione dziecko, wiec to bardzo boli.Moim zdaniem zadne
slowa tu nic nie pomoga.

[yvona73pol]

badz z nia, przy niej (niekoniecznie fizycznie, niech wie, ze moze na ciebie
liczyc), niekoniecznie musisz wiele mowic... bo wlasciwie coz powiedziec?
przytulic...
moze tez uciekac od kontaktu, to tez trzeba zrozumiec i nie narzucac sie

[onka7]

Witaj,
Jestem mamą Marysi, którą urodziłam martwą 9 miesięcy temu. Powód ten sam-
pempowina. Chcesz rady? Nie możesz zrobić nic specjalnego dla swojej
przyjaciółki, nie ulżysz jej, nie pocieszysz. Możesz tylko zwyczajnie przy niej
być i zostawiać ją samąkiedy tego będzie potzebować i być na wyciągnięcie ręki.
Wiesz to jest nie do opisania co się dzieje po takiej stracie. Przychodzą fale
zktórymi nie jesteśmy w stanie walczyć, dni które zmiatają nas z ziemi i takie
kiedy łatwiej się uśmiechnąć. Ważne abyś wiedziała ze powinnaś mówić ze swoją
przyjaciólce o jej dziecku, nazywać je po imieniu, nie unikać, nie próbować w
ten sposób jej ulżyć. Przez najbliższe miesiące myśl o dziecku będzie tym z
czym bedzie zasypiać i budzić się, dziecko będzie w jej snach i w jej głowie
cały czas. Tak jak u kazdej matki. Ja poczułam się odrobinę stabilniej po 6
miesiącach, ale wiem ze nigdy nikt i nic nie wyleczy mnie zmiłości do mojej
córeczki. Jestem teraz znowu w ciąży i nadzieja znowu zaczyna kielkowac na moim
parapecie. Musisz mocno wierzyc że tak też będzie w życiu twojej przyjaciółki,
karm ją ta nadzieją po cichu.

[madi1]

Naprawdę nie wiem co napisać w takiej chwili...To straszne o czym piszesz.
Nawet nie jestem w stanie wyobrazić sobie tego bólu, tej pustki, tego okropnego
wołania DLACZEGO....Nosic dziecko 9 miesięcy pod sercem, byc dla niego
wszystkim, czuć je w sobie przez tyle czasu i nagle jedna chwila kończy to
wszystko taką tragedią....Każdy ból jest ogromny, każda śmierć jest nie do
zniesienia, ale łatwiej pewnie by było gdyby to było poronienie na początku
ciąży, ale nie mieści się po prostu w mojej głowie, że tydzień temu była u
lekarza, wszystko było w porządku, zdrowe, duże, silne dziecko i nagle dostaje
bóli porodowych, a lekarz mówi że dziecko od trzech dni jest martwe....
Zamiast odebrać dziecko ze szpitala w beciku, oni wynieśli białą trumienkę...
Boże, co za niesprawiedliwość! Co za nieopisana strata...Ja sama od tego dnia
nie myslę o niczym innym, a nawet nie próbuję sobie wyobrazić jak czuje się
ona... Jak dalej żyć??
Lekarz powiedział, że jest zdowa, żeby jak najszybciej zachodziła w następną
ciążę, ale ona nie chce, bo mówi że się boi. Ja sama się teraz boję...Ja wiem,
że z czasem na pewno ten ból przyblednie, ale na pewno zostanie na zawsze w
niej, w jej męzu, w rodzinie, we mnie....
To straszne.

[teligo]

Podaj jej adres forum "Strata dziecka, chore dziecko". Tam zajdzie pomoc kobiet,
które najlepiej wiedzą, co przeżywa teraz Twoja koleżanka.
Sama również znajdziesz tam wiele informacji, w jaki sposób pomagać rodzicom po
stracie dziecka.

[teligo]

podaję link:

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=16556

[anex26]

>Wszystko miała przygotowane na Jego przyjęcie w domu...<

Jak widać rację mają Ci , którzy niczego nie przygotowują bo nie chcą"zapeszać".

[annaparzonka]

Moja szwagierka jakies dwa miesiace temu urodziła martwe dziecko( 28 tydzien
ciazy) i powiem ze najwazniejsze było to aby być przy niej, nie ma słów które
złagodzą ból po stracie dziecka. Ja sama w pierwszej ciazy straciłam dziecko (
zasniad) mimo ze był to dopiero 13 tydzień bardzo to przezylam, teraz mam 21
miesięczną córeczke ale przyznam sie ze mimo to ze dobrze znosiłam ciaze ziarno
obawy miałam nikomu do 6 miesiaca nie powiedzilismy aby nie zapeszac. Mysle że
czas leczy rany,ale wiadomo ze nigdy nie zapomni.