Biblia to BAŚŃ drodzy chrześcijanie i Żzydzi :))))

[Gość: Kafar]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=28&w=19358876

[Gość: patience]

"Początkowo Jahwe był tylko bogiem pogody - wyjaśnia Dirk Kinet. - Gwarantem
płodności, którego seksualny aspekt był powoli spychany na dalszy plan."


To juz wiem kogo winic za upadek matrierchatu...

www.connection-medien.de/magazin/02juli/pics/roeder.jpg

A nowy testament to plagiat baśni ....:)))))

[Gość: Kafar]

Nie będzie o numerologii. Nie bedzie o urojonych widzeniach. Bedzie o naginaniu
z przemedytacja treści NT.

Wpływ Psalmów na Nowy Testament trudno przecenić. Jest on olbrzymi. Gdyby nie
Psalmy, być może, nie byłoby w ogóle Nowego Testamentu, ponieważ, być może, nie
byłoby chrześcijaństwa.
Psalmy wpływały na ducha narodu żydowskiego, rozpalały wyobraźnię. Stanowiły
obok Pięcioksięgu oraz Pism Prorockich jeden z najważniejszych składników
Świętych Ksiąg żydowskich. Ewangeliczny Jezus mówi:

Łk 24,44b «Musi się wypełnić wszystko, co napisane jest o Mnie w Prawie
Mojżesza, u Proroków i w Psalmach.»

W czasach Jezusa powszechne było wśród Żydów przekonanie o prorockim znaczeniu
ich świętych ksiąg. Miały tam znajdować się przepowiednie dotyczące
oczekiwanego przez nich mesjasza. Nie ulega wątpliwości, że to przekonanie
musiało udzielić się również samemu Jezusowi, jego uczniom, pierwszym
chrześcijanom oraz autorom ewangelii. Nie będę tutaj szczegółowo omawiał
odniesień do Psalmów w tekstach ksiąg NT, gdyż jest to temat - rzeka i byłoby
to dosyć nużące, a tego chciałbym uniknąć. Skupię się tu jedynie na kilku
ważnych aspektach tej sprawy.
Oczywiście nie można tu pominąć najsłynniejszego chyba psalmu 22.
Ps 22,2-19
2 Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił? Daleko od mego Wybawcy słowa mego
jęku.
3 Boże mój, wołam przez dzień, a nie odpowiadasz, [wołam] i nocą, a nie zaznaję
pokoju.
4 A przecież Ty mieszkasz w świątyni, Chwało Izraela!
5 Tobie zaufali nasi przodkowie, zaufali, a Tyś ich uwolnił;
6 do Ciebie wołali i zostali zbawieni, Tobie ufali i nie doznali wstydu.
7 Ja zaś jestem robak, a nie człowiek, pośmiewisko ludzkie i wzgardzony u ludu.
8 Szydzą ze mnie wszyscy, którzy na mnie patrzą, rozwierają wargi, potrząsają
głową:
9 «Zaufał Panu, niechże go wyzwoli, niechże go wyrwie, jeśli go miłuje».
10 Ty mnie zaiste wydobyłeś z matczynego łona; Ty mnie czyniłeś bezpiecznym u
piersi mej matki.
11 Tobie mnie poruczono przed urodzeniem, Ty jesteś moim Bogiem od łona mojej
matki,
12 Nie stój z dala ode mnie, bo klęska jest blisko, a nie ma wspomożyciela.
13 Otacza mnie mnóstwo cielców, osaczają mnie byki Baszanu.
14 Rozwierają przeciwko mnie swoje paszcze, jak lew drapieżny i ryczący.
15 Rozlany jestem jak woda i rozłączają się wszystkie moje kości; jak wosk się
staje moje serce, we wnętrzu moim topnieje.
16 Moje gardło suche jak skorupa, język mój przywiera do podniebienia,
kładziesz mnie w prochu śmierci.
17 Bo [sfora] psów mnie opada, osacza mnie zgraja złoczyńców. Przebodli ręce i
nogi moje,
18 policzyć mogę wszystkie moje kości. A oni się wpatrują, sycą mym widokiem;
19 moje szaty dzielą między siebie i los rzucają o moją suknię.

Któż nie zna tego tekstu? Któż nie uległ jego „magicznemu” powiązaniu z opisami
męki Jezusa? Spośród osób, których lektura tego psalmu nie powala na kolana,
zdecydowana większość uważa, że opisy ukrzyżowania Jezusa zawarte w ewangeliach
były naginane „pod” psalm 22.
Dla porządku przytoczę jeszcze fragment przypisu do Ps 22 z Biblii Tysiąclecia.
22,17c-19 Wiersze te obrazowo opisują zadawanie śmiertelnych cierpień
prześladowanemu (por. Iz 53,5 i Za 12,10). Tłumaczenie "przebodli" opiera się
na najstarszym tłum. greckim; TM2 ma w tym miejscu trudne do zrozumienia "jak
lew".
Tekst tego psalmu mógł właśnie skłonić Jezusa do „spełnienia” tego proroctwa. A
oto inny psalm „podejrzany” o takie działanie na Jezusa:
Ps 116,12-19
12 Cóż oddam Panu za wszystko, co mi wyświadczył?
13 Podniosę kielich zbawieniai wezwę imienia Pańskiego.
14 Moje śluby, złożone Panu, wypełnię przed całym Jego ludem.
15 Drogocenną jest w oczach Pana śmierć Jego czcicieli.
16 O Panie, jam Twój sługa, jam Twój sługa, syn Twojej służebnicy: Ty
rozerwałeś moje kajdany.
17 Tobie złożę ofiarę pochwalną i wezwę imienia Pańskiego.
18 Moje śluby, złożone Panu, wypełnię przed całym Jego ludem.
19 na dziedzińcach domu Pańskiego, pośrodku ciebie, Jeruzalem.
Wprawdzie treścią tego psalmu jest skierowane do Boga podziękowanie za ocalenie
od śmierci (patrz: Ps 116,1-9) i właśnie dlatego psalmista chce złożyć ofiarę w
Jerozolimie "przed całym ludem". Pierwotne znaczenie w.15 było - Bóg nie chce
śmierci swoich czcicieli. Ale znów w przypisie do tego wiersza można przeczytać:

116,15 Tzn. Bóg nie pragnie śmierci swoich czcicieli, lecz ratuje ich od niej
(w. 8); por. Ps 16[15],10n; Ps 72[71],14. Przekłady starożytne pod wpływem
nauki o zmartwychwstaniu ciał zmieniły sens wyrażenia, uważając śmierć za drogę
połączenia się z Bogiem i otrzymania nagrody. Tak rozumie ten wiersz także
chrześcijańska liturgia i Martyrologium.
Kolejna ważna sprawa - rzekome zapowiedzi zmartwychwstania Jezusa zawarte w
Psalmach. Jego uczniowie oraz Paweł znaleźli tu takie oto „zapowiedzi” tego
wydarzenia:
Ps 16,8-117
Stawiam sobie zawsze Pana przed oczy, nie zachwieję się, bo On jest po mojej
prawicy.
Dlatego się cieszy moje serce, dusza się raduje, a ciało moje będzie spoczywać
z ufnością, bo nie pozostawisz mojej duszy w Szeolu i nie dozwolisz, by wierny
Tobie zaznał grobu.
Ukażesz mi ścieżkę życia, pełnię radości u Ciebie, rozkosze na wieki po Twojej
prawicy.
Ps 2,78
Ogłoszę postanowienie Pana:
Powiedział do mnie: «Tyś Synem moim, Ja Ciebie dziś zrodziłem.

Porażające. W odróżnieniu od Ps 22 te psalmy raczej na kolana już nie rzucają.
Szczerze mówiąc (pisząc), zastanawiam się, dlaczego akurat te psalmy tak
zafascynowały apostołów, a nie na przykład te:
Ps 71,20
Zesłałeś na mnie wiele srogich utrapień, lecz znowu przywrócisz mi życie i z
czeluści ziemi znów mnie wydobędziesz.
Ps 86,12-13
Będę Cię chwalił, Panie, mój Boże, z całego serca mojego i na wieki będę sławił
Twe imię, bo wielkie było dla mnie Twoje miłosierdzie i życie moje wyrwałeś z
głębin Szeolu.
Na zakończenie trochę statystyki. Z pobieżnych wyliczeń wynika, że w około 100
miejscach ksiąg Nowego Testamentu zacytowano ok. 70 fragmentów Psalmów. W
wyliczeniu tym pomijam Apokalipsę, w której aż roi się od cytatów z ksiąg
Starego Testamentu.

[Gość: plagiat]

Biblia to baśń dla dorosłych o tym, aby stać się plagiatem pewnego wzorca
etyczno-moralnego
ciekawe jaki nieplagiat na taki szatański pomysł wpadł?

[Gość: Kafar]

?

[gini]

Dzieci potrzebuja basni , a dorosli to duze dzieci.Ludzie od zarania dziejow w
cos wierzyli, widac taka potrzeba tkwi w czlowieku.W Tobie wiudac nie , ale
dlaczego chcesz zabraniac innym?

[Gość: Kafar]

Nikomu nie zabraniam wierzyć w elfy, wilkolaki, boga...
Drażni mnie tylko, że wierzący uważają, że mają prawo narzucić wszystkim swoją
sklonność do wiary w baśnie. Co więcej usilują ten stan wprowadzić do państwa i
prawa.

A ja mam wręcz odwrotne wrażenie

[Gość: chrześcijanka]

Nie chodzę i nie walę ludzi Biblią po głowie. Ja wiem, że Bóg istnieje i mam w
tym pokój. Wierzę w niego. Natomiast ogrom ludzi próbuje przekonać mnie, że
jestem ciemną masą co wierzy w zabobony.

Dlaczego tak jest? Dlaczego ludzie, którzy nie wierzą tak mocno manifestują
swoją niewiarę i bywają przy tym bardzo niegrzeczni?

HA HA HA....

[Gość: nurek_śmietnikowy]

,,,a czy ta twoja teoria o państwie i prawie to nie jest jedna wielka bajka dla
dorosłych...z biblią czy bez...baju baju...niech ludziska słuchają...ty chyba
zajmowałeś sie cybernetyką społeczną profesjonalnie dla pewnych
służb...przyznaj sie...to nic nie boli

[Gość: Kafar]

giwi wycięla cel linku ....
Naukowcy to paskudne środowisko!
Orientaliści odcyfrowują tabliczki z pismem klinowym. Również w starożytnych
tekstach znad Nilu znaleźć można informacje o tym, jak wyglądała prawdziwa
historia Hebrajczyków.
Chwieje się historyczna podstawa Biblii. Ostatnio zadał jej cios Israel
Finkelstein, szef wykopalisk prowadzonych przez uniwersytet w Tel Awiwie. W
swojej książce "Nie było trąb jerychońskich" stwierdza, że najważniejsze
biblijne teksty nie mówią prawdy:
- Wyjście plemion żydowskich z Egiptu nigdy nie miało miejsca.
- Ziemia Kanaan - wbrew opisom z Księgi Jozuego - nie została podbita przemocą.
- Pierwsze "wspaniałe" królestwa Dawida i Salomona nie były takie wspaniałe. Ci
izraelscy królowie panowali tylko nad "nieistotnymi, peryferyjnymi obszarami"
(Finkelstein).

Również rozwój monoteizmu przebiegał zupełnie inaczej niż nam to przedstawia
Pismo Święte. Tam Bóg występuje jako istota wieczna. Stoi poza czasem - nigdy
nie został zrodzony i nigdy nie umrze.
Już patriarcha Abraham składał ofiary (ponoć około 1800 lat p.n.e.) tej
wszechmocnej istocie. Również Mojżesz, po tym jak Pan ukazał mu się w gorejącym
krzewie, uznawał, że "jest jeden Bóg". Z tego powodu konserwatywni badacze
Biblii bardzo często uznawali lud Izraela za nadzwyczajny naród. Obecnie
archeologia pokazuje jednak, że również Bóg ma swoje skromne początki.
- Początkowo Jahwe był tylko bogiem pogody - wyjaśnia Dirk Kinet. - Gwarantem
płodności, którego seksualny aspekt był powoli spychany na dalszy plan.
Szczególnie w Ugarit, 400 kilometrów na północ od Jerozolimy, mroczna
przeszłość religii Izraela ujawnia się dobitnie, jak to ujął francuski
archeolog André Caquot. Odkryto tam rytualne teksty i złote posążki. Jedno ze
znalezisk przedstawia mężczyznę z brodą. To mądry starzec i niebiański ojciec
El - pierwotna forma Boga. Przekonanie, że Pan rozwinął się z pogańskiego bożka
może być bolesne.
Eksperci niczym przez teleskop patrzą na tę odległą w czasie chmurę, w której
doszło do narodzin Wszechmocnego. Nauka uzyskuje coraz wyraźniejszy
obraz "metafizycznego placu budowy", na którym krok po kroku utworzono tę
potężną istotę.
Pobożni egzegeci bardzo chętnie przypisywali Hebrajczykom szczególną pozycję w
historii.
"Z pełną świadomością doniosłości wyznawanej idei" semicki ród pasterzy "wyzbył
się wszystkich dóbr tego świata, znosił cierpienia i oddał swoje życie", pisał
Simon Dubnow w swojej dziesięciotomowej "Historii powszechnej narodu
żydowskiego".
Prawdą w tych peanach jest to, że przez Kanaan, jak przez żaden inny obszar w
starożytności, przetaczały się częste wojny. Wyciągali rękę po tę krainę a to
faraonowie, a to Babilończycy, którzy przeprowadzali tam masowe deportacje.
Później przyszli Persowie i Grecy. W końcu zjawili się Rzymianie i zamienili
ten obszar w swoją kolonię.
Rzymski cesarz Wespazjan podczas wielkiego powstania żydowskiego w 70 roku n.e.
ustawił pod murami Jerozolimy tarany i balisty. Pod miasto nadciągnęło 20 tys.
legionistów. Zbuntowani wieśniacy stawiali zaciekły opór. Swoje domy łączyli
tunelami umożliwiającymi ucieczkę. Na nic się to zdało. W sierpniu owego roku
obrońcy twierdzy na górze Syjon byli wyczerpani.
Legioniści przełamali szeregi wroga i zdobyli szturmem wzgórze, na którego
szczycie stała wielka świątynia Jahwe. Podłożyli pod nią ogień. Historyk Józef
Flawiusz, świadek tych zdarzeń, przejmująco zrelacjonował przebieg zbrodni.
Opisywał ustawione wzdłuż ulic szeregi drewnianych krzyży, do których przybito
buntowników. W takiej scenerii zwycięzcy zagrabili skarby świątynne, w tym
siedmioramienny świecznik - menorę, i wywieźli je do Rzymu.
Liczne upokorzenia, rozpacz i narodzone z gniewu fantazje o potędze znalazły
swój wyraz w Biblii. Jej autorzy jednym pociągnięciem pióra zamieniali wieżę
Babel w wieczny plac budowy (w rzeczywistości ta wysoka na ponad 90 metrów
konstrukcja została ukończona). U Ezechiela Bóg rzuca się na faraona niczym
wściekłe zwierzę: "Ziemię twego wylewu, napoję twoją krwią aż do gór".
Ale dopiero teraz, ponad 2 tys. lat po stworzeniu tych mitów i religijnych
wizji, zaczęło się ich logiczne, naukowe analizowanie. Badacze docierają do
korzeni Starego Testamentu - i te korzenie podcinają. Coraz jaśniejsze staje
się, że Słowo Boże, "Księga Ksiąg" pełna jest przeinaczeń. Jedna grupa
fałszerzy, zwana "deuteronomistami", zajmowała się preparowaniem historii,
zniekształcaniem rzeczywistości, zatajaniem niewygodnych faktów i zmyślaniem
dziejów Ziemi Obiecanej.
Dalecy jeszcze jesteśmy od wyjaśnienia, jak przebiegało to w szczegółach.
Biblijny urząd cenzury działał sprytnie - jego wersja dziejów bardzo dobrze
przystawała do prawdziwej historii.
Pewne jest tylko miejsce przestępstwa: była to świątynia jerozolimska, do
której prowadzą wszystkie wątki. Na wzgórzu, na którym obecnie wznoszą się
meczet Al-Aksa i Kopuła na Skale, znajdowało się niegdyś główne sanktuarium
miasta. Wewnątrz jego murów przechadzali się brodaci kapłani, w szatach
obwieszonych sznurkami, dzwonkami i drogimi kamieniami. Machali kadzielnicami i
zabijali zwierzęta ofiarne. Podczas jednego z rytuałów nacierali sobie uszy
krwią barana.
Po przebyciu całej długości świątyni docierało się do "świętego świętych", do
debir. Tam w półmroku stały dwa pozłacane cherubiny (uskrzydlone lwy z ludzkimi
twarzami) strzegące tronu Jahwe.
Trzy obozy
Ten brak, ta wielka negacja - oddająca przenośnie nieskończoność ducha -
uchodzi za pionierskie osiągnięcie żydowskiej teologii. Podczas gdy wkoło żyły
jeszcze dzikusy czczące bożków, Żydzi zakazali tworzenia wizerunków bóstwa i
wkroczyli w sferę bytu uniwersalnego.
Czy jest to jednak prawda? Również ten pionierski - w sferze duchowej - wyczyn
Hebrajczyków jest kwestionowany. Problem daty powstania Pisma Świętego jest
przedmiotem gorącej debaty. Ścierają się w niej trzy obozy:
- Tradycjonaliści utrzymują, że główne teksty Biblii powstawały od ok. roku
1000 p.n.e.
- Umiarkowani optują za datą ok. 600 lat p.n.e.
- "Minimaliści" uznają Stary Testament za "dzieło hellenistyczne". W swej
zasadniczej części miało powstać dopiero po roku 330 p.n.e., czyli po śmierci
greckich filozofów Sokratesa i Platona.
Wiara w chronologię
Pewien człowiek z Heidelbergu idzie jeszcze dalej. 63-letni Bernd Jörg Diebner
mówi szybko, ma rzadkie włosy i od 30 lat wykłada teologię. Na początku roku
2002 wydział ewangelicki zdecydował się - po długich wahaniach - nadać mu tytuł
profesorski. Wykładana drewnem aula wypełniona była do ostatniego miejsca,
kiedy ten świeżo mianowany profesor wygłaszał wykład inauguracyjny. W swoim
wystąpieniu mówił o mistycznej wielkości Izraela, a następnie opisał Torę jako
dokument dyplomatycznego kompromisu, który był poddawany przeróbkom być może
jeszcze do 50 roku n.e.
Dla Diebnera Biblia jest wynikiem zmagań o religijne przywództwo, prowadzonych
przez arcykapłanów jerozolimskich, którzy przekręcali fakty historyczne i w ten
sposób realizowali swoje marzenia o dawnej potędze.
Księga ta pełna jest dramatycznych historii, w których nie brak gwałtów i
bratobójstw. Ludzie zamieniają się w słupy soli, sprzedają swoje prawo do
dziedziczenia za miskę soczewicy, czy - jak Hiob - pokrywają się cali wrzodami.
Występuje tam ponad 20 proroków. W "Pieśni nad Pieśniami" znaleźć można lirykę
miłosną. Księga Koheleta z kolei przypomina rozprawę filozoficzną.
Również główna postać traktowana jest tam na różne sposoby. Czasem nazywa się
Jahwe, w innych miejscach El lub Elohim. Niekiedy Bóg objawia się jako chmura,
w innym miejscu przyjmuje postać ognistego słupa, który wskazuje drogę
Mojżeszowi.

[Gość: Kafar]

Najstarsze jak dotąd znalezione zwoje pism, zawierające teksty biblijnych
proroków, pochodzą z Qumran nad Morzem Martwym. Niektóre strzępy zwojów poddano
badaniu metodą węgla radioaktywnego: najwcześniejsze z nich powstały około roku
240 p.n.e.
Według opinii badaczy początków Biblii i jej proroków należy szukać dużo
wcześniej. Zwoje z Qumran były tylko odpisami z odpisów. W Biblii wymienione są
dziesiątki nazw miejscowości i dziesiątki imion różnych osób. Dane te posłużyły
do stworzenia chronologii, która przez obóz badaczy konserwatywnych do dziś
jest uznawana za obowiązującą. Według niej patriarchowie żyli około roku 1800
p.n.e., a około roku 1250 p.n.e. Izraelici wyszli z Egiptu.
Te wczesne dzieje Izraela (które miałyby przypadać na epokę brązu) zostały
przedstawione w pierwszej księdze Pięcioksięgu Mojżeszowego - Księdze Rodzaju.
Wszystko zaczyna się od Abrahama, pasterza pochodzącego z Ur (na terytorium
współczesnego Iraku). Na rozkaz Boga wyrusza on stamtąd do Kanaanu.
"Przez ciebie będą otrzymywały błogosławieństwo ludy całej ziemi" - mówi
Wszechmogący Abrahamowi. Ten stawia Bogu ołtarze koło Betel i Sychem. Po
krótkim pobycie w Egipcie Abraham wraca do Palestyny, gdzie umiera w wieku 175
lat, "syt życia".
Jego syn Izaak, płodzi Jakuba, od którego 12 synów wywodzi się 12 plemion
Izraela. Najbardziej zarozumiały z nich Józef zostaje przez swoich krewnych
zwabiony w pułapkę i sprzedany karawanie zdążającej do Egiptu.
W bardzo żywy sposób Księga Rodzaju opowiada, jak Józef, dzięki swojemu darowi
objaśniania snów, awansuje nad Nilem do rangi ministra. Niedługo potem w
Kanaanie wybucha klęska głodu. Bracia Józefa proszą w Egipcie o pomoc. Józef,
którego spichrze są pełne, triumfuje.
Później jednak los się odmienia. Do władzy dochodzi nowy faraon, który zmusza
Żydów do "prac na polu". Muszą oni też nosić cegły w Ramses - nazwa ta odnosi
się do położonej w Delcie metropolii Pi-Ramzes, której budowa zaczęła się około
1270 roku p.n.e.
Ucisk nadzorców jest nieludzki. Biblijni autorzy użyli najciemniejszych barw do
odmalowania cierpień Ludu Bożego. Ale wtedy pojawia się Mojżesz.
Fałszerze pisma
Hebrajski podrzutek, wychowany na dworze faraona, staje się narzędziem w ręku
Pana. Ten twórca nowej religii wyprowadza swój lud z "domu niewoli" nad Nilem.
Dotychczasowy dramat rodzinny nabiera wymiarów masowego spektaklu.
"Około sześciuset tysięcy mężów pieszo" wyrusza wraz z Mojżeszem. Jahwe
rozdziela wody Morza Czerwonego i otwiera w ten sposób przejście na Synaj. Tam
Bóg osobiście ("palcem Bożym") wypisuje w kamieniu dziesięć przykazań i daje je
swojemu słudze, który umieszcza je w Arce Przymierza. Jednak Mojżesz wkrótce,
zobaczył jak jego lud tańczy wokół złotego cielca. Ostra reprymenda położyła
temu kres.
Za Jozuego, następcy Mojżesza, prowadzone są też podboje militarne. Mury
Jerycha rozpadają się na dźwięk trąb bojowych. A Pan raz za razem przychodzi z
pomocą i ochroną. Czasem spuszcza "deszcz kamieni", a pod Gibeon zatrzymuje
nawet słońce, żeby Żydzi jeszcze przy dziennym świetle zdążyli pobić ostatniego
wroga.
Cóż za wspaniała historia "ojców-założycieli"! Takiej wersji zdarzeń trzymali
się też dawniej archeolodzy. Kiedy podczas wykopalisk w pobliżu Jerycha
znaleziono potężne, zburzone mury, natychmiast uznano, że zostały one obalone
za pomocą trąb jerychońskich.
Dopiero stosunkowo niedawno ten sposób odczytywania Biblii zaczęto coraz
mocniej kwestionować. Abraham stale jeździł np. na wielbłądach. Jak to możliwe?
Jako zwierząt jucznych zaczęto ich przecież używać dopiero po roku 1000 p.n.e.
Wkrótce zaczęto podejrzewać, że i Mojżesz jest postacią mityczną. Według
dawnego mniemania autor opisu zdarzeń, jakie miały się rozegrać na Synaju, żył
około roku 950 p.n.e. i był nadwornym pisarzem króla Dawida. Tylko dlaczego w
Księdze Wyjścia, w rozdziale 42., Żydzi płacą za zboże metalowymi pieniędzmi?
Najstarsze monety pochodzą z Azji Mniejszej i zostały wynalezione dopiero w VII
wieku p.n.e.
Nie ma wątpliwości: Pięcioksiąg Mojżeszowy, czczony przez Żydów jako Tora, nie
stanowi wiarygodnego źródła historii epoki brązu. Dobrze obeznani z pismem
fałszerze (jak mówi Krauss) nadali mu jedynie sztuczną patynę starości.

[Gość: Kafar]

Fałszerze pisma

Hebrajski podrzutek, wychowany na dworze faraona, staje się narzędziem w ręku
Pana. Ten twórca nowej religii wyprowadza swój lud z "domu niewoli" nad Nilem.
Dotychczasowy dramat rodzinny nabiera wymiarów masowego spektaklu.

"Około sześciuset tysięcy mężów pieszo" wyrusza wraz z Mojżeszem. Jahwe
rozdziela wody Morza Czerwonego i otwiera w ten sposób przejście na Synaj. Tam
Bóg osobiście ("palcem Bożym") wypisuje w kamieniu dziesięć przykazań i daje je
swojemu słudze, który umieszcza je w Arce Przymierza. Jednak Mojżesz wkrótce,
zobaczył jak jego lud tańczy wokół złotego cielca. Ostra reprymenda położyła
temu kres.

Za Jozuego, następcy Mojżesza, prowadzone są też podboje militarne. Mury
Jerycha rozpadają się na dźwięk trąb bojowych. A Pan raz za razem przychodzi z
pomocą i ochroną. Czasem spuszcza "deszcz kamieni", a pod Gibeon zatrzymuje
nawet słońce, żeby Żydzi jeszcze przy dziennym świetle zdążyli pobić ostatniego
wroga.

Cóż za wspaniała historia "ojców-założycieli"! Takiej wersji zdarzeń trzymali
się też dawniej archeolodzy. Kiedy podczas wykopalisk w pobliżu Jerycha
znaleziono potężne, zburzone mury, natychmiast uznano, że zostały one obalone
za pomocą trąb jerychońskich.

Dopiero stosunkowo niedawno ten sposób odczytywania Biblii zaczęto coraz
mocniej kwestionować. Abraham stale jeździł np. na wielbłądach. Jak to możliwe?
Jako zwierząt jucznych zaczęto ich przecież używać dopiero po roku 1000 p.n.e.

Wkrótce zaczęto podejrzewać, że i Mojżesz jest postacią mityczną. Według
dawnego mniemania autor opisu zdarzeń, jakie miały się rozegrać na Synaju, żył
około roku 950 p.n.e. i był nadwornym pisarzem króla Dawida. Tylko dlaczego w
Księdze Wyjścia, w rozdziale 42., Żydzi płacą za zboże metalowymi pieniędzmi?
Najstarsze monety pochodzą z Azji Mniejszej i zostały wynalezione dopiero w VII
wieku p.n.e.

Nie ma wątpliwości: Pięcioksiąg Mojżeszowy, czczony przez Żydów jako Tora, nie
stanowi wiarygodnego źródła historii epoki brązu. Dobrze obeznani z pismem
fałszerze (jak mówi Krauss) nadali mu jedynie sztuczną patynę starości.

Zwłaszcza Księga Jozuego kompletnie przekręca fakty. Jozue jako wódz prowadzi
wojnę błyskawiczną, szybko przechodzi Jordan i - kierowany przez swego
gniewnego Pana - ściera z powierzchni ziemi tubylczą ludność tych terenów i jej
liczne bóstwa.

Chaty jak pałace

Nowe wykopaliska, prowadzone przez Izraelski Urząd Starożytności, pokazują, jak
wielkie są rozmiary oszustwa. - Zasiedlenie Kanaanu przebiegało w
rzeczywistości pokojowo i powoli - wyjaśnia Finkelstein.

Faktem jest, że około roku 1200 p. n. e. semickie plemiona pasterskie
przenikały z pustyni na górzyste tereny na Zachodnim Brzegu Jordanu i tam się
osiedlały. Ludzie ci spali na prostych drewnianych łóżkach i nie jedli
wieprzowiny. Ich domy mogły pomieścić 4-5 osób.

Północ regionu, tereny po jezioro Genezaret, oferowały nowym osadnikom niezłe
warunki. Między łagodnymi wzgórzami uprawiali oni winorośl i oliwki. Na
południu zaś między Jerozolimą a Hebronem warunki były dużo surowsze. W
skalistych wąwozach rosły tylko cierniste zarośla, mało było zbiorników wodnych.

W sumie koło roku 1000 p.n.e. w górach Kanaanu mieszkało zaledwie około 50 tys.
ludzi. Południe, jako szczególnie niegościnne, było wyjątkowo słabo zaludnione.

Do tego ciągle dochodziło do zatargów z sąsiadami. W pobliżu mieszkali Edomici
i Moabici. Nad morzem, na żyznej równinie, wielkie miasta pobudowali Filistyni.
Dalej na północy swoje osady mieli Fenicjanie, podstępni morscy kupcy, którzy
swoim bogom składali ofiary z dzieci.

Absolutnym panem tej ziemi był jednak faraon. To on eksploatował tamtejsze
kopalnie miedzi. Około roku 1250 p. n. e. Ramzes II nakazał wzniesienie
ciągnącej się przez cały kraj sieci warowni i wodopojów. Była to Droga Horusa -
trasa, wzdłuż której armie egipskie przeprowadzały wypady na północ.

Trudno sobie wyobrazić, by ktoś taki, jak sypiający pod namiotem Mojżesz, mógł
na tym dobrze obwarowanym przez faraonów obszarze przeprowadzać jakieś kampanie
wojenne. W 1207 roku p.n.e. nazwę plemienia Izrael zapisano wprawdzie na steli
faraona Merenptaha, ale tekst dotyczy ekspedycji karnej króla Egiptu, który
stwierdza brutalnie: "Izrael jest zniszczony, jego nasienie nie istnieje".

Władca kraju piramid wymuszał od swoich poddanych trybut. Kto chciał uniknąć
przymusowych robót, uciekał w góry. Żyli tam uciekinierzy i ludzie wyjęci spod
prawa. Wielu ekspertów wywodzi określenie "Hebrajczyk" od słowa hapiru, które
znaczyło mniej więcej tyle co "włóczęga".

I to właśnie w tej ubogiej, jałowej krainie Kanaan miały, według Biblii,
powstać wspaniałe królestwa. Tam, gdzie w rzeczywistości mieszkali tylko
brodaci pasterze odziani w wełniane płaszcze, miało się jakoby rozciągać
imperium Dawida.

Nie ma wątpliwości - Stary Testament zmyśla. Chaty podnosi do rangi pałaców.
Podbój ziem Kanaanu to nonsens. Kto zmanipulował obraz dziejów? Jaki miał w tym
cel?

Widmo Asyrii

Znalezienie odpowiedzi na te pytania nie jest wcale łatwe. Autorzy Pisma
Świętego bardzo zręcznie wywiązywali się ze swojego zadania. Im głębiej
naukowcy zapuszczają się w badaniach Tory, tym więcej napotykają pułapek.

Nad samym Pięcioksięgiem Mojżeszowym pracowało co najmniej czterech autorów.
Jednym z nich był "Jahwista", który imię Boga zapisywał zawsze tetragramem JHWH
("jestem ten, który jest"). Zapewne jego korzenie wywodzą się z Jerozolimy.
Inny ("Elohista") pochodził z północy kraju. Ten nazywa Boga Elohim lub El.

Sytuację komplikuje fakt, że Boża Księga zawiera nie tylko poezje i fantazje.
Niektóre części Biblii przypominają wręcz leksykon historyczny.

Konkretnych faktów dostarczają na przykład Księgi Królów. Opowiadają one o
czasach między rokiem 1000 a 587 p.n.e., kiedy to rozpadło się bajkowe imperium
Salomona i ukształtowały dwa państwa: Izrael i Juda (zwana później Judeą).

Niezwykle szczegółowo autorzy opowiadają o kopaniu kanałów, dekretach
podatkowych i wojnach w obu tych bliźniaczych krajach. W sumie księgi
wymieniają 42 królów i podają okresy ich panowania.

Czyżby wykorzystano tu stare kroniki i listy władców? Badacze przebadali pod
tym kątem mezopotamskie archiwa tekstów klinowych. I rzeczywiście: znaleźli w
nich imiona pięciu biblijnych królów.

Najistotniejszy dowód odkryty został w 1993 roku w Tell Dan, stanowisku
osadniczym w północnym Izraelu. Znaleziono tam stelę, na której pojawia się
nazwa "Dom Dawida". A więc protoplasta żydowskich królów istniał naprawdę, choć
był tylko mało ważnym księciem państwa-miasta.

W świetle nowych znalezisk na Pustyni Negew i w Samarii mroczna "epoka królów"
ukazuje się nam nieco wyraźniej. Około roku 950 p.n.e. Egipt traci kontrolę nad
swoimi wasalami. Z powstałej próżni władzy mogli skorzystać hebrajscy wodzowie
plemienni. Najpierw na północy ukształtowało się prapaństwo Izrael. W roku 884
p.n.e. na tron wstępuje w nim - jak tego dowodzą inskrypcje - niejaki król
Omri. Kraj ten miał wówczas 100 tys. mieszkańców.

W IX i VIII wieku p.n.e. nad Tygrysem wyrosło jednak nowe mocarstwo, które
coraz jawniej dążyło do władzy nad ówczesnym światem: Asyria.

Maszerując na wygnanie

Asyryjczykom bardzo zależało na podporządkowaniu sobie szlaków karawan
handlowych. Kupcy przewozili nimi kadzidło i przyprawy z Jemenu aż do Gazy. Kto
miał kontrolę nad tą stacją końcową, mógł z tego czerpać wielkie zyski.

W roku 732 p.n.e. król Tiglatpilesar III przypuścił atak. Jego armia szybko
doszła do Morza Śródziemnego, podporządkowując sobie ogromne obszary - w tym
również państewko Izrael. Jako prowincja o nazwie Samaria zostało ono wcielone
do imperium asyryjskiego. Biedną Judeę los na razie oszczędził.

Volkmarowi Fritzowi, archeologowi z Giessen, udało się wykazać, jak brutalnie
poczynali sobie zdobywcy. Badacz ten prowadzi wykopaliska w Kinneret

[Gość: Kafar]

Volkmarowi Fritzowi, archeologowi z Giessen, udało się wykazać, jak brutalnie
poczynali sobie zdobywcy. Badacz ten prowadzi wykopaliska w Kinneret nad
jeziorem Genezaret. Ta licząca 500 mieszkańców wieś została zasypana gradem
żelaznych grotów strzał - opowiada. - Później żołnierze zburzyli domy.

Częścią polityki najeźdźców były też deportacje. 13 500 Izraelitów zmuszono do
opuszczenia ojczyzny. Znaleziony w Niniwie relief przedstawia przygarbionych
Żydów, z workami na plecach, maszerujących na wygnanie.

Judea, mniejsze bliźniacze państewko, również była zagrożona. Rzeka uchodźców
uciekających przed wojną zalała Jerozolimę. Jej ludność wzrosła z 2 tys. do być
może 15 tys. Była przy tym bezbronna wobec ewentualnego ataku wojowniczego,
potężnego sąsiada.

Narodowy epos

Jak sądzą umiarkowani krytycy Biblii z obozu Finkelsteina, w tej sytuacji
zagrożenia dokonał się cud: narodziny wiary w jednego Boga.

W rozpaczliwej sytuacji, wciśnięta między dwa mocarstwa, Egipt i Asyrię, mała
Judea zdecydowała się szukać ratunku w ofensywie. A ponieważ nie miała wielkiej
armii, broniła się za pomocą metafizyki. "Projekt Jahwe" miał zostać
zapoczątkowany przez króla Jozjasza (639-609 rok p.n.e.). Biblia wysławia go
jako człowieka, który nastał po to, żeby wyeliminować ślady obcych kultów i
poprzez ścisłe przestrzeganie praw boskich doprowadzić naród izraelski do
zbawienia.

Przypuszcza się, że król zwołał swoich kapłanów, kazał im wynaleźć boskiego
opiekuna i spisać "narodowy epos" o Ziemi Obiecanej. Przede wszystkim chodziło
o wzmocnienie poczucia własnej wartości narodu i obronę przed wpływami obcych
kultur. - Kapłani postawili więc na separację - jak mówi Finkelstein.

Kiedy wczytać się uważniej w Biblię, uderza w niej mnogość reguł i tabu.
Wyznawcom Jahwe nie wolno było na przykład spożywać mięsa świni, zająca czy
wielbłąda. Potrawy mleczne nie mogły mieć styczności z mięsem.

Podczas Paschy wspólnota wiernych spożywała przaśny chleb. W soboty zabronione
było rozpalanie ognia. Niemowlętom płci męskiej ósmego dnia po narodzinach
mohel (rzezak) obcinał napletek. Przestrzegany był też zakaz mieszanych
małżeństw.

Obok tych przepisów, którymi wspólnota religijna w Judei stopniowo odgradzała
się od świata zewnętrznego, Jozjasz miał też położyć większy nacisk na
wierzenia. Dotychczas Jahwe był ewidentnie tylko bożkiem pioruna, czczonym jako
bóstwo lokalne w Jerozolimie na górze Syjon. Teraz stał się uniwersalnym
mocarzem.

Tylko jeden Bóg

Prawie wszyscy badacze Biblii żywią podejrzenie, że ostatnia część Pięcioksięgu
Mojżeszowego, słynna Księga Powtórzonego Prawa (Deuteronomium) odzwierciedla
wyniki reformy kultu przeprowadzonej przez Jozjasza. Uderzający jest język,
jakim tę księgę spisano, język, jakiego nie spotykamy w innych źródłach. Dzieło
to bezkompromisowo potępia oddawanie czci innym bogom i grozi straszliwymi
karami tym, którzy ten zakaz złamią. Bóg przedstawiany jest jako istota
odległa, całkowicie transcendentna. Ponadto Księga zawiera pewien kategoryczny
zakaz: rytuał ofiarny dla Jahwe może się odbywać wyłącznie w świątyni w
Jerozolimie i nigdzie indziej.

Tymi dekretami kapłani z Syjonu dążyli do uzyskania monopolu na wiarę. Chcieli
w ten sposób wyeliminować konkurencję ze strony swoich kolegów po fachu,
poddanych asyryjskiemu jarzmu w bratnim państwie Izrael. Ci bowiem, na odległej
od Jerozolimy o 50 kilometrów górze Garizim, zarządzali inną wielką świątynią
Jahwe.

Ów spór między Judeą a Izraelem można odczytać między wierszami całego Starego
Testamentu. Jerozolimczycy oczerniali swoich sąsiadów z północy, gdzie tylko
się dało. W Księgach Królewskich np. mieszkańcy Izraela występują najczęściej
jako trwożliwi nieudacznicy, a prawie wszyscy ich władcy to świętokradcy i
grzesznicy. W Judei zaś żyją ludzie pobożni i bogobojni.

Kapłani syjońscy nie cofali się nawet przed oszustwem i fałszowaniem
dokumentów. Aby podbudować swoje roszczenia do monopolu kultowego, obmyślili
wyrafinowany plan.

Druga Księga Królewska opowiada, jak w 622 roku p.n.e. podczas prac
porządkowych w świątyni jerozolimskiej arcykapłan Chilkjasz znalazł starożytną
Księgę Prawa. W rzeczywistości, zdaniem ekspertów, atrament, którym tę księgę
spisano, ledwo zdążył obeschnąć. Kryje się za nią bowiem świeżo napisana Księga
Powtórzonego Prawa.

Z punktu widzenia umiarkowanych badaczy Biblii sprawy wyglądają więc
następująco: około roku 630 p.n.e. "deuteronomiści" spisali najważniejsze
teksty Biblii. Wymyślili postaci Abrahama i Mojżesza, a ich czyny umieścili w
odległej przeszłości.

Frakcja minimalistów uważa za przesadę mówienie o reformie kultu za Jozjasza.
Historia z rzekomo prastarą, ściśle monoteistyczną Księgą Prawa miałaby zostać
zmyślona jeszcze później.

Bieżące odkrycia archeologiczne wspierają tę opinię. Likwidacja politeizmu
ciągnęła się o wiele dłużej niż dotychczas sądzono. Jeszcze około roku 600
p.n.e. ludność Judei była równie politeistyczna jak jej sąsiedzi. - Nie
istniały żadne różnice między jej religią a religiami kultur sąsiadujących -
wyjaśniania Herbert Niehr, badacz Starego Testamentu z Tybingi.

Naga towarzyszka

Istotne ustalenia na temat tego, co naprawdę działo się wówczas w odległej,
górzystej krainie wokół Jerozolimy, nauka zawdzięcza szwajcarskiemu
specjaliście od badań nad Starym Testamentem, Othmarowi Keelowi. Dzięki
mozolnej pracy przebadał on 8500 pieczęci z obszaru Syropalestyny. Jego
wniosek: w Kanaanie roiło się od bożków.

Na szczycie prawie każdego wzgórza składano ofiary całopalne. Przed domami
chłopów stały małe ołtarze z wapienia. Tam rolnicy oddawali cześć swoim
przodkom. Ponadto, według Keela, około roku 650 p.n.e. w kraju nastąpił boom na
wierzenia astralne. Modne stały się kulty zwycięskiego mocarstwa Asyrii.

Wszędzie padano do stóp miotającego pioruny Baala. - Jak u wszystkich ludów
rolniczych, również w Lewancie najwyższą pozycję w panteonie zajmowały bóstwa
pogody - mówi Niehr. - A boga pogody Baala czczono w wielu lokalnych odmianach.
Jedną z nich był Jahwe.

Najwyższego przedstawiano początkowo z błyskawicą i włócznią. Miał też
towarzyszkę: boginię miłości Aszerę. Duńska badaczka Tilde Binger nazywa tę
niebiańską damę "małżonką" Pana. Zupełnie naga, tylko w dziwacznej koronie na
głowie - tak przedstawiano to uosobienie płodności.

Sam Jahwe około roku 600 p.n.e. też nie był jeszcze taki odległy i
bezpostaciowy, jak sugeruje to Księga Powtórzonego Prawa. Religioznawca Niehr
jest pewien: W świątyni w Jerozolimie stał wówczas jeszcze kultowy posąg Boga.

Całą pokrytą złotem, stojącą milcząco w "świętym świętych" i strzeżoną przez
cherubinów - tak można sobie wyobrażać tę figurę. Modlono się do niej zapewne
(jak to podaje Biblia) jako do "Pana Chwały".

Mit Ziemi Obiecanej

Dopiero w roku 587 p.n.e. doszło do zdarzenia przełomowego dla monoteizmu.
Pewnego letniego dnia od północnego wschodu pod mury twierdzy jerozolimskiej
nadciągnęła olbrzymia armia. Już z daleka słychać było brzęk włóczni i turkot
wozów bojowych. Babilończyk Nabuchodonozor ciągnął z wyprawą na Egipt.

Oblężenie miasta trwało 18 miesięcy. Od strzał babilońskich łuczników niebo
robiło się ciemne, drewniane tarany uderzały w miejskie bramy. Dopiero po
zażartej walce obrońcy ulegli.

Jak to było wówczas w zwyczaju, z pokonanymi postąpiono dość brutalnie. Królowi
jerozolimskiemu Sedecjaszowi wyłupiono oczy. Tak więc również Judea, mniejsze z
bliźniaczych państw, utraciła swoją niezależność.

Bezbożny wróg nie oszczędził miejsca najświętszego: świątynia jerozolimska
spłonęła. Część warstw wyższych społeczeństwa (ponoć 15 tys. ludzi) zwycięzcy
powlekli do Mezopotamii. W Babilonie powstała wkrótce kolonia żydowska.

Coraz więcej badaczy uznaje, że dopiero tam, w diasporze, u stóp olbrzymiej
wieży Etemenanki (wysokiej na 91,5 metra; na jej szczycie

[Gość: Kafar]

Mit Ziemi Obiecanej

Dopiero w roku 587 p.n.e. doszło do zdarzenia przełomowego dla monoteizmu.
Pewnego letniego dnia od północnego wschodu pod mury twierdzy jerozolimskiej
nadciągnęła olbrzymia armia. Już z daleka słychać było brzęk włóczni i turkot
wozów bojowych. Babilończyk Nabuchodonozor ciągnął z wyprawą na Egipt.

Oblężenie miasta trwało 18 miesięcy. Od strzał babilońskich łuczników niebo
robiło się ciemne, drewniane tarany uderzały w miejskie bramy. Dopiero po
zażartej walce obrońcy ulegli.

Jak to było wówczas w zwyczaju, z pokonanymi postąpiono dość brutalnie. Królowi
jerozolimskiemu Sedecjaszowi wyłupiono oczy. Tak więc również Judea, mniejsze z
bliźniaczych państw, utraciła swoją niezależność.

Bezbożny wróg nie oszczędził miejsca najświętszego: świątynia jerozolimska
spłonęła. Część warstw wyższych społeczeństwa (ponoć 15 tys. ludzi) zwycięzcy
powlekli do Mezopotamii. W Babilonie powstała wkrótce kolonia żydowska.

Coraz więcej badaczy uznaje, że dopiero tam, w diasporze, u stóp olbrzymiej
wieży Etemenanki (wysokiej na 91,5 metra; na jej szczycie stało obserwatorium
astronomiczne), Hebrajczycy stworzyli nostalgiczny mit "Ziemi Obiecanej" -
właśnie dlatego, że ją utracili. Na ich koncepcję boga oddziaływały na
obczyźnie nowe, pochodzące z Persji impulsy. Duchowy przewodnik Persów
Zaratustra głosił doktrynę, w której występują anioły i która bazuje na
przeciwieństwie dobra i zła.

Ahuramazda, główny bóg Persów, też był istotą bez wizerunku. Herodot pisał, że
Persowie nie budowali ołtarzy: "O tych, którzy to robią, mówi się jako o
głupcach. Najwyraźniej, w odróżnieniu od Greków, swoich bogów nie wyobrażają
sobie jako istot podobnych do ludzi".

Rezydujący daleko na wschodzie nowi władcy ze wszystkich sił wspierali
rozkwitający kult Jahwe. W 538 roku p.n.e. zezwolili Żydom na powrót do
ojczyzny.

Około 30 tys. ludzi powędrowało wówczas do Judei - wśród nich wielu kapłanów.
Na górze Syjon niezwłocznie odbudowano ze zgliszcz świątynię.

Według minimalistów to dopiero teraz, jako administratorzy perskiej prowincji
Jehud (która ciągnęła się w promieniu 30 km od Jerozolimy), radykalni żydowscy
reformatorzy naprawdę przystąpili do działania. Podobnie jak średniowieczne
klasztorne szajki fałszerzy, którzy przerabiali daty oficjalnych dokumentów,
tak i oni przewertowali hebrajskie pisma i napisali je na nowo, zmyślając przy
tym całe nieistniejące królestwa.



Głusi na nowinki

Dopiero dzięki archeologii zyskujemy obecnie jakieś pojęcie o tym, co naprawdę
działo się w tamtej epoce. Szczególnie niezwykłe jest pewne zagadkowe
sanktuarium. Leży ono przy drodze 443, prowadzącej z Jerozolimy na północ w
kierunku Ramot. Oficjalnie miejsce to nazywa się "Nebi Samuel" - Prorok Samuel.

Za zardzewiałymi płotami kryje się obejmujące prawie tysiąc metrów kwadratowych
miejsce kultu. Wielkim nakładem pracy prawie cały szczyt wzgórza został kiedyś
idealnie wyrównany. Na skraju stoją resztki pras do wina i stajni dla bydła
ofiarnego.

Wstępny raport wykopaliskowy (opublikowany tylko po hebrajsku) stwierdza, że
plemiona Izraela modliły się tu do niebios o deszcz i odprawiały inne "ważne
rytuały religijne". Miejsce to było używane jeszcze "w II wieku przed
Chrystusem".

Co za odkrycie! Wynika z niego, że na górze leżącej niespełna dziesięć
kilometrów od Jerozolimy, niemalże w zasięgu wzroku kapłanów wielkiej świątyni
Jahwe, jeszcze w czasach hellenistycznych odprawiano pogańskie tańce zaklinaczy
deszczu.

Wobec takich zadziwiających odkryć Bernd Jörg Diebner, wezwał swoich kolegów
do "krytycznego przeglądu źródeł". Jego motto: bądźcie nieufni przy czytaniu
Biblii.

Na wydziałach teologicznych wykluwają się obecnie niewygodne koncepcje.
Żydowscy ortodoksi wolą raczej zamykać uszy na takie "nowinki". Nawet
umiarkowanego badacza, jakim jest Finkelstein, oskarżają o to, że kala własne
gniazdo.

Tora jest wprawdzie wybitnym rezultatem ludzkiej wyobraźni (Finkelstein), jest
też świadectwem triumfu homo sapiens, który wyzwolił się z więzów mitów natury
i przeszedł do sfery prawa etycznego. Jednak Pismo serwuje nam także pobożne
kłamstwa.

Nadinterpretacja i mały qwiz

[Gość: chrześcijanka]

Problem w tym, że ludzie wyciągają swoje wnioski.

Przykład:

Jaki owoc dała Ewa Adamowi do zjedzenia w raju?

Spytaj o to 10 spotkanych dziś osób, a dowiesz się skąd biorą się tak
fantastyczne teorie.

Pytanie II:

Po co Jezus mówił do ludzi "kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha"? Czy tam
przychodzili również ludzie bez uszu?

mocne dowody

[Gość: chrześcijanka]

taaa. Nie było Jezusa. Apostołowie to odłam sekty, która zajmowała się
ściąganiem kasy itd itp.

Za i przeciw masz wiele. Nie mam nic co mogłoby cię przekonać. Za to na swoją
obronę mam swoją wiarę. Wierzę. Tego mi nie zabierzesz.

[Gość: Kafar]

Gość portalu: chrześcijanka napisał(a):

> Za i przeciw masz wiele. Nie mam nic co mogłoby cię przekonać. Za to na swoją
> obronę mam swoją wiarę. Wierzę. Tego mi nie zabierzesz.
-------
Nikt nie chce Ci zabierać Twoich mrzonek. Dopóki są Twoje i Tobie podobnych
jest Ok Tylko wara Wam od przepisów prawa i zwolenników innych hobby.

wiemy, wiemy, ale niektorzy lubia basnie;-))

[Gość: Emi]

jak bardzo Biblia jest częścią naszego życia

[Gość: chrześcijanka]

Nie wiem, czy większość z nas zdaje sobie sprawę, że na codzień cytujemy Biblię:
- perły przed wieprze
- wiara przenosi góry
- kto pod kim dołki kopie
- nie chwal dnia przed zachodem ...
- kto mieczem wojuje
itp. itd.

[Gość: jurek]

to nie nowosc - o tym wiedza ponad 50% obywateli izraela. czy masz
teorje dlaczego przetrwaly owe mity tysiace lat ?

[Gość: Kafar]

Gość portalu: jurek napisał(a):

> to nie nowosc - o tym wiedza ponad 50% obywateli izraela. czy masz
> teorje dlaczego przetrwaly owe mity tysiace lat ?
--------
W Izraelu biblia to sens istnienia tego malego narodu w oceanie Arabów.
Podobnie w diasporze - to baśń ku pokrzepieniu serc

A Koran to parodia tejze bajeczki... Mity stanowia

[Gość: .]

jednak o historii, organizacji i wartosciach ludzkosci...

[Gość: diabelek]

"Biblia to BAŚŃ drodzy chrześcijanie i Żydzi"

Karol Marks: Juz dawno to wszystkim mowilem!
F. Engels: Opium panie Karolu, opium dla ludu.
Karol Marks: Wiem, probowalem i wydaje mi sie, ze to opium to nawet lepsze od
wodki.