__________________________?______ _________________

[hasz0]

Puls Biznesu - Perfidia spisku, 25 marca 2005 r.
Taki obraz: przedsiębiorcy - wykształceni w PRL - sterują państwem,
kontrolując największe firmy, finansując kampanie wyborcze, plując w
twarz komisjom śledczym.

Taki obraz: ani lewica, ani prawica. Nie prezydent, nie premier, nie
parlamentarzyści. Rządzą ci, którzy im płacą - od zarania III RP!
Mówią o sobie: "Jesteśmy nieformalnym zgromadzeniem najważniejszych
organizacji pracodawców, biznesu i przedsiębiorców. Wiadomo, że duży
może dużo, ale większy - jeszcze więcej. Połączenie wysiłków we
wspólnych interesach przynosi dojrzale owoce. Nasza inicjatywa jest
skuteczna!".

Kotko graniaste...

Oto Rada Przedsiębiorczości! W składzie: Amerykańska Izba Handlowa w
Polsce, Business Centre Club, Izba Przemysłowo-Handlowa Inwestorów
Zagranicznych w Polsce, Konfederacja Pracodawców Polskich, Krajowa
Izba Gospodarcza, Naczelna Rada Zrzeszeń Handlu i Usług, Polska
Konfederacja Pracodawców Prywatnych, Polska Rada Biznesu,
Stowarzyszenie Menedżerów w Polsce, Związek Rzemiosła Polskiego,
Polsko-Niemiecka Izba Przemysłowo-Handlowa. Potęga. Na szczęście ten
twór bywa nieostrożny i niedyskretny - jak w wystąpieniu przy okazji
wspólnej konferencji prasowej w Kopenhadze w 2003 r.: jej członkowie
poparli tam wysiłki polskiego rządu w negocjacjach z Unią
Europejską! Szefowie poszczególnych organizacji członkowskich dzielą
się w radzie na dwie grupy: płotki
Marek Goliszewski. Zapaśnik, reprezentant Polski z sukcesami, 5.
student świata na Uniwersjadzie - no właśnie: w Moskwie!
i grube ryby. Przejrzyjmy się, jak należący do ekipy biznesmeni
rozwijali skrzydła.

Henryka Bochniarz - prezydent Polskiej Konfederacji Pracodawców
Prywatnych, organizacji zrzeszającej około 3 tys. przedsiębiorstw.
Absolwentka Wydziału Handlu Zagranicznego Szkoły Głównej Planowania
i Statystyki (w I kadencji Sejmu III RP posłowie Obywatelskiego
Klubu Parlamentarnego Marek Jurek i Jan Łopuszański twierdzili, że
była tam I sekretarzem POP w stanie wojennym). W roku 1985 -
stypendium Fundacji Fulbrighta w USA (a przecież "wszyscy wiedzą" że
w latach 80. stypendystami Fulbrighta było wiele osób blisko
związanych z dzisiejszym SLD, m.in. Marek Belka, Włodzimierz
Cimoszewicz, Cezary Stypułkowski). To chyba mówi wszystko... W1991
r. w rządzie Bieleckiego była ministrem przemysłu i handlu. Tu warto
wspomnieć jedynie tzw. aferę Proxy. Henryce Bochniarz zarzucano
wówczas nieprawidłowości w zawarciu umowy z tą spółką na wykonanie
programu restrukturyzacji zbrojeniówki (według NIK wyłonienie firmy
odbyło się bez konkursu lub przetargu). Szefem i współwłaścicielem
Proxy był Marek Dochnal. Sprawa ucichła, a spółka Dochnala została
zlikwidowana. Likwidatorem - ciekawe, ciekawe! - firmy zajmującej
się przemysłem obronnym został Anatolij Skupinowicz z Kaliningradu.
Henryka Bochniarz w latach 1996-99 była prezesem Polskiej Rady
Biznesu (tuż po niej na tym fotelu - co znamienne! - znalazł się Jan
Kulczyk). Zasiadała w radach nadzorczych ITI, TVN, Agory i BRE Banku
(m.in. razem z Gromosławem Czempińskim, Janem Kulczykiem i
Sławomirem Wiatrem).
Druga persona to Marek Goliszewski - założyciel i prezes Business
Centre Club, zrzeszającego ponad 2 tys. przedsiębiorców i menedżerów
z ponad 1,2 tys. firm. Absolwent SGPiS (znów!) i Uniwersytetu
Warszawskiego. Uprawiał zapasy w stylu klasycznym (reprezentant
Polski z sukcesami, 5. student świata na Uniwersjadzie - no właśnie:
w Moskwie!). Członek zarządu Towarzystwa Polska-Wschód, Klubu
Wschodniego i Rady Biznesu Polska-Rosja. Płk Wojciech Garstka, były
oficer peerelowskich służb specjalnych zatrudniony w Grupie
Operacyjno-Sztabowej Szefa Służby Bezpieczeństwa, twierdzi, że
współpracował z Markiem Goliszewskim: "Byłem jedną z czterech osób,
które organizowały pismo »Konfrontacje«, razem z Markiem
Goliszewskim i dwiema osobami, których nazwiska w tej chwili pominę
(...)" - wspomina. No proszę...

Kwestia interpretacji

- Skąd się biorą teorie spiskowe?

- Naukowcy wciąż szukają przyczyn. Upatrują ich głównie w wizji
walki dobra ze złem, specyficznej dla zachodniej kultury judeo-
chrześcijańskiej - tłumaczy dr hab. Lech Zdybel z Instytutu
Filozofii na lubelskim UMCS, autor "Idei spisku i teorii spiskowych
w świetle analiz krytycznych i badań historycznych".

- Jak wiele wspólnego mają spiski z faktami?

- Fakty? Nie istnieją. Są tylko interpretacje rzeczywistości.
Znakomicie to ujął amerykański filozof Richard M. Weaver,
mówiąc: "Czasy nowożytne, a szczególnie wiek XX, wyparły pojęcie
prawdy na rzecz faktu. Dziś wszyscy uważają, że fakt i prawda są
tożsame. Tak nie jest. Fakt rodzi się w głowach. Prawda jest
obiektywna".

- A czym się różni teoria od spisku?

- Tym, czym etyka od moralności. Teoria spiskowa jest pewnym
namysłem nad zjawiskiem zwanym spiskiem - hipotezą nieweryfikowalną
w "sensie fizycznym"

- A to w polskich realiach: Klub Krakowskie Przedmieście, Hub
Familijny, Ordynacka, Smolna...

- Klasyczne definicje grup spiskujących! Tu nie chodzi o podawanie
dokładnych danych - kto, gdzie i kiedy? Tym się różni teoria
spiskowa od poczynań prokuratora który zawsze żąda dowodów. A co to
są dowody? Zdjęcie prezydenta z Dochnalem? Dla wielu - o niczym nie
świadczą. Na pewno nie można z nich wywnioskować, że ci panowie się
znają. Ale można w to uwierzyć! Tym bardziej, że prezydentura
Aleksandra Kwaśniewskiego zaczęła się od spisku - stwierdzenia, że
jest magistrem ekonomii. Obecne zamieszanie wokół osoby prezydenta
jest konsekwencją tego, co uczynił on na początku pierwszej
kadencji. Według amerykańskich teoretyków, spisek może się dziać w
świetle dnia Na tym polega dowcip tzw. spisku perfidnego. Wszystko
widzimy - i wszystko jest kwestią interpretacji...

- Czyli to, co się dzieje aktualnie w Polsce, można nazwać
spiskowaniem perfidnym?

- Jak najbardziej!

- Skąd u nas taka spiskowa kumulacja?

- Ponad 10 lat temu amerykański uczony napisał, że spodziewa się
eksplozji teorii spiskowych w społeczeństwach postkomunistycznych.
Zakładał, że demokratyzacja kultury społecznej pociąga narodziny
wszelakich teorii spiskowych...

- Dlaczego?

- Ano właśnie! On na to pytanie odpowiedzi nie daje... Za to
twierdzi, że największym wzięciem spiski cieszą się w USA. Każde
odejście prezydenta czy wybory obfitują w masę teorii spiskowych.
Według niego, demokratyzacja musi sprzyjać tajnym układom,
nieformalnym grupom interesu. Dlatego nie należy się bać teorii
spiskowych, tylko starać się odróżnić te z gruntu niewiarygodne od
nieco bardziej wiarygodnych. A to nie takie proste! Amerykanie do
dzisiaj analizują zeznania Nixona z czasów afery Watergate i wciąż
nie wiedzą, kiedy kłamał!

- Ludzie lubią teorie spisku?

- Jasne! Człowiek nie lubi żyć w zawieszeniu. A teorie spiskowe
dodają pewności siebie...

- I doskonale wszystko tłumaczą...

- Ale to nie oznacza automatycznie, że są nieprawdziwe. Teorie
prawdopodobne nigdy nie >
mówią "ktoś rządzi światem" Tylko że usiłuje... I to jest właśnie
prawdopodobne, bo któż z nas nie usiłuje wpływać na rzeczywistość?
Każdy.

- A że elity tworzą tacy sami ludzie jak my...

- Właśnie. Ludziom się wydaje, że teorie spiskowe nie mają sensu, bo
często mówią o działaniach z gruntu ohydnych i niegodnych człowieka.
Myślą sobie: "Niemożliwe!" Nie można zawsze, bez wyjątku z góry
zakładać, że osoba wzięta na tapetę jest moralnie w porządku. Trzeba
założyć inną moralność i logikę od swojej. Dlatego porządna teoria
spiskowa powinna zawsze zakładać, że spiskowiec jest maksymalnie
amoralny, a czasem zupełnie alogiczny... Dlatego coś, co na pozór
jest pozbawione sensu, może się wydarzyć. W tym szkopuł.

- Potrafi Pan wskazać teorie prawdopodobne?

- Nie. Bo to, że istnieją, jest tylko hipotezą. Nie można ich
rozpatrywać w kategoriach empiry

2__________________________?_____ _ ___________

[hasz0]

- Potrafi Pan wskazać teorie prawdopodobne?

- Nie. Bo to, że istnieją, jest tylko hipotezą. Nie można ich
rozpatrywać w kategoriach empirycznych, tylko psychologicznych.

...w koło kanciaste

Andrzej Malinowski, prezydent Konfederacji Pracodawców Polskich.
Wiatach 1986-1989 podsekretarz stanu w Ministerstwie Rynku
Wewnętrznego, doradca ministra w Ministerstwie Handlu Zagranicznego
i podsekretarz stanu w Ministerstwie Rolnictwa. W latach 1990-96 był
m.in. doradcą zarządu w - uwaga! - Kulczyk Tradex Ltd. Od 1999 roku
jest prezesem zarządu i dyrektorem generalnym Sava Investment Group,
grupy inwestycyjnej zajmującej się np. projektami inwestycyjnymi
prywatnej opieki medycznej (szpitale, centra diagnostyczne). Od maja
2003 roku członek Rady Narodowego Funduszu Zdrowia. Czy komuś nic
się nie splata?

Innym poważnym graczem pozostaje Andrzej Arendarski - od czerwca
1997 roku prezes Krajowej Izby Gospodarczej. Tu wystarczy tylko
wspomnieć, że w styczniu 2002 r. objął stanowisko prezesa
Niezależnego Operatora Między-strefowego. Jednocześnie był prezesem
spółki Tel-Energo, posiadającej wówczas w NOM-ie 15 proc. udziałów.
Wszystko jest jasne, gdy się okazuje, że pozostałe udziały
rozkładały się między PKN Orlen (35 proc.) i Polskie Sieci
Elektroenergetyczne (50 proc.)! Swego czasu Andrzej Arendarski miał
być profesjonalistą, potrafiącym _ rozdzielić interesy Aleksandra
Gudzowatego od interesów skarbu państwa: delegowany przez Janusza
Steinhoffa zasiadał w radzie nadzorczej PGNiG. Jego udział był
jednak - zwróćmy uwagę! - dziwny, bo jednocześnie znajdował się w
radzie Gas-Tradingu - spółki pośredniczącej w kupnie gazu
rosyjskiego, której właścicielami były wówczas Bartimpex -
Aleksandra Gudzowatego (36 proc. udziałów), Gazexport - spółka
Gazpromu (16 proc.) i PGNiG (43 proc). Radzie nadzorczej Gas-
Tradingu szefował wówczas były prezes Gazpromu Rem Wiachiriew... W
kanciastym kółku zachłystujących się siłą finansowej zmowy kręci
także Sławomir Maj-man. Od 1991 roku dyrektor naczelny Zarządu
Targów Warszawskich BR, od 1997 roku przewodniczący Stowarzyszenia
Menedżerów w Polsce. Absolwent Moskiewskiego Państwowego Instytutu
Spraw Międzynarodowych przy MSZ ZSRR - no właśnie, od tego można by
zacząć i skończyć charakterystykę postaci...
Krąg grubych ryb w Radzie Przedsiębiorczości zamyka rekin - dr Jan
Kulczyk. Od 1999 roku prezes Polskiej Rady Biznesu. W Polsce
biznesmen nr 1 pod względem zasobności portfela i - ostatnio -
popularności w mediach (o jego image dbają szczególnie posłowie z
tzw. komisji orlenowskiej). Wedle szacunków Janiny Solskiej
z "Polityki" majątek doktora Kulczyka jest wart około 3,7 mld USD.
Sam miliarder podkreślał, że pierwszy milion dolarów na rozkręcenie
interesów dostał od ojca ("bardzo porządnego faceta, lidera odłamu
Zachodnioberlińskiej Polonii współpracującej w czasach PRL z Polską
Misją Wojskową"). Nikomu chyba nie trzeba tłumaczyć, jak to zwykle
bywa z pierwszym milionem... Z ciekawszych wątków jego kariery:
wspólnie z Aleksandrem Kwaśniewskim zasiada w Radzie Dyrektorów
Fundacji Szimona Peresa, której oficjalnym celem jest... zalesianie
Izraela! Ostatnimi czasy Jan Kulczyk na kilka miesięcy postanowił
usunąć się w cień PRB i funkcję jego namiestnika w Radzie
Przedsiębiorczości - tak, tak, przecież to oczywiste! - pełnił
Hubert Janiszewski, absolwent Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Pradze i
Wydziału Handlu Zagranicznego SGPiS (sid! Znowu ta sieć!). Ten -jako
doradca - prywatyzował i wprowadzał na giełdę polskie instytucje
finansowe oraz przedsiębiorstwa, m.in.: BPH, Bank Gdański, PBK i
Hutę Ferrum. Od 2001 roku jest członkiem rady nadzorczej Deutsche
Banku PBC. Przewodniczy radzie nadzorczej DB Securities.

Orły Napoleona

W połowie grudnia 2004 r. Roman Giertych, lider Ligi Polskich Rodzin
i członek komisji śledczej ds. PKN Orlen, ogłosił ("Gazeta Wyborcza"
z 14.12.2004 r.), że wpadł na trop narodowego spisku. Pierwszą nicią
zawiązującą spisek była wizyta w Moskwie (jesienią 2001 r.) Millera
i Kulczyka. "Po ich powrocie wszystko się zaczęło" - twierdził
Giertych. Jako dowody wymieniał kolejne spotkania Kulczyka i Millera
z szefem koncernu Łukoil Wagitem Alekpierowem (Kulczyk zaprzeczał,
jakoby miał go spotkać). Roman Giertych opowiadał też, że prezydent
Aleksander Kwaśniewski na bieżąco monitorował zatrzymanie prezesa
Orlenu Andrzeja Modrzejewskiego, a obecny premier Marek Belka
wspierał operację.

Rewelacje Giertycha nie były nowością. Inni członkowie komisji też
wietrzyli spiski (Ordynacka - macki wiarusów z ZSP, Smolna - silna
grupa kombatantów z ZSMP). Uderzali w biznes na odlew, burząc krew
przedsiębiorców.

"Komisja, której celem jest wyjaśnienie wątpliwości dotyczących
nadużycia prawa przez organa ścigania, nie może sama popełniać
rażących naruszeń prawa" - pisali w listopadzie 2004 w oświadczeniu
przedstawiciele największych polskich organizacji przedsiębiorców -
m.in.: BCC, KPR KIG, PKPP i PRB.

Liderzy opozycji ripostowali: "Organizacje biznesu powinny dogłębnie
przemyśleć, czy warto w takich sytuacjach występować z krytyką
procesu oczyszczania państwa. To nie buduje ich autorytetu" -
oburzał się w TVN na przedsiębiorców Jan Rokita (PO). Ostrzej
zareagował Jarosław Kaczyński (PiS): "Jestem zaskoczony apelem
przedsiębiorców, bo to swego rodzaju bezczelność, i nie jestem
zaskoczony, bo to są stowarzyszenia ludzi, którzy budowali i
profitowali dzięki gospodarce postkomunistycznej".

W wyniku przesłuchań Grzegorza Wieczerzaka przed komisją śledczą ds.
PZU pojawiły się nowe teorie. Polska usłyszała o Klubie Krakowskie
Przedmieście i Klubie Familijnym. Tygodnik "Wprost" zaatakował
opinię publiczną zdjęciami Marka Dochnala (oskarżonego w tzw. aferze
paliwowej) w towarzystwie prezydenta.

- Rośnie piramida teorii spiskowych z udziałem polskiego biznesu -
często członków organizacji, na których czele stoicie. Co wy na to?

Andrzej Malinowski:

- Kiedyś się zajmowano kułakami, potem prywaciarzami i badylarzami,
dziś przyszedł czas na przedsiębiorców. Elity polityczne dostarczają
mediom pożywki - tylko po to, by przedsiębiorcę zniechęcić, zgnębić
i podejrzewać o rzeczy najgorsze. Może warto by do nich w końcu
zaapelować: obudźcie się!? Robicie szkodę - przede wszystkim - sobie
samym!

Henryka Bochniarz:

To, co się dzieje ostatnio w Polsce, pokazuje, co nas czeka, jeśli
zastosujemy wariant PiS-u. Na wszystko będą komisje śledcze! Bo to,
że wymiar sprawiedliwości w Polsce nie działa - nie ulega
wątpliwości. Naprawianie tego systemu metodą komisji śledczych
powoduje, że mamy 90 proc. sensacji i 10 proc. prawdziwego
dochodzenia prawdy! Przecież dzisiaj właściwe wszyscy interesują się
tylko tym, jakie jeszcze nazwiska padną! Ludzie zagrożeni poważnymi
wyrokami mogą bezkarnie włożyć na listę każde nazwisko. To skandal,
że materiały tajne, mające kapitalne znaczenie dla śledztwa,
natychmiast wyciekają - jest tylko kwestia, kto pierwszy dobiegnie
do kamery czy mikrofonu! A pytania komisji świadczą często o
kompletnym braku zrozumienia procesów biznesowych!

Hubert Janiszewski:

- Jedną z jasnych stron okresu transformacji jest w Polsce
gospodarka. To wartości policzalne i mające wymiar w kieszeni
wszystkich zatrudnionych. Politycy chcą ten dorobek zniszczyć
- w imię walki o stołki w parlamencie! Sławomir Majman:

- Większość Polaków pozostaje przekonana, że Polska chyli się ku
upadkowi, a gospodarka leży, bo wszystko ukradli Wróbel z
Kulczykiem. Mamy propagandę klęski - klęski, której nie ma... Snucie
przypuszczeń o spisku komunistów i tajnej sieci rządzącej polską
gospodarką-w czym się specjalizują komisje śledcze - to historyczny
anachronizm! To mniej więcej tak, jakby we Francji Robespierre
zabrał się za budowanie gilotyn - w momencie, kiedy orły Napoleona
już dawno świeciły pod Austerlit

________________Zbrodnia bez kary______________

[hasz0]

www.polonica.net/Zbrodnia_bez_kary2.htm
cóż teoria spisku mówi, że jej wcale nie ma

_______czy to mozliwe? by było prawdziwe?

[hasz0]

Słynny amerykański dziennikarz John Reed, autor książki „Dziesięć
dni, które wstrząsnęły światem”, w 1920 r. przywiózł przeznaczone
dla bolszewików dla amerykańskiej partii komunistycznej (Communist
Party of the United of America) 1 milion rubli w złocie, o czym
piszą H. Klehr i J. Haynes oraz F. Firsow w książce pt.”The Secret
of American Comunism” (wydanej w Londynie w 1995 r. na s. 348,
za „Arcana” nr 16/17).

Pomiędzy rokiem 1918 a 1920 bolszewicy przelali około 600 mln. rubli
w złocie na rzecz banków Kuhn Loeb co. - filii Schiffa. Złoto
przewożono także do Nye Banken w Szwecji.

Fortuny komunistycznych złodziei i ich zachodnich sympatyków, nie
tylko pochodziły z grabieży bogactw carów Rosji i rosyjskiej klasy
posiadaczy. Były one również pomnażane rabunkiem podbitych państw
Europy Wschodniej i Środkowej. W tym rabunkowym podboju Polskę
traktowano ze szczególnym okrucieństwem. Fakt ten zaświadczają
bolszewickie ofiary i dokonane przez nich zniszczenia oraz grabież
własności Polaków i dóbr kultury materialnej narodu polskiego w 1920
r. oraz po ponownej inwazji 17 września 1939r., a także po powrocie
w 1944 r., a później po zaprowadzeniu złodziejskich rządów w Polsce
Ludowej.

_______chyba to wszystko to jakieś bzdury...

[hasz0]

W atmosferze terroru i popełnianych zbrodni sowieci, od chwili
wkroczenia w 1944 r. na ziemie polskie, dokonują gigantycznych
grabieży. Zagarniają i wywożą wyposażenie fabryk, hut i kopalń.
Grabią tabor i sprzęt kolejowy z torami włącznie oraz wyposażenie
stacji kolejowych. Opróżniają magazyny i złom pozostawione przez
Niemców na ziemi polskiej. Rabują domy mieszkańców miast i wsi,
gwałcą kobiety i niepełnoletnie dziewczęta, mordują starców i
dzieci. Pod byle pozorem wsadzają ludność do obozów poniemieckich
oraz do zorganizowanych kaźni przez NKWD i UB. Z obozów tych wywożą
Polaków i obywateli polskich narodowości niemieckiej, ukraińskiej,
białoruskiej, litewskiej do niewolniczej pracy w Związku Sowieckim.


W warunkach powszechnego zniewalania, wyznaczona przez zbrodniarza
wojennego- Józefa Stalina, władza komunistyczna nad Polską wprowadza
bandyckie i złodziejskie “prawo”, niszczące możliwość odbudowy
gospodarczej i niezależności państwa polskiego. Wyrazem tego “prawa”
uznano dekrety nacjonalizacyjne wprowadzone w życie za podpisem
Bolesława Bieruta, Edwarda Osóbki- Morawskiego i innych złodziei,
których rabunkowa działalność nadal jest akceptowana przez
postkomunistów z kręgu kultury antywłasnościowej, aprobującej w 2001
r. kradzież jako narzędzia polityki państwa. Spadkobiercy
komunistycznych sprawców rabunku obywateli i państwa polskiego z
SLD, PSL, UP, PPS i Samoobrony wierni są idei „trofiejnego”, czyli
zbrodniczego łupu, uzyskanego przemocą lub podstępem, a później
zalegalizowanego przez ustawy. Nie bacząc na skutki prawne
narażające państwo na konsekwencje za współudział w paserstwie.


Leszek Miller, Jarosław Kalinowski, Marek Pol, Piotr Ikonowicz i
Andrzej Lepper oraz ich komunistyczne zaplecze partyjne nie chcą
uznać za złodziejskie prawo niżej wymienionych dekretów:

- dekret PKWN z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej;

- dekret PKWN z 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na
własność Skarbu Państwa;

- dekret z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów
w Warszawie;

- dekret z 28 listopada 1945 r. o przejęciu niektórych nieruchomości
ziemskich na cele reformy rolnej i osadnictwa;

- dekret z 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich;

- dekret z 7 kwietnia 1948 r. o wywłaszczeniu majątków utraconych w
czasie wojny;

- przejęcie przez komunistów zasobów mieszkaniowych w prywatnych
domach i zasiedlenie ich z nakazu urzędu miasta oraz ustalanie przez
władze państwowe wysokości czynszu za lokal.

W rzeczywistości jest to pozbawienie właścicieli domów możliwości
korzystania z posiadanej własności. Ta złodziejska praktyka
obowiązuje również w III. RP, sprawcą której są postkomuniści.
Ignorują oni, jak w całej historii PRL, poprzez prawo konstytucyjne,
którego są autorami, prawa człowieka, na które często się powołują w
propagandzie na rzecz przystąpienia Polski do Unii Europejskiej.

Postkomuniści z mandatem posła na forum Parlamentu III. RP
dopuszczają się przekreślenia pracy tych, którzy do bogactwa
dochodzili przez kilka pokoleń, stając się fundamentem gospodarczym
i finansowym państwa. Senator Ryszard Jarzębowski (SLD) argumentował
sprzeciw oddania własności w sposób następujący:”Jeśli ktoś chce
dowartościować wnuki dawnych latyfundystów, bogaczy i burżujów,
niech to zrobi za własne pieniądze, a nie wyciąga miliardów z
kieszeni ubogich”. W podobnym duchu wypowiadali się m.in. posłowie:
Danuta Waniek (SLD), Jarosław Kalinowski i Bogdan Pęk z PSL oraz
Piotr Ikonowicz (PPS).

Rabunek dokonany na narodzie polskim przez komunistyczne władze w
latach 1944- 1956 niewątpliwie spowodował kryzys gospodarczy i
finansowy Polski, który trwa do dziś i jest pogłębiany kolejnymi
grabieżami przez elity władzy.

Kryzys państwa pogłębiał terror sowieckiego okupanta, który od
czerwca 1947 r. był sterowany przez Kreml. Dowodem tej
rzeczywistości jest ściśle tajna instrukcja, która przetrwała do
naszych czasów dzięki łańcuszkowi ludzi i rąk dobrej woli.
Instrukcja ta znajdowała się m.in. w Belwederze i była do wiadomości
Bieruta, Bermana i najbliższego grona ich kliki. Tam
właśnie “zaginęła”. Zaliczana była do najtajniejszych dokumentów
sowieckiego okupanta. Jest to instrukcja /NK/003/47/ z 2 czerwca
1947 r. Zwróćmy zatem uwagę na punkty tego dokumentu odnoszące się
do rabunku Polski. Do innych wskazówek zniewalania narodu polskiego
zawartych w tym dokumencie niebawem powrócę w kolejnych
publikacjach, aby przybliżyć sowieckie metody kolonizowania państwa
polskiego. Przejdźmy zatem do niektórych nakazów wskazujących na
okradanie Polski przez sowieckiego okupanta, realizowanych również i
dla własnych korzyści przez komunistów, sprawujących z woli Stalina
władzę w Polsce.

W punkcie 10- tym nakazano, aby “do wszystkich organów władzy i
większości zakładów pracy wprowadzić ludzi współpracujących z
naszymi (tzn. radzieckimi- przyp. L.W.) służbami specjalnymi (bez
wiedzy władz krajowych)”.

Nakazywanie ukrywania grabieży gospodarczej Polski wskazuje punkt 11-
ty, a więc: “Należy zwrócić szczególną uwagę na to, aby prasa polska
nie podawała sumarycznych liczb i rodzajów towarów wysyłanych do
ZSRR. Należy dopilnować, aby prasa polska podkreślała ilość towarów
wysyłanych przez Związek Radziecki do Polski i wspominała, że to w
ramach wymiany handlowej”.

Zadbano również o poczucie tymczasowości i niepewności w handlu
ziemią. Ma to zapewnić punkt 12-ty. Nakazuje on wpływać na władze
polskie, aby nabywcy ziemi, parceli i gruntów nie otrzymywali aktów
własności, a jedynie akty nadania.

Na rozkaz Moskwy destrukcyjnym działaniom ze strony władz
komunistycznych poddano rolnictwo indywidualne, wyrazem czego jest
punkt 13- ty. Nakazano w nim “ukierunkowanie polityki w stosunku do
rolnictwa indywidualnego tak, aby prowadzenie gospodarstw stało się
nieopłacalne, a wydajność jak najmniejsza. W następnej kolejności
przystąpić do kolektywizacji wsi. W razie wystąpienia silnej
opozycji należy zmniejszyć dostawy środków produkcji dla wsi i
zwiększyć powinność (obowiązkowe dostawy- przyp. L.W.) wobec
państwa. Jeśli to nie pomoże, spowodować, aby rolnictwo nie
zabezpieczało pełnego pokrycia potrzeb żywnościowych kraju i oprzeć
wyżywienie na imporcie.

Właśnie te antypolskie działania komunistów spowodowały, co z
pewnością doskonale pamiętają Polacy, dotkliwy brak żywności w końcu
lat czterdziestych i na początku lat pięćdziesiątych oraz
reglamentację żywności w przedsiębiorstwach i urzędach państwowych.
Reglamentacja ta traktowała w sposób uprzywilejowany aparat partyjno-
polityczny, Urząd Bezpieczeństwa Publicznego, milicję, a także
wojsko. Wywołany kryzys żywnościowy z różnym natężeniem utrzymywano
przez lata w Polsce Ludowej. W bufetach komitetów PZPR wszystkich
szczebli nigdy nie brakowało podstawowej żywności, umożliwiającej
m.in. wydawanie darmowych posiłków pracownikom partyjnym, UB, MO,
ORMO.

Celem ostatecznym było upaństwowienie ziemi i rolników. Parcelacja
ziemi dworskiej była obliczona na pozyskanie masy chłopskiej,
stanowiącej wówczas 70 proc. społeczeństwa, a przy tym bazę ruchu
oporu. Chłopom wręczono bezwartościowe akty nadania, a nie akty
notarialne. Kilka lat później rozpocznie się przymusowa
kolektywizacja. Bogatszych rolników traktowano jak kułaków - wrogów,
sabotujących postęp na wsi, ukrywających zboże i żywność w celu
speckulacji. Więzienia zapełnione zostały 200-tu tysiącami
właścicieli gospodarstw rolnych, którzy nie byli w stanie dostarczyć
na czas i w nakazanej ilości obowiązkowych dostaw. W dążeniu do
likwidacji rolnictwa indywidualnego, poprzez system niskich cen na
produkty rolne i ograniczeń, spychano gospodarstwo chłopskie w
nieopłacalność, wykorzystując tę p

[cyborg.jr]

attention !! zaczęła się noc Walpurgii ....
ja zwariuję ...

_______________wiesz cus o tym?

[hasz0]

Zadbano również o nieprecyzyjność i kryminogenność ustanawianego
złodziejskiego prawa, którego skutki na codzień doświadczało kilka
pokoleń Polaków. Rozkaz wprowadzenia tego prawa wynika z punktu 14,
15 i 16.

W punkcie 13- tym czytamy:”Spowodować, aby wszystkie zarządzenia i
akty prawne gospodarcze, organizacyjne ( z wyjątkiem wojskowych) nie
były precyzyjne”. Natomiast pkt. 15- ty wprowadza niekompetycję
decyzyjną nakazując:”spowodowanie, aby dla każdej sprawy powoływać
kilka komisji urzędów, instytucji społecznych, ale żadne z nich nie
może mieć prawa podejmowania ostatecznej decyzji bez konsultacji z
pozostałymi (nie dotyczyło to przemysłu wydobywczego). Pozbawia się
więc też podejmowania decyzji przez samorządy w przedsiębiorstwach”.
Wyraża to punkt 16- ty, który nie pozwala, aby “samorządy w
zakładach pracy podejmowały decyzje gospodarcze. Nie mogą też mieć
żadnego wpływu na kierunek działania przedsiębiorstw. Mogą zajmować
się jedynie sposobem wykonywania zleconych zadań”. Powodem
wyłączenia spod ograniczeń przemysłu wydobywczego było jego
zawłaszczanie przez okupanta sowieckiego w stopniu, który proponował
m.in. chroniczny brak węgla na zaopatrzenie wewnętrzne, zmuszający
do uzupełnienia braków z krajów Europy Zachodniej.

Sowieci zadbali też o bariery ograniczające możliwości produkcji w
sektorze prywatnym. W punkcie 31 wprowadzają ograniczenia
żądając: „spowodować, aby prywatne przedsiębiorstwa i rzemieślnicy
otrzymywali surowiec i urządzenia nie pozwalające na produkcję
artykułów dobrej jakości, a ceny tych produktów winny być wyższe od
podobnych wytwarzanych przez państwo”.

Nakazano również (pkt. 31) „systematycznie niszczyć rzemiosło i
wszelką inicjatywę prywatną”. Wszelkie koncesje w tej dziedzinie
nakazywano w praktyce następnych dziesięcioleci uzależniać od
agenturalnej współpracy rzemiosła z bezpieką, co dotyczyło także
sklepikarzy, restauratorów, taksówkarzy i handlarzy dewizami.
Najmniejsze pomyłki lub przeoczenia w nakazanej drobiazgowej
księgowości karane były dotkliwymi domiarami i nierzadko procesem
sądowym, skazującym za usiłowanie lub dopuszczenie spekulacji.

Zwróćmy jeszcze uwagę na zaopatrzenie rynku (pkt. 33). Okupant
sowiecki wie co robi żądając, aby zaopatrzenie rynku balansowało
zawsze na granicy niedostatku, permanentnego braku podstawowych
towarów dotkliwie odczuwanego pod rządami komunistycznymi w Polsce
Ludowej. Celem takiej polityki gospodarczej było odwrócenie uwagi
społeczeństwa polskiego od przyczyn dolegliwości w rzeczywistości
komunistycznej w latach 1944 -1989. Brak podstawowych towarów miał
zaprzątać uwagę Polaków, wypełnić ich wolny czas na ich
poszukiwanie, absorbować myśli, inicjatywę, kierować je na stałe
kombinowanie: gdzie i jak coś kupić? Nakazywano surowo dopilnowywać
realizacji planów wydobywczych, natomiast nie wolno było dopuszczać
do pełnego zaopatrzenia rynku krajowego.

Oznaczało to, że wydobywanie m.in. węgla nie ma przeznaczenia na
rynek krajowy, a tylko i wyłącznie na zaopatrzenie rynku
sowieckiego. Okradanie Polski z udziałem komunistycznych wasali
Stalina było kolonialnym monopolem okupanta sowieckiego.



Sposoby rozprawy z opozycją, m.in. przeciwną okradaniu wytwarzanych
w Polsce dóbr materialnych ujęto w punktach instrukcji 40, 41 i 42.



A zatem:

a) nakaz aresztowań przeciwników politycznych, zwłaszcza o dużym
autorytecie w środowiskach opiniotwórczych.

b) Nakazywano mordować skrycie, w tzw. zajściach sytuacyjnych,
podczas “ucieczek”albo metodą “samobójstw”.

c) Dyskredytowano ich pod pretekstem wykroczeń o charakterze
kryminalnym.

d) Nie dopuszczano do rehabilitacji. I na odwrót- członków i
funkcjonariuszy reżimu, z partii i bezpieki, tolerować w
najcięższych nawet wykroczeniach. W ostateczności przenosić na
równorzędne stanowiska. W skrajnych przypadkach lokować ich na
stanowiskach niekierowniczych i traktować jako rezerwę kadrową do
późniejszej wymiany.


Tak wyglądały początki powstawania “dziury”, a więc kroczącego
kryzysu finansów Polski, ukrywanego przed Polakmi.

Bez trudu wykazywać można także ponadczasowy uniwersalizm sowieckiej
dyrektywy. Partyjni dygnitarze, kryminaliści z sejmu i senatu,
którym w latach 1993 -1995 wykazywane są ewidentne, obliczane na
biliony, przestępstwa finansowe i gospodarcze, pozostają bezkarni, a
sejm odrzuca kolejne wnioski o zdjęcie immunitetów poselskich z
powodu takich przestępstw.







22. Zadłużenie Polski przez ekipę E. Gierka - wykorzystane przez ZSRR


Permanentna zapaść gospodarcza i finansowa PRL sprawiała ujawnianie
coraz ostrzejszego sprzeciwu Polaków wobec złodziejskich i
zbrodniczych elit władzy komunistycznej. Sytuacja ta doprowadziła do
wielu utajnionych przez cenzurę reżimową społecznych protestów, aż w
końcu żelazny zamordyzm został przełamany i doszło do krwawych
wydarzeń w Poznaniu- w czerwcu 1956 r. i na Wybrzeżu w 1970 r., w
wyniku których ofiary do dziś bezskutecznie domagają się osądzenia
morderców, wśród których czołowe miejsce zajmuje Wojciech Jaruzelski.

Edward Gierek po dotkliwych doświadczeniach elit władzy

[cyborg.jr]

coś ty .... uważasz mnie za wariata ?

________może to byc prawda?___________________

[hasz0]

- Rosnąca liczba firm w Polsce z wyłącznym kapitałem zagranicznym,
na co zezwalają szkodliwe protekcyjne przepisy, umożliwiające
niekontrolowany wywóz kapitału za granicę i zwalnianie tych firm na
zbyt długi okres z płacenia podatków oraz umożliwienie im
korzystania z różnego rodzaju ulg.

- Skierowanie Polski na drogę tzw. zależnego kapitalizmu, gdzie obcy
kapitał dominuje nad gospodarką, co często ma miejsce w krajach
zacofanych. Wyrazem tego jest 75 - 80 proc. banków polskich będących
pod kontrolą banków zagranicznych. Sytuacja ta sprawia, że państwo
nie jest w stanie stosować własnej polityki kredytowej, decydującej
o sprawności gospodarki. W przemyśle kontrola zagranicy sięga 40
proc., a w telekomunikacji aż 90 proc.

Rządowe plany zakładają, że wszystkie większe zakłady będą sprzedane
do 2003 roku. W planach tych przewidziana jest do sprzedaży
pozostałość sektora energetyki, stalownictwo, kopalnie i koleje.
Można więc spodziewać się, że niebawem obcy kapitał będzie
kontrolował 70 proc. przemysłu. Sytuacja ta będzie się rozwijać ze
szkodą dla polskiej gospodarki, bowiem w następstwie będzie miał
miejsce odpływ zysków za granicę, co pogłębi braki w funduszach na
reinwestowanie.

Zatem problem rozwiązywania m.in. bezrobocia staje się niemożliwy