Autor - Pilipiuk

[Gość: Gall]

Trudno mi pisac o tym autorze, ale prowokacyjne umieszczę go jako trzeciego w
mych prezentacjach.

Styl Pilipiuka mi nie pasuje. Przemądrzam się, a przecież przeczytałem tylko
dwie jego powieści i kilka opowiadń. Tym niemniej wydaje mi się,
że "Weźmisz ..." i "Kuzynki" to reprezentatywne jego utwory. Jesli się mylę,
to sprostujcie.

Styl Pilipiuka nie grzeszy finezją i ogranicza się do błyskawicznej wymiany
dialogów, bez otoczki. W tym zakresie, to tempo akcji mogłoby być porównane
do filmu Speed (jedynki, bo druga część to żałosne dno). Przyznać trzeba
Autorowi, że jest chodzącym bankiem pomysłów, lecz forma ich przedstawienia
jest mało atrakcyjna. Jeżeli ową płodność idei połączymy z ubogim w formie
stylem, to nie powinna nas dziwić spora ilość publikacji Pilipiuka, który
chyba jest najbardziej "wydajnym" autorem (dołączmy do tego Pana Samochodzika
i in.).

A co do treści, to nie mogę oprzeć się wrażeniu, że historie Pilipiuka to
taka pogawędka, przy której sami uczestniczymi po kilku flaszkach i możemy
dać wodze fantazji. Właśnie mi przyszło do głowy - taka biesiadna literatura
ze swoistą apoteozą trunków.

Wiem, wiem, taki styl, obraz wsi we wspólczesnym stylu, kontrolowane i
zamierzone prostactwo itd itd, mnie to jednak nie przekonuje. Czy mimo
wielkiej popularności tego autora jest nas więcej ?

Ja wiem jedno, do Pilipiuka zajrzę tylko przy okazji tzn. tylko do opowiadań.
Na książki żal mi pieniędzy.

Pozdrawiam
Gall

[uruczek]

No tak. Nic dodać, nic ująć. Zgadzam się w 100% Szkoda mi czasu na Pilipiuka,
gdy jest tyle ciekawych książek.

[adeladeotero]

e tam! A czytaliście "Kroniki Jakuba Wędrowycza"? Moim zdaniem to po prostu
swietne, piękne są tam opisy wsi, tak się składa że pomieszkałam niedaleko
Białegostoku i to absolutna prawda, jeśli chodzi o opisy mieszkajacych tam
chłopów. Kubek w kubek.

[braineater]

Opinia ma niepełną będzie bom dłuższych tekstów żadnych nie czytał, nie
licząc "Kuzynek", których lekturę w 2/3 zarzuciłem, goniony innymi tekstami, co
wcale nie oznacza, że jeszcze do nich nie wrócę.
A opowiadania - cóż - jedno mogę powiedzieć na pewno, co zresztą uderzyło mnie
od pierwszego tekstu, opowiadającego o bombie atomowej, że Pilipiuk jest
jedynym polskim pisarzem, który naprawdę przetrawił krótkie formy Bułyczowa i
udatnie ten typ pisania na grunt polski przeniósł. Nie są to głębokie
metafizyczne historyje o smętnie snujących się postaciach, tylko kawał dobrego
rzemiosła w kategorii literatura czysto rozrywkowa. Jako jeden z nielicznych
pisarzy potrafi mnie rozbawić do łez, co udawało się dotąd na poletku
fantastycznym jedynie Lemowi, zderzając ową fantastycznośc z przaśną słowiańską
mentalnością.
Oczywiście można zarzucać tym tekstom płytkość, głupawą rubaszność ale i te
elementy są dość rozsądnie umotywowane, że tak powiem "dziedzictwem
Literackim", gdyż jakby na to nie spojrzeć, Zagłoba również wiejskim debilem
był przedniej wody a jakoś na panu Heniu nikt psów nie wiesza za brak
prawdziwości psychologicznej bohatera. Jako klasycznemu mieszczuchowi zupełnie
odpowiada mi obraz wsi polskiej zawarty na stronach tych opowiadań i
kompletnie nie interesuje mnie na ile jest on prawdziwy..prawdziwą wiochę mogę
obejrzeć sobię w telewizji i wystarczy...Wiocha Wendrowycza natomiast, jako
pole eksperymentów na poczuciu humoru sprawdza się jak dla mnie
stuprocentowo...humor to może i niezbyt wysublimowany alem jak żyw nigdym nie
widział wysublimowanego wiejskiego dowcipu...
Także nie przejmujcie się jeśli szacowni recenzenci będą wam wciskać kity o
prostackości opowiadań Puilipiuka, tylko z dziką rozkoszą zanużcie się w tą
prostackość, bo warto, chociaż by po to odpuścić jeden odcinek "kiepskich" czy
innych wyczynów tuzów polskiego sitcomu i poczytać coś co jest miejscami
naprawdę zabawne...
A jeśli taka przaśnośc wam nie pasi, to zawsze sięgnąc możecie po
opowiadanko "Mars + (jakaś data, chyba 1894)" by zobaczyć, że Pilipiuk sprawdza
się także całkiem nieźle jako 'poważny' pisarz SF...
Koniec panegiryku na temat Pilipiuka...
Pozdrowienia:)

PS - to co powyżej jest powtórką bowiem czas jakiś temu pilipiukowa debata
rozgorzała na forum ksiązki

[werewolf88]

Na widok nazwiska Pilipiuk nie piszczę, nie mdleję i za ostatnie pieniądze nie
kupił bym jego nowej książki( do tej pory nie kupiłem żadnej), ale opowiadania
ma na przyzwoitym poziomie. Nie ma w nich takiej głębi jak w filmie Camerona,
ale jest dobry humor i genialne przeniesienie mitycznych postaci i baśni na
nasz słowiański, pijacki grunt. Z Jakubem Wedrowiczem chętnie bym wypił
szklankę jego bimbru.

[adeladeotero]

Pryty truskawkowej, pryty!

[Gość: sim.on]

bimbru i ruskiej viagry!!!

[anahella]

"Kuzynki" czytało mi sie bardzo dobrze. Kontynuacja czyli "Ksiezniczka" juz
troche przekombinowana.

[Gość: nerwus]

Nic dodać, nic ująć. Pilipiuk to wzorzec drugiej ligi. Raczej nigdy nie trafi
do elity, ale i tak pisze solidnie, sprawnie. Może za dużo? Może to taki
Kraszewski polskiej fantastyki? Nie lubię Wędrowycza, bo nudzą mnie odświeżane
w kółko dowcipy, Kuzynki są niezłe, najbardziej lubię opowiadania spoza
głównych Pilipiukowych nurtów - "Samolot z dalekiego kraju", "Mars" i jeszcze
coś tam, lecz tytułu nie pomnę. Gdyby P. Dał sobie spokój z banalnymi cyklami i
spojrzał na dzieło jak na całość - bez koniecznej kontynuacji, powielania, itp.
może byłoby znacznie lepiej. Ogólnie: P. to bardziej rzemieślnik niz artysta.

[Gość: Sławek]

Artyzmu szukasz biedaku? A szukaj sobie szukaj panie poeto.
Bo żeby docenić Pilipiuka i jego Wędrowycza to trzeba było kiedyś w zyciu taką
wieś odwiedzić, poznać takich ludzi, spróbować truskawkowej pryty oraz bimberku.
Jesli tego nie doświadczyłeś - to Wedrowycz pozostanie dla ciebie FANTASTYKĄ i
prostacka opowiastką.
A ja ci nerwusie współczuję.
Autentycznie.

[denay]

nie ruskiej nie ruskiej tylko ukrainskiej... :)

pryta truskawkowa ze spirytusem, wstrzasniete nie zamieszane...