Komplementy

[ane-tal]

Czy Was cieszą?
Jest Wam miło wtedy?
Poprawiają Wasze samopoczucie?

Bo ja kurna mam z tym jakiś dziwny problem…
To nie jest obserwacja od dziś, tak się dzieje chyba od kiedy
usłyszałam pierwszy komplement…

Nie wiem ciągle zastanawiam się czy jestem zakompleksiona czy za
bardzo wymagam od siebie i że liczy się tylko moje zdanie.

Zauważyłam że moje dobre samopoczucie i zadowolenie z siebie
pozwala mi na przyjęcie komplementu a jak czuje się „Fe” to nawet
nie potrafię powiedzieć dziękuje- bo po
prostu w ten komplement nie wierze…

co mi dolega?

[magl-owa]

Wiesz co?
Bo kobiety jakoś tak głupio wychowano, ze komlpementy zamiast cieszyć to krępują.
Komplementy od mężczyzn bywają szczere i nieszczere - i tu jest pies pogrzebany,
zeby umieć to rozszyfrować Bo komplementy to... no wiadomo czemu mają służyć

Kiedys też miałam z tym problem, a teraz nie W końcu mam lustro, akceptuję
siebie i... już

Akceptacja siebie - każdy ma wady (tu za dużo, tam za mało), ale pieprzyć je

[ane-tal]

Wiem każdy ma wady - u siebie jestem ich świadoma- ale ja
podkreślam - sama muszę być z siebie zadowolona żeby móć przyjać
komplement.
Np.Mam cieżkie dni- włosy sie nie ukladają , pomalować sie nie
potrafie - czuje sie opuchnięta - a tu ktoś sie "ślini i słodzi"-
patzre na niego - zwariował- ja mam w to wierzyć ?

[magl-owa]

A czemu nie?
Tobie się wydaje, że źle wyglądasz, bo masz gorsze samopoczucie. A temu
mężczyźnie sie akurat dziś podobasz z tysiąca innych powodów

Może panowie się wypowiedzą?

[ane-tal]

Prawdopodobnie może być wtedy szczery- tylko że ja w to nie wierze i
nie potafie sie np. usieszyć z komplementu. o to chodzi .

[robert.83]

Po prostu podziękuj i się uśmiechnij. Zobacz jak to utrudnia życie - zamiast się
cieszyć czymś miłym to jeszcze stawiasz warunki wejściowe. Nie szkoda tych
jednak sympatycznych okazji?

[ane-tal]

Robert nie stawiam warunków wejściowych i nic mi to nie utrudnia-
nie siadam w kącie i nie rozmyślam nad tym komplementem - dziś
poprostu chciałam z Wami tym podzielić.. bo to tkwi już długo we
mnie.
Zawsze dziekuję za komplement jak wiem że dobrze dziś wygladam , czy
mam bluzkę która też według mnie jest ładna , elegancka , seksowna
itp.

[robert.83]

A jeśli nie wiesz? Zostawiasz komplemenciarza samemu sobie i odchodzisz bez słowa?

[marrie38]

Mnie tam po prostu cieszą i tyle

[ane-tal]

To nie jest tak że mnie nie cieszą .... bo cieszą ale nie zawsze.

[ane-tal]

Zauwarzyłam że uśmiecham sie lekko i zaczynam jakiś temat.Zdaża sie
że nie dziekuję.

[magl-owa]

Dooobra, to się przyznam...

A mi zdarza się wprawiać w zakłopotanie celowo mężczyznę.
Jak mam nastrój do droczenia się.
(nie jestem z siebie dumna)

Chyba również nie zawsze dziękuję...
Mamy kłopot, Anetko

[marrie38]

To co się czuje a to co na zewnątrz to jak widać mogą być dwie różne
rzeczy...
Mnie cieszą ale chyba tego nie pokazuje albo w ogóle zaczynam
tłumaczyć komuś, że nie jest tak "ładnie" jak mu się wydaje...
Ale w środku zostaje ciepło w sercu

[ane-tal]

A miałaś taką sytację że ktoś nie łapał tego droczenia? Bo ja miałam
i wtedy jest niezręcznie.

Nie wiem czy to jest akurat nasz kłopot- chciałam Wam o tym napisać
dziś.tylko tyle...Bo ciagle mi sie wydaje że jestem pokręcona i że
sama sobie problemy stwarzam ale naprawde nie potrafie już w tym
wieku zmienić coś tam sobie w głowie.

[marrie38]

Prawda jest pewnie taka, że wszyscy jesteśmy trochę/albo więcej
wykręceni...Ale co tam...
Wczoraj obejrzałam premierę "Alicji w krainie..."
Ojciec Alicji a potem ona sama mówią: "...tylko wariaci są coś
warci..."

[ane-tal]

marrie38 napisała:

"...tylko wariaci są coś
> warci..."
>

Dziękuję marrie38

[magl-owa]

ane-tal napisała:

> A miałaś taką sytację że ktoś nie łapał tego droczenia? Bo ja miałam
> i wtedy jest niezręcznie.

Bywało. Ratowałam sytuację, zeby ktoś za bardzo skrępowany sie nie czuł. Poza
tym jesli do tego mężczyzny czułam sympatie to nigdy to nie było przeciw niemu.
Chyba że ktoś mnie na tyle wkurzał to od razu dostawał po łapach krótką piłką z
mojej strony.

>
> Nie wiem czy to jest akurat nasz kłopot- chciałam Wam o tym napisać
> dziś.tylko tyle...Bo ciagle mi sie wydaje że jestem pokręcona i że
> sama sobie problemy stwarzam ale naprawde nie potrafie już w tym
> wieku zmienić coś tam sobie w głowie.

Może za dużo myślisz? lekko, łatwo i ze swobodą i uśmiechem jak zaczniesz je
przyjmować, to może zmienisz stosunek?

[ane-tal]

Może za dużo myślisz? lekko, łatwo i ze swobodą i uśmiechem jak
zaczniesz je
przyjmować, to może zmienisz stosunek?

Podkreślam bywa że przyjmuje komplemet- nie chcę po raz kolejny tego
tłumaczyć.
Nie myśle za dużo - wymagam od siebie za dużo i chyba w tym jest
problem.
Zaczełam od nowego roku chodzić na siłownie ( przez wiele lat jakieś
małe ćwiczenia w domu były ) - i zauważam efekty- i jestem
zadowlona na maksa- i nie potrzebuję np komplementu od kogoś obcego
w tek kwestii.Jeśli by sie pojawił to wiem że uzasadniony .
I nie mylić z narcyzmem - bo jestem świadoma swoich wad.

[marrie38]

Może uzasadnione komplementy łatwiej jest przyjmować

[ane-tal]

marrie38 napisała:

>
> Może uzasadnione komplementy łatwiej jest przyjmować

No mi zdecydowanie łatwiej.

[claire.ampres]

Zawsze dziękuję za komplement z uśmiechem, nawet jeśli mnie lekko krępuje.
No chyba że jest wydumany i rzucony na zasadzie serii, "a nuż się uda", od
kogoś, kto nawet się nie trudzi, by mnie poznać, wówczas bywam ironiczna,
przyznaję.
Natomiast jakiś czas temu dowiedziałam się, że to ja krępuję komplementami osoby
do tego nieprzywykłe Lubię ludziom mówić, co w nich dobrego widzę.

Słysząc szczery komplement nie zostawiłabym go nigdy bez słowa czy choćby
uprzejmej reakcji, bo wiem, że ludzi sporo kosztuje mówienie dobrych rzeczy.
Dużo łatwiej jest przecież kogoś skrytykować czy ponarzekać na pogodę niż
powiedzieć mu, że świetnie dziś wygląda czy jest świetnym człowiekiem.

[ane-tal]

Ja lubię mówić komplementy zarówno kobietom jak i mężczyzną i tylko
kiedy czuje to szczerze.I w sumie nie zastanawiałam sie czy mi
dziękują czy nie - bo chyba nie ważne to dla mnie tylko ważne
wyrażenie swojej opinii , to taka chwila...

[marrie38]

O to jest wielka sztuka: mówić komplementy! Nie wiem czy nie
trudniejsza niż przyjmowanie. Ja się chyba bardziej krępuje mówić
niż je przyjmować...
Chyba jesteś bardzo lubiana claire?

[marrie38]

Za to faktycznie nie krępuje się mówić komplementu kiedy naprawdę
coś mi się bardzo podoba.

Wniosek z tego taki, że to nieuzasadnione komplementy trudno jest
przyjmować i prawić?

[ane-tal]

A już myślałam że coś ze mną nie "halo".

[claire.ampres]

> Chyba jesteś bardzo lubiana claire?

Yyymmm... nie uwielbiają mnie tłumy, Marrie Są ludzie, którzy mnie lubią, a ja ich, tak zwyczajnie
Nigdy nie słodzę dla samego słodzenia. Po prostu gdy widzę coś dobrego, to o tym mówię. Chcę, by świat wokół mnie był przez to choć trochę pozytywniejszy. Nie zdarzyło mi się powiedzieć koleżance, że ma pikną kieckę, gdy kiecka taka nie była. Po prostu tego nie robię. Jeśli komplement, to tylko szczerze.

Masz rację, że trudniej jest mówić niż przyjmować komplementy. Zachęcam do przećwiczenia. Bo wyszukiwanie dobrych rzeczy gdy wokół szaro i w ogóle nic nam się nie chce albo rozmyślamy tylko o swoich problemach, jest naprawdę ważne.
O! Zadanie na dziś - skomplementować choćby jedną osobę. Tylko szczerze!

[ane-tal]

O! Zadanie na dziś - skomplementować choćby jedną osobę. Tylko
szczerze!

Jeśli sie tylko taka pojawi - szczerze to zrobie

[marrie38]

Świetny pomysł! Ja też będę ćwiczyć!

[claire.ampres]

Tak czymać! I z kursu nie zbaczać!

[marrie38]

Mam już dziś jeden sukces na swoim kącie w dziedzinie prawienia
komplementów
Mam wrażenie,że jakoś za łatwo mi poszło-bo to coś mnie zachwyciło
więc nie miałam problemów z wyrażeniem tego.
Powinno być jakoś trudniej? Żeby próbować komuś zrobić przyjemność
mówiąc coś miłego nawet jeśli nie ma powodu do zachwytu?

[claire.ampres]

Gratuluję Marrie, widzę, że wzięłaś sobie do serca dzisiejsze zadanie
A co do pytania - komplementy można przecież mówić bez wszechogarniającego
uczucia zachwytu Zwyczajnie mówić o tym, co się podoba, jest fajne, miłe,
pozytywne, w porządku itd. Jasne, że łatwo jest przy akompaniamencie
palpitującego serca i zalewającej duszę euforii komplementować to, co się widzi
sztuką jest dostrzegać pozytywne drobnostki i o tym po prostu mówić

Mykam na Alicję w Krainie Czarów Lubię takie psiejsko-czarodziejskie filmy

[marrie38]

Co do "Alicji" mi się niestety nie podobała książka (próbowałam ją
strawić jako nastolatka)i na film szłam wczoraj raczej niechętnie.
Po pół godzinie miałam ochotę wyjść (nastrój tego filmu mnie
dołował) ale moje dziecko protestowało i uległam...
Wcale nie jestem przekonana, że to film dobry dla dzieci...
Potem jakoś wciągmnęłam się w akcję i w sumie podobał mi się. Postać
Kapelusznika- kultowa
To trochę nie na temat choć...

[claire.ampres]

Ech, jestem zawiedziona "Alicją..." , Deppem również. Normalnie... wiało nudą
A tak się cieszyłam na ten film. Mam ogromny niedosyt. "Parnassus" bardziej mnie
ekscytował niż ten film... Mówię to z ciężkim sercem. I ze wspomnieniem
"Alicji...", którą parę razy oglądałam w TV. Tam te postacie były takie pełne
życia, a tu...? Bieda... chociaż pięknie opakowana.

[ruda.ryba]

w ogóle to odczuwam brak komplementów

[mralka1973]

A mi jest zawsze bardzo przyjemnie , gdy ktoś mi prawi komplementy, nawet gdy, mi się wydaję że jest inaczej, bo akurat zaspałam, byle co ubrałam , bo jestem dziś rozkojarzona itd to i tak jest mi miło
Zawsze wychodzę z założenia, że ktoś może widzieć mnie całkiem inacej niż ja sama siebie, poza tym należy się wziąc pod uwagę , ze to co ja uważam za wadę czy niedociągnięcie ktoś inny może postrzegać jako plus tak więc przyjmuje komplementy z zadowoleniem, generalnie podbudowują mnie takie rzeczy to ogólnie poprawia atmosferę , nastrój, więcej wtedy uśmiechu , itd itp