"Odwet" za "terroryzm" wspierany z zewnatrz.

absztyfikant Re: Znowu 21.03.09, 22:02

Wywodzi? Tak samo jak krzeslo elektryczne sie wywodzi z krzesla smile

)))

Po dojściu Hitlera do władzy Rzesza popierała imigrację Żydów niemieckich do
Palestyny. Hitler uważał, że Żydzi pozostawieni sami sobie „pozagryzają się
nawzajem jak stado szczurów”. Arabskie interesy były Berlinowi kompletnie
obojętne, a sam Hitler mówił o Arabach jako o „kolorowych półmałpach, które
potrzebują bata”. Niemiecka polityka zmieniła się po ujawnieniu w 1937 r.
raportu Brytyjskiej Komisji Królewskiej, która zaproponowała podział Palestyny
na dwie części - żydowską i arabską - z perspektywą powołania dwóch odrębnych
państw. Wydana przez ministra spraw zagranicznych Rzeszy instrukcja dla
dyplomatów uznawała imigrację Żydów do Palestyny za sprzeczną z interesami
Niemiec: W rzeczywistości Niemcy mają największy interes w utrzymaniu
rozproszenia Żydów.

Zmiana polityki wobec osiedlania się Żydów niemieckich w Palestynie spowodowała
zmianę w stosunkach ze światem arabskim. Latem 1938 r. niemieckie radio zaczęło
nadawać audycje po arabsku. Nawoływano w nich do wysiłków na rzecz utworzenia
jednego, narodowego państwa arabskiego. Arabów uznano nie za Semitów, lecz za
Aryjczyków: według organu prasowego NSDAP zostali oni częściowo zaryzowani przez
Ormian i Czerkiesów. Wielu czołowym działaczom arabskim nadano w Berlinie status
honorowego Aryjczyka - pierwszym z nich był Hadżi Amin al Husajni, wielki mufti
Jerozolimy. Sami Arabowie już wcześniej zabiegali o względy Hitlera: kiedy w
1935 r. wprowadzono w Niemczech ustawy norymberskie, Hitler otrzymał depesze z
gratulacjami z całego świata arabskiego, przede wszystkim z Maroka i Palestyny.
Pozostawiono je bez odpowiedzi. Ale już w 1937 r. na kongresie panarabskim w
Bludan, gdzie głównym tematem była walka z syjonizmem, jedyną delegacją
zagraniczną byli Niemcy.

Latem 1940 r. wielki mufti al Husajni, który przeniósł się w październiku 1939
r. do Iraku, uczestniczył w Bagdadzie w antybrytyjskim i proniemieckim
przewrocie, a następnie usiłował zorganizować podobny przewrót w Syrii. Niemcy
nie byli w stanie udzielić zamachowcom obiecanej pomocy i mufti uciekł do Iranu.
Po zajęciu Persji przez wojska brytyjskie i sowieckie w październiku 1941 r. al
Husajni wyjechał do Rzymu. Kilka dni po przybyciu do miasta został przyjęty
przez Mussoliniego. Zaoferował duce porozumienie - uznanie konieczności
powstania zjednoczonego państwa arabskiego o ustroju faszystowskim w zamian za
wsparcie wysiłków militarnych państw osi i oddanie Włochom kontroli nad świętymi
miejscami chrześcijaństwa, Libanem, Kanałem Sueskim i Akabą. Rozmówcy zgodzili
się. W listopadzie 1941 r. mufti wyjechał do Berlina. Opracowano wspólną
deklarację intencji - celem państw osi i Arabów miała być likwidacja
„żydowskiego domu narodowego” w Palestynie. Al Husajni zorganizował oddziały
wojskowe u boku armii niemieckiej. Za pośrednictwem radia Berlin nawoływał do
walki przeciwko Żydom. Pod koniec wojny al Husajni uciekł z Berlina i przez
Paryż powrócił na Bliski Wschód. Nadal odgrywał ważną rolę polityczną - w 1951
r. przewodniczył światowej konferencji islamskiej.

Po wojnie al Husajni wyjaśnił, że nie uczestniczył w eksterminacji Żydów
europejskich, starał się tylko zapobiec ich emigracji do Palestyny. Jednakże
najbliższy współpracownik Adolfa Eichmanna, zeznał, że mufti przyjaźnił się z
Eichmannem, w jego towarzystwie incognito wizytował obóz w Auschwitz i
przyglądał się pracy komór gazowych.

Inny rozdział w historii powinowactwa świata arabskiego z nazizmem zapisali dwaj
późniejsi prezydenci Egiptu. W 1940 r. generał Aziz Ali al Masri, jeden z
przywódców faszyzującej Partii Młodego Egiptu, zbudował w Egipcie i Libii
niemiecką siatkę szpiegowską. Byli z nią związani dwaj młodzi oficerowie - Gamal
Abdel Naser i Anwar as Sadat. Obaj rządzili Egiptem podczas wojny sześciodniowej
i wojny Jom Kippur. Organizacja Wyzwolenia Palestyny Arafata istniała już od
1964 r., ale nie odgrywała większej roli. Na znaczeniu zyskała dopiero po
wojennych klęskach Egiptu i Syrii. Klęska w październiku 1973 r. rozpoczęła
proces pokojowy z Izraelem, zakończony Pokojową Nagrodą Nobla dla Sadata i
Menachema Begina w 1978 r. Zmieniła się strategia. Kraje arabskie już nie
ryzykowały wojny - w ich imieniu i za ich pieniądze walkę z państwem żydowskim w
Palestynie zaczęła prowadzić OWP Arafata i jej odłamy. Zmienił się też wzorzec
propagandowy: w oczach świata już nie zjednoczone potęgi arabskie ponoszą klęski
w wojnie z małym i słabym przeciwnikiem, lecz rewolucyjni bojownicy o wolność
samotnie opierają się przeważającym siłom izraelskiej potęgi. Tylko jedno się
nie zmieniło - cele Arabów są takie same jak cele muftiego al Husajniego.

Maciej Rybiński, Duch muftiego,
Wprost 6(1054), 9 lutego 2003, s. 64-66

Drzewko
Od najstarszego
Od najnowszego

absztyfikant Teraz dzialaja w Gazie 21.03.09, 21:43

I znowu marza o wymordowaniu Zydow:
www.youtube.com/watch?v=g0wJXf2nt4Y
- goldbaum Znowu? 21.03.09, 21:45
  
  Przeciez wiesz, ze nie otwieram twoich filmikow do smiechu.
  - absztyfikant Znowu 21.03.09, 21:47
    
    Ja mysle, ze nie bez powodu nazisci niemieccy zachwycali sie islamem...
    - goldbaum Re: Znowu 21.03.09, 21:50
      
      W koncu Islam wywodzi sie z pewnej starszej religii.
      - absztyfikant Re: Znowu 21.03.09, 22:02
        
        Wywodzi? Tak samo jak krzeslo elektryczne sie wywodzi z krzesla )))
        
        Po dojściu Hitlera do władzy Rzesza popierała imigrację Żydów niemieckich do
        Palestyny. Hitler uważał, że Żydzi pozostawieni sami sobie „pozagryzają się
        nawzajem jak stado szczurów”. Arabskie interesy były Berlinowi kompletnie
        obojętne, a sam Hitler mówił o Arabach jako o „kolorowych półmałpach, które
        potrzebują bata”. Niemiecka polityka zmieniła się po ujawnieniu w 1937 r.
        raportu Brytyjskiej Komisji Królewskiej, która zaproponowała podział Palestyny
        na dwie części - żydowską i arabską - z perspektywą powołania dwóch odrębnych
        państw. Wydana przez ministra spraw zagranicznych Rzeszy instrukcja dla
        dyplomatów uznawała imigrację Żydów do Palestyny za sprzeczną z interesami
        Niemiec: W rzeczywistości Niemcy mają największy interes w utrzymaniu
        rozproszenia Żydów.
        
        Zmiana polityki wobec osiedlania się Żydów niemieckich w Palestynie spowodowała
        zmianę w stosunkach ze światem arabskim. Latem 1938 r. niemieckie radio zaczęło
        nadawać audycje po arabsku. Nawoływano w nich do wysiłków na rzecz utworzenia
        jednego, narodowego państwa arabskiego. Arabów uznano nie za Semitów, lecz za
        Aryjczyków: według organu prasowego NSDAP zostali oni częściowo zaryzowani przez
        Ormian i Czerkiesów. Wielu czołowym działaczom arabskim nadano w Berlinie status
        honorowego Aryjczyka - pierwszym z nich był Hadżi Amin al Husajni, wielki mufti
        Jerozolimy. Sami Arabowie już wcześniej zabiegali o względy Hitlera: kiedy w
        1935 r. wprowadzono w Niemczech ustawy norymberskie, Hitler otrzymał depesze z
        gratulacjami z całego świata arabskiego, przede wszystkim z Maroka i Palestyny.
        Pozostawiono je bez odpowiedzi. Ale już w 1937 r. na kongresie panarabskim w
        Bludan, gdzie głównym tematem była walka z syjonizmem, jedyną delegacją
        zagraniczną byli Niemcy.
        
        Latem 1940 r. wielki mufti al Husajni, który przeniósł się w październiku 1939
        r. do Iraku, uczestniczył w Bagdadzie w antybrytyjskim i proniemieckim
        przewrocie, a następnie usiłował zorganizować podobny przewrót w Syrii. Niemcy
        nie byli w stanie udzielić zamachowcom obiecanej pomocy i mufti uciekł do Iranu.
        Po zajęciu Persji przez wojska brytyjskie i sowieckie w październiku 1941 r. al
        Husajni wyjechał do Rzymu. Kilka dni po przybyciu do miasta został przyjęty
        przez Mussoliniego. Zaoferował duce porozumienie - uznanie konieczności
        powstania zjednoczonego państwa arabskiego o ustroju faszystowskim w zamian za
        wsparcie wysiłków militarnych państw osi i oddanie Włochom kontroli nad świętymi
        miejscami chrześcijaństwa, Libanem, Kanałem Sueskim i Akabą. Rozmówcy zgodzili
        się. W listopadzie 1941 r. mufti wyjechał do Berlina. Opracowano wspólną
        deklarację intencji - celem państw osi i Arabów miała być likwidacja
        „żydowskiego domu narodowego” w Palestynie. Al Husajni zorganizował oddziały
        wojskowe u boku armii niemieckiej. Za pośrednictwem radia Berlin nawoływał do
        walki przeciwko Żydom. Pod koniec wojny al Husajni uciekł z Berlina i przez
        Paryż powrócił na Bliski Wschód. Nadal odgrywał ważną rolę polityczną - w 1951
        r. przewodniczył światowej konferencji islamskiej.
        
        Po wojnie al Husajni wyjaśnił, że nie uczestniczył w eksterminacji Żydów
        europejskich, starał się tylko zapobiec ich emigracji do Palestyny. Jednakże
        najbliższy współpracownik Adolfa Eichmanna, zeznał, że mufti przyjaźnił się z
        Eichmannem, w jego towarzystwie incognito wizytował obóz w Auschwitz i
        przyglądał się pracy komór gazowych.
        
        Inny rozdział w historii powinowactwa świata arabskiego z nazizmem zapisali dwaj
        późniejsi prezydenci Egiptu. W 1940 r. generał Aziz Ali al Masri, jeden z
        przywódców faszyzującej Partii Młodego Egiptu, zbudował w Egipcie i Libii
        niemiecką siatkę szpiegowską. Byli z nią związani dwaj młodzi oficerowie - Gamal
        Abdel Naser i Anwar as Sadat. Obaj rządzili Egiptem podczas wojny sześciodniowej
        i wojny Jom Kippur. Organizacja Wyzwolenia Palestyny Arafata istniała już od
        1964 r., ale nie odgrywała większej roli. Na znaczeniu zyskała dopiero po
        wojennych klęskach Egiptu i Syrii. Klęska w październiku 1973 r. rozpoczęła
        proces pokojowy z Izraelem, zakończony Pokojową Nagrodą Nobla dla Sadata i
        Menachema Begina w 1978 r. Zmieniła się strategia. Kraje arabskie już nie
        ryzykowały wojny - w ich imieniu i za ich pieniądze walkę z państwem żydowskim w
        Palestynie zaczęła prowadzić OWP Arafata i jej odłamy. Zmienił się też wzorzec
        propagandowy: w oczach świata już nie zjednoczone potęgi arabskie ponoszą klęski
        w wojnie z małym i słabym przeciwnikiem, lecz rewolucyjni bojownicy o wolność
        samotnie opierają się przeważającym siłom izraelskiej potęgi. Tylko jedno się
        nie zmieniło - cele Arabów są takie same jak cele muftiego al Husajniego.
        
        Maciej Rybiński, Duch muftiego,
        Wprost 6(1054), 9 lutego 2003, s. 64-66
        
        goldbaum Re: Znowu 21.03.09, 22:09
        
        absztyfikant napisał:
        
        > Wywodzi? Tak samo jak krzeslo elektryczne sie wywodzi z krzesla
        
        No wlasnie, czy krzeslo elektryczne mialoby w ogole szanse zaistniec, gdyby nie
        mebel zwany krzeslem?
        
        absztyfikant Re: Znowu 21.03.09, 22:22
        
        Zostawiam cie z tymi rozwazaniami Goldzik
        www.frontpagemag.com/Articles/Read.aspx?GUID=2F3D0002-45DD-48C3-8EEF-E1ECA1DA52A8

Najnowsze z forum Aquanet

Zaloguj się