panna Izabela a klasztor

[soova]

Jak wiadomo, po śmierci ojca panna Izabela podejmuje decyzję życiową. Ostatni raz mamy z nią styczność, gdy z dworca kolejowego wraca Ochocki i opowiada Szumanowi, że w południe odprowadzał na pociąg wiedeński swoją kuzynkę, która wyjechała za granicę.
Szuman pyta:
"Cóż to, czy ma zamiar nawet Pana Boga kokietować, czy tylko chce po wzruszeniach odpocząć, ażeby pewniejszym krokiem wyjść za mąż?"

Mnie się coś wydaje, że jednak Izabela skorzystała z opcji drugiej, a cały ten klasztor był jedynie wytłumaczeniem, jakie miało ją chronić przed plotkami i skandalem po zerwaniu z Wokulskim i po jego zniknięciu. A co Wy myślicie?

[czarna9610]

chyba jednak panna Izabela skończyla w klasztorze. Po śmierci ojca
bez pieniędzy musiałaby bardzo zmniejszyć swoje wymagania co do
przyszłego małżonka. Ewentualnie pełniłaby na dworze jakiegoś
bogatszego dalekiego krewnego rolę rezydemntki, a to do niej
niepodobne. Może nie była zbyt gorliwą mniszką ale w habicie ładnie
by wyglądała

[soova]

czarna9610 napisała:

> chyba jednak panna Izabela skończyla w klasztorze. Po śmierci ojca
> bez pieniędzy musiałaby bardzo zmniejszyć swoje wymagania co do
> przyszłego małżonka.

Czy na pewno bez pieniędzy? Oczywiście, że bez pieniędzy Wokulskiego, ale
zostały przecież pieniądze po sprzedaży kamienicy. Początkowo ulokowane przez
Wokulskiego, potem wraz z jego przedsiębiorstwem przejął je Szlangbaum, który
też przecież musiał płacić Łęckim z tego jakiś procent, niższy zapewne, niż
Wokulski, ale coś tam płacił. Była jeszcze kwestia spadku po hrabinie Karolowej,
którego Izabela mogła się z pewnością spodziewać...
Klasztor to było dla niej wyjście jedynie chwilowe. W dalszej perspektywie miała
życie na znacznie niższej stopie, polowanie na bogatego męża za granicą (bo w
Warszawie była jednak już nieco skompromitowana) i oczekiwanie na rzeczony spadek.

[czarna9610]

tylko nie wiem czy o tego męża byłoby tak łatwo, a ta opcja z klasztorem jest
dosyć wiarygodna

[cahir4]

Szuman, który Łęckiej za dobrze znać nie mógł, i Rzecki, który nie
znał jej wcale, sa autorami opinii, które przyjmowane są na ogół
bezkrytycznie i mocno zaważyły na jej wizerunku wśród czytelników.
Nie wiem, jak się panna Izabela odnajdzie w klasztorze, ale faktem
jest, że nigdy nie miała ochoty wychodzić za mąż dla pieniędzy. To
otoczenie mocno ją przekonywało, że taki jest jej moralny obowiązek.
Ona sama, prawdę mówiąc, w ogóle nie ma ochoty wychodzić za mąż. Za
lepszych czasów odrzuca kilka świetnych partii. Przyjmuje wreszcie
do wiadomości, że za mąż wyjść musi, bo jest to jedyna droga życiowa
dla kobiety o jej pozycji (i jedyny sposób zdobycia źródła
utrzymania zarazem). Ale jej sytuacja się pogarsza i skoro wchodzi w
grę ewentualnie tylko małżeństwo z partnerami, którzy jej z różnych
względów nie odpowiadają (Dalski, marszałek, wreszcie Wokulski), to
mimo ich zamożności broni się dość długo.

Więc kto wie? Może i jakoś tam znalazła swe miejsce w klasztorze?

[soova]

cahir4 napisała:

> Więc kto wie? Może i jakoś tam znalazła swe miejsce w klasztorze?

Nie wiem... Mam ciągle w pamięci to, co stwierdził narrator, że dla panny Izabeli salon był całym jej życiem i wyjść z niego mogła tylko do grobu. Dlatego wątpię, czy naprawdę pasowałoby jej życie klasztorne z salonem nie mające nic wspólnego, choćby nawet i zakon nie był klauzurowy. Pamiętajmy, że jej wiara i pobożność były głównie na pokaz (wyszywanie dzwonka, kwesta wielkopiątkowa, dawanie jałmużny ubogim dlatego, że "zdawało się jej, że w którymś z tych biedaków, a może w każdym, jest utajony Chrystus, który zastąpił jej drogę, ażeby dać okazję do spełnienia dobrego czynu"). Stąd przypuszczam, że ten klasztor to tylko taka wymówka, a wyjazd za granicę był po to, żeby po raz drugi złapać jakiegoś amerykańskiego milionera i tym razem przyjąć propozycję. No, a pannę Izabelę w marmurowym pałacu ;) jako żonę magnata naftowego czy stalowego to już jestem sobie w stanie wyobrazić. Myślę, że za Wielką Wodą miałaby wzięcie co najmniej takie, jak hrabina Ellen Oleńska. ;)

[cahir4]

soova napisała:

dawanie
> jałmużny ubogim dlatego, że "zdawało się jej, że w którymś z tych
biedaków, a
> może w każdym, jest utajony Chrystus, który zastąpił jej drogę,
ażeby dać okazj
> ę do spełnienia dobrego czynu").

Ten ostatni przykład to akurat nie działanie na pokaz, tylko przejaw
głębokiego a nieświadomego egocentryzmu - biedni istnieją po to,
żeby ona mogła spełniać dobre uczynki. Działania na pokaz (chyba, że
przed sobą albo przed Bogiem), ten akurat moment nie zawiera. Inne,
owszem.

Izabela to postać nie bardzo sympatyczna, ale wbrew pozorom, dość
złożona. Na pozór chłodna, w głębi skłonna do pewnej egzaltacji.
Poczucie własnej wyjątkowości mogłoby ją skłonić do powzięcia
przekonania o własnym powołaniu, wybraniu. A uczucia, których
śmiertelnicy nie byli godni, mogła przelać na istotę wyższą. Nigdy
oczywiście nie zostałaby zwykłą, pokorną zakonnicą. Myślę, że jeśli
w ogóle by sie tak stało (nie upieram się, tylko dopuszczam taką
możliwość), to byłoby w tym wiele egzaltacji, a może i odrobina
perwersji.

No i nie zapominajmy, że cała ta historia ostatecznie rozbiła pewne
wyobrażenia Izabeli o świecie i o sobie samej.


No, a pannę Izabelę w ma
> rmurowym pałacu ;) jako żonę magnata naftowego czy stalowego to
już jestem sobi
> e w stanie wyobrazić. Myślę, że za Wielką Wodą miałaby wzięcie co
najmniej taki
> e, jak hrabina Ellen Oleńska. ;)


O, to też jestem w stanie sobie wyobrazić, jak najbardziej! Wtedy
mógłby jej powrócić nadwątlony spokój ducha i z pewnością
odzyskałaby wigor. Chociaż... przecież taki magnat stalowy, to w
końcu tylko wzbogacony parweniusz... nawet nie szlachcic, jak ten
kupczyk, Wokulski...

[monikate]

Ale w Hameryce obowiązuje inny system wartości. Dolar się liczy, a
ci, którzy własną pracą, sprytem i przedsiębiorczością doszli do
fortuny są w wielkim poważaniu. Do dzisiaj zresztą. Za wielką wodą
Iza nie musiałaby się wstydzić "kupczyka".

[cahir4]

Fakt. A czy trzeba, czy nie trzeba się wstydzić, to dla niej wielkie
znaczenie miało.

Tylko, czy dla niej jednej? A Marta Korczyńska niby czemu Anzelma
rzuciła?

[nikusz]

w Hameryce też różnie bywało - patrz "przeminęło z wiatrem". gentleman powinien
żyć z ziemi i ze starych pieniędzy, a nie z handlu ;)

[monikate]

Toteż niestety lub stety gentelmaństwo przeminęło z wiatrem. I to
wcale szybko. Vide 1-sza biznesłumen z krwi i kości Scarlett. Za nią
poszli inni.

[jadwiga1350]

cahir4 napisała:
> Izabela to postać nie bardzo sympatyczna, ale wbrew pozorom, dość
> złożona. Na pozór chłodna, w głębi skłonna do pewnej egzaltacji.

Według mnie Izabela jako postać złożona jawi się przez 2 pierwsze
tomy powieści. Wtedy ma w sobie to coś, jakieś wnętrze, coś, co
sprawia,że mimo wszystko można ją lubić a nawet się z nią
utożsamiać. Natomiast trzeci tom to jak gwałtowne opadnięcie
kurtyny. Iabela jest tu prosta jak cep i pusta jak pustak. Nie ma w
sobie już tej niejednoznaczności. A już punkt kulminacyjny stanowi
ta słynna scena z pociągu. Ot takie prymitywne stworzonko, przy
którym takie bohaterki jak np Emma Bovary, czy Emilia Korczyńska
wydają się kobietami wielkiego serca i umysłu.

[matylda1001]

A gdyby tak zaryzykować wersję nastepującą... Wokulski wyjeżdza do
Paryża, do Gajsta. Pracuje nad wynalazkiem, ale coraz częściej mysli
o Izabeli. Zaczyna rozumiec, że kobieta z krwi i kości oczekuje od
mężczyzny czegos więcej niz patrzenia w oczy i trzymania za rączkę.
Że taki nędzny wzdychacz nie mógl zrobic oszałamiającego wrażenia na
kobiecie. Zaczyna żałowac, że nie był bardziej męski. W czasie
jednego ze spacerów po ulicach Paryża spotyka... Izabelę. Jej wyjazd
do klasztoru był tylko pretekstem dla zaspkojenia ciekawości
warszawskiego towarzystwa. Tak na prawdę Wokulski zainteresował
Izabelę dopiero w Skierniewicach, gdy zobaczyła w nim prawdziwego
faceta, zdolnego do okazywania emocji. Wszak po rozstaniu jeżdziła z
jakimś tam inżynierkiem do ruin zasławskiego zamku. Jeżdziła do
wspomnien po Wokulskim, jeżdziła tęsknić. Od Ochockiego dowiedziała
się, że Wokulski przebywa w Paryzu, i tam postanowiła go poszukać.
Czy ich spotkanie było przypadkowe? Może tak, a może nie... W każdym
razie spojrzeli na siebie zupełnie inaczej niż do tej pory. Z daleka
od Warszawy, z daleka od wścibskich oczu znajomych postanowili
spróbować jeszcze raz. Potem może wyjechali do tej Ameryki... Brzmi
jak SF? zapewne, ale ile razy zastanawialam się nad ich dalszymi
losami, to widzialam je właśnie tak.

[jadwiga1350]

Albo jeszcze taką... Wokulski spotyka w Paryżu pannę Izabelę. Pod
pozorem pokazania metalu lżejszego od powietrza zwabia ją do
laboratorium.Tam ją gwałci w wyjątkowo brutalny sposób. Na Izabeli
robi to wielkie wrażenie.Zawsze pociągały ją demony i lubiła szampan
cynizmu. Teraz Wokulski wydaje jej się takim demonem, przy którym
nikną wszystkie inne. Wyznaje miłość Wokulskiemu. Stach prosi ją o
rękę. Biorą ślub i żyją długo i szczęśliwie.

[monikate]

Od biedy ujdzie :) Tylko Wokulski musiałby co jakiś czas zaskakiwać
Izę demonicznością i szampanem cynizmu, bo ona tak ma. Więdnie w
spokojnej codzienności. Jakieś gwałty wyuzdane, jakieś znajomości z
niesamowitymi ludźmi, z gwiazdami sezonu, itd. W przeciwnym razie
Iza wykombinuje drugiego Starskiego.

[matylda1001]

Ja myślę, że przy prawdziwym Wokulskim, Izabeli nie byłby potrzebny
żaden Starski. Przecież te troczki od kalesonów to on robił z siebie
jedynie na uzytek kontaktów z ukochaną. Poza tym był naprawdę
silnym, zdecydowanym, energicznym facetem. Gdyby dał sie Izabeli
poznac od tej strony, to może nie zauważyłaby nawet jego sklepu.
Powinien posłuchac rad pani Meliton. Zgadzam się z nią, chociaz jako
kobieta może nie powinnam?

[czarna9610]

To ja raczej proponuję inną wersję. Izabela przez kilka miesięcy w klasztorze
dochodzi do wniosku, że jednak musi wyjść za mąż. W klasztorze odwiedza ją pani
Wąsowska, która namawia ją na jakiegoś
obrzydliwie bogatego łódzkiego fabrykanta. Fabrykant ma tą zaletę że jest
wiekowy i jakiś rok po ślubie umiera zostawiając Izabeli majątek. Ta już do
końca życia jako bogata wdowa korzysta z majątku. Kupuje dobra ziemskie i
zmienia wielbicieli