Zagadka dziadka

[amigosan]

O kim mowa?
Wspólnie z bratem Lenina spiskował przeciw caratowi. Brat wielkiego Ilicza
dostał czapę, nasz bohater – 5 lat więzienia. Latem 1920 r., w obliczu
nadciągającej Armii Czerwonej Budionnego, ów mąż stanu złożył na ręce Witosa
dymisję i prysnął z Warszawy. Choć nigdy nie był na wojnie, sam sobie nadał
order Virtuti Militari. Generał Zagórski posądził go o współpracę z wywiadem
Austro-Węgier. Miał ponoć na to dowody, ale został zamordowany, nim zdążył je
ujawnić. Na koniec życia, po wylewie, nasza nieco już zdziecinniała postać z
lubością oddała się tak ważnym dla państwa czynnościom jak stawianie pasjansa
i rozgrywanie bitew na papierze.

Gdzie ta zagadka? /nt

[xiazeluka]

[amigosan]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=13&w=34795301

Dla xiazeluki to pewnie proste :(

[owca_czarna]

a ja z niecierpliwością czekam na rozwiązanie

owca_czarna

[amigosan]

pewnie nie wie

[owca_czarna]

amigosan napisała:

> pewnie nie wie

ale nie podawaj rozwiązania, bo ja szukam w necie .

[ada08]

owca_czarna napisała:

>
> ale nie podawaj rozwiązania, bo ja szukam w necie .
>

Nie szukaj. Odpowiedź jest w tytule wątku
a.

[owca_czarna]

ada08 napisała:

> owca_czarna napisała:
>
> >
> > ale nie podawaj rozwiązania, bo ja szukam w necie .
> >
>
> Nie szukaj. Odpowiedź jest w tytule wątku
> a.

myślisz, że to Dziadek?

[ada08]

owca_czarna napisała:

>
> myślisz, że to Dziadek?

No
a.

[owca_czarna]

ada08 napisała:

> owca_czarna napisała:
>
> >
> > myślisz, że to Dziadek?
>
> No
> a.

Tylko czy o tm samym "Dziadku" myślimy. Dla mnie Dziadkiem był Piłsudski, ale on
był przecież "wojennym" i zmarł na raka wątroby (

[amigosan]

Rozwiązanie zagadki: Józef Piłsudski. Wzór Jarosława Kaczyńskiego.

[owca_czarna]

amigosan napisała:

> Rozwiązanie zagadki: Józef Piłsudski. Wzór Jarosława Kaczyńskiego.
>
hehehe Brawo Ado!!!

[amigosan]

owca_czarna napisała:

> amigosan napisała:
>
> > Rozwiązanie zagadki: Józef Piłsudski. Wzór Jarosława Kaczyńskiego.
> >
> hehehe Brawo Ado!!!
>
luka nie rozwiazal

A szef Sztabu Generalnego WP T. Rozwadowski?

[hasz0]

ile żył po bitwie a gen. W. Sikorski jaką tekę piastował?

Na procesie był sam bohater,spiskujący brat Piłsudskiego i sam Lenin osobiście.
Stąd znali się z widzenia. Podaj źródło o bracie Lenina.

Tu nie było niczego do rozwiązywania

[xiazeluka]

Dlatego zapytałem gdzie tu jest jakaś zagadka. Pytanie na poziomie zerówki.

[ada08]

owca_czarna napisała:
>
> Tylko czy o tm samym "Dziadku" myślimy. Dla mnie Dziadkiem był Piłsudski, ale
o
> n
> był przecież "wojennym" i zmarł na raka wątroby (
>

Ja się zatrzymałam przy jego związkach z bratem Lenina, Aleksandrem Uljanowem,
o którym troszkę wiem, bo interesuję się "ruskimi" I stąd się domyśliłam. A
na co zmarł Dziadek to nawet nie wiedziałam. Nawiasem mówiąc Józef Piłsudski
też miał interesujcego brata, Bronisław mu było bodajże
a.

Zagadka głupiego dziadka

[indris]

Miało chodzić o Piłsudskiego, ale nie bardzo wyszło. Na wojnie oczywiście
Piłsudski był i to na niejednej. W czasie wojny 1920 roku z Warszawy
nie "prysnął" ale wyjechał do zgrupowania w Puławach z którym przeprowadził
słynny manewr, który rozstrzygnął bitwę warszawską.
Współpraca z wywiadem austro-węgierskim była rzeczą oczywistą, bo bez niej
niemożliwe byłoby tworzenie w Galicji druzyn strzeleckich, z których utworzono
Legiony.

Do Piłsudskiego mozna mieć dużo pretensji, chociażby o wyprawę kijowską, o
zamach majowy, o proces brzeski, Berezę itp. Nie trzeba wymyślać głupot.

[owca_czarna]

indris napisał:

> Na wojnie oczywiście
> Piłsudski był i to na niejednej.

ale Luka napisał, że to zagadka na poziomie zerówki, no cóż tam uczą, że nie
brał udziału w żadnej wojnie.

Kobieca logika

[xiazeluka]

Napisałem, że zagadka jest trywialna, o wartości merytorycznej jej treści się
nie wypowiadałem - bo i po co? Podmiotem był Piłsudski (jako odpowiedź), a nie
jego poczynania w okolicach czerwca-lipca 1920 r.

Dziekuję :) n/t

[owca_czarna]

Sen o Marszałku

[owca_czarna]

Sen o Marszałku

Śnił mi się wczoraj Pan Marszałek,
Śnił mi się wczoraj, jako żywo!
Wąsy miał długie, osiwiałe,
I maciejówkę też miał siwą
I jakąś troskę miał na twarzy,
A gdy spytałem go o powód,
Z goryczą w głosie się poskarżył:
- Ot, i czepiają mnie się znowu!
Łgali żem austryjacki agent,
Ze cud nad Wisłą to Francuzi,
Że faszyzm zaprowadzić chciałem,
A teraz wszyscy "Józiu, buzi!"
Toć to komedia, farsa czysta,
Ze naraz do mnie tak przylgnęli!
Wszak ja z profesji terrorysta,
Z wiary przypadkiem ewangelik,
Z potrzeby chwili jam dyktator,
Zaś z charakteru raczej furiat...
Lecz gdzie tam! Nie zważają na to
Rząd, opozycja, MON i Kuria!
Wciąż tylko o mnie "dziadek, dziadek",
Tfu, późne wnuki, słuchać hadko,
Całujcie wy mnie wszyscy w zadek!
Tu krzyk się podniósł:
- Rozkaz, dziadku!
Wódz się najpierw skonsternował,
Potem uśmiechnął się uprzejmie
I rzekł:
- Ja już to proponował
Endekom w przedwojennym sejmie,
Ale nie chcieli w żaden sposób,
Choć byłoby to ich zaszczytem,
A teraz patrz pan! Tyle osób,
I jacy jednomyślni przytem!
Łatwiej obecnie rządzić krajem,
Lecz nie skorzystam z koniunktury,
Czołem, całujcie się nawzajem!
Tu z hukiem uniósł się do góry,
A późnym wnukom się zwiduje
Parlament, w kółko ustawiony,
Tak, żeby każdy kto całuje,
Był całowany z drugiej strony.


www.waligorski.art.pl/liryka.php?litera=s&nazwa=225

[ada08]

Oj! Wysłało się za szybko :-)

[ada08]

Lechonia, piłsudczyka, wklejam

PIŁSUDSKI

Czarna Rachel w czerwonym idzie szalu drżąca
I gałęzie choiny potrąca idąca -
Nikogo nie chce budzić swej sukni szelestem,
I idzie wprzód jak senna, z rąk tragicznym gestem,
I wzrokiem, błędnym wzrokiem gasi mgieł welony,
I świt się robi naraz. I staje zlękniony.
Pobladłe Robespierry, cisi, smutni, czarni,
Wychodząc, z hukiem drzwiami trzasnęli kawiarni.
Na rogach ulic piszą straszną ręką krwawą,
Uśmiechają się dziwnie i giną na prawo.
Tylko słychać nóg tupot na ulicy pustej
I szept cichy. Trup jakiś z zbielałymi usty -

I gdzieś kończy muzyka jakiś bal spóźniony.
Pod lila abażurem mrugają lampiony.
Białych sukni w nieładzie senność, ciepło, zmiętość
I piersi, krągłych piersi obnażona świętość,
I mazur, biały mazur w ogłupiałej sali:
Dziś! dziś! dziś! Wieś zaciszna i sznury korali.
Roztańczyła się sala tęgim nóg tupotem.
Hołubce o podłogę walą, biją grzmotem,
Białe panny i panny niebieskie, różowe,
Przelotnie a zalotnie przechylają głowę
I mówią czarnym frakom: "Przyjdźcie do nas jutro"
I podają im usta za podane futro.

A kiedy świt różowy przez żaluzje wnika,
Dla siebie, nie dla gości, gra jeszcze muzyka.
Menuetem się cichym wiolonczela żali,
I białe margrabiny przychodzą z oddali.
Na liliowych oparach spływają bez słowa,
I panier rozłożyła markiza liliowa,
Kawaler podszedł blady. Pani tańczyć każe!
I tańczą hafty, sprzączki, koronki, pliumaże.
A w klarnet, flet i skrzypce, w ukłony margrabin
Czerwoną, rozwichrzoną wpada nutą Skriabin.
Drze ciszę dysonansem, wali w okiennice,
Muzykę wyprowadza przed dom, na ulice,
Na place, rozkrzyczane w potępieńcze ryki,
I rzuca w twarz akordom zgłodniałe okrzyki,
Na ziemię je obalił i kopie z rozpaczą:
Otworzyć wszystkie okna! Niech ludzie zobaczą!!

Wielkimi ulicami morze głów urasta
I czujesz, że rozpękną ulice się miasta,
Że Bogu się jak groźba położą pod tronem
I krzykną wielką ciszą... lub głosów milionem.
A teraz tylko czasem kobieta zapłacze -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Aż nagle na katedrze zagrali trębacze!!
Mariackim zrazu cicho śpiewają kurantem,
A później, później bielą, później amarantem,
Później dzielą się bielą i krwią, i szaleństwem,
Wyrzucają z trąb radość i miłość z przekleństwem,
I dławią się wzruszeniem, i płakać nie mogą,
I nie chrypią, lecz sypią w tłum radosną trwogą
A ranek, mroźny ranek sypie w oczy świtem.
A konie? Konie walą o ziemię kopytem
Konnica ma rabaty pełne galanterii
Lansjery-bohatery! Czołem kawalerii`
Hej, kwiaty na armaty! Żołnierzom do dłoni!
Katedra oszalała! Ze wszystkich sił dzwoni.
Księża idą z katedry w czerwieni i złocie.
Białe kwiaty padają pod stopy piechocie.

Szeregi za szeregiem... Sztandary ... Sztandary

A On mówić nie może ... Mundur na nim szary

Zagadka babci

[jenisiej]

Nie było ani jednej chmurki na niebie rankiem 6 sierpnia 1939 roku, gdy
jechałam z Warszawy do Krakowa. Urodzaj tego lata widziało się wszędzie. Pola
dojrzewającej pszenicy i jęczmienia, tu ówdzie poprzerywane szafirowym łubinem,
ciągnęły się na równinach aż do horyzontu. Dojrzewały lny bladoniebieskie,
czekające na zebranie i wysyłkę do warsztatów tkackich w okolice Wilna i
Łodzi. W mijanych wioskach i majątkach kulturę ziemi widziało się w
czerwieniejących w słońcu pomidorach i kapuście, lśniącej w niewyschniętej
jeszcze porannej rosie. Starzy ludzie twierdzili, że nie pamiętają takich
urodzajów jak w tym roku. Nawet drzewa owocowe na drogach między Warszawą a
Kielcami uginały się pod ciężarem gruszek, jabłek i śliwek. Ogródki przy
chłopskich chatach pełne były słoneczników i różnokolorowego kwiecia.

Słońce właśnie wschodziło, gdy opuściłam przedmieścia Warszawy i jechałam w
wielkiej ciszy przez zamglone łąki i śpiące jeszcze wioski. Zza pagórków
wstawało słońce, oświetlając wierzchołki drzew; pianie kogutów budziło
mieszkańców wsi.

Kiedy nadszedł ranek droga zapełniała się przeróżnymi pojazdami. Niektóre były
bardzo prymitywne: barwne kilimki, dzieło wiejskich gospodyń, przykrywały słomę
lub gołe deski. Konie wyczyszczone staranniej, z grzywami barwnie
przyozdobionymi, wznosiły wysoko oświetlone słońcem grzywy, potrząsając nimi i
rżąc, jakby wiedziały czym są dla właściciela. Chłop nasz kocha konia i w
ciężkich chwilach sobie i rodzinie odejmie, aby konia nakarmić.

Jechaliśmy przez miasteczka fabryczne, gdzie w ten dzień świąteczny ludność
wolna od pracy zalegała chodniki i place. Mijaliśmy małe wioski, w których
wznoszono łuki tryumfalne z zieleni i kwiatów, a mężczyźni i kobiety, w
strojach ludowych, spieszyli do kościoła.

...

Zagadka: czyje wspomnienia otwiera ta sierpniowa podróż poprzez pejzaż aż gęsty
od polskich archetypów?

Oj, Jenisieju, jaka trudna zagadka :-((

[ada08]

Może to Iłła napisała?

A może głupstwa mówię ...
a.

[jenisiej]

ada08 napisała:

> Może to Iłła napisała?
>
> A może głupstwa mówię ...
> a.

Źle, Ado. To nie była żadna lyteratka, więc mogłaś tego nie czytać.

Całuski

[ada08]

jenisiej napisał:

>
> Źle, Ado. To nie była żadna lyteratka, więc mogłaś tego nie czytać.
>

No to powiedz kto, co Ci zależy?

Z tą Iłłą oczywiście palnęłam, ale - wiesz - ona obchodziła urodziny
6-go sierpnia Więc tak mi się chlapnęło

No, powiedz kto
a.

[ada08]

Może Twoja Babcia napisała te wspomnienia ?
a.

No dobra, nie będę Cię dręczył

[jenisiej]

Ta Babcia to żona Dziadka - Aleksandra Piłsudska. Ten fragment i następujący po
nim opis wrześniowej tułaczki rzeczywiście otwiera jej wspomnienia, dopiero
dalej opowiada o swym życiu w chronologicznym porządku.