Najwspalniajszą bajką, jest życie samo w sobie...

[peilung]

Najwspalniajszą bajką, jest życie samo w sobie...
Przed 200 laty urodził się Christian Andersen
Frankfurt/Main (AP)
Hans Christian Andersen - urodził się przed 200 laty 2. kwietnia 1805 –jako
syn biednego szewca w Odense. Chciał zostac aktorem i śpiewakiem,
pisał nie tylko bajki, ale powiesci i dramaty.
Na foto: Hans Christian Andersen na archiwalnym zdjęciu z 1869 na lawce w
parku w ogrodzie Religheden, koło Kopenhagi.
eur.news1.yimg.com/eur.yimg.com/xp/ap/20050324/08/3235068222.jpg

[drf]

The Emperor’s New Suit
by
Hans Christian Andersen
(1837)

en.wikipedia.org/wiki/The_Emperor%27s_New_Clothes
MANY, many years ago lived an emperor, who thought so much of new clothes that
he spent all his money in order to obtain them; his only ambition was to be
always well dressed. He did not care for his soldiers, and the theatre did not
amuse him; the only thing, in fact, he thought anything of was to drive out and
show a new suit of clothes. He had a coat for every hour of the day; and as one
would say of a king “He is in his cabinet,” so one could say of him, “The
emperor is in his dressing-room.”

The great city where he resided was very gay; every day many strangers from all
parts of the globe arrived. One day two swindlers came to this city; they made
people believe that they were weavers, and declared they could manufacture the
finest cloth to be imagined. Their colours and patterns, they said, were not
only exceptionally beautiful, but the clothes made of their material possessed
the wonderful quality of being invisible to any man who was unfit for his office
or unpardonably stupid.

“That must be wonderful cloth,” thought the emperor. “If I were to be dressed in
a suit made of this cloth I should be able to find out which men in my empire
were unfit for their places, and I could distinguish the clever from the stupid.
I must have this cloth woven for me without delay.” And he gave a large sum of
money to the swindlers, in advance, that they should set to work without any
loss of time. They set up two looms, and pretended to be very hard at work, but
they did nothing whatever on the looms. They asked for the finest silk and the
most precious gold-cloth; all they got they did away with, and worked at the
empty looms till late at night.

“I should very much like to know how they are getting on with the cloth,”
thought the emperor. But he felt rather uneasy when he remembered that he who
was not fit for his office could not see it. Personally, he was of opinion that
he had nothing to fear, yet he thought it advisable to send somebody else first
to see how matters stood. Everybody in the town knew what a remarkable quality
the stuff possessed, and all were anxious to see how bad or stupid their
neighbours were.

“I shall send my honest old minister to the weavers,” thought the emperor. “He
can judge best how the stuff looks, for he is intelligent, and nobody
understands his office better than he.”

The good old minister went into the room where the swindlers sat before the
empty looms. “Heaven preserve us!” he thought, and opened his eyes wide, “I
cannot see anything at all,” but he did not say so. Both swindlers requested him
to come near, and asked him if he did not admire the exquisite pattern and the
beautiful colours, pointing to the empty looms. The poor old minister tried his
very best, but he could see nothing, for there was nothing to be seen. “Oh
dear,” he thought, “can I be so stupid? I should never have thought so, and
nobody must know it! Is it possible that I am not fit for my office? No, no, I
cannot say that I was unable to see the cloth.”

“Now, have you got nothing to say?” said one of the swindlers, while he
pretended to be busily weaving.

“Oh, it is very pretty, exceedingly beautiful,” replied the old minister looking
through his glasses. “What a beautiful pattern, what brilliant colours! I shall
tell the emperor that I like the cloth very much.”

“We are pleased to hear that,” said the two weavers, and described to him the
colours and explained the curious pattern. The old minister listened
attentively, that he might relate to the emperor what they said; and so he did.

Now the swindlers asked for more money, silk and gold-cloth, which they required
for weaving. They kept everything for themselves, and not a thread came near the
loom, but they continued, as hitherto, to work at the empty looms.

Soon afterwards the emperor sent another honest courtier to the weavers to see
how they were getting on, and if the cloth was nearly finished. Like the old
minister, he looked and looked but could see nothing, as there was nothing to be
seen.

“Is it not a beautiful piece of cloth?” asked the two swindlers, showing and
explaining the magnificent pattern, which, however, did not exist.

“I am not stupid,” said the man. “It is therefore my good appointment for which
I am not fit. It is very strange, but I must not let any one know it;” and he
praised the cloth, which he did not see, and expressed his joy at the beautiful
colours and the fine pattern. “It is very excellent,” he said to the emperor.

Everybody in the whole town talked about the precious cloth. At last the emperor
wished to see it himself, while it was still on the loom. With a number of
courtiers, including the two who had already been there, he went to the two
clever swindlers, who now worked as hard as they could, but without using any
thread.

“Is it not magnificent?” said the two old statesmen who had been there before.
“Your Majesty must admire the colours and the pattern.” And then they pointed to
the empty looms, for they imagined the others could see the cloth.

“What is this?” thought the emperor, “I do not see anything at all. That is
terrible! Am I stupid? Am I unfit to be emperor? That would indeed be the most
dreadful thing that could happen to me.”

“Really,” he said, turning to the weavers, “your cloth has our most gracious
approval;” and nodding contentedly he looked at the empty loom, for he did not
like to say that he saw nothing. All his attendants, who were with him, looked
and looked, and although they could not see anything more than the others, they
said, like the emperor, “It is very beautiful.” And all advised him to wear the
new magnificent clothes at a great procession which was soon to take place. “It
is magnificent, beautiful, excellent,” one heard them say; everybody seemed to
be delighted, and the emperor appointed the two swindlers “Imperial Court weavers.”

The whole night previous to the day on which the procession was to take place,
the swindlers pretended to work, and burned more than sixteen candles. People
should see that they were busy to finish the emperor’s new suit. They pretended
to take the cloth from the loom, and worked about in the air with big scissors,
and sewed with needles without thread, and said at last: “The emperor’s new suit
is ready now.”

The emperor and all his barons then came to the hall; the swindlers held their
arms up as if they held something in their hands and said: “These are the
trousers!” “This is the coat!” and “Here is the cloak!” and so on. “They are all
as light as a cobweb, and one must feel as if one had nothing at all upon the
body; but that is just the beauty of them.”

“Indeed!” said all the courtiers; but they could not see anything, for there was
nothing to be seen.

“Does it please your Majesty now to graciously undress,” said the swindlers,
“that we may assist your Majesty in putting on the new suit before the large
looking-glass?”

The emperor undressed, and the swindlers pretended to put the new suit upon him,
one piece after another; and the emperor looked at himself in the glass from
every side.

“How well they look! How well they fit!” said all. “What a beautiful pattern!
What fine colours! That is a magni

[nordpol]

nowe szaty cesarza , czyli fakty o lesiubełkociku...
----------------------------
I tak oto kroczył cesarz w procesji pod wspaniałym baldachimem, a wszyscy
ludzie na ulicy i w oknach mówili:
- Boże, jakież te nowe szaty cesarza są piękne! Jaki wspaniały tren, jaki
świetny krój.
Nikt nie chciał po sobie pokazać, że nic nie widzi, bo wtedy okazałoby
się, że nie nadaje się do swego urzędu albo że jest głupi. Żadne szaty cesarza
nie cieszyły się takim powodzeniem jak te właśnie. - Patrzcie, przecież on jest
nagi! - zawołało jakieś małe dziecko. - Boże, słuchajcie głosu niewiniątka -
powiedział wtedy jego ojciec i w tłumie jeden zaczął szeptem powtarzać drugiemu
to, co dziecko powiedziało. - On jest nagi, małe dziecko powiedziało, że jest
nagi! - On jest nagi!- zawołał cały lud. Cesarz zmieszał się, bo wydało mu się,
że jego podwładni mają słuszność, ale pomyślał sobie: "Muszę wytrzymać do końca
procesji". I wyprostował się jeszcze dumniej, a dworzanie szli za nim, niosąc
tren, którego wcale nie było.

[miss_dronio]

Wtrące tylko na marginesie, że Hans Christian Andersen nie pisał bajek tylko
baśnie
Wspaniałe zresztą)

Samo życie ...

[owca_czarna]

miss_dronio napisała:

> Wtrące tylko na marginesie, że Hans Christian Andersen nie pisał bajek tylko
> baśnie
> Wspaniałe zresztą)

Ile razy czytałam "Dziewczynkę z zapałkami" to w tym momencie: "Chciała się
ogrzać, powiadano; ale nikt nie miał pojęcia o tym, jak piękne rzeczy widziała
dziewczynka..." zaczynałam chlipać

czarna_owca

[martin.aero]

Die Fabel - baśn
Das Maerchen – bajka
A oto tekst niemiecki :

«Das wunderbarste Märchen ist das Leben selbst»
-------
Bereits 1828 veröffentlichte er sein erstes Werk; es folgten mehrere Romane,
Dramen und natürlich die berühmten Märchen.
---------

[miss_dronio]

Bajka to utwór wierszowany a Das Maerchen może i nie
Pzdr.

[marianna.rokita]

Hej M.D
Niesety dodam, ze JCH Andersen byl bardzo nieszczesliwy w zyciu.

[stormy_weather]

...Ktoś umarł! – powiedziała malutka, gdyż jej stara babka, która jedyna
okazywała jej serce, ale już umarła, powiadała zawsze, że kiedy gwiazdka
spada, dusza ludzka wstępuje do Boga.
Dziewczynka znowu potarła siarnikiem o ścianę, zajaśniało dookoła i w
tym blasku stanęła przed nią stara babunia, taka łagodna, taka jasna, taka
błyszcząca i taka kochana.
– Babuniu! – zawołała dziewczynka – o, zabierz mnie z sobą! Kiedy
zapałka zgaśnie, znikniesz jak ciepły piec, jak gąska pieczona i jak
wspaniała olbrzymia choinka! – i szybko potarła wszystkie zapałki, jakie
zostały w wiązce, chciała jak najdłużej zatrzymać przy sobie babkę, i
zapałki zabłysły takim blaskiem, iż stało się jaśniej niż za dnia. Babunia
nigdy przedtem nie była taka piękna i taka wielka; chwyciła dziewczynkę w
ramiona i poleciały w blasku i w radości wysoko, wysoko; a tam już nie
było ani chłodu, ani głodu, ani strachu – bowiem były u Boga.
A kiedy nastał zimny ranek, w kąciku przy domu siedziała dziewczynka z
czerwonymi policzkami, z uśmiechem na twarzy – nieżywa: zamarzła na śmierć...

[marianna.rokita]

Stormy, gdy bylam mala, nie moglam czytac tej bajki.Plakalam okrutnie.
Do dzis czuje niechec przed zajrzeniem do niej. Nie mniej jednak porusza
emocje...
Chyba bym jej malemu dziecku nie dala do przeczytania w pierwszej kolejnosci.
Mnie bylo bardzo smutno.

[owca_czarna]

marianna.rokita napisała:

> Stormy, gdy bylam mala, nie moglam czytac tej bajki.Plakalam okrutnie.
> Do dzis czuje niechec przed zajrzeniem do niej. Nie mniej jednak porusza
> emocje...
> Chyba bym jej malemu dziecku nie dala do przeczytania w pierwszej kolejnosci.
> Mnie bylo bardzo smutno.

Słuchałam kiedyś wywiadu z p. J.Rokitą w którym powiedział, że gdy był
dzieckiem płakał, o ile mnie pamięc nie myli, właśnie przy dziewczynką z
zapałkami oraz przy smierci Hektora, kiedy rozczytywał się w mitach Parandowskiego.

hehe prócz tego diabełka w nazwisku ))) macie jeszcze wspólne łzy nad stronami
tej samej ksiażki.

czarna_owca

wyproszowywuje sobie

[marianna.rokita]

Nie zalewalam sie lzami przy smierci Hektora

Ponadto plakalam przy :
"Co sie stalo w Madison County "- rycze do tej pory nie wazne, ktory raz
ogladam.
"Lista Schindlera"
przy "Robinsonie Cruzoe" ( bo sie skonczyl )
przy Ptakach Ciernistych Krzewow

[stormbird]

pozdrowienia z Madison County .........
www.madisoncounty.com/images/Xmas_Roseman.jpg

[marianna.rokita]

Dziekuje, hlip

[martin.aero]

i.imdb.com/mptv1.gif

A mnie sie pokazala biala strona. Ilustracja do

[kropekuk]

"Krolowej Sniegu"?

[owca_czarna]

marianna.rokita napisała:

> Nie zalewalam sie lzami przy smierci Hektora
>
> Ponadto plakalam przy :
> "Co sie stalo w Madison County "- rycze do tej pory nie wazne, ktory raz
> ogladam.
> "Lista Schindlera"
> przy "Robinsonie Cruzoe" ( bo sie skonczyl )
> przy Ptakach Ciernistych Krzewow

) e pisałam tylko dziewczynce , o Hektorze i Achillesie to przy okazji
napomknęłam )

[marianna.rokita]

Bleeeeeee )

[owca_czarna]

marianna.rokita napisała:

> Bleeeeeee )

a wyłam na wielu filmach, hehe spytaj na jakich nie ryczałam )))

czarna_owca

[marianna.rokita]

Dobra pytam

Ja nie moglam przelknac :
"Pozegania z Afryka"

Ps. ( Ksiazki pani Blixen rowniez byly dla mnie niestrawne )

[owca_czarna]

peilung napisał:

> Najwspalniajszą bajką, jest życie samo w sobie...
> Przed 200 laty urodził się Christian Andersen
> Frankfurt/Main (AP)
> Hans Christian Andersen - urodził się przed 200 laty 2. kwietnia 1805 –ja
> ko
> syn biednego szewca w Odense. Chciał zostac aktorem i śpiewakiem,
> pisał nie tylko bajki, ale powiesci i dramaty.
> Na foto: Hans Christian Andersen na archiwalnym zdjęciu z 1869 na lawce w
> parku w ogrodzie Religheden, koło Kopenhagi.
> <a
href="eur.news1.yimg.com/eur.yimg.com/xp/ap/20050324/08/3235068222.jpg"
target="_blank">eur.news1.yimg.com/eur.yimg.com/xp/ap/20050324/08/3235068222.jpg</a>

J.CH.A

"Ty żyjesz chociaż martwe masz powieki
Bo w sercach dzieci trwać bedziesz na wieki"

no i nie tylko dzieci.

czarna owca

ps ciekawa czy lala.laleczna czyta baśnie Andresena swojemu dziecku?

[stormbird]

Nadszedł wieczór i nikt nie przyszedł, i nie przyniósł ptaszkowi kropli wody;
wtedy skowronek wyciągnął swoje piękne skrzydła i potrząsał nimi
kurczowo, jego śpiew brzmiał jak zbolały pisk, mała główka pochylała się
ku stokrotce i serce ptaka pękło ze smutku i tęsknoty; a kwiatek nie mógł,
jak poprzedniego wieczoru, zasnąć, stuliwszy płatki; chore i smutne chyliły się
one do ziemi.Dopiero następnego ranka przyszli chłopcy; a kiedy zobaczyli
martwego ptaka,
zapłakali, płakali rzewnymi łzami i wykopali mu śliczny grób, który
ozdobili płatkami kwiatów. Ciało ptaka włożyli do pięknego, czerwonego
pudełka; królewski miał pogrzeb biedny ptaszek. Kiedy żył i śpiewał,
zapomniano o nim; trzymano go w klatce w niedostatku, teraz ofiarowano mu
wspaniały pogrzeb i wiele łez.
A kawałek murawy wraz ze stokrotką wyrzucono na drogę pełną kurzu, nikt
nie myślał o kwiatku, który najwięcej współczuł małemu ptaszkowi i tak gorąco
chciał go pocieszyć.







Nadszedł wieczór i nikt nie przyszedł, i nie
przyniósł ptaszkowi kropli wody; wtedy skowronek wyciągnął swoje piękne
skrzydła i potrząsał nimi
kurczowo, jego śpiew brzmiał jak zbolały pisk, mała główka pochylała się
ku stokrotce i serce ptaka pękło ze smutku i tęsknoty; a kwiatek nie mógł,
jak poprzedniego wieczoru, zasnąć, stuliwszy płatki; chore i smutne chyliły się
one do ziemi.Dopiero następnego ranka przyszli chłopcy; a kiedy zobaczyli
martwego
ptaka,
zapłakali, płakali rzewnymi łzami i wykopali mu śliczny grób, który
ozdobili płatkami kwiatów. Ciało ptaka włożyli do pięknego, czerwonego
pudełka; królewski miał pogrzeb biedny ptaszek. Kiedy żył i śpiewał,
zapomniano o nim; trzymano go w klatce w niedostatku, teraz ofiarowano mu
wspaniały pogrzeb i wiele łez.
A kawałek murawy wraz ze stokrotką wyrzucono na drogę pełną kurzu, nikt
nie
myślał o kwiatku, który najwięcej współczuł małemu ptaszkowi i tak gorąco
chciał go pocieszyć.

Stormbird!

[marianna.rokita]

Czy ty chcesz, by nam bylo smutno ?
Prosze o weselsza bajke.

[ewa8a]

Może coś z polskiej klasyki

Aleksander Fredro "Baśń o Królewnie Pi..lonej"

Mrok wieczorny - babcia siwa
przy kominku głową kiwa.
Nos jak haczyk, - okulary,
Coś tam mruczy babsztyl stary.
Snuje bajdy niestworzone,
O królewnie Pi..lonie,
O trzech braciach jak niewielu,
O matuli ich z burdelu,
Opowiada stare dzieje...
A na dworze wicher wieje.

Siądźcie społem panny, smyki,
Młodojebce, stare pryki
I nadstawcie dobrze uszy!
Choć na polu śnieżek prószy.
W domu ciepło i wygodnie...
Zostaw pan w spokoju spodnie!
Bo zawołam zaraz Mamy!...
Sza! Uwaga! Zaczynamy

[marianna.rokita]

Ewa, czy ktos tu ma XIII ksiege Pana Tadeusza?

[ewa8a]

Miałam link, ale nie da się dzisiaj wyświetlić strony.

[marianna.rokita]

Sprobuj podrzucic, jak sie bedzie wyswietlalo

[ewa8a]

www.duzohumoru.pl/smieszne_teksty/042ksiega.html

[marianna.rokita]

Dzieki wielkie

Dla forumowych antysemitow - im matki Andersena

[kropekuk]

nie czytaly...I wyroslo bydlo.

...“Poor Sarah,” said the neighbors; “she is overcome with hard work and night
watching.” And then they carried her to the hospital for the sick poor. There
she died; and they bore her to her resting-place in the earth, but not to the
churchyard of the Christians. There was no place for the Jewish girl; but they
dug a grave for her outside the wall. And God’s sun, which shines upon the
graves of the churchyard of the Christians, also throws its beams on the grave
of the Jewish maiden beyond the wall. And when the psalms of the Christians
sound across the churchyard, their echo reaches her lonely resting-place; and
she who sleeps there will be counted worthy at the resurrection, through the
name of Christ the Lord, who said to His disciples, “John baptized you with
water, but I will baptize you with the Holy Ghost"
/The Jewish Maiden/

[martin.aero]

 E.Stachura
Piosenka dla robotnika rannej zmiany

Godzina słynna: piąta pięć
Naciska budzik, dźwiga się
Do kuchni drogę zna na pamięć
Prowadzą go tam nogi same
Pod kran pakuje śpiący łeb
Przez chwilę jeszcze śpi jak w łóżku
Dopóki nie posłyszy plusku
I wtedy wreszczie budzi się
Aniele Pracy - stróżu mój
Jak ciężki robotnika znój
Zbożowa kawa, smalec, chleb
Salceson czasem, kiedy jest
Do teczki drugie pcha śniadanie
I teraz szybko na przystanek
Po dradze "sportem" sztacha się
W tramwaju tłok i nie ma Boga
Jest ramię w ramię, w nogę noga
Kimanie na stojąco jest
Aniele Pracy - stróżu mój
Jak ciężki robotnika znój
Przez osiem godzin praca wre
Jak z bicza strzelił minął dzień
Już w domu siedzi przed ekranem
Na stole flaszka z marcepanem
Dziś chłopcy grają ważny mecz
Przez cały czas w ataku nasi
A niech to szlag, znów nie ma bramki
I szlus - nie udał rewanż się
Aniele Pracy - stróżu mój
Jak ciężki robotnika znój
Niech nas ukoi dobry sen
Najlepsza w końcu to jest rzecz


I co się śni? Podwyżka cen
Aniele Pracy - stróżu mój
Jak ciężki robotnika znój

klasycy

[owca_czarna]

free.polbox.pl/t/tuwim/wiosna.html

[ewa8a]

Dzieki Owieczko.
Tuwim to najcudowniejszy poeta, a tego wiersza nie miałam.

[martin.aero]

Friedrich Durrenmatt
“Kraksa”
CZĘŚĆ PIERWSZA

Czy istnieją jeszcze jakieś historie możliwe, historie godne pisarza?
Jeśli ktoś nie chce mówić o sobie, romantycznie i lirycznie uogólniać
swojej osobowości, jeśli nie czuje się zmuszony, aby opowiedzieć szczerze
o swych nadziejach i porażkach, o tym, jak sypia z kobietami jak gdyby
prawdomówność mogła to wszystko podnieść do rangi uogólnienia, nie zaś w
sferę medycyny lub w najlepszym razie psychologii jeśli ktoś nie chce
tego robić, woli zaś dyskretnie pozostać w cieniu, ukrywając taktownie
sprawy osobiste, wpatrzony w swoje tworzywo jak rzeźbiarz w swój materiał,
kształtując go, ucząc się jednocześnie na nim, jeśli jak pewien typ
klasyków stara się nie popadać łatwo w zwątpienie nawet kiedy nie da się
zaprzeczyć, że czysty nonsens jawi się na każdym kroku wówczas pisanie
staje się czynnością trudniejszą i bardziej samotną, a także bardziej
bezsensowną. Nie chodzi przecież o dobrą notę w historii literatury komu
nie zdarzyło się otrzymać dobrej noty, jakaż miernota nie została już
wyróżniona postulaty dnia są ważniejsze. Lecz i tutaj znów dylemat i
niekorzystna sytuacja na rynku. Życie oferuje nam same rozrywki:
wieczorem dostarcza ich kino, poezję daje codzienna gazeta w felietonie,
za większą sumkę, w praktyce począwszy od jednego franka, już żąda się
duszy, wyznań, właśnie prawdy, wymaga się wyższych wartości, morału,
efektownych powiedzonek, zawsze coś musi być przezwyciężone albo spotkać
się z afirmacją, raz jest to chrystianizm, kiedy indziej znów powszechne
zwątpienie, wszystko może staćsię literaturą. .............






--------------------------------------------------------------------------------

[owca_czarna]

martin.aero napisał:

> Friedrich Durrenmatt
> “Kraksa”
> CZĘŚĆ PIERWSZA
>
> Czy istnieją jeszcze jakieś historie możliwe, historie godne pisarza?
> Jeśli ktoś nie chce mówić o sobie, romantycznie i lirycznie uogólniać
> swojej osobowości, jeśli nie czuje się zmuszony, aby opowiedzieć szczerze
> o swych nadziejach i porażkach, o tym, jak sypia z kobietami jak gdyby
> prawdomówność mogła to wszystko podnieść do rangi uogólnienia, nie zaś w
> sferę medycyny lub w najlepszym razie psychologii jeśli ktoś nie chce
> tego robić, woli zaś dyskretnie pozostać w cieniu, ukrywając taktownie
> sprawy osobiste, wpatrzony w swoje tworzywo jak rzeźbiarz w swój materiał,
> kształtując go, ucząc się jednocześnie na nim, jeśli jak pewien typ
> klasyków stara się nie popadać łatwo w zwątpienie nawet kiedy nie da się
> zaprzeczyć, że czysty nonsens jawi się na każdym kroku wówczas pisanie
> staje się czynnością trudniejszą i bardziej samotną, a także bardziej
> bezsensowną. Nie chodzi przecież o dobrą notę w historii literatury komu
> nie zdarzyło się otrzymać dobrej noty, jakaż miernota nie została już
> wyróżniona postulaty dnia są ważniejsze. Lecz i tutaj znów dylemat i
> niekorzystna sytuacja na rynku. Życie oferuje nam same rozrywki:
> wieczorem dostarcza ich kino, poezję daje codzienna gazeta w felietonie,
> za większą sumkę, w praktyce począwszy od jednego franka, już żąda się
> duszy, wyznań, właśnie prawdy, wymaga się wyższych wartości, morału,
> efektownych powiedzonek, zawsze coś musi być przezwyciężone albo spotkać
> się z afirmacją, raz jest to chrystianizm, kiedy indziej znów powszechne
> zwątpienie, wszystko może staćsię literaturą. .............
>
>
>
>
>
>
> -------------------------------------------------------------------------------

Najpiekniejszym pisarzem jest sen )i dlatego mówię wszystkim

D_O_B_R_A_N_O_C_ )))))))))))

czarna_owca

[marianna.rokita]

Pawlikowska Jasnorzewska ....

Pamiątki
Niebieskie oczy, krągłe paciory,
kąpane w niebie w dawne wieczory,
leżą w komodzie, w starej szufladzie -
kurz na nie pada, warstwą się kładzie...
Pocałowania, słodkie pieszczoty,
pachnące jeszcze wonią tęsknoty,
z dala od ludzi, z dala od zgiełku,
na dnie szuflady więdną w pudełku. -
I nic już więcej, tylko dwie róże,
i jedno słowo złote i duże,
zwinięte w papier leży w ukryciu -
może się przydać jeszcze raz w życiu.

Barwy
Oto jest fiolet - drzewa cień idący żwirem,
fiolet łączący miłość czerwieni z szafirem. -
Tam brzóz różowa kora i zieleń wesoła,
a w jej ruchliwej sukni nieb błękitne koła.
A we mnie biało, biało, cicho, jednostajnie -
bo noszę w sobie wszystkich barw skupioną tajnię. -
O jakże się w białości mojej bieli męczę -
chcę barwą być - a któż mnie rozbije na tęczę?

Zachód słońca
Kto pogubił te pióra różowe na niebie?
Aniołowie kochania, kochania, kochania. -
Popłynęli daleko - nie do mnie i ciebie,
lecz tam, gdzie szyby płoną snem oczekiwania.

Aniołowie miłości pióra pogubili,
niosąc w oddal rozkosze, rozkosze, rozkosze,
różowe pocałunki, nieskończoność chwili
i pełne łez amfory, i róż pełne kosze.

Jedno pióro wionęło nad tym naszym domem,
gdzie w oknie brak złotego, złotego płomienia,
i zawisło nad nami różowym ogromem,
i zawisło nad nami żałością wspomnienia...

Kto pogubił te pióra różowe na niebie?
Aniołowie kochania, kochania, kochania. -
Popłynęli daleko - nie do mnie i ciebie,
lecz tam, gdzie szyby płoną snem oczekiwania. -

[marianna.rokita]

ta sama autorka:

Narcyz
Nad sadzawką oprawną w modre rozmaryny
klęczałem, zapatrzony w moją twarz młodzieńczą,
by się w niej doszukać przyczyny,
czemu mnie nie kochają i za co mnie męczą?

Miłość*)
Nie widziałam cię już od miesiąca.
I nic. jestem może bledsza,
trochę śpiąca, trochę bardziej milcząca,
lecz widać można żyć bez powietrza

Telegram
Wiadomość biegła szybko ze sztyletem po drucie,
jak tancerka z parasolem po linie,
i zdyszana dobiegła w oznaczonej godzinie,
by mnie zabić w oznaczonej minucie.

Ofelia
Ach, długo jeszcze poleżę
w szklanej wodzie, w sieci wodorostów,
zanim nareszcie uwierzę,
że mnie nie kochano, po prostu.

Fotografia
Gdy się miało szczęście, które się nie trafia:
czyjeś ciało i ziemię całą,
a zostanie tylko fotografia,
to - to jest bardzo mało...

[marianna.rokita]

i dalej ta sama :
Listy
Do pieca, miłosny zeszycie!
DO pieca, listy - stos cały!
A żeście z ognia powstały,
więc w ogień się obróćcie!

Ogród
Gdy wiosna zaświta,
jest w ogrodzie raz ciemniej, raz jaśniej.
Wciąż coś zakwita, przekwita.
Wczoraj kwitło moje serce. Dziś jaśmin

Przebyta droga
Słońce stanęło w zenicie:
oglądam się na przebytą drogę:
to ma być moje życie?
Patrzeć się na to nie mogę!

Liście
Rumieńce lata pobladły,
Liść złoty z wiatrem mknie.
I klonom ręce opadły,
i mnie...

[stormbird]

JOHANN WOLFGANG VON GOETHE

Erlkönig
**************

Wer reitet so spät durch Nacht und Wind?
Es ist der Vater mit seinem Kind;
Er hat den Knaben wohl in dem Arm,
Er faßt ihn sicher, er hält ihn warm.

Mein Sohn, was birgst du so bang dein Gesicht? Siehst Vater, du den Erlkönig
nicht?
Den Erlenkönig mit Kron und Schweif? Mein Sohn, es ist ein Nebelstreif.
»Du liebes Kind, komm, geh mit mir!
Gar schöne Spiele spiel ich mit dir;
Manch bunte Blumen sind an dem Strand,
Meine Mutter hat manch gülden Gewand.«

Mein Vater, mein Vater, und hörest du nicht,
Was Erlenkönig mir leise verspricht? Sei ruhig, bleibe ruhig, mein Kind;
In dürren Blättern säuselt der Wind.
»Willst, feiner Knabe, du mit mir gehn?
Meine Töchter sollen dich warten schön;
Meine Töchter führen den nächtlichen Reihn
Und wiegen und tanzen und singen dich ein.«

Mein Vater, mein Vater, und siehst du nicht dort
Erlkönigs Töchter am düstern Ort? Mein Sohn, mein Sohn, ich seh es genau:
Es scheinen die alten Weiden so grau.
»Ich liebe dich, mich reizt deine schöne Gestalt;
Und bist du nicht willig, so brauch ich Gewalt.«
Mein Vater, mein Vater, jetzt faßt er mich an!
Erlkönig hat mir ein Leids getan!
Dem Vater grauset's, er reitet geschwind,
Er hält in den Armen das ächzende Kind,
Erreicht den Hof mit Mühe und Not;
In seinen Armen das Kind war tot.

"Dwoje ludzieńków"

[marianna.rokita]

Lesmian

Dwoje ludzieńków

Często w duszy mi dzwoni pieśń, wyłkana w żałobie,
O tych dwojgu ludzieńkach, co kochali się w sobie.

Lecz w ogrodzie szept pierwszego miłosnego wyznania
Stał się dla nich przymusem do nagłego rozstania.

Nie widzieli się długo z czyjejś woli i winy,
A czas ciągle upływał - bezpowrotny, jedyny.

A gdy zeszli się, dłonie wyciągając po kwiecie,
Zachorzeli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie!

Pod jaworem - dwa łóżka, pod jaworem - dwa cienie,
Pod jaworem ostatnie, beznadziejne spojrzenie.

I pomarli oboje bez pieszczoty, bez grzechu,
Bez łzy szczęścia na oczach, bez jednego uśmiechu.

Ust ich czerwień zagasła w zimnym śmierci fiolecie,
I pobledli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie!

Chcieli jeszcze się kochać poza własną mogiłą,
Ale miłość umarła, już miłości nie było.

I poklękli spóźnieni u niedoli swej proga,
By się modlić o wszystko, lecz nie było już Boga.

Więc sił resztą dotrwali aż do wiosny, do lata,
By powrócić na ziemię - lecz nie było już świata.

[stormbird]

to samo po polsku....
manta.univ.gda.pl/~demonek/txt/krolelfow.html

Koniugacja

[marianna.rokita]

Poswiatowska

Koniugacja

ja minę
ty miniesz
on minie
mijamy
mijamy
woda umyła liście olszynie

nad wodą
olszyna
czerwona
zmarzła moknie
mijam
mijasz
mija
a zawsze tak samotnie

minąłeś
minęłam
już nas nie ma
a ten szum wyżej
to wiatr
on tak będzie jeszcze wieczność wiał

nad nami
nad wodą
nad ziemią

[grippen]

manta.univ.gda.pl/~demonek/txt/snic.html