Wcielenie

[Gość: An-Nah]

Oto fragment (wstęp) z mojego wypracowania sprzed
jakichś dwóch lat. Temat brzmiał: "Wcielasz się w swoją
ulubioną postać literacką, oto fragment z jej
pamiętnika." Ja sformułowanie "wcielasz się" pojęłam
dość dosłownie... Enjoy!

Pewnej nocy spałam bardzo źle. Zasypałam, potem
budziłam się i przewracałam z boku na bok, nie mogąc
znaleźć wygodnej pozycji. W dodatku zerwał się wiatr,
tak silny, że zaczęło mi się wydawać, że coś tam na
zewnątrz wali w moje okna, próbując dostać się do pokoju.
Naciągnęłam kołdrę pod szyję, i skulona pod jej ochroną
powtarzałam sobie, że to tylko wiatr, że żaden upiór,
żadna potępiona dusza nie uderza w okna próbując je
wyłamać. Jednak to "coś" na zewnątrz myślało inaczej,
gwizdało wiec i tłukło się o szyby. Pomimo tego hałasu
wyraźnie słyszałam przyśpieszone bicie mojego serca.
Nagle, w jakiś niewytłumaczalny sposób, klamka puściła
i okno otwarło się, strącając stojące na parapecie
doniczki.
Prawie z krzykiem wyskoczyłam z łóżka i nie zważając na
możliwe niebezpieczeństwo wyjrzałam przez okno. Nic tam
nie było, żadnej czarnej postaci o błyszczących spod
kaptura oczach. Tylko wiatr wpadał do pokoju i
rozwiewał moje włosy, świszczał mi w uszach. Powietrze
wydało mi się niezwykle czyste, gwiazdy - jaśniejsze.
Wiatr niósł z sobą zapach jesiennego lasu. Odetchnęłam
głęboko.
Spojrzałam w dół, na moje ręce. Zamiast na parapecie
opierały się na łęku siodła, pomiędzy palcami trzymałam
skórzane wodze, przede mną falowała biała grzywa
galopującego konia. I same dłonie były inne: większe,
mniej gładkie, ciemniejsze, starsze. Dłonie mężczyzny.
Miałam na sobie długą, szarą szatę, szaroniebieski
płaszcz, szerokoskrzydły kapelusz na głowie, miecz u
pasa. Przyglądałam się sobie z rosnącym zaskoczeniem i,
jednak, zachwytem. Wiedziałam, kim teraz jestem, bardzo
ceniłam tę osobę, znałam jej imię...

[mikolaj7]

Gość portalu: An-Nah napisał(a):

> Oto fragment (wstęp) z mojego wypracowania sprzed
> jakichś dwóch lat. Temat brzmiał: "Wcielasz się w swoją
> ulubioną postać literacką, oto fragment z jej
> pamiętnika." Ja sformułowanie "wcielasz się" pojęłam
> dość dosłownie... Enjoy!
>
> Pewnej nocy spałam bardzo źle. Zasypałam, potem
> budziłam się i przewracałam z boku na bok, nie mogąc
> znaleźć wygodnej pozycji. W dodatku zerwał się wiatr,
> tak silny, że zaczęło mi się wydawać, że coś tam na
> zewnątrz wali w moje okna, próbując dostać się do pokoju.
> Naciągnęłam kołdrę pod szyję, i skulona pod jej ochroną
> powtarzałam sobie, że to tylko wiatr, że żaden upiór,
> żadna potępiona dusza nie uderza w okna próbując je
> wyłamać. Jednak to "coś" na zewnątrz myślało inaczej,
> gwizdało wiec i tłukło się o szyby. Pomimo tego hałasu
> wyraźnie słyszałam przyśpieszone bicie mojego serca.
> Nagle, w jakiś niewytłumaczalny sposób, klamka puściła
> i okno otwarło się, strącając stojące na parapecie
> doniczki.
> Prawie z krzykiem wyskoczyłam z łóżka i nie zważając na
> możliwe niebezpieczeństwo wyjrzałam przez okno. Nic tam
> nie było, żadnej czarnej postaci o błyszczących spod
> kaptura oczach. Tylko wiatr wpadał do pokoju i
> rozwiewał moje włosy, świszczał mi w uszach. Powietrze
> wydało mi się niezwykle czyste, gwiazdy - jaśniejsze.
> Wiatr niósł z sobą zapach jesiennego lasu. Odetchnęłam
> głęboko.
> Spojrzałam w dół, na moje ręce. Zamiast na parapecie
> opierały się na łęku siodła, pomiędzy palcami trzymałam
> skórzane wodze, przede mną falowała biała grzywa
> galopującego konia. I same dłonie były inne: większe,
> mniej gładkie, ciemniejsze, starsze. Dłonie mężczyzny.
> Miałam na sobie długą, szarą szatę, szaroniebieski
> płaszcz, szerokoskrzydły kapelusz na głowie, miecz u
> pasa. Przyglądałam się sobie z rosnącym zaskoczeniem i,
> jednak, zachwytem. Wiedziałam, kim teraz jestem, bardzo
> ceniłam tę osobę, znałam jej imię...

ktore brzmi gandalf? ale chyba nie trafilem.

[Gość: An-Nah]

Trafiłeś, trafiłeś.