--------------------AQUANET-----------------------

BSE,CJD,KURU

[Gość: Prion]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=13&w=17544594
(kuru -wyjasnienie na dole postu )

Ano.... O przyczynach to juz milion ton papieru wypisano...
Ale ...Sami sobie stworzylismy te chorobe. Moim niesmialym zdaniem to dopiero
poczatek a nie koniec afery z CJD. Popatrzcie na wazna kwestie:
Wycofana karma dla krow ( ta aferalna tj. resztki kosci, mozgi,ciala )trafic
musiala do jakis magazynow zanim po aferze trafila do spalarni. Nie mozliwoscia
jest spalenie,zutylizowanie tylu ton karmy.Wiec lezy sobie ona w magazynach np.
w Wielkiej Brytanii.Pomyslmy o szczelnosci tych magazynow. Czy kazdy z nich
jest na tyle dobrze zabezpieczony, ze karmy nie zjedza myszy, szczury czy tez
inne zwierzeta? Jesli zjedza, z hipotetycznego aczkolwiek uzasadnionego naukowo
punktu widzenia moze wytworzyc sie inna odmiana BSE dotykajaca szczury,myszy, a
takze te zwierzaki,ktore plasuja sie na wyzszej pozycji w lancuchu
ppokarmowym.Czyli hipotetycznie, po zjedzeniu myszy moze zachorowac kot,pies,
ptak....
Ale to juz rozwazania... Aczkolwiek bardzo,bardzo prawodpodobne.

Poza tym jesli chodzi o BSE,CJD,a nawet kuru dziwi tylko powstanie i niemoznosc
dokladnego zbadania patogenu choroby, mniejszego od wirusa i nie posiadajacego
kwasu nukleoinowego! Skoro to nie ma kwasy nukleoinowego, to czym to jest ???

A co do opracowania, ktore sobie dzsiaj przeczytalam w zwiazku ze smiercia
Irlandczyka na CJD, niezwykle sa zaleznosci pomiedzy tymi trzma chorbami.A
takze niezwykla statystyka, ktora pokazuje,ktora nacja choruje najczesciej.
Poza tym jest tu znosne wyjasnienie arcyciekawej choroby o ktorej wpomnialem w
tytule.

Wklejam :
Choroba zwana od jednego z objawów "śmiejącą się śmiercią". Występowała ona
tylko wśród członków plemienia Fore żyjących w górach Nowej Gwinei. Kuru
szerzyła się poprzez rytualny kanibalizm, uprawiany przez Fore w dowód szacunku
dla zmarłych krewnych. W czasie tego rytuału wyciągano z rozłupanej czaszki
mózg, gotowano w bambusowym cylindrze, a następnie zjadano bądź rozsmarowywano
na skórze. W każdym gramie mózgu znajdowały się ogromne ilości form białkowych,
które po spożyciu przenikały do krwi poprzez uszkodzoną błonę śluzową przewodu
pokarmowego. Po różnie długim okresie czasu: kilkunastu miesięcy do 40 lat
rozpoczynał się powolny proces umierania, zaburzenia równowagi, drżenie,
przymusowy płacz i śmiech. Wyniszczeni i niezdolni do poruszania chorzy
umierali z powodu śmierci głodowej lub na zachłystowe zapalenie płuc.
Choroba kuru na obszarze Papui Nowej Gwinei występuje w przeciwieństwie do
danych sprzed 30 lat głównie u osób starszych, co można powiązać ze zniknięciem
rytualnego kanibalizmu.
Klasyczna CJD występuje na całym świecie z częstością 0,25-2 przypadki na
milion ludności rocznie. Większą zachorowalność obserwuje się wśród libijskich
Żydów w Izraelu oraz na niektórych obszarach Słowacji.
Nie znaleziono jednoznacznych przyczyn zakażeń klasyczną CJD. Może tu chodzić o
mutację genu kodującego białko PrPC. Udało się udowodnić jatrogenne
przeniesienie choroby CJD przez użycie w operacjach neurochirurgicznych
zanieczyszczonych instrumentów lub przyrządów, przez przeszczepienie zakażonej
rogówki, poprzez zakażone elektrody korowe użyte podczas chirurgicznego badania
padaczki, użycie przeszczepów z opony twardej pochodzącej ze zwłok,
wstrzyknięcie ludzkich hormonów przysadkowych. Narażony może być personel
medyczny mający kontakt z mózgiem osób chorych. Kontakty małżeńskie obarczone
są bardzo małym ryzykiem zachorowania, ale są doniesienia o jednym przypadku.
Według przypuszczeń, nowy wariant CJD związany jest z BSE i spożyciem produktów
mięsnych pochodzących od bydła zakażonego BSE. Listę produktów z grupy ryzyka
podano na stronie o produktach. NvCJD występuje w krajach macierzystych BSE -
głównie w Wielkiej Brytani (do listopada 2000 85 przypadków śmiertelnych) oraz
we Francji (4 przypadki śmiertelne - listopad 2000). Angielski epidemiolog z
Oxfordu, Roy Anderson nie wyklucza do 500.000 zachorowań w Wielkiej Brytanii w
ciągu następnych 30 lat.

[Gość: ^]

Arafat's Billions

www.cbsnews.com/stories/2003/11/07/60minutes/main582487.shtml
"This (training) will save lives."

www.terrorism.com/modules.php?op=modload&name=About&file=index&subcontent=services&detail=currenttraining

www.terrorism.com/
Statements of Israeli leaders
To Israelis, Arafat was an arch-terrorist and later, an obstacle to peace. The
general public atmosphere regarding his death was one of relief and joy over
the death of a bitter and cruel enemy. Israeli officials, however, reacted with
restraint. [24] (news.bbc.co.uk/1/hi/world/middle_east/4002821.stm)
Israeli right wing groups were uniform in welcoming Arafat's death. [25]
(www.haaretz.com/hasen/pages/ShArtVty.jhtml?sw=Eitam&itemNo=500841)

Israeli Prime Minister Ariel Sharon said: "The recent events could be a
historic turning point for the Middle East. Israel is a country that seeks
peace and will continue its efforts to reach a peace deal with the Palestinians
without delay."

Israeli Labor Party leader Shimon Peres said: "There is no doubt that with the
death of Yasser Arafat an era has ended... for good or bad. The biggest mistake
of Arafat was when he turned to terror. His greatest achievements were when he
tried to build peace."

Israeli Justice Minister Yossef Lapid said: "(It is) good that the world is rid
of him... The sun is shining in the Middle East." [26]
(news.bbc.co.uk/1/hi/world/middle_east/4001697.stm)

National Religious Party Chairman Effi Eitam said: "Today a heavy cloud has
been removed from the values of life, freedom and liberty .. [Arafat] is gone,
but his teachings have sunk like poison into the hearts of his people, and it
will take many years to heal this wound ... The Palestinians must now strive to
return to a culture of life, justice and compassion, so that in the future, we
will be able to speak together to achieve peace and quiet." [27]

www.jewishvirtuallibrary.org/jsource/biography/arafat.html

2 smierci, 2 pogrzeby - jedno BSE,CJD,KURU...

[Gość: patience]

Some journalists couldn't wait for Arafat's actual death to begin weeping for
him. Take the BBC's Barbara Plett, who burst into tears on the day he was
airlifted out of the West Bank. "When the helicopter carrying the frail old
man rose above his ruined compound," Plett reported from Ramallah, "I started
to cry." Normal people don't weep for brutal murderers, but Plett made it
clear that her empathy for Arafat

[Gość: sensibility]

W najprostszych slowach :
jeses Osoba ( przez duze O) o ponad przecietnej wrazliwosci a takze
empatii.Rozumiem owo rozdwojenie uczuc, z jednej strony opowiesc o placzacej
dziennikarce BBC, a z drugiej o zbrodniach faceta. Sam tego doswiadczam czesto.
Nie moge niesety podac ci jakiegokolwiek rozwiazania w tej kwestii, gdyz sam go
nie znam..
Co do generala Skalskiego, az mi sie tego nie chce komentowac... cisnie mi sie
na usta tysiac slow ale...

3m sie po prostu!

[Gość: suseł]

alesssszzzz.... wim.

DRF, Arafat Arafatem, wiekszosc inteligentnych ludzi, wie ze to byl ordynarny
terrorysta.I zlodziejem.

A moze dla odmiany, jak ci sie nie podoba Kuru, CJD,BSE zajmiemy sie snem ??
Ja dzisiaj o zgrozo spalem do..... 13.46...........

BSE,CJD,KURU...etc ;)

[drf]

www.opinionjournal.com/extra/?id=110004075
moze wiec chodzi o mozliwosc powiedzenia np : ze KROL JEST NAGI ...

ze WLADZA KORUMPUJE...ze jest zycie POZA SRODKAMI MASOWEGO OBRAZU... ze warto

MYSLEC WLASNYM MOZGIEM...ze warto miec SNY...

www.apple.com/trailers/paramount/the_manchurian_candidate/manchurian_large.html

))

[Gość: <:)>]

Homo sum et.....

usmiecham sie do Was

rozmowa z Zimbardo cz 1

[mcattery]

Rozmowa z prof. Philipem Zimbardo
ZOBACZ TAKŻE


• Zimbardo, Philip (05-11-01, 13:54)


Rozmawiają Piotr Pacewicz i Sławomir Zagórski; współpraca Bożena Jamroż 05-11-
2001, ostatnia aktualizacja 05-11-2001 14:05
O słusznym nieposłuszeństwie, czyli opowieści psychologa

O więźniach i strażnikach
Pewnej letniej niedzieli wycie syren zakłóciło spokój mieszkańców
kalifornijskiego Palo Alto. Pod dom Tommy'ego Whitlowa, studenta wyższej
uczelni, z piskiem opon podjechał policyjny samochód. Tommy został oskarżony o
popełnienie przestępstwa, poinformowany o swoich prawach, zrewidowany i skuty
kajdankami. W komisariacie zdjęto odciski palców, po czym zawiązano mu oczy i
przewieziono do Stanfordzkiego Więzienia Stanowego. Tam mężczyznę rozebrano do
naga, wydezynfekowano i wydano kusy więzienny strój z numerem identyfikacyjnym
z przodu i z tyłu. Tommy stał się więźniem nr 647. W rzeczywistości Tommy nie
popełnił żadnego przestępstwa, tylko wziął udział w jednym z najsłynniejszych
eksperymentów z psychologii społecznej. Pan był autorem tego eksperymentu.
Rozmowa z Panem to dla nas wielka okazja, żeby zapytać o różne rzeczy z nim
związane. A przede wszystkim: w jakim celu Pan go przeprowadził?
Chciałem się przekonać, w jaki sposób konkretna sytuacja społeczna wpływa na
nasze zachowanie. Sprawdzić, co się stanie, jeśli dobrych, przyzwoitych ludzi
umieścimy w obrzydliwym, złym miejscu. Co zwycięży - dobroć ludzi czy zło
otoczenia?
Dlaczego zdecydował się Pan akurat na więzienie? Przysposobił Pan do tego
piwnicę jednego z uniwersyteckich budynków.
Wiadomo bowiem, że więzienie jest miejscem złym. Większość osób po wyjściu z
więzienia staje się gorsza, agresywniejsza, bardziej skłonna do popełniania
przestępstw.
Więzienia są złe, ponieważ zamyka się tam złych ludzi, zaś strażnicy to typowi
socjopaci - tak myśli większość z nas. Ale co się stanie, jeżeli w więzieniu,
zarówno w roli więźniów, jak i strażników umieści się najlepszych,
najinteligentniejszych studentów, o normalnej osobowości? Takich, którzy nigdy
nie zażywali narkotyków, nigdy nie byli aresztowani. Czy będą na tyle silni, by
oprzeć się naciskowi i zachować przyzwoicie w nowej sytuacji?
Wydawało się, że będą, że nie sprawi im to większego kłopotu, nasi studenci
bowiem mieli wprawę w buntowaniu się. Przypomnijmy, że wszystko to działo się w
roku 1971, w czasach wojny w Wietnamie. Młodzi wykształceni ludzie zbuntowali
się przeciw tej wojnie, panowała niemal rewolucja przeciw establishmentowi,
działali obrońcy praw obywatelskich.
Co jednak wykazał eksperyment? Że wystarczy 36 godzin, by ci sami wrażliwi,
kulturalni, mądrzy studenci przeistoczyli się w biernych, całkowicie bezradnych
więźniów oraz agresywnych, sadystycznych strażników!
Dlaczego tak się stało?
Ponieważ znalezienie się w więzieniu na niby spowodowało wytworzenie nowej
rzeczywistości społecznej - prawdziwego więzienia - w psychice dozorców i
więźniów. I jedni, i drudzy ulegli temu z zadziwiającą szybkością.
A przecież zadanie, jakie otrzymali strażnicy, polegało wyłącznie na utrzymaniu
porządku. Tymczasem już od pierwszych chwil eksperymentu weszli w rolę i
zaczęli się znęcać nad więźniami. Nalegali, by więźniowie bez szemrania
wypełniali wszelkie polecenia. Każde niepodporządkowanie się prowadziło do
utraty jakiegoś przywileju. Najpierw chodziło o możliwość czytania, pisania
bądź rozmowy z innymi więźniami, potem w grę zaczęły wchodzić takie przywileje,
jak jedzenie, mycie się czy spanie. Nieprzestrzeganie reguł pociągało też za
sobą upokarzające kary, jak czyszczenie toalet gołymi rękoma.
Co na to więźniowie? Wiedzieli przecież, że nie są prawdziwymi więźniami, i że
ich koledzy również o tym wiedzą i także nie są prawdziwymi strażnikami.
Więźniowie oczywiście początkowo się buntowali. Krzyczeli, znieważali
strażników, barykadowali cele od wewnątrz. Jednak w miarę upływu czasu ich opór
malał, zaś strażnicy czerpali coraz większą, sadystyczną satysfakcję z władzy.
Kiedy rozpoczynaliśmy eksperyment, nie mieliśmy pojęcia, co odkryjemy. Jego
wynik całkowicie nas zaskoczył. Przeczył powszechnemu przekonaniu, że dobre
jednostki nigdy nie uległyby presji otoczenia. Tylko złych ludzi, sadystów,
można nakłonić do robienia złych rzeczy - uważano. A tymczasem okazało się, że
na dobrą sprawę każdy z nas mógłby zostać esesmańskim strażnikiem.
Po wojnie uważano, że nazistowscy dozorcy musieli być sadystami czy
psychopatami z natury. Mówiono też, że liczył się tu narodowy charakter
Niemców. Mnie by się to nie przytrafiło, ponieważ nie jestem ani psychopatą,
ani sadystą, ani nie mieszkam w Niemczech - uspokajali się ludzie po obu
stronach oceanu. Mój eksperyment temu zaprzecza.
Nie miał Pan żadnych złych przeczuć? Badanie było przecież bardzo nietypowe.
Mnie nigdy nie interesowały sprawy drążone na tysiąc sposobów przez moich
kolegów. Zawsze szukałem nowych intrygujących tematów i niekonwencjonalnych
rozwiązań. Ponadto jestem osobą dramatyczną, a eksperyment więzienny od
początku był dramatyczny. Były role, kostiumy, scena.
Na przykład strażników, którzy de facto niczym się nie różnili od więźniów
(jednych i drugich wybraliśmy spośród studentów, którzy odpowiedzieli na
ogłoszenie w gazecie i losowo przydzielaliśmy do obu grup), ubraliśmy w
identyczne mundury koloru khaki i ciemne, odblaskowe okulary. Chodziło o
podkreślenie ich anonimowości. Więźniowie nie tylko nie znali ich personaliów,
ale też nigdy nie mieli okazji zobaczyć ich oczu.
Pański przyjaciel, znany amerykański psycholog społeczny Elliot Aronson, był
bardzo krytyczny wobec tego eksperymentu.
"Zimbardo zaangażował się i stracił kontrolę nad doświadczeniem - powiedział
nam w wywiadzie. - Popełnił poważny błąd, że nie poprosił kogoś z zewnątrz, by
panował nad sytuacją. Mogliby się tam pozabijać. Zimbardo był chyba niespełna
rozumu. Teraz, po latach przyznaje, że mógł przeprowadzić eksperyment mądrzej".
Z kolei inny Pański kolega, Stanley Milgram, twierdzi, że użył Pan tego
eksperymentu, by zrobić karierę.
Wielu psychologów społecznych, w tym moi najbliżsi koledzy, po ogłoszeniu
wyników doświadczenia nie zostawili na mnie suchej nitki. Naturalnie zdaję
sobie sprawę, że mogłem go przeprowadzić lepiej. Ale to nie Aronson pierwszy
stwierdził, że straciłem kontrolę nad sytuacją. Ja sam mówiłem o tym głośno od
początku.
Po prostu zaangażowałem się w sytuację bez reszty. Nie doceniłem, jak potężnie
atmosfera więzienia podziała na wszystkich uczestników eksperymentu.
Wszystkich - więc także na mnie. Mówię o tym wszędzie - nie chcę, by Aronsona
uważano za osobę, która to pierwsza powiedziała - że błąd mój polegał na tym,
iż zdecydowałem się odegrać jednocześnie dwie role: obiektywnego naukowca
nadzorującego eksperyment i dyrektora więzienia.
Gdybym trzymał się tylko tej pierwszej, wszystko byłoby w porządku. A tak
straciłem obiektywizm badacza. Do tego stopnia wciągnąłem się w codzienne życie
więzienia, że zapominaliśmy nawet o gromadzeniu danych (a zaprzestanie
zbierania danych to dla naukowca grzech niewybaczalny). Straciłem wolność
rozumowania i w pewnych momentach nie byłem w stanie podejmować najważniejszych
decyzji.
Na przykład, gdy po 36 godzinach jeden z więźniów zaczął na zmianę płakać i
wybuchać gniewem, zamiast uznać, że jeśli się to powtórzy, to kończymy
eksperyment, stwierdziliśmy, że popełniliśmy błąd, rekrutując kogoś "z
defektem".
Ostatecznie jednak przerwałem doświadczenie po sześciu dniach, choć
zaplanowaliśmy je na dwa tygodnie.

rozmowa z Zimbardo cz 2

[mcattery]

Od początku zakładał Pan, że przed zakończeniem eksperymentu nie zwolni żadnego
więźnia?
Nie. Dwukrotnie zwoływana była komisja do spraw zwolnień, w skład której
wchodzili m.in. ludzie niezwiązani bezpośrednio z doświadczeniem. Więźniowie
zgłaszali się do komisji, a strażnicy tłumaczyli, dlaczego nie powinno się ich
zwalniać. Więźniowie mieli prawo do odwiedzin rodziny, kapelana, prawnika i
obrońcy z urzędu. Wszyscy doskonale widzieli, co się święci, ale mówili
tylko "dobra robota" i odchodzili.
Kiedy pytano mnie, dlaczego nie przerwałem doświadczenia, odpowiadałem: "A
czemu matka albo ksiądz nie zakończyli eksperymentu?".
Gdy jeden z chłopców załamał się psychicznie, ksiądz tłumaczył mu, że widział
podobne załamania w prawdziwym więzieniu, ale że z czasem stajemy się twardsi,
bardziej odporni na więzienne warunki. Dlaczego on nie kazał zaprzestać
doświadczenia?
Jak wyglądały odwiedziny?
Rodzice najpierw musieli się zobaczyć z dyrektorem więzienia. Tam otrzymywali
raport o tym, jak zachowywał się ich syn. Pozwalaliśmy jedynie na
dziesięciominutowe widzenia, i to tylko dwóch osób.
Rodzice zaakceptowali narzucone ograniczenia. Dzięki temu kontrolowaliśmy ich
zachowanie. Przystawali na to, a przecież wcześniej wcale nie wyrażali zgody na
eksperyment.
Któregoś dnia matka jednego z więźniów powiedziała mi, że nie chce sprawiać
kłopotów, ale nigdy nie widziała syna w tak złej kondycji psychicznej i
fizycznej. Zdałem sobie sprawę, że będę miał z nią problem. Cóż więc zrobiłem?
Zapytałem: "Co według pani jest problemem syna?". Tak postępują wszelkie
autorytety, na przykład kiedy rodzice idą na wywiadówkę do szkoły. Starają się
przekonać, jak ja w tym przypadku, że nie jest to wina sytuacji, tylko syna.
A matka dalej swoje, że przez ciągłe budzenie więźniów w nocy syn nie spał
przez dłuższy czas. "Czy pani syn cierpi na bezsenność?" - natychmiast odbiłem
piłeczkę. Odpowiedziała, że o ile jest zorientowana, to nie. Widzę, że tak
łatwo jej nie spławię, więc zwróciłem się do ojca: "Czy pański syn nie poradzi
sobie z tą sytuacją?". Nawiązałem w ten sposób męską więź: ojciec, ja, syn.
Ojciec postawiony w takiej sytuacji nie może powiedzieć, że syn sobie nie
poradzi, gdyż to oznaczałoby, że syn jest słabeuszem. I ojciec odpowiedział, że
oczywiście syn da sobie radę, wziął żonę pod rękę i wychodząc rzucił: "Robicie
tu dobrą robotę. Wrócimy za tydzień".
Odgrywał Pan rolę, czy była to Pana naturalna reakcja?
W tej konkretnej sytuacji wszedłem w zupełnie obcą mi rolę.
No więc dlatego Aronson uważa, że stracił Pan kontrolę nad eksperymentem.
Stracił Pan kontrolę nad samym sobą.
W pewnym sensie. Podejmowałem rolę dyrektora więzienia, a potem opuszczałem
więzienie i znów stawałem się profesorem. Odpowiadałem na listy, rozmawiałem ze
studentami, telefonowałem do matki.
Tak jak nazistowscy oficerowie, którzy po powrocie do domu byli miłymi ludźmi,
opiekowali się dziećmi.
Na swoją obronę mam tylko to, że nieustannie zwracałem uwagę strażnikom, by nie
byli tak agresywni w stosunku do więźniów.
Z jakim skutkiem?
Po pewnym czasie dozorcy postrzegali mnie jako liberała, a do tego słabeusza.
Czekali, aż pójdę spać.
Dlaczego?
Ponieważ dopiero wtedy, gdy strażnicy z nocnej zmiany myśleli, że nikt ich nie
obserwuje, zaczynały się dziać naprawdę koszmarne rzeczy. Prowadząc więźnia do
łazienki poza terenem więzienia skuwali go kajdankami, popychali w dół schodów,
wpychali w mocz. Wypytywaliśmy ich później, dlaczego tak postępowali.
Odpowiadali, że kiedy byli sam na sam z więźniem, bez zaplecza, jakim było
więzienie, np. bez umieszczonego tam napisu "nie rozmawiać", musieli pokazać
swoją siłę. Udowodnić więźniom, że wciąż mają nad nimi władzę, choć znajdują
się w zwykłej, a nie więziennej toalecie.
Wniosek, jak wypływa z Pana eksperymentu, brzmi: natura ludzka jest gorsza, niż
sądzono.
Nie, wcale nie. Eksperyment udowodnił tylko, że jesteśmy znacznie bardziej
podatni na wpływy, niż myśleliśmy. Że możemy zostać wychowani tak, by służyć
np. Hitlerowi. Że można zaaranżować sytuację, kiedy ludzie twierdzący, że
czegoś by za nic nie zrobili, po chwili to robią.
Proces przemiany następuje, gdy umieści się ludzi w konkretnym kontekście
społecznym, ubierze ich w mundury, odbierze tożsamość, wyznaczy rolę, jaką mają
odegrać i każe trzymać się ściśle wyznaczonych reguł. Następuje rozproszenie
odpowiedzialności. To nie wy jesteście odpowiedzialni, lecz sytuacja, w jakiej
się znaleźliście, i reguły, którym musicie się podporządkować. W takich
warunkach niezwykle łatwo manipulować ludźmi. Sprawić, by przekroczyli barierę
pomiędzy dobrem i złem.
Na wykładach często przedstawiam taką sytuację. Proszę studentów, by wyobrazili
sobie, że staram się ich nakłonić do wstąpienia do plutonu egzekucyjnego, który
wykona wyrok na zdrajcy Stanów Zjednoczonych. Prawo stanowi, że taką osobę
należy rozstrzelać. Zdrajca został uznany za winnego i zapadła decyzja, że to
cywile, a nie żołnierze mają dokonać egzekucji. Czy zgodzą się wejść w skład
tego plutonu? Na początku nikt nie chce. Wystarczy jednak, iż dodam, że jest
tylko jeden ostry nabój, a pozostałych pięć to ślepaki, i że w skład plutonu
wchodzi osiem osób - co oznacza, iż ryzyko, że konkretnej osobie przypadnie
ostra amunicja jest jak 1 do 48. I cóż się dzieje? Po ogłoszeniu takiego
komunikatu natychmiast zgłaszają się chętni. Dlaczego? Ponieważ nastąpiło
rozproszenie odpowiedzialności. Manipulując tą jedną zmienną psychologiczną,
potrafię zmienić nastawienie studentów z "nie zabiję" na "jestem skłonny zabić".
To nie brzmi optymistycznie.
Ależ właśnie jest optymistyczne, ponieważ każe nam uważnie obserwować
środowisko, w którym żyjemy i które współtworzymy.

rozmowa z Zimbardo cz 3

[mcattery]

O autorytetach
Pisze Pan w podręczniku "Psychologia i życie" , że przemożny wpływ sytuacji na
zachowanie jednostki jeszcze bardziej przekonująco zademonstrował pański
kolega - wspomniany Stanley Milgram w innym słynnym eksperymencie. Wielu
naszych czytelników o nim słyszało, przypomnijmy jego przebieg tym, którzy go
nie znają. Milgram dobierał ochotników w pary. Jedna osoba grała rolę
nauczyciela i miała uczyć ucznia powtarzania serii wyrazów. Psycholog poprosił,
by nauczyciel karał za każdy błąd bolesnym wstrząsem elektrycznym. Uczeń (w
rzeczywistości pomocnik eksperymentatora) siedział w pomieszczeniu obok, tak że
nauczyciel go nie widział, za to doskonale słyszał. Rzecz jasna żadnych
wstrząsów naprawdę nie otrzymywał, ale nauczyciele nie podejrzewali, że to
manipulacja. Przy pierwszym błędzie mieli karać ucznia dawką 15 woltów. Każdy
następny błąd miał być karany surowiej. I badani posłusznie zwiększali dawkę,
mimo że uczeń coraz głośniej błagał o litość. Kiedy zaś uczeń przestawał
reagować, nauczyciele krzykiem domagali się poprawnej odpowiedzi, żeby nie
musieli wymierzać mu kolejnych wstrząsów. Przez cały czas kłócili się też z
eksperymentatorem, ale ten nalegał: "Zasady to zasady. Proszę działać dalej". I
ostatecznie aż 62,5 proc. nauczycieli zastosowało szok o najwyższym,
potencjalnie śmiertelnym napięciu 450 woltów. Profesorze Zimbardo - a więc
większość z nas jest w stanie bez większych ceregieli zabić drugiego człowieka?
Zważcie, że nauczyciele sądzili, że uczestniczą w godnym przedsięwzięciu
badawczym. Polecenia wydawał ubrany w biały fartuch naukowiec, postrzegany
jako "sprawiedliwy autorytet w służbie nauki". Z eksperymentu Milgrama wynika
jednak, że jeśli ten autorytet zaczyna wydawać złe polecenia, ludzie nie
potrafią mu odmówić.
Początkowo wszyscy nauczyciele protestowali, ale karnie wykonywali polecenia.
Nikt nie odmówił. A jednak to doświadczenie ma swoich bohaterów. Jedna trzecia
powiedziała, że nie wykona polecenia, gdy napięcie przekroczyło 300 woltów, co
musiało być już bardzo bolesne. Ale uwaga - żaden z nich nie wstał i nie
poszedł pomóc cierpiącemu uczniowi. To był kolejny przejaw posłuszeństwa. Na
podobnej zasadzie - dopóki nauczyciel nie pozwoli, dopóty dzieci nie mogą wstać
z ławek i wyjść z klasy.
Na czym polega różnica pomiędzy Pańskim eksperymentem a eksperymentem Milgrama?
Milgram pokazał, jak autorytet jednostki potrafi zmusić ludzi do posłuszeństwa.
A ja - jak ludzie poddają się działaniu instytucji.
W Pańskim doświadczeniu niektórzy strażnicy pod koniec eksperymentu też się
wyłamali i przestali poniżać więźniów.
Chciałem badać dalej tę małą grupę moich "bohaterów". Kiedy zakończyliśmy
eksperyment, Aronson i dwóch innych naukowców stwierdziło, że potrafiliby
odpowiednio przygotować strażników i rezultaty nie byłyby tak negatywne.
Zgłosiłem więc na Stanfordzie projekt kolejnego doświadczenia, do którego
strażnicy byliby specjalnie przygotowywani. Spytano mnie, czy mogę
zagwarantować, że uzyskam lepsze wyniki. Naturalnie nie mogłem tego zrobić. "To
trzeba dopiero sprawdzić" - tłumaczyłem. No i uniwersytet nie wyraził zgody.
Nie mogłem więc zbadać, czym charakteryzują się ludzie, którzy postawieni w
sytuacji zła potrafią zbuntować się, okazać nieposłuszeństwo.
Ale jednak trafiają się tacy ludzie, bohaterowie. Skąd się, Pana zdaniem, biorą?
Może liczą się tu indywidualne cechy? Może to efekt wychowania religijnego?
Dobrego przykładu rodziców? Tego nie wiemy i prawdopodobnie nigdy się nie
dowiemy, ponieważ by zbadać to doświadczalnie, należałoby stworzyć "sytuację
złą". Oczywiście, w każdym kraju byli ludzie, którzy na przykład pomagali Żydom
w czasie Holocaustu. Ale po 30 - 40 latach otrzymuje się tylko retrospektywne
odpowiedzi, dlaczego tak postępowali, co sprawiło, że zachowali się w sposób
bohaterski. A pamięć ludzka jest zawodna.
Chcę jeszcze dodać, że dzisiaj nie dałoby się zaaranżować sytuacji podobnej do
tej z eksperymentu Milgrama czy mojego. Zgodnie z dzisiejszymi wymogami
etycznymi tego rodzaju badań nie wolno dziś przeprowadzać.
Załóżmy, że dostaje Pan jednak pozwolenie na powtórzenie eksperymentu.
Wiedziałby Pan, jakich zmian dokonać, by pomóc ludziom stać się bohaterami?
Aronson i inni - jak wspomniałem - twierdzili, że potrafią przygotować
strażników, żeby byli bardziej ludzcy.
Ja raczej zastanawiałem się, jak przygotować przyszłych więźniów, by potrafili
mądrze odmawiać posłuszeństwa. Doszedłem do wniosku, że prostym sposobem na to
byłby śmiech, humor. Można było na przykład zażartować: "Spójrzcie, zachowujemy
się tak, jakby to było prawdziwe więzienie. A ty wyglądasz na prawdziwego
strażnika". Tymczasem więźniowie nie byli w stanie się wyluzować, przypomnieć
strażnikom, że to tylko eksperyment. Jestem przekonany, że gdyby umiejętnie
żartowali ze strażników, ci zachowywaliby się mniej agresywnie.
Humor pozwala nam zdystansować się wobec rzeczywistości. I dlatego go lubimy.

[mcattery]

O nieśmiałości
Po eksperymencie więziennym zabrałem się za nieśmiałość. Nieśmiałość to też
więzienie, w które sami siebie wtrącamy. A w badaniach psychologicznych to był
też dziewiczy ląd. Człowiek boi się odezwać, boi jakiejkolwiek konfrontacji z
innymi. Przeprowadziliśmy ponad 10 tysięcy wywiadów na całym świecie. Na
początku badań blisko 40 procent Amerykanów twierdziło, że są nieśmiali.
Niedawno zebraliśmy nowe dane. I okazało się, że wśród amerykańskich studentów
procent ów przekroczył 50. To już epidemia!
Więc uważa Pan, że ludzi nieśmiałych jest dziś więcej niż 20 lat temu? Ale
dlaczego? Czym to można wytłumaczyć?
Przypuszczam, że to wynik nowej technologii, która w ciągu ostatniej dekady
zdominowała Amerykę. Ta technologia powoduje izolację społeczną. Dzieci w
Stanach spędzają od dwóch do ośmiu godzin dziennie na oglądaniu telewizji
samotnie, bez nadzoru. Rodzice nie rozmawiają z nimi na temat tego, co
obejrzały. Dzieci serfują po Internecie, grają w gry wideo i to wszystko
izoluje je od społeczeństwa.
Rezultat? Coraz więcej osób nie czuje się swobodnie, stojąc twarzą w twarz z
innym człowiekiem, ponieważ nie wiedzą, jak się zachować. Doszedłem do wniosku,
że aby próbować z tego ludzi wyzwalać, trzeba zmienić ich sposób myślenia. W
połowie lat siedemdziesiątych stworzyłem więc Klinikę Leczenia Nieśmiałości.
To bardzo skomplikowana rzecz prowadzić konwersację. Jak blisko usiąść? Jak
skomplementować drugą osobę? Jak się zachować, gdy ktoś powie nam komplement?
Setki, a nawet tysiące reguł.
W naszej klinice rozprawiamy o tym na okrągło, radzimy, kiedy się uśmiechnąć,
jak uważnie słuchać rozmówcy. Kręcimy filmy wideo, które obrazują, jak dana
osoba zachowuje się w określonych sytuacjach. Tłumaczymy, że trzeba się starać,
by inni w naszej obecności czuli się dobrze, swobodnie. Walka z nieśmiałością
to praca na całe życie.
Nieśmiałość jest wspaniałym tematem dla psychologa, dającym poczucie, że robimy
coś naprawdę użytecznego, coś co pomaga ludziom żyć. Zważcie, że jeżeli ponad
50 procent społeczeństwa zmaga się z nieśmiałością, to to staje się problemem
ogólnonarodowym, bo ogranicza wolność społeczeństwa.

[mcattery]

Wolność społeczeństwa?

Tak. Ogranicza przecież swobodę wypowiedzi i swobodę zrzeszania się.
Powinniście uważnie obserwować to zjawisko w swoim kraju. Polska wkracza
przecież w wiek elektronicznej technologii, w wiek Internetu.
O szkole, posłuszeństwie i nieposłuszeństwie
Dlaczego tak łatwo podporządkowujemy się autorytetom i zatracamy umiejętność
krytycznej oceny sytuacji? Ponieważ od dziecka uwarunkowuje się nas, byśmy byli
posłusznymi władzy konformistami. Proszę zauważyć, że wszyscy uczestnicy mojego
eksperymentu byli wychowani - poprzez szkołę podstawową, średnią, Kościół - w
tradycji posłuszeństwa, uległości. My tylko wykazaliśmy, jak łatwo te nawyki
można uaktywnić. Po to, by wychować mniej konformistyczne pokolenia, należałoby
powołać coś, co nazywam szkołami nieposłuszeństwa. Twórczego nieposłuszeństwa.
Czyli - jak być nieposłusznym, a jednocześnie nie narazić się nauczycielowi.
Chyba trudno byłoby znaleźć do nich nauczycieli. Nauczyciele lubią posłusznych
uczniów.
Nauczyciel przede wszystkim chce, żeby wszyscy byli cicho. Ale jeśli powie coś
głupiego albo niezgodnego z przekonaniami uczniów? Można się temu
przeciwstawić, opuszczając klasę.
Zanim w Stanach zapanował feminizm, zdarzało się, że profesorowie opowiadali
seksistowskie kawały. Klasa się śmiała. Ale niecała. Śmiali się chłopcy, a
dziewczyny siedziały cicho. Dopiero po rewolucji feministycznej dziewczęta
zaczęły wyrażać swoją dezaprobatę posykiwaniem. Profesorowie zdali sobie
sprawę, że takie żarty były dla nich obraźliwe i przestali je opowiadać.
Inny przykład: taksówkarz opowiada antysemicki kawał. Zwykle w takiej sytuacji
albo się śmiejemy, albo co najwyżej milczymy. Powiedzmy taksówkarzowi, że nie
mamy ochoty słuchać tego rodzaju dowcipów. To nie jest łatwe, ponieważ czujemy
się skrępowani, ale musimy się przemóc, by stanąć w obronie naszych przekonań.
Jeżeli się nie przeciwstawimy, to nagle okaże się, że wokół nas coraz więcej
osób opowiada antysemickie żarty, a wtedy już trudniej wyrazić swoją
dezaprobatę.
Czy naprawdę sądzi Pan, że ideę szkół nieposłuszeństwa udałoby się wprowadzić w
życie?
W Stanach to nierealne. Ale być może w Polsce byłoby łatwiej, ponieważ wy macie
tradycję stawiania oporu.
Czego jeszcze oczekiwałby Pan od tych szkół?
Chcemy, żeby dzieci były posłuszne. Ale czy chcemy ślepego posłuszeństwa?
Chcemy, żeby ludzie szanowali władzę - ale czy chcemy, żeby przystawali na
faszyzm?
Ważne jest, aby rodzicom uświadomić, że dzieci mogą w uzasadnionych przypadkach
być nieposłuszne. By umieć odróżnić, kiedy komuś należy się szacunek, a kiedy
mam prawo się sprzeciwić. Szacunek i dyscyplina w rodzinie i szkole to są
rzeczy dobre, ale konformizm to rzecz zła.
Według mnie należy w bardzo młodym wieku uczyć dzieci o rewolucji, kiedy ona
jest dobra, a kiedy zła. Jak narodziła się rewolucja "Solidarności". Jak udało
się nakłonić intelektualistów i stoczniowców, by w sposób twórczy wypowiedzieli
posłuszeństwo.
Chciałbym też, by uczono tam żartowania. Są ludzie z natury skorzy do żartów.
Ale wielu tego nie potrafi. Dlatego żartowania powinno się uczyć w szkole.
W czasach komunizmu to był popularny sposób samoobrony.
Tak. Graffiti, dowcipy podziemne... Dzięki humorowi można nauczyć ludzi, aby w
twórczy sposób minimalizowali powagę, z jaką władza zajmuje swoje stanowisko.
Chciałbym też, aby w szkole uczono, by ludzie nie traktowali się zbyt poważnie.
By umieli patrzeć oczami innych i nie bali się być śmieszni. Wtedy, gdy ktoś im
powie: "wyglądasz głupio", potrafili odpowiedzieć: "świetnie, czasami chcę tak
wyglądać".

[mcattery]

Cztery lata temu miałem okazję chodzić na Pana zajęcia na Uniwersytecie
Stanforda. Pamiętam, jak urządził Pan "Dzień dziwaka" (Deviant Day). Większość
studentów przyszła ubrana niecodziennie, prowokująco.
Od lat przeprowadzam ten eksperyment, chociaż dopiero tu, w Warszawie, na
uniwersytecie opowiedziałem o nim na forum publicznym. Proszę moich studentów,
by przez jeden dzień starali się zachowywać w sposób inny niż zazwyczaj. Żeby
zrobili coś sprzecznego ze swoim wyobrażeniem o sobie. Jeżeli ważne dla nich
jest, by wyglądać elegancko, namawiam, żeby ubrali się w łachmany. Jeżeli
pragną uchodzić za mądrych, niech zachowują się głupio. I tak mają postępować
przez cały dzień, nie mówiąc nikomu, że to praca domowa.
Potem na wykładzie omawiamy, kto co zrobił i dlaczego, jak ludzie reagowali i
jakie to wywołało w nich uczucia.
Dodam, że ja sam również się wtedy przebieram. Przez półtorej godziny prowadzę
wykład ubrany w sukienkę, mam perukę. W trakcie wykładu nakładam kolczyki,
maluję się szminką. To bardzo krępujące, ale dzięki temu moim studentom łatwiej
jest przeprowadzić ten eksperyment.
Za każdym razem najważniejszą nauką płynącą z tego doświadczenia jest to, żeby
studenci zdawali sobie sprawę z przemożnej siły konformizmu. Na własnej skórze
odczuwali, co to znaczy, że ludzie się z nich śmieją, nie chcą z nimi
rozmawiać. A przecież wszyscy chcemy, by nas lubiano, akceptowano.
Pokazywał Pan także na wykładach filmiki świadczące o owej przemożnej sile
konformizmu.
Studenci uwielbiają je oglądać. Psycholog społeczny Allen Funt okiem ukrytej
kamery rejestrował, jak zwyczajni ludzie zachowują się w niecodziennych
sytuacjach. Wynikało z tego, że jeżeli kogoś ubierzemy w mundur, to ta osoba
może powiedzieć coś totalnie bezsensownego, a ludzie będą się słuchać.
Na przykład, na moście przy wjeździe do stanu Delaware umundurowany osobnik
mówił: "Stan Delaware jest dzisiaj zamknięty. Mamy wiosenne sprzątanie. Musicie
wracać do New Jersey". I ludzie zawracali!
Albo przed sklepem, w którym podłoga była ułożona w szachownicę, umieszczono
napis: "Proszę nie stawać na czarnych kafelkach". I klienci chodzili po
sklepie, skacząc z jednej białej płytki na drugą. Okropnie się przy tym
męczyli. Niektórzy drobili, inni przeskakiwali przez dwa czarne kafelki naraz,
tylko nieliczni, rozglądając się niepewnie, czy nikt ich nie widzi, łamali
przepis. Zupełnie niezwykłe jest to, z jaką łatwością jakikolwiek symbol
władzy - mundur czy napis - sprawia, że ludzie robią rzeczy głupie, a nawet
niebezpieczne.
Oglądając telewizyjny program "Ukryta kamera", zwykle śmiejemy się do rozpuku,
choć rzadko dociera do nas głębszy sens tego, co się dzieje. Jak mocno
zakorzenione jest w nas poczucie posłuszeństwa.
Wykład, który wygłosił Pan w Warszawie podczas inauguracji roku akademickiego w
Szkole Wyższej Psychologii Społecznej, nosił tytuł "Psychologia wyzwolenia"
(Psychology of Liberation). Wyzwolenia od czego?
Od ignorancji.
Chciałem, by moje wystąpienie zainspirowało studentów. Mówiłem m.in. o wolności
i o sensownej niezgodzie na świat. Starałem się wykazać, że wykształcenie jest
jednym z kluczowych warunków bycia wolnym. To przecież dzięki wykształceniu
jesteśmy w stanie ocenić kto i w jaki sposób ogranicza naszą wolność. Miałem tu
na myśli ograniczenia narzucone przez najrozmaitszej maści dyktatorów, przez
ideologie, instytucje.
Tłumaczyłem, że edukacja z jednej strony dodaje nam skrzydeł, a z drugiej
nawiązuje do naszych korzeni. Skrzydła pozwalają studentom wzlatywać w
intelektualne przestworza i miewać wizje, których bez wykształcenia nigdy by
nie doświadczyli. Z kolei korzenie zapewniają im łączność z przeszłością, z
tradycją, z rodziną, z narodem. To dla mnie idealna kombinacja tego, co może
dać wykształcenie. A wiem, o czym mówię, bo sam pochodzę z biednej,
niewyedukowanej, sycylijskiej rodziny. Nikt z moich krewnych nie skończył
szkoły średniej.
Pokazałem warszawskim studentom dwa rekwizyty - liczącą ponad 100 lat szczotkę
do butów i równie starą brzytwę fryzjerską. Tej pierwszej używał mój dziadek ze
strony matki, który robił buty na Sycylii. Druga stanowiła własność dziadka ze
strony ojca - fryzjera. To były właśnie dwie kariery dla mnie - mogłem zostać
albo szewcem, albo fryzjerem. A tymczasem dziś udzielam wam wywiadu, a wczoraj
wystąpiłem w charakterze gościa honorowego i wykładowcy podczas inauguracji
roku akademickiego na polskiej wyższej uczelni.
Jak to możliwe? To, co różni mojego dziadka i mnie, to wykształcenie. Dzięki
niemu miałem nieomal nieograniczony wybór drogi życiowej. Mój dziadek takiego
wyboru nie miał.
Ale zgodzi się Pan, że można być człowiekiem wykształconym, a wcale nie czuć
się wolnym?
Naturalnie. Ludziom niewykształconym jednak dużo trudniej bronić własnej
wolności i niezależności. Tym bardziej że w większości społeczeństw jest tyle
mechanizmów i instytucji, które czyhają na naszą niezależność. Choćby reklama.
Wmawiają ci, żebyś kupił to czy tamto. Wydaje się nam, że mamy wolny wybór, a w
rzeczywistości jesteśmy go pozbawieni. Ulegamy przyzwyczajeniom, zamiast
zachowywać się w sposób racjonalny.
Nie sądzi Pan, że zarówno z Pańskiego eksperymentu, jak i z doświadczenia
Milgrama wynika wniosek, że system szkolny, uniwersytecki, uczy konformizmu?
Dlatego dziwię się, że tak Pan go wychwala. Gdyby nie system uniwersytecki, nie
pozwolono by na przeprowadzenie podobnych eksperymentów. Rodzice zaakceptowali
doświadczenie, ponieważ to uniwersytet je nadzorował. Tymczasem okazuje się, że
uniwersytet może stać się siłą konformistyczną, a nie wyzwoleńczą.
Tradycyjna edukacja rzeczywiście promuje konformizm. Dlatego właśnie upieram
się przy swoich szkołach nieposłuszeństwa. Chcemy, by ludzie szanowali władzę,
by dzieci były posłuszne. Ale czy chcemy, by byli ślepo posłuszni? Nie.
Tymczasem nasze szkoły nie przygotowują uczniów, by potrafili odróżnić
sprawiedliwy autorytet od niesprawiedliwego, dobrego przywódcę od żądnego
władzy tyrana.
A czy ma Pan pomysł na eksperyment z psychologii społecznej, który dałby
pozytywne rezultaty i nadzieję, że poprzez stworzenie stymulujących warunków
pozytywnego środowiska ludzie staną się lepsi, bardziej altruistyczni?
Przychodzi mi na myśl doświadczenie, które byłoby przeciwieństwem eksperymentu
Milgrama. Chodziłoby o to, by nakłonić ludzi do coraz to trudniejszych zachowań
pozytywnych. Na przykład do wyrażenia zgody na przeszczep serca po śmierci.
Ludzie twierdzą, że to ważne, ale wcale nie mają ochoty się na to godzić. Można
by ustalić szereg altruistycznych uczynków, oszacowanych w skali od 1 do 10, i
starać się nakłonić badanych, aby zgadzali się na coraz to bardziej
altruistyczne działania. W trakcie eksperymentu zmieniać ich zachowanie
od: "Nie, nie zrobię tego" do "Dobrze. Zgadzam się". To byłby przykład
pozytywnej psychologii.
O życiu czasem przeszłym, przyszłym i teraźniejszym
Mój nowy konik to obserwowanie, jakie jest nastawienie ludzi do czasu.
Zamieniamy się w słuch.
Im dłużej nad tym myślę, tym bardziej jestem przekonany, że sposób, w jaki
ludzie oceniają swoje doświadczenia życiowe w kategorii przeszłości,
teraźniejszości i przyszłości, ma na nich przemożny wpływ.
W zależności od pochodzenia, religii, wykształcenia, niektórzy ludzie skłonni
są nadużywać przeszłości, teraźniejszości lub przyszłości, a nie doceniać
pozostałych czasów. I to często ma groźne skutki, tymczasem ludzie nie zdają
sobie z tego sprawy.
Na przykład ci, którzy skupiają się na przeszłości, stale odwołują się do
dawnych doświadczeń i zamiast postrzegać sytuację jako nową, za wszelką cenę
starają się ją wtłoczyć w ramy znane z przeszłości. Tacy ludzie z nostalgią
wspominają rodzinne święta Bożego Narodzenia, lubią wracać pamięcią do dawnych,
dobrych czasów. Cóż w tym złego? Nic. Przeciwnie, to cecha, która łączy nas z
naszymi korzeniami, tradycją,

[mcattery]

Lepiej więc być nastawionym na przyszłość?
Nie do końca. Ludzie zapatrzeni w przyszłość stawiają sobie cele i wolą
poczekać na gratyfikację. W efekcie osiągają sukcesy w szkole, w biznesie, ale
płacą za to słoną cenę. Często bowiem rezygnują z "kapitału społecznego". Nie
troszczą się o rodzinę, przyjaciół, społeczność, czyli o wszystko, co może
stanąć im na drodze do sukcesu. Zapominają też o tym, żeby znaleźć czas na
korzystanie z przyjemności życia. Zostaje nam troska o teraźniejszość.
\Tak, ci to dopiero potrafią cieszyć się życiem. Carpe diem, dobre jedzenie,
dobre wino, dobry seks. Żyje się chwilą. Tacy ludzie są świetnymi przyjaciółmi.
Są też jednak znacznie bardziej podatni na nałogi. Jedzenie, seks, narkotyki.
Co ciekawe, uleganie nałogom nie idzie w parze z wiedzą na temat konsekwencji
nałogu. Kiedy zapytać ich na przykład o skutki nieostrożnego seksu, doskonale
znają konsekwencje (AIDS, ciąża). Ale w sytuacji, gdy są pobudzeni, nie
istnieje dla nich czas przyszły. Tymczasem ktoś, kto jest nastawiony na
przyszłość, w takich sytuacjach mówi "nie".
Skrytykował Pan wszystkie trzy modele. Czyli nie ma tu dobrego wyjścia?
Jest. Zachowanie równowagi pomiędzy sposobem odbierania przeszłości,
teraźniejszości i przyszłości. Kiedy pracuję, to nagrodę otrzymam później.
Kiedy skończę pracę, będę się bawił i cieszył życiem. Kiedy będę rozmawiał z
babcią o naszej przeszłości, to postaram się być uczestnikiem tej pozytywnej
przeszłości.
Robiliśmy ostatnio badania na temat postrzegania czasu i okazało się, że
ludzie, którzy są nastawieni negatywnie na przeszłość i pesymistycznie na
przyszłość - nie bardzo też potrafią się cieszyć teraźniejszością. Twierdzą, że
nie opłaca się niczego planować, ponieważ to i tak przeznaczenie rządzi życiem.
Nasze badania wykazały, że te dwie postawy przyczyniają się do agresji, złości,
depresji. Tymczasem nastawienie do czasu można przecież próbować zmienić. Jak
to robić - nad tym właśnie się głowimy.
Mówił Pan, że są całe społeczności nastawione na teraźniejszość lub przeszłość.
To świetnie widać na przykładzie Włoch. Ten kraj żyje w dwóch różnych
przedziałach czasu. Północne Włochy to przyszłość i przeszłość. Teraźniejszość
tam nie istnieje. Natomiast na południe od Rzymu ludzie są nastawieni wyłącznie
na teraźniejszość i przeszłość. Opowiadają o swojej historii i żyją chwilą
obecną (szczególnie cenią porę obiadową). Wszystko to naturalnie jest mało
efektywne.
Północ Włoch chce się oderwać od Południa. Ludzie z Północy mówią, że z
Południem nie da się prowadzić interesów, ponieważ południowi Włosi nie
podchodzą poważnie do pracy. Powstaje pytanie, jak zmienić postawę ludzi,
którzy nigdy nie byli nastawieni na przyszłość.
Inny przykład. W USA dzieci pochodzące z rodzin mniejszości narodowych
(Murzyni, Portorykańczycy) często nie dają sobie rady w szkole. Zakłada się, że
są mniej inteligentni niż rówieśnicy. Moja hipoteza brzmi, że oni wcale nie są
głupsi, a ich trudności w nauce to efekt nastawienia do przeszłości,
teraźniejszości i przyszłości. Dzieci te pochodzą bowiem z rodzin, których
członkowie nie interesują się przyszłością. Jeśli ich tego nie nauczymy, nie
osiągną dobrych wyników w szkole, nie dostaną się do college'u.
Z naszych badań jasno wynika, że uczniowie zorientowani na teraźniejszość mają
gorsze stopnie, nawet jeżeli są równie inteligentni. Pracują tylko wtedy, gdy
lubią nauczyciela lub dany przedmiot. Tymczasem ludzie zapatrzeni w przyszłość
pracują z jednakową intensywnością, niezależnie od tego, czy lubią przedmiot,
ponieważ zależy im na dobrej pensji.
Profesorze Zimbardo, podkreśla Pan, że jest "psychologiem z pogranicza".
Prowadził Pan zawsze kontrowersyjne badania. Na wykładach zachowuje się Pan jak
showman, puszcza z taśmy ostry rock, przebiera się w kobiece ciuchy. Teraz
jednak przyszła Panu chęć przewodniczenia szacownej naukowej instytucji, jaką
jest Amerykańskie Stowarzyszenie Psychologów. Czy opinia, jaką ma Pan wśród
kolegów-naukowców, nie sprawi, że nie zagłosują na Pana?
Zobaczymy. Sądzę, że dość często naukowcy zbyt poważnie traktują samych siebie.
Ja zawsze staram się uświadomić ludziom, że nie powinno się innych oceniać po
wyglądzie, lecz po tym, jak myślą. Czasem przychodzę na wykłady ubrany w
elegancki garnitur, czasem w koszulkę bawełnianą i dżinsy. Moja inteligencja
nie zależy od tego, jak wyglądam.
I jeszcze jedna ważna sprawa. Zawsze uczę studentów, że trzeba umieć cieszyć
się życiem. Życie jest zbyt krótkie, by z tego zrezygnować.

AN.TUI MO.ROU QIA.NA MO2.GUN.ZHEN

[Gość: lUNArㄖㄡ]

PAI.KOU COU.DOU YAO
....................
Poㄖㄡanne dzieci...
..............

Placzcie Poㄖㄡanne dzieci
alleUlewa...zewanie chmury
mokra skora
Smiejcie sie wieCzone dzieci
az do lzow potoku rzeki
oceanu
fal z ksiezyca
AN TUI MO ROU QIA
NA MO2 GUN ZHEN
PAI KOU COU DOU
YAO
...

Manipulations

Pushing (Tui Fa)

Grasping (Na Fa)

Pressing (An Fa)

Rubbing (Mo Fa)

Kneading (Rou Fa)

Arc pushing (Yun Fa)

Nipping (Qia Fa)

Pinching (Nie Fa)

.........Behandlungstechniken mit Variationen
und Kombinationen
• Massierende Manipulationen
Tui, Na, An, Mo, Rou, Nie, Cuo, Ca, Kou Ji, Gun, Yi Zhi Chan
• Mobilisierende und reponierende Manipulationen
Ban, Ba Shen, Yao, Dou, Qia, Cai, Nian, Ning, Tan Bo, Gua


www.library.ucla.edu/libraries/eastasian/ctable2.htm

atmosfera tego swiata sztucznego...

[drf]

SKLEPY CYNAMONOWE

www.gutenberg.net/etext05/sklep10.txt

W okresie najkrótszych, sennych dni zimowych, ujetych
z obu stron, od poranku i od wieczora, w futrzane krawedzie zmierzchów,
gdy miasto rozgalezialo sie coraz glebiej w labirynty zimowych nocy, z
trudem przywolywane przez krótki swit do opamietania, do powrotu--
ojciec mój byl juz zatracony, zaprzedany, zaprzysiezony tamtej sferze.
Twarz jego i glowa zarastaly wówczas bujnie i dziko siwym wlosem,
sterczacym nieregularnie wiechciami, szczecinami, dlugimi pedzlami,
strzelajacymi z brodawek, z brwi, z dziurek od nosa--co nadawalo jego
fizjonomii wyglad starego, nastroszonego lisa. Wech jego i sluch
zaostrzal sie niepomiernie i znac bylo po grze jego milczacej i napietej
twarzy, ze za posrednictwem tych zmyslów pozostaje on w ciaglym
kontakcie z niewidzialnym swiatem ciemnych zakamarków, dziur mysich,
zmurszalych przestrzeni pustych pod podloga i kanalów kominowych.
Wszystkie chroboty, trzaski nocne, tajne, skrzypiace zycie podlogi mialy
w nim nieomylnego i czujnego dostrzegacza, szpiega i wspólspiskowca.
Absorbowalo go to w tym stopniu, ze pograzal sie zupelnie w tej
niedostepnej dla nas sferze, z której nie próbowal zdawac nam sprawy.
Nieraz musial strzepywac palcami i smiac sie cicho do siebie samego, gdy
te wybryki niewidzialnej sfery stawaly sie zbyt absurdalne; porozumiewal
sie wówczas spojrzeniem z naszym kotem, który równiez wtajemniczony w
ten swiat, podnosil swa cyniczna, zimna, porysowana pregami twarz,
mruzac z nudów i obojetnosci skosne szparki oczu. Zdarzalo sie podczas
obiadu, ze wsród jedzenia odkladal nagle nóz i widelec i z serweta
zawiazana pod szyja podnosil sie kocim ruchem, skradal na brzuscach
palców do drzwi sasiedniego, pustego pokoju i z najwieksza ostroznoscia
zagladal przez dziurke od klucza. Potem wracal do stolu, jakby
zawstydzony, z zaklopotanym usmiechem, wsród mrukniec i niewyraznych
mamrotan, odnoszacych sie do wewnetrznego monologu, w którym byl
pograzony. Azeby mu sprawic pewna dystrakcje i oderwac go od
chorobliwych dociekan, wyciagala go matka na wieczorne spacery, na które
szedl, milczac, bez oporu, ale i bez przekonania, roztargniony i
nieobecny duchem. Raz nawet poszlismy do teatru. Znalezlismy sie znowu w
tej wielkiej, zle oswietlonej i brudnej sali, pelnej sennego gwaru
ludzkiego i bezladnego zametu. Ale gdy przebrnelismy przez cizbe ludzka,
wynurzyla sie przed nami olbrzymia bladomebieska kurtyna, jak niebo
jakiegos innego firmamentu. Wielkie, malowane maski rózowe, z wydetymi
policzkami, nurzaly sie w ogromnym plóciennym przestworzu. To sztuczne
niebo szerzylo sie i plynelo wzdluz i w poprzek, wzbierajac ogromnym
tchem patosu i wielkich gestów, atmosfera tego swiata sztucznego i
pelnego blasku, który budowal sie tam, na dudniacych rusztowaniach
sceny. Dreszcz plynacy przez wielkie oblicze tego nieba, oddech
ogromnego plótna, od którego rosly i ozywaly maski, zdradzal
iluzorycznosc tego firmamentu, sprawial to drganie rzeczywistosci, które
w chwilach metafizycznych odczuwamy jako migotanie tajemnicy. Maski
trzepotaly czerwonymi powiekami, kolorowe wargi szeptaly cos bezglosnie
i wiedzialem, ze przyjdzie chwila, kiedy napiecie tajemnicy dojdzie do
zenitu i wtedy wezbrane niebo kurtyny peknie naprawde, uniesie sie i
ukaze rzeczy nieslychane i olsniewajace. Lecz nie bylo mi dane doczekac
tej chwili, albowiem tymczasem ojciec zaczal zdradzac pewne oznaki
zaniepokojenia, chwytal sie za kieszenie i wreszcie oswiadczyl, ze
zapomnial portfelu z pieniedzmi i waznymi dokumentami. Po krótkiej
naradzie z matka, w której uczciwosc Adeli zostala poddana pospiesznej,
ryczaltowej ocenie, zaproponowano mi, zebym wyruszyl do domu na
poszukiwanie portfelu. Zdaniem matki do rozpoczecia widowiska bylo
jeszcze wiele czasu i przy mojej zwinnosci moglem na czas powrócic.
Wyszedlem w noc zimowa, kolorowa od iluminacji nieba. Byla to jedna z
tych jasnych nocy, w których firmament gwiezdny jest tak rozlegly i
rozgaleziony, jakby rozpadl sie, rozlamal i podzielil na labirynt
odrebnych niebios, wystarczajacych do obdzielenia calego miesiaca nocy
zimowych i do nakrycia swymi srebrnymi i malowanymi kloszami wszystkich
ich nocnych zjawisk, przygód, awantur i karnawalów. Jest lekkomyslnoscia
nie do darowania wysylac w taka noc mlodego chlopca z misja wazna i
pilna, albowiem w jej pólswietle zwielokrotniaja sie, placza i
wymieniaja jedne z drugimi ulice. Otwieraja sie w glebi miasta, zeby tak
rzec, ulice podwójne, ulice sobowtóry, ulice klamliwe i zwodne.
Oczarowana i zmylona wyobraznia wytwarza zludne plany miasta, rzekomo
dawno znane i wiadome, w których te ulice maja swe miejsce i nazwe, a
noc w niewyczerpanej swej plodnosci nie ma nic lepszego do roboty, jak
dostarczac wciaz nowych i urojonych konfiguracji. Te kuszenia nocy
zimowych zaczynaja sie zazwyczaj niewinnie od chetki skrócenia sobie
drogi, uzycia niezwyklego lub predszego przejscia. Powstaja ponetne
kombinacje przeciecia zawilej wedrówki jakas nie wypróbowana przecznica.
Ale tym razem zaczelo sie inaczej. Uszedlszy pare kroków, spostrzeglem,
ze jestem bez plaszcza. Chcialem zawrócic, lecz po chwili wydalo mi sie
to niepotrzebna strata czasu, gdyz noc nie byla wcale zimna, przeciwnie
- pozylkowana strugami dziwnego ciepla, tchnieniami jakiejs falszywej
wiosny.

www.gutenberg.net/etext05/sklep10.txt

The Land of Love

[Gość: !d]

The Land of Love

"W ell, is `hee-haw` all you are able to say?" inquired the Sawhorse, as he
examined Hank with his knot eyes and slowly wagged the branch that served him
for a tail.

They were in a beautiful stable in the rear of Ozma`s palace, where the wooden
Sawhorse--very much alive--lived in a gold-paneled stall, and where there were
rooms for the Cowardly Lion and the Hungry Tiger, which were filled with soft
cushions for them to lie upon and golden troughs for them to eat from.

Beside the stall of the Sawhorse had been placed another for Hank, the mule.
This was not quite so beautiful as the other, for the Sawhorse was Ozma`s
favorite steed; but Hank had a supply of cushions for a bed (which the Sawhorse
did not need because he never slept) and all this luxury was so strange to the
little mule that he could only stand still and regard his surroundings and his
queer companions with wonder and amazement.

The Cowardly Lion, looking very dignified, was stretched out upon the marble
floor of the stable, eyeing Hank with a calm and critical gaze, while near by
crouched the huge Hungry Tiger, who seemed equally interested in the new animal
that had just arrived. The Sawhorse, standing stiffly before Hank, repeated his
question

"Is `hee-haw` all you are able to say?"

Hank moved his ears in an embarrassed manner.

"I have never said anything else, until now," he replied; and then he began to
tremble with fright to hear himself talk.

"I can well understand that," remarked the Lion, wagging his great head with a
swaying motion. "Strange things happen in this Land of Oz, as they do
everywhere else. I believe you came here from the cold, civilized, outside
world, did you not?"

"I did," replied Hank. "One minute I was outside of Oz--and the next minute I
was inside! That was enough to give me a nervous shock, as you may guess; but
to find myself able to talk, as Betsy does, is a marvel that staggers me."

"That is because you are in the Land of Oz," said the Sawhorse. "All animals
talk, in this favored country, and you must admit it is more sociable than to
bray your dreadful `hee-haw,` which nobody can understand."

"Mules understand it very well," declared Hank.

"Oh, indeed! Then there must be other mules in your outside world," said the
Tiger, yawning sleepily.

"There are a great many in America," said Hank. "Are you the only Tiger in Oz?"

"No," acknowledged the Tiger, "I have many relatives living in the Jungle
Country; but I am the only Tiger living in the Emerald City."

"There are other Lions, too," said the Sawhorse; "but I am the only horse, of
any description, in this favored Land."

"That is why this Land is favored," said the Tiger. "You must understand,
friend Hank, that the Sawhorse puts on airs because he is shod with plates of
gold, and because our beloved Ruler, Ozma of Oz, likes to ride upon his back."

"Betsy rides upon my back," declared Hank proudly.

"Who is Betsy?"

"The dearest, sweetest girl in all the world!"

The Sawhorse gave an angry snort and stamped his golden feet. The Tiger
crouched and growled. Slowly the great Lion rose to his feet, his mane
bristling.

"Friend Hank," said he, "either you are mistaken in judgment or you are
willfully trying to deceive us. The dearest, sweetest girl in the world is our
Dorothy, and I will fight anyone--animal or human- -who dares to deny it!"

"So will I!" snarled the Tiger, showing two rows of enormous white teeth.

"You are all wrong!" asserted the Sawhorse in a voice of scorn. "No girl living
can compare with my mistress, Ozma of Oz!"

Hank slowly turned around until his heels were toward the others. Then he said
stubbornly:

"I am not mistaken in my statement, nor will I admit there can be a sweeter
girl alive than Betsy Bobbin. If you want to fight, come on--I`m ready for you!"

While they hesitated, eyeing Hank`s heels doubtfully, a merry peal of laughter
startled the animals and turning their heads they beheld three lovely girls
standing just within the richly carved entrance to the stable. In the center
was Ozma, her arms encircling the waists of Dorothy and Betsy, who stood on
either side of her. Ozma was nearly half a head taller than the two other
girls, who were almost of one size. Unobserved, they had listened to the talk
of the animals, which was a very strange experience indeed to little Betsy
Bobbin.

"You foolish beasts!" exclaimed the Ruler of Oz, in a gentle but chiding
voice. "Why should you fight to defend us, who are all three loving friends and
in no sense rivals? Answer me!" she continued, as they bowed their heads
sheepishly.

"I have the right to express my opinion, your Highness," pleaded the Lion.

"And so have the others," replied Ozma. "I am glad you and the Hungry Tiger
love Dorothy best, for she was your first friend and companion. Also I am
pleased that my Sawhorse loves me best, for together we have endured both joy
and sorrow. Hank has proved his faith and loyalty by defending his own little
mistress; and so you are all right in one way, but wrong in another. Our Land
of Oz is a Land of Love, and here friendship outranks every other quality.
Unless you can all be friends, you cannot retain our love."

They accepted this rebuke very meekly.

"All right," said the Sawhorse, quite cheerfully; "shake hoofs, friend Mule."

Hank touched his hoof to that of the wooden horse.

"Let us be friends and rub noses," said the Tiger. So Hank modestly rubbed
noses with the big beast.

The Lion merely nodded and said, as he crouched before the mule:

"Any friend of a friend of our beloved Ruler is a friend of the Cowardly Lion.
That seems to cover your case. If ever you need help or advice, friend Hank,
call on me.

"Why, this is as it should be," said Ozma, highly pleased to see them so fully
reconciled. Then she turned to her companions: "Come, my dears, let us resume
our walk."

As they turned away Betsy said wonderingly:

"Do all the animals in Oz talk as we do?

"Almost all," answered Dorothy. "There`s a Yellow Hen here, and she can talk,
and so can her chickens; and there`s a Pink Kitten upstairs in my room who
talks very nicely; but I`ve a little fuzzy black dog, named Toto, who has been
with me in Oz a long time, and he`s never said a single word but `Bow-wow!`"

"Do you know why?" asked Ozma.

"Why, he`s a Kansas dog; so I s`pose he`s different from these fairy animals,"
replied Dorothy.

"Hank isn`t a fairy animal, any more than Toto," said Ozma, "yet as soon as he
came under the spell of our fairyland he found he could talk. It was the same
way with Billina, the Yellow Hen whom you brought here at one time. The same
spell has affected Toto, I assure you; but he`s a wise little dog and while he
knows everything that is said to him he prefers not to talk."

"Goodness me!" exclaimed Dorothy. "I never s`pected Toto was fooling me all
this time." Then she drew a small silver whistle from her pocket and blew a
shrill note upon it. A moment later there was a sound of scurrying foot-steps,
and a shaggy black dog came running up the path

Dorothy knelt down before him and shaking her finger just above his nose she
said:

"Toto, haven`t I always been good to you?"

Toto looked up at her with his bright black eyes and wagged his tail.

"Bow-wow!" he said, and Betsy knew at once that meant yes, as well as Dorothy
and Ozma knew it, for there was no mistaking the tone of Toto`s voice.

"That`s a dog answer," said Dorothy. "How would you like it, Toto, if I said
nothing to you but `bow-wow`?"

Toto`s tail was wagging furiously now, but otherwise he was silent.

"Really, Dorothy," said Betsy, "he can talk with his bark and his tail just as
well as we can. Don`t you understand such dog language?"

"Of course I do," replied

Sanatorium pod klepsydra.....

[Gość: eh.......]

jw

az zglodnialem !poproszeowyjasnienieeksperymentu

[Gość: canaPKa wanted!]

poddaje sie.
ale nasuwa mi sie inne pytanie:
dlacego zadales te a nie inne pytania:
tj czy chodzi o slawe ?
pienadze ?
zadowolenie z zycia ?

hm.... egocentrycznie odniose je do siebie.Slawa - juz mi przeszlo. Pieniadze -
tak chce coraz wiecej. Lubie pieniadze i sie do tego przyznaje.
Zadowolenie z zycia najwazniejsze. Dodaje rzeczy arcywazne :
najwazniejsze,ze ma sie poczucie,ze we wspolnym domu jest ktos, kto cie kocha
tak samo mocno jak ty jego. Mocno ale....nietoskycznie.....

Zakon Syjonu

[Gość: 97AAL 9&3/4]

Dan Brown

Kod Leonarda Da Vinci





Sonia Draga i Albatros Andrzej Kuryłowicz


Demonizm niejednoznaczności

Maciej Pinkwart

Dobiega jedenasta w nocy. W Luwrze świecą się tylko słabiutkie światła
techniczne- obrazy odpoczywają. W Wielkiej Galerii malarstwa włoskiego w
skrzydle Denona kustosz największego muzeum na świecie, 76-letni Jacques
Sauniere ma przed sobą jeszcze 15 minut życia. Właśnie ledwo powłócząc nogami
wraca z sąsiedniej sali, gdzie zwykle kłębią się największe tłumy, mimo zakazu
błyskają flesze, a wszyscy usiłują uruchomić komórki, by zawiadomić rodzinę i
znajomych: Słuchaj, właśnie stoję przed Moną Lizą, masz pojęcie jaki tu tłok?
Komórki w tej sali jednak nie działają i mimo że teraz jest pusto i głucho
kustosz nie może nikomu dać znać o tym że umiera, kto go zabił ani też nie ma
jak przekazać największej tajemnicy wszechczasów, której jest ostatnim
depozytariuszem. Na pleksiglasowej szybie najsławniejszego obrazu świata pisze
więc kilka słów niewidocznym dla zwykłych oczu tuszem. Po czym wraca do
Wielkiej Galerii, ostatnim wysiłkiem rozbiera się, rysuje wokół siebie krąg,
pisze jeszcze kilkanaście cyfr i umiera, przybierając pozę, przypominającą
najsłynniejszą grafikę świata - sylwetkę nagiego mężczyzny, wpisanego w krąg.
Człowiek witruwiański Leonarda da Vinci.

A potem, zgodnie ze znaną receptą Hitchcocka - napięcie stopniowo wzrasta. Dan
Brown, z którego poprzedniej książki "Anioły i demony" niedawno lekko się
naśmiewałem - tutaj trzyma czytelnika w nieustannym napięciu i nie trudno mi
się zgodzić, że jest to światowy bestseller nr 1, jak zapewniają wydawcy. Bo
też autor w "Kodzie Leonarda da Vinci" okazał się absolutnym mistrzem, podczas
gdy w "Aniołach..." był co najwyżej czeladnikiem.

A propos bestsellerów: pyszny fragment rozmowy bohatera, Roberta Langdona ze
swoim wydawcą, który dziwi się, że prawdziwa historia Świętego Graala nie jest
szerzej znana, a Lagdon mówi mu, że sprawę zaciemnia wszechświatowy bestseller
wszechczasów. Na co wydawca:

- Chyba nie powiesz, że "Harry Potter" też jest o Świętym Graalu.

- Miałem na myśli Biblię.

I taka jest to książka: sprawy, rodem ze średniowiecza - więcej: z początków
naszej ery, jak się okazuje - ciągle żywotne, aktualne i wyzwalające największe
ludzkie emocje osadzone są mocno w realiach współczesności. Jeszcze więcej:
mają na tę współczesność ogromny wpływ. Tym razem realia właśnie są
najmocniejszą stroną książki Browna: szczególnie te, związane z Paryżem i
Londynem.

Wraz z bohaterami - i depczącymi im po piętach "czarnymi charakterami" -
podążamy zawiłym tropem wskazówek pozostawionych przez tragicznie zmarłego
wielkiego mistrza Zakonu Syjonu oraz jego wielkiego poprzednika - Leonarda da
Vinci. Celem poszukiwań jest, oczywiście Święty Graal, a raczej to, co on
oznacza. Akcja toczy się wartko, choć niekiedy dość sztucznie stopują ją
dialogi - a dokładniej, rozpisane na głosy wykłady o historii Graala i jego
symbolice. Ale ponieważ temat jest niesłychanie wciągający, a niektóre
konkluzje dla nas, tkwiących z zasady bezrefleksyjnie w tradycji i symbolice
chrześcijańskiej są zupełnie szokujące - więc w lekturze to nie przeszkadza.
Ciekawe, jak potraktowane to zostanie w filmie, który na podstawie "Kodu..." ma
powstać w Hollywood.

Jednym z elementów tajemnicy jest portret, malowany na topolowej desce we
Florencji w latach 1503-1506. 77 cm wysokości, 53 cm szerokości. Numer
inwentarzowy Luwru 779. Autorem jest Leonardo di ser Piero z Vinci. Gioconda.
Joconde. Mona Lisa Leonarda da Vinci.

Jak pisał jeszcze w XVI wieku pierwszy biograf Leonarda, a zarazem pierwszy
historyk sztuki Giorgio Vasara portret prawdopodobnie przedstawia Lisę
Gherardini, małżonkę florenckiego notabla Francesco di Bartolomeo di Zanoli del
Giocondo. Dlaczego, jeśli portret był zamówiony przez bogatego kupca, Leonardo
woził go wszędzie z sobą, z Florencji do Mediolanu, potem do Rzymu i na koniec
do Francji, gdzie na łożu śmierci przekazał go swemu protektorowi, królowi
Franciszkowi I z poleceniem, by go strzegł jak oka w głowie? Ale "gioconda" to
po włosku określenie kobiety wesołej, miłej. Więc może prawdziwa jest
interpretacja, w myśl której jest to portret "pewnej florenckiej damy, wykonany
z natury na życzenie wspaniałego Giulana Medici", jak to ujęto w pierwszym
opisie dzieła, jeszcze za życia artysty. Ale istnieje też anonimowy dokument
opisujący Giocondę jako... przebranego mężczyznę, być może samego Leonarda. Jak
pisze na stronie internetowej Luwru kustosz działu malarstwa Vincent Pomaréde
ostatecznie do dziś nie mamy żadnego przekonującego dowodu kogo obraz
przedstawia. Niewykluczone, że jest to abstrakcyjny wizerunek, ukazujący po
prostu postać ludzką na tle wyidealizowanego krajobrazu.

Dan Brown znacznie rozszerza w swojej książce dywagacje na temat Mony Lisy, jej
pochodzenia i znaczenia, oczywiście symbolicznego. Są ciekawe, na pewno, ale
dla mnie La Joconde jest symbolem czegoś, co nie ma nic wspólnego z historią,
opisywaną w książce.. Chociaż... Mona Lisa jest niezniszczalnym symbolem
wyższości ducha nad materią. Kawałek deski, niepiękna kobieta, może i nie
całkiem kobieca, skąpy uśmiech... I 500 lat istnienia. Mona Lisa przetrwała
Walezjuszy i Burbonów, Rewolucję i Cesarstwo, wszystkie republiki, wojny
światowe, faszyzm i komunizm, nowinki techniczne i prądy filozoficzne. Trwa
poza wszystkim i ponad wszystko. Jak najtrwalsza idea. Jak Święty Graal.

Książka Browna urzeka kapitalnie poprowadzoną akcją, wspaniałą galerią postaci
pierwszo- i drugoplanowych, erudycją historyczną i artystyczną. Jest w niej
mnóstwo odniesień do wydarzeń politycznych, a także do literatury, w tym - do
współczesnego piśmiennictwa związanego z legendą Graala. Powołuje się nawet
bezpośrednio na bestseller Michaela Baigenta, Richarda Leigha i Henry'ego
Lincolna "Święty Graal, Święta Krew", a tragicznie zmarły kustosz Luwru nosi to
samo nazwisko co bohater "Świętego Graala..." - proboszcz z wioski Rennes-de-
Chateau, Béranger Sauniere... Powieść Browna ma więc wszelkie dane, by zostać
przebojem wydawniczym na długi czas.

I dlatego nie mogę zrozumieć, dlaczego wydawcy pozwolili sobie na próbę
deprecjacji dzieła poprzez dołączenie do niego "Posłowia", w którym prof.
Zbigniew Mikołejko - wielki naukowiec z Instytutu Filozofii i Socjologii PAN,
badacz historii religii i świetny pisarz - "daje odpór" Brownowi. I to
bynajmniej nie w kwestiach najbardziej dla książki fundamentalnych, tylko
przeprowadzając filipikę w obronie... kościoła katolickiego, a przede wszystkim
formacji "Opus Dei", która w książce Browna pełni rolę marginalną, a jej
przedstawiciele, działający niewątpliwie w dobrej wierze, zostali wciągnięci w
ponurą grę przestępczą przez nie przebierającego w środkach maniaka, z pobudek
absolutnie z Kościołem nie mających nic wspólnego. Nota bene, jednym z
zarzutów "posłowia" pod adresem Browna jest to, że nie jest on katolikiem...
Wolno panu profesorowi Mikołejce przywdziewać kostium rycerza i wyruszać na
krucjatę przeciw Brownowi, jego sprawa, byłoby niewątpliwie ciekawe przypatrzyć
się merytorycznej polemice w opisywanych tam kwestiach. Ale nie rozumiem
wydawcy, który na okładce zachęca nas, żebyśmy kupili ten wspaniały bestseller,
a pod koniec książki wynajmuje historyka religii, który drobnym drukiem
przekonuje nas, że autor pisze banialuki. I to nie w książce naukowej, tylko w
powieści sensacyjnej. No to jak? Musieli wydawcy umieścić ten tekst, żeby
książka otrzymała imprimatur? Jesteśmy czy nie jesteśmy państwem religijnym?

Obyśmy nie doczekali czasów, w którym do "Harrego Pottera" trzeba będzie pisać
posłowie tłumaczące, że tak naprawdę to Joanna Rowling się myli, bo profesor od
peronologii stwierdza autorytatywnie, że na dworcu King's Cross nie ma peronu
numer dziewięć i trzy cz

Leonardo da Vinci 9.3/4

[Gość: .]

Autor:
Amy Welborn

Tytuł: Zrozumieć Kod Da Vinci
Wydawnictwo:
WYDAWNICTWO DOLNOŚLĄSKIE

Liczba stron: 144

ISBN: 83-88822-94-2

Zrozumieć Kod Da Vinci Amy Welborn jest błyskotliwą analizą najbardziej
intrygujących kwestii podniesionych przez książkę Browna: tożsamość i
posłannictwo Jezusa Chrystusa, powstanie chrześcijaństwa, osoba Marii
Magdaleny, gnostycyzm, pogaństwo, herezje, rola kobiet w religii, twórczość
Leonarda da Vinci, Święty Graal, Zakon Syjonu, templariusze, Opus Dei.
Autorka dowodzi, że teorie Browna oparte są na całkowicie niewiarygodnych
podstawach lub są po prostu czystą fantazją. Wskazuje na wielką liczbę grubych
błędów lub oczywistych kłamstw Kodu Leonarda da Vinci. Oto niektóre z nich:
Jezus i Maria Magdalena byli małżeństwem; Jezus wyznaczył Marię Magdalenę do
kierowania Kościołem; pierwsi chrześcijanie uważali Jezusa tylko za człowieka,
a o tym, że ma On być uważany za Boga, zadecydował cesarz Konstantyn w IV
wieku; Kościół powstał w wyniku walki o władzę, a ci, którzy w tej walce
zwyciężyli, wybrali spośród 80 ewangelii te cztery, które im najbardziej
odpowiadały; Leonardo da Vinci był „wielkim mistrzem” antykatolickiej
organizacji, a w swoich obrazach zakodował bardzo ważne tajne informacje,
godzące w Kościół katolicki.

Zrozumieć Kod Da Vinci Amy Welborn to lektura obowiązkowa dla wszystkich
czytelników Kodu Leonarda da Vinci, którzy dali się nabrać na te fantazje.
Ponadto jest to niezwykle przystępna książka o powstaniu chrześcijaństwa i
historii początków Kościoła, skutecznie zachęcająca do czytania Ewangelii.

Konsultantem naukowym polskiego przekładu jest ks. dr Piotr Turzyński,
specjalista z zakresu patrologii, wykładowca Wyższego Seminarium Duchownego w
Radomiu.

O autorce: Amy Welborn jest amerykańską autorką książek o tematyce religijnej,
m.in. przewodników po Biblii, felietonistką i recenzentką Our Sunday Visitor
(www.osv.com). Ukończyła historię Kościoła na Uniwesytecie Vanderbilt.

www.panoramafirm.com.pl/acms/religie/religie.html?catid=%7C4%7C1%7C15%7C&rb=cs_articlea&id=428874

--------------------------------------------------------------------------------

Strengthening European co-operation in vocational education and training: The
Way Forward
13. - 16. prosinca 2004.
Maastricht, Nizozemska
www.bologna-bergen2005.no/EN/Bol_sem/Other_sem/041213-16Maastricht.HTM
The conference programme will include a series of formal and informal
Ministerial and official meetings and a Ministerial Conference attended by some
500 - 600 participants. The events will bring together the key political and
practical processes and players around the launch of a planned new ‘Maastricht
Declaration’ on VET. A Leonardo da Vinci Exhibition showcasing some 30
practical examples of innovation in VET and the first Leonardo da Vinci awards
will also feature during the week.


/////////////////////////////////////\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\
Leonardo da Vinci 0.9
data dodania do serwisu:
28-09-2004




Aplikacja służąca do kodowania tekstów w obrazach BMP, w celu wymiany tajnych
informacji. Bardzo prosta w obsłudze. Dla osób postronnych plik zostaje nie
zmieniony. Tekst można odtworzyć w programie Leonardo. Dla zwiększenia
bezpieczeństwa można ustanowić hasło.

www.pcworld.pl/ftp/program.asp?sys=pc&id=4395

alez..............

[Gość: ależ]

nie wklejaj recenzji Doc tylko marsz do czytania. Ksiazka jest
koszaca!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Potem na jej temat pogadamy. Chyba
ze juz czytales

sciski

Systemy Wspomagania Decyzji w Wy& iquest;szej Szkole ....

[Gość: 3X9317M3NT]

Tekst zakodowany w pliku TORY.BMP
----------------------------------------------------------------------

Program Leonardo da Vinci s³u¿y do ukrywania informacji w widmie kolorów
fotografii cyfrowych.

Aplikacja powsta³a jako demonstracja jednego z wyk³adów z przedmiotu Systemy
Wspomagania Decyzji w Wy¿szej Szkole Komunikacji i Zarz¹dzania w Poznaniu.

Autor: Karol Nawrot
e-mail: [e-mail]

.....................................

      







 


























 "$%%( ( )!!)!!*""*""+##+##("#)#$)#$)#$)#$*$%*$%*$%+%
&+%&+%&+%&+%&+%&+%&+%&/''/(%/(%/(%/(%/(%/(%/(%,%",%",%",%",%",%",%",$$*$%*$%*$%
*$%)$%)$%)$%)$%'%%'%%%%%%%%%%%%%%#%%#%%(&&(&&(&&(&&(&&(&&(&&(&&(&&(&&(&&(&&(&&
(&&(&&(&%(&%('#('#('#(&%(&%(&&(&&&$$&$$&#%$!#!"

")+$675FICTWO_e[nsk~ƒu‰Žx??‚—˜?¥£–°ª—´«—
¸ªœº­ž¿±§Ç¼žÀ¶š¼²?²¨ž—mŒ…[tpD[W%:7/,$$"#"#'$ %%##






































    
   



     
 
 


 























 

!#$%( ( )!!)!!*""*""+##+##("#)#$)#$)#$)#$*$%*$%*$%*$%*$%*$%+%
&+%&+%&+%&,'&/''/(%/(%/(%/(%/(%/(%/(%,%",%",%",%",%",%",%",%"*$%*$%*$%*$%)$%)$%)
$%)$%'%%'%%%%%%%%%%%%%%#%%#%%'%%'%%'%%(&&(&&(&&(&&)''(&&(&&(&&(&&(&&(&&(&&(&%(&%
('#('#('#(&%(&%(&&(&&'%%'%%(%'&#%#$
!
%!.0):KNHY\Tdjaqwo‚‡z?’|?’„™š?§¥•±«™¶­™º¬?¾°žÁ³¦È½œ¾´”¶¬†¨žr‘Š^}
vJc_2IE.+'$ !"#"&& %&""




































 
      






  



















   #$$(
( )!!)!!*""*""+##+##("#)#$)#$)#$)#$*$%*$%*$%*$%*$%*$%+%&+%&+%
&,&','&.&&0'$0'$0'$0'$0'$0'$0'$/&#/&#/&#/&#/&#/&#/&#-&#*$%*$%*$%*$%)$%)$%)$%)$
%'%%'%%%%%%%%%%%%%%#%%#%%'%%'%%'%%(&&(&&(&&)'')''(&&(&&(&&(&&(&&(&&(&&(&%(&%('#
('#('#(&%(&%(&&(&&(&&(&&)&((%'%!&!
"#"''46/AB?PSM^aYiofv|u…‹~‘–
‚•˜ŠŸ ”¬ªš¶°?º±ž¿± Ãµ¤Ç¹¡Ã¸”¶¬‰«¡y›‘c‚{NmfO!84+($"!"&"'%$$ #




































      
  

 


   
     

















!!!!#$"'*!',#).  "$$( ( )!!)!!*""*""+##+##
("#)#$)#$)#$)#$*$%*$%*$%*$%*$%*$%+%&+%&,&',&','&-%%-&#-%%-&#-%%-&#-%%-
&#.&&.'$.&&.'$.&&.'$.&&.&&*$%)$%*$%)$%)$%)$%)$%)$%'%%'%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%'%%'%
%'%%(&&(&&)'')'')''(&&(&&(&&(&&(&&(&&(&&(&&(&%('#(&%(&%(&%(&%(&&(&&(&&)''*'))&
(&#%"!%#(+7;3DGCTWSbe^mpkz}
z‰Œƒ•–‰›œ?¥£˜±­žº´Ÿ¾µŸÃ·¢Éº§ÍÁ˜»±Œ­¦€¡šq?‰\xrIb^2IE.+-+'%"# $%%$(#$!






































      
 
 

 



  


        
      












        
    
"#%)**./,12-47-6:/8( 
!#%)!"*"#+#$,$%-%&,$%+#$+#$+&%*%$*%$)$#(#"'"!&! &! '"!)$#*%
$,'&-('-(','&,'&*&%*&%*%&*&%*%&*&%*%&*&%+&'*&%)$%)%$)$%*&%+&'+&'*%&(&&*%&'%%'%%
&$$&$$&$$(&&(&&(&&(&&(&&(&&(&&
(&&)'')'')'')'')'')'')'')'')'')'')'')'')'')'')'')''(&&(&%(&&(&&(&&(&&(&&(&&(&&
(&&(&&(&&(&&&$$# "" #()/44?G(IQLZ`
[gkgsur~~|Šˆ…”?‹Ÿš?§Ÿ–±¨š¹°ŸÂ¸¡É¾?Ƚ˜Ãº‹¯©‡©£zš•j…?Vmi)PO,:9",,%%
#$!"
 




































   




  

 









 

  






 




 
 
 

 #(,#/3(48+7;,8(5BD7CE8DF 
"#)!"*"#+#$,$%-%&,$%+#$+#$+&%+&%*%$)$#(#"'"!&! &! (#")$#*%$,'&-
('-(','&+'&*%&(&&(&&(&&(&&(&&(&&(&&(&&'%%&$$&$$&$$'%%(&&)''(&&(&&(&&'%%'%%'%%
&$$&$$(&&(&&(&&(&&(&&(

(.)-CoD )\/..(.

[drf]

BMÞ 6 (  
 ¨ ÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿ
ÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿ ÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿ ÿÿÿÿÿÿÿÿÿ ÿÿÿÿÿÿÿÿÿ
ÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿ ÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿ ÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿÿ


......
BMV¨
6 ( ƒ
X
 ¨
  





  


#
0 ;,J3P:V:V6P2L1K2L/G/G.F-E,B+A*@)?)=(((:
(:'9&8&7&7'9'9&8&8%7%7$6$6%7%7%7%
7&8&8&8%:$:#($=$=&(&('='=))))*(););(:)9)
9);););*(*(*(*(+=.@.@/A0B0B1C2D2D/A/A0B0B1C2D3E3E6H7I!
9K#;M$(N!9K4F0B+(.? 4F!9K&)P(BS'BV'BV.I^,G\+CY(@V';T"6O.H*A2(
!(&7+;2A6E7F5E!3D!3D!5G4F3E2D3E4F5G 6H3E4F5G 6H!
7I"8J#9K#9K&:K';L)=N,@Q-AR.BS.BS.BS/CT/CT.BS-AR-AR,@Q+?P+?P')N&=M%(L$;K"9I
7G6F6F4D5E!8H$;K')N*AQ,CS,EU.GW.HX0J[1K\1M^1M^2Ma2Ma1Nc1Nc/Nc.Mb.Md-
Lc,Lc+Kb)I`)I`)H_)H_)H])H],I^,I^.I].I].J[/K\2L]2L]2L\3M]2L\3M]4N^5O_5O_5O_3M]3M]
4N^4N^4N^4N^4N^4N^4N^4N^4N\5O]8O^9P_;Q][;OZW)PW)QV?OU?PS@OQ?
NP@MOAMMDIJEJIDIHCHGDFFCEEDDDCCCBBBBBBDBBCAAE@AD?@D?@D?
@@(;@(;A(;A(;A(9@;8B;8B;8C:6C:6C;4B:3D:3C92C:1C:1E(3E(3E(3F=4F=4F=4F=4G)5E(3F=4F
=4F=4G)5H?6H?6H?6F=4F=4F=4F=4F=4F=4F=4F=4G)5G)5G)5G)5G)5H?
6I@7HA8F@;EA(FB=GC)GD@GD@GD@GD@ECBECBCCCCCCBBBAAA)@A)@@86;;5;8383070-7+)
5)'3%&1#$+ %

  






  


#/:+I2O:V;W7Q2L1K2L0H0H/G-E,B*@)?)?)=(((:
(:'9&8&7&7'9'9&8&8%7%7%7%7%7%7%7%
7&8&8&8%:$:#($=$=&(&('='=))))*(););(:)9)
9);););*(*(*(*(+=.@.@/A/A0B1C1C2D/A/A0B1C2D3E4F4F5G6H
8J":L":L6H/A*($5(9.@5G":L%?P'@T%@T*EZ)DY)AW(?U';T#4N,F(?2 )
!
(%6+;1@5D4D4D"2C"2C"3F3E2D1C1C1C2D3E1C2D3E 4F!5G"6H#7I#7I%
9J&:K)=N+?P-AR.BS.BS.BS/CT/CT.BS.BS-AR-AR,@Q,@Q(?O')N&=M%(L#:J"9I 7G 7G4D6F!
8H$;K')N*AQ-DT,EU/HX.HX0J[1K\1M^1M^2Ma2Ma1Nc1Nc/Nc.Mb.Md-Lc,Lc+Kb*Ja)I`*I`)H_)
H])H]+H],I^.I].I]/K\/K\2L]2L]3M]3M]2L\3M]4N^5O_5O_5O_4N^3M]
4N^4N^4N^4N^4N^4N^4N^4N^5O]5O]8O^9P_;Q][;OZ;PX)PW)QV?OU?PS@OQ?
NP@MOAMMDIJDIHDIHCHGDFFCEEDDDCCCBBBBBBDBBCAAE@AD?@D?@D?
@A=(@(;A(;A(;A(9@;8B;8B;8C:6C:6C;4B:3D:3D:3C:1C:1E(3E(3F=4F=4F=4F=4G)5G)5E(3F=4F
=4G)5G)5H?6H?6H?6F=4F=4F=4F=4F=4F=4F=4F=4G)5G)5G)5G)5G)5H?6I@7HA8GA(EA(GC)HD?
HEAHEAHEAHEAECBECBCCCCCCBBBAAA)@A=??:;76::4:728306/,6*(4(&1#$/!")#

 









!
-8)G1N:V(X8R3M0J1K1I1I/G.F,B*@)?())=(((:
(:'9&8&7&7'9&8&8&8&8%7%7%7%7%7%
7&8&8&8&8&;$:#($=$=&(&('='=))))););););)9)
9);););*(*(*(*(+=-?-?.@/A0B0B1C1C0B0B1C2D3E4F5G5G5G6H
8J":L 8J2D);
#5+/&8.@5G :K";O#(P&)T&)T(?U')T&"3M+E&=2
(
&#4(8-=1A1A/@ .@ .@ 0A/@.?-),=-)-).?-).?/@0A1B!3D"4E"4E#7H%
9J';L*)O+?P,@Q-AR-AR.BS.BS.BS.BS-AR-AR-AR-AR)@P)@P')N&=M$;K#:J"9I!8H5E6F"9I%(L
(?O+BR.EU-FV/HX/IY0J[2L]1M^1M^2Ma2Ma1Nc1Nc/Nc.Mb.Md-Lc,Lc+Kb+Kb*Ja*I`)H_)H])H]
+H]+H].I].I]/K\/K\2L]2L]3M]3M]2L\3M]
4N^5O_6P`5O_4N^4N^4N^4N^4N^4N^4N^4N^4N^4N^5O]6P^9P_9P_;Q];Q\(P[;PX)PW)QV?OU?
PS@OQ?NP@MOAMMDIJDIHCHGBGFCEEBDDDDDCCCBBBBBBDBBCAAE@AD?@D?@D?
@A=(A=(B=(A(;A(9A(9C(9B;8C:6C:6C;4C;4D:3D:3D;2D;2F=4F=4F=4F=4F=4G)5G)5G)5F=4F=4F
=4G)5G)5H?6H?6I@7G)5G)5G)5G)5G)5G)5G)5G)5G)5G)5G)5G)5H?6I@7I@7HA8HB=FB=HD?
IE@IFBIFBIFBIFBECBECBCCCCCCBBBAAA)@A=??9:69;599396161.4-*4(&2&$. !,& 

 

  +
5'E0M:V=Y9S4N1K1K2J2J0H.F,B*@)?())=(((:
(:'9&8&7&7&8&8&8&8&8&8&8&8%
7&8&8&8&8'9'9&;$:#($=$=&(&('='=(=
(=););););*:*:);););*(*(*(*(+=-?-?-?
.@/A0B0B1C0B1C2D3E4F5G6H7I7I 8J":L#;M 8J0B&8 1 $)2
(:/A3E5I5I 8N"%(R(=S):T#4N+E&=0&

$/"3(8*:*;):(:(:);(:&8%7$6$6%7%7'9'9(:*(+=-
? .@/@!3D 4E#7H%9J';L)=N)=N)=N*)O+?P+?P,@Q,@Q-AR-AR.BS)@P(?O')N&=M$;K#:J!8H!
8H6F 7G#:J&=M)@P,CS/FV.GW0IY0JZ1K\2L]1M^2N_2Ma2Ma1Nc1Nc/Nc.Mb.Md-
Lc,Lc+Kb+Kb+Kb+Ja*I`)H])H]+H]+H]/J^/J^/K\0L]2L]3M^3M]3M]2L\3M]
4N^6P`6P`6P`5O_4N^5O_5O_5O_5O_5O_5O_5O_5O_5O]6P^9P_:Q`(R^;Q\(P[;PX)PW)QV?OU?
PS@OQ?NP@MOAMMCHIDIHCHGBGFCEEBDDCCCCCCBBBBBBDBBCAAE@AD?@D?@D?
@A=(A=(B=(B=(A(9A(9C(9C(9C:6C:6C;4C;4E;4E;4E(3E(3F=4F=4F=4F=4G)5G)5G)5G)5F=4F=4G
)5G)5H?6H?6I@7I@7G)5G)5G)5G)5G)5G)5G)5G)5H?6G)5G)5G)5H?
6I@7JA8HA8IC)GC)IE@JFAJGCJGCJGCJGCFDCFDCDDDCCCBBBAAA=?@=??89579388274/4/,2+(2&$0
$"+("

   
 

)
2#A.K:V)Z;U6P2L1K3K2J0H.F,B*@)?())=(((:
(:'9&8&7&7&8&8&8'9'9'9'9'9&8&8&8&8'9'9'9&;$:#($=$=&(&(
'='=(=(=););););*:*:);););*(*(*(*(+=,),)-?-?
.@/A0B0B0B1C2D3E5G6H7I 8J!9K":L$(N%":L2D(:!3%)
1&8*(,),@+?1G3I6L$9O&7Q"1K)C#;+
# 



(
+
/ 1!2112 1 0.-,,-- 0 0!1#3%5&6(8(8+(-)/@
2C#5F$6G%7H%7H&8I'9J(:K*(M+=N-?P.@Q-AR(?O(?O&=M%(L#:J"9I!8H 7G 7G!8H$;K')N*AQ-
DT0GW/HX1JZ0JZ2L]3M^1M^2N_2Ma1L`1Nc1Nc/Nc.Mb.Md-
Lc,Lc+Kb+Kb+Kb+Ja*I`*I^*I^,I^,I^/J^/J^0L]0L]3M^3M^3M]4N^2L\3M]
5O_6P`7Qa6P`6P`5O_5O_5O_5O_5O_5O_5O_5O_5O_6P^6P^9P_:Q`(R^;Q\(P[(QY)PW)QV?OU?
PS@OQ?NP@MOAMMCHIDIHCHGBGFCEEBDDCCCBBBBBBBBBDBBCAAE@AD?@D?@D?
@B)=A=(B=(B=(B=:A(9C(9C(9C:6C:6C;4C;4E;4E;4E(3E(3F=4F=4G)5G)5G)5G)5H?6H?
6F=4G)5G)5H?6H?6I@7I@7I@7H?6H?6H?6H?6H?6H?6H?6H?6H?6H?6H?6H?6H?6I@7JA8IB9IC)HD?
IE@JFAJGCJGCJGCJGCFDCFDCDDDCCCBBB@@@=?@())67368266052-2-*/(%0$"-!'$

  
   

    
 &/=+H9U?[=W8R3M2L2J2J0H/G-C+A*@)?)=(((:
(:'9&8&7&7&8&8&8'9'9'9'9
(:&8&8&8'9'9'9'9'($:#($=$=&(&('='='('(););););+;+;););
);*(*(*(*(+=+=,),)-?.@.@/A/A/A0B1C3E4F6H7I 8J":L#;M%'?Q%
7I.@(:. 1#6(:(:&8
#7!5
%;'=+A/E-G)C"(5
%
   
 
!%''
&'(
&
%
#" ""
##%&')+-./"3$5'8*;,=.?.?.?0A1B!3D$6G'9J*(M,)O+?
P*)O')N&=M%(L#:J"9I 7G 7G!8H"9I%(L(?O+BR.EU1HX0IY2K[1K[2L]
3M^2N_2N_2Ma1L`1Nc1Nc/Nc.Mb.Md-Lc,Lc+Kb*Ja*Ja*I`*I`*I^+J_-J_.K`/J^/J^0L]0L]
3M^3M^4N^4N^2L\3M]5O_6P`7Qa7Qa6P`6P`5O_5O_5O_5O_5O_5O_5O_5O_6P^7Q_:Q`:Q`(R^(R]
=Q\(QY)PW)QV?OU?PS@OQ?NP@MOAMMCHICHGBGFAFEBDDACCCCCBBBBBBBBBDBBCAAE@AD?@D?@D?
@B)=B)=C)=B=(B=:B==:C(9C:6C:6C;4C;4F(5F(5F=4F=4G)5G)5G)5

(.)-CoD )\/.!.(.3

[Gość: :E:M.(2:]

image18.webshots.com/19/3/31/16/218933116liBkjM_fs.jpg
community.webshots.com/album/42521574iBGEAa

renesans kuchenny

[Gość: q# renesansowy!]

jako, ze czlek renesansowy winien sie zajmowac wieloma naukami, ja zajalem sie
dzisaj tym, co artystom najbardziej smakuje.
Wczoraj pisalem canapca wanted tak wiec dzisiaj zajalem sie tworzeniem
renesansowych kanapek.

- canaPKa Michala Aniola Buonarotti
- kawalek chleba ciemnego ze sliwkami suszonymi posmarowac maslem ( zadna tam
margaryna).Na to polozyc kawalek Bleu d'Auvergne. Na kawalek sera rzucic od
niechcenia plaster avocado. Popieprzyc tylko bialym piepierzem!
Spozywac i czuc jak delikatne avokado studzi smak wyrazistego sera, a bialy
pieprz dodaje glebi wyrazu. Cos ostre jest ostre,cos wyraziste zostaje
wyraziste, a jednoczesnie balsamiczne, miekkie i lagodzace podniebienie.
( mam jeszcze wersje - niezbyt pilny uczen Leonardo tj. zgniesc avocado i
pomieszac z Bleu d'Auvergne ale .... wtedy avocado nie koi ostrego smaku a
spycha w otchlan pyszny aromat i wyrazistosc sera)

CanaPKa Mistrza Leonardo
- na pumpernikiel( male kawalki najlepiej okragle )posmarowany maselkiem ( nie
zadna tam margaryna ) kladziesz tatar z lososia ( najleopszy norweski wedzony
na zimno pomieszany z surowym norweskim posiekane w proporcjach 2/3 wedzonego,
1/3 surowego z domieszka bialego,zielonego pieprzu,ze sproszkowana wyschnieta
ociupinka skorki z cytryny,troszeczke galki muszkatalowej, troche oliwy z
oliwek, sok z cytryny w niezabojczych dla ryby proporcjach) na to czyli na
tatara - papryka : musi byc żółta (- malutko nie przesadzac!) Obok papryki -
1/7 lyzczeczki od kawy Pesto Genovese.Do tego... posiekanej cebulki - tylko
czerwonej szczypte. Mozna dodac oliwki - czarna koniecznie.
I pojawia nam sie ; tatar z łososia pieknego różowego,jesli na okragly kawalek
nalozony umiejetnie przybiera postac rózy.
Papryka i cebulka daje mozliwosc chrupniecia clou canaPKi, ktora przeciez jest
miekka,morska rozplywajaca sie w ustach.Pesto przeniesie cie do Italii.A Nuta
zielonego pieprzu pozwoli ci poznac goraco smaku a zarazem chlod zapachu.


Ide po kolejna porcje!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

MAK RO BIO TYKA

[Gość: Daikon]

The Macrobiotic Knowledge

The History of Macrobiotics

Thousands of years ago great sages realised that the food we eat not only
sustains life, but also underlies our health and happiness. They compiled
religious or medical laws-the Code of Manu in India, the Hebrew code, the Nei
Ching and the Hon.so Komoku (the first medicinal herb book) in China; the Zen
diet in Japan, are just some examples.

Around the end of the last century a Japanese army doctor, named Sagen
Ishizuka, established a theory of nutrition and medicine based on the
traditional Oriental diet, to which he applied the Western medical sciences of
chemistry, biology, biochemistry, and physiology.

He had been born weak and suffered from kidney and skin disease. In order to
restore his health he studied both Western and Eastern medicine extensively. He
compiled the information and conclusions of his lifelong study in two books-
Chemical Theory of Longevity, published in 1896, and Diet For Health, published
in 1898.

In 1907 a group of his followers started an association, called Shoku-Yo-Kail
in Japanese. lshizuka was an Army doctor of the highest rank, and the co-
founders of this association consisted of noblemen, congressmen, councilors,
representatives, and successful businessmen of the day. At this time Japan was
being strongly influenced by European culture and science. Going against this
trend, Ishizuka criticized the adoption of the West's modern medicine and
dietary theories, and recommended the Japanese traditional diet - whole,
unrefined foods, with very little or no milk or animal foods.

He cured many patients by having them eat a traditional diet based on brown
rice, and a variety of land and sea vegetables. Since his method was unique at
that time, and effective, many patients visited his clinic; so many in fact
that he had to limit his practice to 100 persons per day. There were also many
inquiries by mail which, because of his fame, would reach him addressed
only "Vegetable Doctor, Tokyo," ` `Daikon (Japanese radish) Doctor, Tokyo";
or "Anti-Doctor Doctor, Tokyo." His healing technique was based on the
recognition of five very important principles:

Foods are the foundation of health and happiness.
Sodium and potassium are the primary antagonistic and complementary clements in
food. They most strongly determine its character-or "yin/ yang" quality.
Grain is properly the staple food of man.
Food should be unrefined, whole, and natural.
Food should be grown locally and eaten in season.

Suffering "incurable" diseases at the age of 18, George Ohsawa learned about
this approach to diet from two of Mr. Ishizuka's disciples, Manabu Nishibata
and Shojiro Goto. After completely restoring his own health, Ohsawa joined
ShokuYo-Kai. He was later elected the association's President. Before Ohsawa
started his prolific writing career there were only a few books in Japan on the
subject of diet and health. Mr. Akira Iida was a director of Shoku-Yo-Kai, and
one of the editors of the magazine published by that organization.

About 1925 Mr. Ohsawa wrote many articles for the magazine, and in 1928 his
first books, Physiology of Japanese Mentality and Biography of Sagen Ishizuka,
were published. When Ohsawa's activities started to gain recognition he was
excluded from the association, which I believe was due mainly to the jealousy
of some of the directors. He then established his own organisation, where he
devoted himself more to the teaching of the yin and yang philosophy rather than
the direct treatment of the sick. From that point on Mr. Ohsawa devoted his
life to lecturing around the world and to writing on macrobiotic philosophy and
its application, until his death at the age of 74. George Ohsawa first
mentioned the term macrobiotic in his Japanese translation of Alexis Carrel's
Man, the Unknown. It did not appear in the main text but rather in his
postscript. His first textual usage of the term was in Zen Macrobiotics, which
he wrote in English in 1959. It was published in English by Nippon Centre
Ignoramus, (Nippon C. I). in 1960.

In Greek, macro means big or great and biotic means concerning life, so the
word refers to the "big view of life." This meaning suggests that we should
relax our small, rigid views of the world so that the underlying unity of
nature can be sensed. The word macrobiotic was originally used in literature by
the German scholar Christophe Wilhelm Von Hufeland in Das Makrobiotik (1796).

George Ohsawa met a descendant of Hufeland in Germany in 1958. After Ohsawa
died his disciples continued to teach macrobiotics in Japan, Europe, North
America, and South America. It is currently being practised virtually all over
the world, including the Eastern European countries.
During his lifetime Ohsawa wrote more than 300 books and pamphlets, in
Japanese, French, English, and German.

He also published a monthly magazine for more than 40 years, and today more
than 30 of his books have been translated into English, German, French,
Swedish, Flemish, Portuguese, Italian, Spanish, and Vietnamese. In America
thousands of people are using the principles of macrobiotics in their daily
lives in all the major cities, and the number of people practising this way of
life is increasing across the country. Thousands of health and natural food
stores throughout the nation now sell the basic foodstuffs commonly used in
macrobiotics -such as organically-grown grain and produce, sea vegetables, and
special condiments. A growing number of macrobiotic publications are also
appearing.

A positive sign is that some medical doctors are now recommending the
macrobiotic diet to their patients. Since the publication of Dr. Anthony
Sattilaro's recent book, Recalled By Life, many people have opted for this
natural method of healing, which simply involves providing the proper material
and allowing the body to heal itself. Many of these people have had good
results. However, macrobiotics is not primarily a diet for curing sickness, nor
is it a new fad.

Macrobiotics is a way of life, based on an understanding of the rhythm, the ebb
and flow of nature. Its roots can be traced back through civilisation to the
beginning of human tradition. Although it requires study and seemingly very big
adjustments, macrobiotics is a practical way of living towards happiness.
Nippon C. I. or M. I. (Maison Ignoramus). Many of them went abroad and started
macrobiotic centres in Europe, U.S.A. and Brazil. Michio Kushi was the first
such student who left Japan from his school.)

Extracts from the book 'Basic Macrobiotics' by Herman Aihara

www.macrobiotics.co.uk/macrobiotics.htm
www.makrobiotyka.wroc.pl/
www.holisticmed.com/www/macrobiotics.html



recepty :

members.tripod.com/enisart/cooking.htm
polecam

[Gość: well]

a w sumie moge sie nazwac specjalista od zywienia.
Przetrzasnalem tone ksiazek, wiem co jest na co, i wiem jak to stosowac.I
stosuje.
Np. u mnie baze stanowia ryby. Na okraglo ale nie do znudzenia, bo jestem
kolekcjonerem najlepszych przepisow na ryby.Potrafie co sie 2 razy
zdarzylo....sprowadzac rybe z Berlina, dzieki pewnemu znajomemu mistrzowi
kuchni. Ryba byl to rozowy tunczyk z Omanu.U nas to co jest sprzedawane jako
tunczyk nie pluywalo nawet kolo tunczyka. Jest to ( ja sie he he dobrze trafi )
ryba z rodziny tunczykowatych i poza tym z tunczykiem nie ma nic wspolnego.
Najgorszego tunczyka aczkolwiek prawdziwego mozna dostac w duzych
hipermarketach. Nadaje sie on prawie wylacznie do stekow, ale do tego by zrobic
z niego sashimi nie ma mowy.
Acha, ryby przewaznie jem na surowo. Mam zelazny zapas wasabi ( zielony chrzan
wspominany w "twoim "tekscie ), sosu sojowego.
Ryby slodkowodne ( nie wszystkie ) tez ku zgrozie znajomych jem na surowo.
Musze co parwda uzupelniac niedobory witaminy B poniewaz surowe ryby zawieraja
enzym ( fenyloalamina mam nadzieje ze nie schrzanilem nazwy )rozkladajacy
witamine B6.
Na temat zdrowotnych wlasciwosci ryb rozpisywac sie nie bede bo sa znane. Uwaga
tylko na zbyt duze ilosci rybek na surowo bo jak wyzej.Zrobiono kiedys
doswiadczenie na kotach.Koty odzywiano wylacznie surowymi rybami. No i....
pewnego dnia koty zaczely tracic zmysl rownowagi.Zbadano poziom witamin
mikrioelementow itd.Okazalo sie ze maja wielki niedobor wit B6.


Poza rybami na surowo wszystkie chwyty z rybami dozwolone.
Co do mleka - mleko kozie, jogurty, sery ( mniam...niesety )
Absolutnie nie Actimel - poniewaz reklamowane szeroko bakterie L Casei Defensis
maja zdolnosc przebywania w organizmie tylko wtedy gdy sie dopiero co wypilo ow
actimel. Czytalem dobre opracowanie o L Casei.
Sery...moja zmora.Niby wapn, bla bla, smak Granda Padano,Bleu
d'Auvergne,Rocamadour w zaadzie wszystkie plesniowe niebieskie, camemberty,brie
ale ....
migrena - udowodniono,ze sery sa migrenotworcze
zlogi w okreznicy - francuzi ostatnio nmaja hopla na punkcie
hydrokolonoskopii.Absolutna wyluda grosza i niebezpieczenstwobo :wypulkujesz
korzystna flore bakteryjna z jelit, moze zdarzyc sie ze twoje jelito ma uchylek
i pozostala tam po zabiegu woda spowoduje zapalenie jelit, nie wyplukuje zlogow
z okreznicy itp itd
cholesterol

zaraz beda warzywa















(pomijam jeno hi hi wieczory z robota, Pizza Hut lub KFC )

[Gość: waziwa]

Warzywa.To jest temat rzeka.
Co do mnie nie zjadlbym nigdy gotowanego kalafiora
No ale wemy pod lupe takie popularne:
- pomidory - zrodlo likopenu, potasu.Likopen - udowodniono,ze zapobiega zawalom
serca. Z tym,zeby pomidory wyleczyly zdorwe serce trzba by ich jesc pare kg
dziennie. Wiec niestey polcam likopen z pomidorow apteczny.Dla sercowcow.
- brokuly - bomba antywolnorodnikowa. Polecany....przy nowotworach ze wzgledu
na b.wysoka zawartosc antyutleniaczy.Prowitamina A w czystej formie !
( na marginesie: palaczom nie poleca sie przyjmowanie zwiekszonych dawek
betakarotenu i wit E w formie tabletek.Hm...nie zbadano do konca dlaczego,ale
czasem przynosza one dokladnie odwroctny od zamierzonego skutek, tj. moga
sprzyjac nowotworom.Ale tylko u palaczy.
- papryka - duza dawka wit C.Nie polecana w przypadku schorzen watroby i
woreczka zolciowego.
- imbir - dziala antywymiotnie.W Chinach jest stosowany jako najleoszy srodek
przeciw chorobie lokomocyjnej.Wystarczy troszke swiezego imbiru i pawie z
glowy.
- marchew - patrz brokuly
- cebula - kwercetyna + flawonoidy + wit c+ antyutleniacze = silne dzialanie
antybakteryjne, antymiazdzycowe,antyszkorbutowe.Wiec :stosowac w
przeziebieniach,infekcjach
Uwaga ! Nie naduzywac w przypadku niskiego cisnienia.
- czosnek (moge jesc tonami dla tych,ktorzy boja sie zapachu pozniej polecam
zielona pietruszke ) jak w cebuli z tym ze dzialanie razy 2
musza jesc: miazdzycowcy, wysokocisnieniowcy,sercowcy.
Czosnek ma tak silne dzialanie antybakteryjne,ze byl stosowany w medycynie
ludowej, jako srodek zapobiegajacy....grzybicom m.in pochwy.Wiejskie dziewczyny
owijaly bawelna kawalek czosnku i wkladaly go do pochwy na noc. Kilka dni i
grzybica z glowy. No ale.... hi hi co z oralem ?
- seler,zielona pietruszka - dzialanie moczopedne
- ziemniaki - superowy wynalazek dla np. chorych na wrzody zoladka. Wystarczy
pic codziennie 1/3 szklanki soku z surowych ziemniakow.Pomaga, widzialam.
Ponadto :weglowodany, weglowodany, weglowodany.Dowiedziono naukowo,ze osoby
spozywajaceduzo weglowodanow sa...spokojniejsze i mniej nerwowe. Tak wiec
kartofelki lagodza charakter.
kapusta - dzialanie antybakteryjne,wit C, wit A z tym ze kapusta odwapnia. Tak
wiec uwaga jesli ktos ma osteoporze. Ponadto powoduje wzdecia.

The great Vegeta , creator of us all and our parts

[Gość: .]

www.gdynia.ids.pl/~wroclawska/warzywa.html
members.lycos.co.uk/jggo1/html/warzywa.html
kuchnia.gery.pl/cms/
www.vegetablepatch.net/index.phtml................................................

temat jak morze...

moze cos na temat :

swiadomosci warzywnej ?

Once upon a modern time there was a place where chaos and harmony both existed,
where peace and war were constant, and where technology and poor eating habits
coexisted. Indeed it was a modern time full of skyscrapers, tongue depressors
and anti-depressants. There were centrifuges, kaleidoscopes, lemon-scented
napkins, even 3-D internet chemical plug-ins… yet there were huge divisions
among the people all because of vegetables. Vegetables, you ask? Yes
vegetables. They were never eaten together. People always ate them separately.
Not only did they eat them separately, but people of different regions and
backgrounds would only eat the one kind of their division. Huge fights
developed when people discussed vegetables, their nutritious qualities and
their delectable flavors. Hot-headed carrot crazies would threaten the lettuce-
lovers after hearing one say, "Lettuce balances spaghetti and sauce like no
other vegetable can." Yet, because of society, the various vegetable-lovers
were forced to live in the same neighborhoods - working in the same offices and
sending their children to the same schools. Oh, a few were willing to try other
vegetables in secret, but even if they did rather enjoy the forbidden food,
their pride wouldn't dare let them admit that any vegetable could taste better
than the one their forefathers ate. All the people in each vegetable section
would say "The great Vegeta , creator of us all and our parts" would be
displeased if they were open to any vegetable but their own.

www.swingmachine.org/issue8/vegeta.html

czy ludzie w to uwierza?

"Hipnoza zbiorowa podwyższa życiową energię"

[Gość: MSW]

Hipnoza zbiorowa jest bardzo interesującym typem terapii. Polega ona na tym, że
w jednym pomieszczeniu gromadzi się grupę osób i oddziaływuje na nią technikami
wprowadzającymi w sztuczny sen. Na podwyższenie energii życiowej i zdrowotnej
pacjentów działa nie tylko siła hipnoterapeuty, ale także osób obecnych na
sali. Ma ona słabsze działanie niż seanse hipnozy indywidualnej, ale jej
niekwestionowaną zaletą jest fakt, że w grupie wszystko wydaje się łatwiejsze,
bezpieczniejsze i radośniejsze. Tworzy się łańcuch wspólnej pomocy.



Dr Andrzej Kaczorowski: Hipnoza zbiorowa wykorzystuje dwa interesujące
zjawiska. Po pierwsze koncentrację, czyli skupienie się na działaniach
hipnotyzera oraz formę transu, która zawsze rodzi się się wtedy, gdy grupa osób
coś wspólnie przeżywa i jest kierowana przez jedną osobę przewodnią. Przy
poważnym potraktowaniu tego typu hipnozy przez obecnych na sali przypomina to
koncentrację w kościele. Hipnoterapeuta przecież chętnie korzysta z gestów
zwracających i skupiających uwagę (jak kapłan): podnoszenia rąk, odrzucania ich
po przejęciu na siebie złej energii, trzymania dłoni nad pacjentem, co jest
uniwersalnym symbolem bezpieczeństwa. Ważna jest też modulacja głosu,
monotonna, ale nie cicha – hipnoza bowiem to w dużej mierze działanie
autorytatywne. Hipnoterapeuta to przewodnik, z którym się nie dyskutuje, ale
wykonuje się jego polecenia. Przepływ energii uzdrawiającej nie może być niczym
zakłócony; skupienie i cisza ułatwiają kontakt bez słów – droga dobrych uczuć
musi być czysta.

Uzdrawianie ciała
Wpływ hipnozy zbiorowej na polepszanie stanu organizmu ludzkiego jest wciąż
badany. Dziś z całą pewnością możemy stwierdzić, że tego typu terapia wzmacnia
psychikę osób w niej uczestniczących. Wiadomo zaś, że wszelkie leczenie powinno
zaczynać się od zrównoważenia stanu duszy. Stopniowo umacniana psychika zaś
lepiej sobie radzi z pokonywaniem chorób. Bariera ochronna organizmu to nie
tylko mur zbudowany z tkanek fizycznych, które walczą z bakteriami i zarazkami.
To także blokada psychiczna, która stanowi pierwszą straż przeciw wszelkim
truciznom. Hipnoza zbiorowa to właśnie lekki sztuczny sen, który pobudza w nas
siły odpornościowe dla duszy i ciała.

Z mojego doświadczenia wieloletniego hipnoterapeuty wynika wniosek, że osoby,
które częściej korzystają z takiej formy terapii grupowej, są spokojniejsze,
coraz bardziej odporne na stresy, lepiej umiejące sobie z nimi radzić.
Zanotowałem też wiele przypadków złagodzenia przewlekłych bólów głowy, a nawet
stanów lękowych czy obsesji utrudniających życie.

Pomoc dla duszy
W obecności bratnich dusz i przyjaznego przewodnika każda terapia i każda
sugestia jest łatwiej rozumiana i przyjmowana. Hipnoza zbiorowa ma zatem
niebagatelne znaczenie, jako pomoc w uleczaniu zaburzonych stosunków z innymi
ludźmi. W czasie seansu, kiedy myślimy o naszych obsesjach, lękach i
natręctwach to nie musimy uciekać od rzeczywistości. Obecność innych osób
zapewnia nam „kotwicę bezpieczeństwa”. Walkę z własnymi lękami możemy przenieść
na płaszczyznę zbiorową. Poczucie, że inni borykają się z podobnymi do naszych
problemami daje nam większe szanse na wygraną z własnym „złym losem”.
Hipnoterapeuta-przewodnik pozwala nam ukierunkować nieujarzmione poczucie
zagrożenia, pozwala je wyjaśnić i rozpoznać jego przyczyny. Hipnoterapeuta nie
krytykuje i nie potępia, ale naprowadza pacjentów na drogi możliwych dla nich
rozwiązań. Nie traktuje nikogo indywidualnie, co zapobiega lękowi przed
odkryciem słabego miejsca u osób nadwrażliwych. Podbudowuje w nich chęć do
indywidualnego wzmacniania woli uzdrowienia. Obecność innych osób pozwala
pozbyć się dręczących nas automatyzmów w myśleniu, a więc pobudza działania
twórcze, bardziej rozwojowe. Hipnoterapeuta i osoby na sali dają sobie nawzajem
duchowe wsparcie. Uczą otwarcia się na innych, właściwej oceny własnych
problemów oraz budzą w nas chęć do pomocy innym, co już jest dowodem na to, że
staliśmy się silniejsi. Życie jest grą zbiorową, a hipnoza zbiorowa uczy nas,
jak należy z pożytkiem dla siebie i innych brać w niej aktywny udział.
.........................................................

www.hipnoza.wroclaw.pl/internet.html
ZAStOSOWANIE poliTYczne ?

[Gość: taaaak]

zasosowanie polityczne a jakze istnieje.
Masz przywodcow ( historia, terazniejszosc) wytarzajacych stany euforii podczac
wiecow, zebran itd.Stany zafascynowania idea,osoba itd.
Czasem przy uzyciu tzw. meskaliny ale wazny jest efekt.
Tak samo sekty.
Niesety tez masz to dobrze widoczne na przykladzie spotkan np.Amwaya.Wiec mozna
jeszcze dorzucic do polityki, sekt, niektore firmy.

((

"Hipn0za zbi0r0wa = energia życi0wa ?"

[drf]

..............................


Hypnosis is an induced state of trance. Generally, that state is induced by
one person upon another person, but it is sometimes achieved alone (Self-
Hypnosis) or with the use of mechanical devices such as spinning spirals or
other attention holding devices. Hypnosis is not sleep, but rather a form of
deep relaxation similar to sleep where the senses (especially hearing) are
still able to supply the subconscious with information, but much more directly -
with less scrutinisation, judgement and reasoning from the conscious.
Capturing and holding the attention of any person is of prime importance in
Hypnosis - and usually an acceptance of the induction procedure or device is
required before Hypnosis can occur. If you agree with the popular theory that
no person can control another with Hypnosis, then it is also probable that the
theory which proposes that all Hypnosis is really Self-Hypnosis, is also quite
correct.

Any person, who agrees to be hypnotised by another, immediately has a higher
probability of attaining at least some stage of trance - whereas anyone who
objects to being hypnotised, has a very slim chance of entering into Hypnosis.
Initial trance induction, then subsequent deepening of that trance state to a
point where the subject is “hypnotised” is different in every person and in
fact different every time that person is hypnotised. Hypnosis is an inexact
science where two plus two usually equals four, but sometimes equals three -
and sometimes five!

During the state of induced trance called Hypnosis, the conscious mind is
relaxed to such a degree that it’s desire and ability to judge and reason
(known as “critical faculties” becomes very much lessened. The subconscious,
on the other hand, becomes very much more dominant, accepting and responsive to
suggestions - especially positive, repetitious suggestions, that are presented
to it.

A light state of trance coupled with a desire to follow the suggestions of the
Hypnotist, will often achieve much more than will a deep state of trance
combined with suggestions that are too far from a subject’s comfort zone.

During Hypnotherapy, usually a client and therapist are working toward the same
goal so a light to medium depth will usually be sufficient because of the
client’s will to change or improve. However, during Stage Hypnosis, a much
deeper state of trance is generally necessary to achieve some of the more
spectacular and humourous routines expected of the hypnotised volunteers.
Basically, their critical faculties (desire and ability of the conscious mind
to judge and reason) has become lessened to such a degree that they’re usually
happy to follow the Hypnotist’s suggestions without question. It’s as if the
Hypnotist has become the volunteer’s conscious mind and is supplying the
subconscious directly with suggestions. And, because the subconscious usually
just accepts what it is given, it takes and responds to those suggestions - up
to a point!

If the morals, ethics or physical boundaries of the volunteer are challenged
too far, then there are several likely outcomes. The volunteer may break the
trance; remain hypnotised but refuse to comply; or maybe refuse to awaken from
the trance altogether. Knowing that awakening may mean partial or even full
compliance with the suggestions, where no compliance is acceptable, then
remaining in a trance state can be a means of escape from the unacceptable
suggestions.

So, where Hypnosis is concerned, working with a person’s expectations of
achieving a trance will help immensely in the induction of that trance. When
working within the moral, ethical and physical boundaries of any hypnotised
person, it becomes far more likely that that person will comply with any of the
suggestions given.

.........

http://www.stuartashing.co.uk/hypnosislinks.htm


..............................

States of Awareness - Beta, Alpha, Theta, Delta. The "Beta" state being the
most aware and the Delta being the least. ie. Beta = wide awake. Alpha = light
trance. Theta = deep trance/light sleep. Delta = deep sleep.

.......................................
The Four Brain States
Choosing the Programs that are Right for You
Beta Alpha Theta Delta

Vibrations from rhythmic sounds have a profound effect on our brain activity.
In shamanic traditions, drums have long been used to transport the shaman out
of his or her body into other realms of reality through the use of constant
rhythmic vibrations. Researcher Melinda Maxfield, studying the Shamanic State
of Consciousness, found that the steady rhythmic beat of the drum struck four
and one half times per second was the key to transporting a shaman into the
deepest part of his shamanic state of consciousness.

It is no coincidence that 4.5 beats, or cycles, per second corresponds to the
trance-like state of theta brain wave activity. In direct correlation, we see
similar effects brought on by the constant and rhythmic drone of Tibetan
Buddhist chants that transport the monks and even other listeners into realms
of blissful meditation.

The gentle pulsating rhythms of Brain Sync tapes act in a similar fashion, yet
because the frequencies are computer generated, they are precise, consistent
and can be targeted to induce highly specific and desired brain states. Just as
we can tune a radio to get a particular station, with Brain Sync technology we
can tune our consciousness to dial-in a wide variety of brain states.

You have your very own signature brain wave activity, unique to you. It has a
rhythm and pattern - and it incorporates Beta, Alpha, Theta, and Delta
frequencies at varying levels over the course of a day as your brain modulates
them to match your activities. Brain Sync audio programs amplify a single
frequency or a carefully balanced combination of frequencies to achieve a
specific purpose.

So how do you choose the programs that are right for you? Consider the
qualities each frequency promotes as we describe them below. Listen to the
audio samples we've provided, then select the audio programs that best support
your personal desires, preferences, and goals.

Beta
Alertness
Concentration
Cognition
You are wide-awake, alert. Your mind is sharp, focused. It makes connections
quickly, easily and you're primed to do work that requires your full attention.
In the Beta state, neurons fire abundantly, in rapid succession, helping you
achieve peak performance. New ideas and solutions to problems flash like
lightning into your mind. Beta training is one of the frequencies that
biofeedback therapists use to treat Attention Deficit Disorder.

Beta-centered programs help you prepare to take an exam, play sports, give a
presentation, analyze and organize information, and other activities where
mental alertness and high levels of concentration are key to your success.

Beta waves range between 13-40 HZ. The Beta state is associated with peak
concentration, heightened alertness, hand eye coordination and visual acuity.
Nobel Prize Winner Sir Francis Crick and other scientists believe that the 40HZ
beta frequency used on many Brain Sync tapes may be key to the act of cognition.

To experience the Beta State for increased cognition and concentration try
Brain Power or High Focus.

To boost energy and enhance your workout try these high beta fitness programs:
Power Training, Running Meditation, Walking Meditation, Breakthrough Training.

Back to Top

Alpha
Relaxation
Visualization
Creativity
When you are truly relaxed, your brain activity slows from the rapid patterns
of Beta into the more gentle waves of Alpha. Your awareness expands. Fresh
creative energy begins to flow. Fea

Modulowanie czestotliwosci fal mozgu....

[drf]

www.brainsync.com/about/4states.asp
Choosing the Programs that are Right for You
Beta Alpha Theta Delta

Vibrations from rhythmic sounds have a profound effect on our brain activity.
In shamanic traditions, drums have long been used to transport the shaman out
of his or her body into other realms of reality through the use of constant
rhythmic vibrations. Researcher Melinda Maxfield, studying the Shamanic State
of Consciousness, found that the steady rhythmic beat of the drum struck four
and one half times per second was the key to transporting a shaman into the
deepest part of his shamanic state of consciousness.

It is no coincidence that 4.5 beats, or cycles, per second corresponds to the
trance-like state of theta brain wave activity. In direct correlation, we see
similar effects brought on by the constant and rhythmic drone of Tibetan
Buddhist chants that transport the monks and even other listeners into realms
of blissful meditation.

The gentle pulsating rhythms of Brain Sync tapes act in a similar fashion, yet
because the frequencies are computer generated, they are precise, consistent
and can be targeted to induce highly specific and desired brain states. Just as
we can tune a radio to get a particular station, with Brain Sync technology we
can tune our consciousness to dial-in a wide variety of brain states.

You have your very own signature brain wave activity, unique to you. It has a
rhythm and pattern - and it incorporates Beta, Alpha, Theta, and Delta
frequencies at varying levels over the course of a day as your brain modulates
them to match your activities. Brain Sync audio programs amplify a single
frequency or a carefully balanced combination of frequencies to achieve a
specific purpose.

So how do you choose the programs that are right for you? Consider the
qualities each frequency promotes as we describe them below. Listen to the
audio samples we've provided, then select the audio programs that best support
your personal desires, preferences, and goals.

Beta
Alertness
Concentration
Cognition
You are wide-awake, alert. Your mind is sharp, focused. It makes connections
quickly, easily and you're primed to do work that requires your full attention.
In the Beta state, neurons fire abundantly, in rapid succession, helping you
achieve peak performance. New ideas and solutions to problems flash like
lightning into your mind. Beta training is one of the frequencies that
biofeedback therapists use to treat Attention Deficit Disorder.

Beta-centered programs help you prepare to take an exam, play sports, give a
presentation, analyze and organize information, and other activities where
mental alertness and high levels of concentration are key to your success.

Beta waves range between 13-40 HZ. The Beta state is associated with peak
concentration, heightened alertness, hand eye coordination and visual acuity.
Nobel Prize Winner Sir Francis Crick and other scientists believe that the 40HZ
beta frequency used on many Brain Sync tapes may be key to the act of cognition.

To experience the Beta State for increased cognition and concentration try
Brain Power or High Focus.

To boost energy and enhance your workout try these high beta fitness programs:
Power Training, Running Meditation, Walking Meditation, Breakthrough Training.



Alpha
Relaxation
Visualization
Creativity
When you are truly relaxed, your brain activity slows from the rapid patterns
of Beta into the more gentle waves of Alpha. Your awareness expands. Fresh
creative energy begins to flow. Fears vanish. You experience a liberating sense
of peace and well-being. In biofeedback, Alpha training is most commonly
recommended for the treatment of stress.

Alpha-centered programs help you tap your creativity and are excellent for
problem solving, finding new ideas and practicing creative visualization.
Choose Alpha programs when you want to attain deep levels of relaxation that
are so essential to your health and well-being.

Alpha waves range between 7-12 HZ. This is a place of deep relaxation, but not
quite meditation. In Alpha, we begin to access the wealth of creativity that
lies just below our conscious awareness - it is the gateway, the entry point
that leads into deeper states of consciousness. Alpha is also the home of the
window frequency known as the Schuman Resonance - the resonant frequency of the
earth's electromagnetic field.

To expand creativity, reduce stress and relax into Alpha try Total Relaxation,
Increase Creativity, or Stress Free Forever.



Theta
Meditation
Intuition
Memory
Going deeper into relaxation, you enter the elusive and mysterious Theta state
where brain activity slows almost to the point of sleep, but not quite. Theta
is the brain state where magic happens in the crucible of your own neurological
activity. Theta brings forward heightened receptivity, flashes of dreamlike
imagery, inspiration, and your long-forgotten memories. Theta can bring you
deep states of meditation. A sensation of "floating." And, because it is an
expansive state, in Theta, you may feel your mind expand beyond the boundaries
of your body.

Theta rests directly on the threshold of your subconscious. In biofeedback, it
is most commonly associated with the deepest levels of meditation. Theta also
plays an important part in behavior modification programs and has been used in
the treatment of drug and alcohol addiction. Finally, Theta is an ideal state
for super-learning, re-programming your mind, dream recall, and self-hypnosis.

Theta waves range between 4-7 HZ. Theta is one of the more elusive and
extraordinary realms we can explore. It is also known as the twilight state
which we normally only experience fleetingly as we rise up out of the depths of
delta upon waking, or drifting off to sleep. In Theta, we are in a waking
dream, vivid imagery flashes before the mind's eye and we are receptive to
information beyond our normal conscious awareness. Theta has also been
identified as the gateway to learning and memory. Theta meditation increases
creativity, enhances learning, reduces stress and awakens intuition and other
extrasensory perception skills.

To enter the Theta state try Deep Meditation, Sacred Ground, Guided Meditation,
Deep Learning, or Deep Insight.

Delta

Detached Awareness
Healing
Sleep
Long, slow, undulating. Delta is the slowest of all four brain wave
frequencies. Most commonly associated with deep sleep, certain frequencies in
the Delta range also trigger the release of Human Growth Hormone so beneficial
for healing and regeneration. This is why sleep - deep restorative sleep - the
kind that Delta frequencies help induce is so essential to the healing process.

Delta is the brain wave signal of the subconscious, the seat from which
intuition arises. That means Delta-based programs are not only an ideal choice
for their sleep and deep regeneration potential, but also when you want to
access your unconscious activity and help that wellspring of information flow
to your conscious mind for clearing and for empowerment. Delta waves range
between 0-4 HZ.

To enter Delta for sleep or healing try Sound Sleep, Deep Sleep, or Healing
Meditation.

...................

fale na wodzie w mozgu ?

[patience]

> ZAStOSOWANIE poliTYczne ?

The Collection on Nourishing Life1 says: " The most important things in
Nourishing Life are the following: 1. Stint spirit; 2. Cherish Vital Breath; 3.
Nourish the body; 4. Gymnastics; 5. Speech; 6. Eating; 7. Sexual life; 8.
Following customs; 9. Medicine; 10. Taboos. " In addition, inner alchemy,
Breathing Arts and martial arts are also important methods.


www.eng.taoism.org.hk/daoism&human-civilization/mpeg3/music1.mp3

(.)

martian- art & lifeforms...

[Gość: DrUfo]

CHANGQUAN
NANQUAN
DAOSHU
JIANSHU
GUNSHU
QIANGSHU
SANSHOU
BAGUA ZHANG
TUMBLING BOXING
SHAOLIN QUAN
TAIJI QUAN
QIGONG

The Shocking Truth About Realistic Self Defense:
What the Masters Won't Tell You!..........

martialarts.about.com/od/history/a/ShaolinMyth.htm
www.hku.hk/philodep/ch/daotoc.htm#Language
www.martian-lifeforms.com/index.html

cydonia.proboards21.com/
)))

mam pytanie i ogromna prosbe

[Gość: pytanie]

Bardzo potrzbuje tlumaczenia jednej nazwy na angielski.
Mam zwykly slownik bez takich terminow.A nie chce pomylic, bo musze pilnie
znalezc publikacje na ten temat w necie.

"Przewlekle zapalenie krtani,gardla,gornych drog oddechowych u zwierzat
domowych".

[Gość: drf]

niestety tez nie jestem posiadaczem slownika terminow medycznych, sorry...

:((((((

[mcattery]

szkoda,bo potrzebuje....bardzo....

Prosze uprzejmie, mccattery

[patience]

Gość portalu: pytanie napisał(a):

> Bardzo potrzbuje tlumaczenia jednej nazwy na angielski.
> Mam zwykly slownik bez takich terminow.A nie chce pomylic, bo musze pilnie
> znalezc publikacje na ten temat w necie.
>
> "Przewlekle zapalenie krtani,gardla,gornych drog oddechowych u zwierzat
> domowych".
>

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=517

Ps.

polecam:
forum.gazeta.pl/forum/0,46581,1901857.html?x=1270754

[Gość: bardzo dziekuje]

moj domowy zwierz jest ci wdzieczny.
choruje od 3 mcy

i nikt nie zna przyczyny.

dziekuje

[patience]

Gość portalu: bardzo dziekuje napisał(a):

> moj domowy zwierz jest ci wdzieczny.
> choruje od 3 mcy
>
> i nikt nie zna przyczyny.
>
> dziekuje

Prosze uprzejmie. W katalogu forow znajdziesz bardzo wiele interesujacych forow
na ktorych zdecydowanie szybciej uzyskasz odpowiedz, niz zadajac pytania tutaj.
Oprocz forum Kuchnia i English Only jest tam rowniez na przyklad forum
Psychologia, Zwierzęta oraz Czas Wolny.

[...]

[zupagrzybowa]

Post niedostępny ze względu na naruszenie prawa lub regulaminu.