________________________strasznie mi żal ...Polski

[hasz0]

nigdy nie sądziłem, że będę płakał cały dzień jak bóbr.
A przecież na pogrzebie własnej Matki ...nie płakałem.
Przed pogrzebem przyśniła mi się snem nadnaturalnie realnym
w kolorach...nigdy przedtem i potem jeśli dobrze pamiętam nie miałem
snów w kolorze. Szła obok drogi jakby w rowie obok konduktu
żałobników na Jej własnym pogrzebie...zawałała mnie dyskretnie
i prosiła abym nie płakał bo Ona ma tu teraz dobrze i jest
szczęśliwa.

Przekonałem nawet żonę by nie płakała. Wczoraj płakaliśmy oboje.

___strasznie mi żal ...Polski! Czy jak fenix?

[hasz0]

Kryzys w kontekście wyborczym


2010-04-11 10:19
Analizując na gorąco polityczne skutki katastrofy pod Smoleńskiem, w
której zginął prezydent Lech Kaczyński, belgijski dziennik "Le Soir"
pisze na stronach internetowych, że umocni ona pozycję Platformy
Obywatelskiej i może nawet oznaczać koniec Prawa i Sprawiedliwości.
"Ta niewiarygodna tragedia ma miejsce w szczególnym kontekście
politycznym, na który będzie miała nieuchronnie decydujący wpływ" -
pisze publicysta dziennika Jurek Kuczkiewicz. Podkreśla, że
prezydent miał być głównym konkurentem Bronisława Komorowskiego (PO)
w jesiennych wyborach prezydenckich.
"Jarosław Kaczyński kontynuował z ław opozycji kierowanie jedyną
partią (PiS), zdolną konkurować z Platformą Obywatelską: czy będzie
teraz kandydatem PiS, by spróbować zachować prezydenturę po swoim
zmarłym bracie? Jest za wcześnie, by to przesądzać, ale wydaje się
teraz pewne, że prezydenturę wygra kandydat partii Donalda Tuska,
liberalnej centroprawicy proeuropejskiej" - uważa komentator.

Zdaniem Kuczkiewicza, PiS został w katastrofie pozbawiony "całej
swej elity", a w wyborach parlamentarnych zaplanowanych na przyszły
rok może się okazać, że "narodowa katastrofa oznacza jeszcze większe
osłabienie, bądź nawet zniknięcie partii braci Kaczyńskich".

Kuczkiewicz podkreśla symboliczny wymiar katastrofy na lotnisku
nieopodal Smoleńska, w której zginęli także udający się na
uroczystości przedstawiciele rodzin i organizacji katyńskich,
pisząc, że Katyń oznacza teraz dla Polski dwie tragedie: mord
polskich oficerów w 1940 r. i tragiczną śmierć prezydenta i części
państwowych elit.

Serwisy informacyjne belgijskich mediów rozpoczynają się od
szczegółowych informacji o katastrofie; media przypominają też
szeroko sylwetkę zmarłego prezydenta. Depeszę kondolencyjną do
polskiego rządu skierowali premier Yves Leterme i minister spraw
zagranicznych Steven Vanackere. Piszą w niej, że śmierć Lecha
Kaczyńskiego, jego małżonki oraz towarzyszących im osób
jest "nieodwracalną stratą i szokiem także dla Belgii".

kto chce niech poszuka mego protestu sprzed lat "S

[hasz0]

oir"....pisze jak wtedy "życzeniowo"

fenix

[perli]

jest symbolem Słońca. Ale tylko raz na pięćset lat odradza się.
Jeśli się mylę, to zabanujta mnie.

[wikul]

perli napisała:

> jest symbolem Słońca. Ale tylko raz na pięćset lat odradza się.
> Jeśli się mylę, to zabanujta mnie.


Sama się zabananuj.

[perli]

owszem, jestem geniuszem, ale tego nie potrafię, pięknie pisze,
Hasz, njo nie?

_______fenix z "Popiołów"

[hasz0]

Umarł jako męczennik, a ostatnie lata jego życia były prawdziwą
drogą krzyżową – dodaje ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski.




Dyskusja ideologiczna w Związku Radzieckim, czy scenariusz jest
dziełem literackim, na szczęście u nas przeszła bez echa. Ale istota
tych pozornych, jak by się wydawało, roztrząsań i u nas była do
zastosowania. Jeśli scenariusz jest dziełem literackim, ktoś musi
bronić autora przed reżyserem, gdyby temu przyszło do głowy zmienić
cokolwiek w raz zatwierdzonym tekście: oczywiście rolę rozjemcy
przyjęły na siebie instytucje cenzury. Ta metoda, choć nie w pełni,
została zastosowana u nas głównie w odniesieniu do klasyków.
Co myślał Żeromski i jak widział naszą przeszłość w Popiołach,
wiedziała najlepiej władza i była gotowa bronić go przed każdym, w
tym również przed reżyserem filmowej wersji Popiołów.

Dawny szef policji i minister spraw wewnętrznych stał się nagle
obrońcą tradycji, wciągając w tę aferę niemałą grupę pisarzy i
aktorów. Za wzór uznany został wówczas zdrowy patriotyzm
Sienkiewicza. Nie pomogły żadne wyjaśnienia, że krytykowane sceny,
sytuacje i dialogi wzięte są z powieści Żeromskiego, a nie
Sienkiewicza. Tego nikt nie miał zamiaru sprawdzać. Moczar i jego
ludzie chcieli możliwie prędko podzielić nasze społeczeństwo, a w
najgorszym razie jego elitę twórczą na rewizjonistów i szczerych
patriotów. Tak zostałem rewizjonistą, a to nie ułatwiło mi robienia
dalszych filmów.

Andrzej Wajda



Recenzje
Jak mało tu Żeromskiego! Ani subtelności, ani zrozumienia człowieka,
ani złożoności postaw, ani ciepła w ukazywaniu kraju i ludzi, i tej
osobistej nuty w oskarżeniach, jaką daje ból własnego serca. Chłód,
twardy zdecydowany kontur, jednoznaczność, czerń. Wszystko
zaostrzone, natrętnie "wyjaśnione do końca", zbrutalizowane. Dwa
przykłady z dwudziestu możliwych. U Żeromskiego Rafał drży, aby nie
skompromitować się na obiedzie u księcia. W filmie beztrosko,
zachłannie rzuca się na jedzenie. U Żeromskiego zaś "nie rychło
podniósł łyżkę do ust", jadł "z sakramentalnym namaszczeniem". U
Żeromskiego legioniści polscy we Włoszech, choć obdarci i
bosi, "szli wielkim, twardym, młodym, niestrudzonym krokiem". W
filmie wloką się sztucznym, sztywnym półkroczkiem, jak dziady
kościelne czy tabetycy.

Zbigniew Załuski
"Ekran", Warszawa, 24 X 1965



Moim pierwszym odczuciem było przerażenie, lęk na myśl, że należę do
tego samego narodu, którego czyny pokazano na ekranie. Czy
ktokolwiek inny miałby tę okrutną odwagę, by tak przedstawić własny
naród? Nikt na świecie chyba nie jest do tego zdolny, do tej
straszliwej ekshibicji, do tej prezentacji: patrzcie, jacy jesteśmy -
okrutni, głupi, lecz wierni. Jacy odważni! Jak pięknie umiemy
ginąć - a jednak jacy jesteśmy nieśmiertelni, w myśl pieśni, która
otwiera film: "Jeszcze Polska nie zginęła, póki my żyjemy...". Naród
bez mózgów, bez polityków, bezmyślnie idący na zgubę, na śmierć -
naród zaopatrzony tylko w serca i ciężkie łapy do bicia.

Andrzej Jarecki
"Sztandar Młodych", Warszawa, 25 X 1965



Jeżeli ktoś powiada, że z filmu Wajdy wyciekła historia, powinien w
imię uczciwości dyskusyjnej powiedzieć inaczej: "nie znajduję w tym
dziele mojego rozumienia historii". (...)
Kinematografii, a tym samym sztuce polskiej, przybyło dzieło
rzeczywiście wybitne.

Kazimierz Wyka
"Polityka", Warszawa, 13 X 1965

znowu płakałem ale uśmiechnąłem sie na koniec prze

[hasz0]

Z ŁZY...Wawel...TAK WAWEL...Żona wczoraj wspomniała mi
cicho jakby nieśmiało...pojechałbyś ze mną do Warszawy?

Jakby w starym iluzjonie-stereoskopowym stanęły mi przed oczyma
obrazy z tamtych dni...

z różnych lat...

Węgrzy z 56...pamiętam jak dziś gdy Węgier 18...może 19-latek na
Pl.Grunwaldzkim w 1962 roku pyta mnie studencika NAJCZYSTSZĄ
POLSZCZYZNĄ o ul. Grunwaldzką i podaje nazwisko koleżanki
Polki...prosił abym z nim poszedł...wypiliśmy herbatę w eleganckim
dużym pokoju bogatych, ustawionych ludzi estabishmentu PRL...wtedy
na wczasy nad Balaton inni nie jeździli...nie zdjał plecaka..
Mama panieneczki dała do zrozumienia Węgrowi bradzo subtelnie, że
wizyta ma sie ku końcowi...wyszlismy...opowiedział mi jak POKOCHAŁ
POLSKĘ PO 1956 ROKU...był w Polsce pierwszy raz w życiu...sam
nauczył sie tak doskonałej wymowy i akcentu z .....Polskiego Radia!

Prof. Daniel Bem mój promotor poprawił starą antenę na falach długich
____ - "Tu Warszawa"
....Niestety, Starzyńskiemu nie dane było zrealizowanie wszystkich
swoich śmiałych projektów urbanistycznych. 1 września 1939 roku
wybuchła wojna. W dniu 5 września 1939 roku, mjr Starzyński został
mianowany przez Dowódcę Obrony Warszawy - Komisarzem Cywilnym
Stolicy. Na stanowisku tym przeszedł do historii. Wspierał
broniących sie przed okupantem mieszkanców miasta. Podtrzymywał
ducha oporu ludności żarliwymi przemówieniami radiowymi



W swoim ostatnim przemówieniu do ludności Warszawy,
mówił: "Chciałem, by Warszawa była wielka. Ja i moi współpracownicy
kreśliliśmy plany wielkiej Warszawy przyszłości. I Warszawa jest
wielka. Prędzej to nastąpiło, niż przypuszczaliśmy. I choć tam,
gdzie miały być parki, dziś są barykady, choć płoną nasze
biblioteki, choć palą się szpitale, Warszawa, broniąca honoru
Polski, jest dziś u szczytu swej wielkości i sławy!"



TU na Wawel przyjadą

NAJWIĘKSI TEGO ŚWIATA...LARUM GRAJĄ ...a ty się nie zrywasz!
szabli nie chwytasz? na koń nie siadasz? Co się stało z Tobą?
Mały rycerzu?...Bank Polski, IPN, NIK, CBA w niebezpieczeństwie...

__________Pokolenie harcerzy CZUWA!_____________
Pali znicze...śpij spokojnie z Królową Polskich Serc

nieurodziwi ale piękni bo wspaniale przypomnieli harcerzom
czym dla nich jest Polska!

boję się czy ustoję... czekać 9 godzin w kolejce

[hasz0]

czekali nawet 20 godzin/n

[torunradio]

i doczekali sie wawelu i mowy Sniadka..historia wr

[toronradio]

aca
....
"Mowa pogrzebowa wygłoszona na nabożeństwie żałobnym
za śp. Józefa Borysewicza, w kościele Ojców Reformatów w Krakowie
dnia 6 lutego 1849 roku11. Jak głęboko ten krótki pobyt wybitnego
kaznodziei zapisał się w pamięci krakowian, świadczyć może epitafium
jemu poświęcone w kościele Panny Marii, w kaplicy św. Jana
Nepomucena. Jest ono dużych rozmiarów, wykonane z białego piaskowca
, a przedstawia popiersie zmarłego w architektonicznym
obramieniu. Ponad belkowaniem znajduje się kartusz, na którym
umieszczono skrzyżowane: szablę i krzyż - symbole drogi życiowej
powstańca i zakonnika12."

doczekali sie Wawelu mowy Sniadka.historia wraca!

[toronradio]

W kwietniu 1849 r. Hieronim Kajsiewicz zbiegł z Krakowa w obawie
aresztowania przez wkraczające wojska rosyjskie13. W drodze do
Paryża, w Dreźnie, trafił na walki barykadowe i przejściowo został
aresztowany. Doświadczenia Wiosny Ludów zaostrzyły jego poglądy
antyrewolucyjne i antypowstańcze. W liście przesłanym do Przeglądu
Poznańskiego wypowiedział się przeciw udziałowi księży w życiu
politycznym. Dnia 29 listopada 1849 w kaplicy Wniebowzięcia w Paryżu
wygłosił kazanie O duchu narodowym i duchu rewolucyjnym, w którym
potępił udział Polaków w wypadkach europejskich, a zwłaszcza w
obronie Republiki Rzymskiej. Spotkał się z okrzykami protestu
niektórych słuchaczy, a chociaż grzmiącym głosem zmusił ich do
milczenia, zaniechał na dłuższy czas publicznych wystąpień w
środowisku emigracyjnym14. W r. 1850 powrócił do Rzymu, a w 1855
przejął z rąk Józefa Hubego kierownictwo zgromadzenia, którą to
funkcję miał już zatrzymać do swej śmierci.

Zmartwychwstańcy przeżywali wówczas poważny kryzys. Było ich wciąż
zaledwie kilku. Osamotnieni, traktowani nieufnie przez Rzym jako
Polacy, zwalczani przez dyplomację carską jako emigranci,
utrzymywali się ze skąpych datków kilku rodzin wielkopańskich z
ojczyzny. Kajsiewicz zaczął przyjmować do zgromadzenia Włochów i
Niemców, pertraktował o połączenie zmartwychwstańców z jednym z
zakonów francuskich. I znowu przypływ rewolucyjnej fali otworzył
przed zgromadzeniem szersze perspektywy. Pius IX zatwierdził w roku
1860 regułę zmartwychwstańców. Pierwszym celem ich miała być odtąd
walka z “socjalizmem”, czyli, mówiąc ściślej, z tendencją
rewolucyjno-demokratyczną na gruncie polskim. Celem drugim - obrona
Unii, w związku z czym powierzono zmartwychwstańcom placówkę misyjną
wśród unitów w Bułgarii. Kajsiewicz odbył w r. 1862 wyprawę do
Adrianopola; odwiedził też Ziemię Świętą.

_____________Jak wyważyć proporcyumytat:

[toronradio]

"Do powstania narodowego w 1861 odniósł się Kajsiewicz sceptycznie.
Zbyt dokładnie znał europejską sytuację polityczną i wiedział, że
powstanie, do którego przystępowało także wielu duchownych, nie
miało żadnych szans powodzenia. Celebrował w paryskim kościele
Wniebowzięcia NMP obchody ku czci warszawskich ofiar, słuchaczom
swoim przedstawiał wstrząsający obraz terroru, zabiegał u
francuskich biskupów o listy pasterskie z wyrazami sympatii dla
Polski, ale w poufnej korespondencji z krajem starał się tłumić
zapał duchowieństwa. Oburzał się na polskie sympatie dla
zjednoczenia Włoch, powstawał na braterstwo z Żydami, opowiadał się
za Aleksandrem Wielopolskim, żądał ukrócenia śpiewów patriotycznych.
Gdy grupa księży zaczęła deklarować posłuszeństwo wobec Komitetu
Centralnego, Kajsiewicz za radą pewnych osób z kurii wystąpił z
gwałtownym atakiem przeciwko tajnym związkom jako bezbożnym i
potępianym przez Kościół. Nie wiedział, że termin powstania ze
względu na ogłoszoną w Warszawie brankę przesunięto na koniec
stycznia. Oryginalny list otwarty Kajsiewicza “do braci księży
grzesznie spiskujących i do braci szlachty niemądrze umiarkowanej”
ukazał się tylko w mało znanym Tygodniku Katolickim ks. Aleksego
Prusinowskiego w Grodzisku Wielkopolskim (nr 4, z 23 stycznia 1863
r.), a nabrał rozgłosu dopiero po miesiącu, kiedy rządowa prasa
warszawska przedrukowała go z tendencyjnymi skrótami15. W obliczu
toczącej się walki wystąpienie Kajsiewicza poczytano za zdradę
narodową, a Rząd Narodowy napiętnował autora jako “moskiewskiego
sługę”. W ówczesnych prywatnych wynurzeniach Kajsiewicz potępiał
akces “białych” do powstania; zgodził się jednak pod naciskiem
przyjaciół ogłosić drugi list, w którym opowiadał się, z pewnymi
zastrzeżeniami, za prawem Polski do niepodległości, ale poprzednich
oskarżeń przeciw konspiracji nie odwołał. W czasie gdy Pius IX
przyłączył się do interwencji na rzecz Polski, Kajsiewicz złagodził
trochę swój stosunek do sprawy narodowej.

Po upadku powstania styczniowego ks. Hieronim poświęcił większość
swych wysiłków zorganizowaniu Kolegium Polskiego w Rzymie (1866) dla
kształcenia duchownych z kraju. Pierwszym rektorem tej placówki
został główny realizator myśli Jańskiego - ks. Piotr Semenenko.
Kajsiewicz, jako generał zmartwychwstańców (1845/7 i 1855/73) i
pełen apostolskiej gorliwości kapłan, wiele podróżował. W latach
1865-66 spędził blisko rok w Ameryce, wizytując placówki
zgromadzenia w Kanadzie, docierając też do Brazylii. Drugi raz udał
się za Atlantyk w 1871, by odwiedzić parafie polskie w Kentucky,
Texasie i Chicago. W latach 1868-69 bawił w Galicji szukając tam, na
razie bez skutku, punktu oparcia dla swego zgromadzenia. Zacieśnił
wówczas stosunki z domem niepokalanek w Jazłowcu; początkom tego
zakonu patronował w Rzymie w latach 1853-57, jako spowiednik i
doradca założycielek, Józefy Karskiej i Marceliny Darowskiej. W roku
1872 odbył drugą podróż do Bułgarii. Za rządów Kajsiewicza jako
generała wstąpili do zmartwychwstańców pierwsi Włosi i Alzatczycy;
powstały pierwsze placówki misyjne w Kanadzie (1857), w Bułgarii
(1863) i w USA (1866). Zaborcy udaremnili natomiast wszystkie jego
próby osiedlenia się na ojczystej ziemi.

Ks. Hieronim Kajsiewicz zmarł nagle, rażony apopleksją na ulicy w
Rzymie, dnia 26 lutego 1873 roku. Pozostawił zgromadzenie w pełni
rozwoju, liczące blisko 80 członków. Został pochowany na cmentarzu
św. Wawrzyńca. W 1956 dokonano ekshumacji jego czcigodnych prochów i
wraz ze szczątkami sług Bożych Bogdana Jańskiego i ks. Piotra
Semenenki złożono w kościele Zmartwychwstańców w Rzymie.

Kajsiewicz, niestrudzony zmartwychwstaniec i działacz emigracyjny,
cieszący się opinią opatrznościowego męża, był całkowicie oddany
sprawie Kościoła i rozdartej przez zaborców ojczyzny. Tak jak dla
ogarnięcia wzrokiem obrazu pokaźnych rozmiarów potrzeba odpowiedniej
odległości, tak też dla oceny wielkości zjawiska, jakim było życie i
działalność tego wybitnego zamartwychwstańca, konieczny jest
stosowny dystans. Dopiero wtedy ocenić można, co jest naprawdę
trwałe, a co stanowi objaw przejściowy lub przemijający. W
przedstawionym biogramie księdza Kajsiewicza łatwo zauważyć dwie
tendencje. Jedną z nich można nazwać progresywną, głoszącą, iż naród
powinien wywalczyć swoją wolność; dlatego Kajsiewicz bierze czynny
udział w powstaniu listopadowym i rozumie nadzieje, jakie budzi
Wiosna Ludów. Drugi nurt w jego biografii trzeba okeślić jako
konserwatywny i umiarkowany, twierdzący, że naród, jeśli ma dalej
istnieć, winien ocalić jak najwięcej ze swej tradycji.

Wbrew pozorom tendencje te nie przeciwstawiały się sobie, nie
stanowiły wykluczających się możliwości. Egzystowały jako ściśle
sprzężone i uzupełniające się elementy biografii Kajsiewicza.
Zmartwychwstaniec ten nawoływał, by “każdy w jakimkolwiek obranym
stanie, urzędzie, sztuce, rzemiośle był doskonały i tak, nie czczą
gawędą i marzeniem, ale uczynkami miłości swojej ku krajowi
dowodził”16. Na równi z walką zbrojną widział on potrzebę batalii
przeciwko wadom narodowym jako zgubnemu dziedzictwu przeszłości;
apelował o bohaterstwo i ducha poświęcenia; domagał się zachowania
tego, co dobre w polskiej tradycji narodowej, a więc domu zdrowego,
przepełnionego patriotyzmem i religijnością, przeciwdziałania
zgubnym prądom i zepsuciu moralnemu. Uważał, że księża “powinni
wytępiać pijaństwo w narodzie..., zbytek, miękkość, rozpustę i te
nieszczęśliwe przeklęte rozwody w klasach wyższych..., próżniactwo,
niestaranność, nieład, niestałość, niekarność we wszystkich...
Pracować nad oświatą ludu, pilnować szkół i szkółek, ucząc religii i
wiadomości pożytecznych..., być nawet przewodnikiem ludu w
rolnictwie i dawać rady higieny”17. Za warunek istnienia narodu
Kajsiewicz uważał zarówno szacunek dla przeszłości, jak i pracę dla
przyszłości. Kierował wzrok ku przyszłości, która miała przynieść
wskrzeszenie niepodległego bytu, ale i ku odległej przeszłości - w
niej bowiem usiłował odkryć pierwotne oblicze narodu, określające
charakter jego misji i przyszłych losów. Jednoczył Polaków w imię
zachowania i rozwoju tych wszystkich wartości religijnych, moralnych
i patriotycznych, od których zależy siła i zdrowie narodu. "


Kaznodziejskie dzieło ks. Hieronima Kajsiewicza

[toronradio]

W pięć lat po śmierci ks. Hieronima na łamach Przeglądu Lwowskiego
podkreślano,
że kazania jego z jednej strony

podobne są do kazań Skargi,
a z drugiej odpowiadają wymaganiom czasu;

nie zamykają się bowiem w wykładzie dogmatu, ale dotykają kwestii
bieżących; są polemiczne, rozwiązują i wyjaśniają wiele palących
kwestii religijnych i społecznych23.

Głosem znakomitego historyka literatury i krytyka - Stanisława
Tarnowskiego uznał go nie tylko za największego mówcę polskiego XIX
wieku, ale widział w nim “kaznodzieję, jakiego w Polsce od czasów
Skargi nie było”24.

Nazywał go “psychologiem i znawcą narodowej duszy”, podkreślając
także jego oryginalność, mistrzostwo słowa i stylu oraz głębokie
poczucie patriotyzmu25.

Inny krytyk literacki, Jan Bystrzycki:

- “Musimy uważać kazania ks. Kajsiewicza - stwierdzał - za piękne
następstwo kazań księdza Skargi, a samego kaznodzieję za jedynego i
godnego jego następcę. Choćby ksiądz Kajsiewicz nie zrobił nic
innego w życiu, tylko powiedział lub napisał te kazania i mowy, to
już przez to samo miałby zapewnione zaszczytne bardzo miejsce w
naszej literaturze”26.

Biskup Józef Sebastian Pelczar (†1924) w swym Zarysie dziejów
kaznodziejstwa w Polsce pisał, iż
- “jako kaznodzieja mógłby [on] sięgnąć po palmę pierwszeństwa
pośród kaznodziejów polskich XIX wieku; połączył bowiem w swojej
osobie i świątobliwość życia, i gruntowną naukę, i wyższy pogląd na
rzeczy, i twórczość wyobraźni, i zapał serca, i siłę w oddaniu; do
tego układ w jego kazaniach dobrze obmyślany, styl dziwnie jasny i
męski, a przy tym obrazowy; język bogaty i czysty”27.

Współcześni autorzy mówią także z wielkim uznaniem o słynnym
zmartwychwstańcu, podkreślając, iż jego “kaznodziejstwo
okolicznościowe należy do kanonu najwybitniejszych tekstów tego
rodzaju”28.

__Kto nam DZIŚ kształtuje "polskie dusze"? No kto?

[toronradio]

Ze względu na wyjątkowe zalety oratorskie, patriotyczne, historyczne
i religijne, kazania, homilie i mowy okolicznościowe Hieronima
Kajsiewicza zalecane były nie tylko kapłanom, ale wszystkim
myślącym, którym leżało na sercu rozwiązanie wielu palących
problemów religijnych i społecznych. Pomimo to nieliczne były próby
opracowania spuścizny słynnego kaznodziei. Prawie trzydzieści lat po
jego śmierci Jan Bystrzycki ze smutkiem stwierdzał, że “pamięć jego
bólu, jego cierpień, jego niespożytych zasług, niezmordowanej
długotrwałej pracy zniknęła dla ogółu. Przyczyną tego, a zarazem
skutkiem jest prawie zupełne milczenie otaczające imię wielkiego
kaznodziei, zupełny brak wyczerpującej, płodnej przedmiotu
monografii, która by przedstawiała wszystkim całokształt jego
wielostronnej działalności, wierny i dokładny obraz życia i dzieł,
dążeń i ideałów”29. Z okazji setnej rocznicy urodzin Kajsiewicza
anonimowy autor na łamach Gazety Kościelnej ubolewał, że “ogół nasz
nie interesuje się dziełami wielkiego mówcy. (...) A przecież nie
wywietrzała z nich siła, nie uszła piękność, prawda tam głoszona nie
obróciła się w fałsz, owszem, dziś, po pół wieku, widoczniejszą się
stała i potrzebniejszą, niż była wtedy...”30. W tym samym roku i z
tej samej okazji wspomniany już Stanisław Tarnowski tak pisał o
Kajsiewiczu w swojej Odezwie: “Smutno powiedzieć, ale ten mówca
bezwzględnie pierwszy, pisarz jeden z pierwszych polskich XIX wieku,
często nie znany jest nawet ludziom bardzo wykształconym, bardzo w
polskich dziełach rozmiłowanym, nie wniknął w wychowanie, nie
przeszedł w krew naszego społeczeństwa”31. Podobnie - w czterdziestą
rocznicę śmierci - napisał o Kajsiewiczu Witold K.: “Cicho o nim u
nas jak w grobie. Mało kto słyszał jego nazwisko, a jeszcze mniej
pono takich, co wiedzą o jego kapłańskiej i obywatelskiej pracy.
(...) Nie znana bowiem zostaje jego praca owocna, nie wydobyte z
topielisk zapomnienia perły wymowy, co tak poruszały ojców naszych.
(...) Dziś jego myśli wzniosłe i czyny pokryto płaszczem
milczenia”32.

Te sądy z początku XX wieku można i dzisiaj powtórzyć.

“Owocna praca i perły wymowy” ks. Kajsiewicza
pozostają wciąż dla wielu nie znane.