Przemoc w SF - dlaczego?

[kmklim]

Po lekturze ostatniego numer SF naszła mnie refleksja na temat poziomu
przemocy w polskiej fantastyce naukowej. Czy zawuażyliście że ostatnio,
zwłaszcza na łamach "SF" autorzy z gigantycznym uwielbieniem zabijają, gwałcą
i torturują swoich bohaterów tudzież postronne osoby?

Powstaje pytanie jaki jest tego cel, lub jaka jest przyczyna.

Rozumiem że w polskiej SF dużo jest odwołań do średniowiecza (tradycje
sarmackie) tudzież wiele na temat religii. Ale skąd np. się wzięła inkwizycja,
która nigdy w polskiej tradycji na dobre nie zagościła? Czy chodzi tylko o
lejącą się krew, jak w tanich filmach?

Przecież autorzy ci mają zapewne marne pojęcie o ludzkich cierpieniach. Są
przecież młodzi i wojny nie pamiętają, a nie sądzę żeby odwiedzali ościenne
konflikty dla wrażeń. Czyżby nasza SF zaczynała ciążyć w strone
niby-terapeutycznej mocy japońskich opowieści?

Ciekawa jest duża skłonność autorów do gwałcenia bohaterek. Zwłaszcza że w
Polsce gwałt jest cały czas tematem tabu, jednocześnie nie ściganym ani
adekwatnie karanym przez sądy. Jednocześnie liczba gwałtów jest cały czas
bardzo wysoka, zwłaszcza w rodzinach. Czyżby autorzy mieli jakieś doświadczenia?

Osobiście posądzam autorów o gonienie za łatwą sensacją i pisanie o rzeczach o
których nie mają pojęcia. Najwyraźniej nie mogą zrozumieć że rzeczy przez nich
opisywane rzeczywiście dotykają wielu ludzi żyjących tuż obok.

A co wy sądzicie? Np. po lekturze Achai, która jest już ekstremalnym
przypadkiem opisywanej patologii.

s/m:)

[Gość: byszbysz]

heh
Kiedyś byłem na spotkaniu autorskim z Ziemiańskim, jeszcze przed wydaniem
pierwszego tomu "Achai". Autor opowiadał, że niejedna osoba przeczytawszy
maszynopis miała mu powiedzieć, że to czysty sadyzm i masochizm jest.
Ziemiański traktował to jako komplement:)
pozdrawiam

[kmklim]

No to przynajmniej wiadomo co Ziemiański lubi :D

Tyle że akurat w Achai przemoc której doznaje bohaterka jest absolutnie
nierealistyczna. To masochizm i sadyzm na poziomie nastoletnich chłopców - wstyd
znajomym powiedzieć że się tą książkę czytało. Chciałbym np. zobaczyć (a
właściwie to nie) taką kobietę, która po latach spędzonych w kaminiołomie może
uchodzić za luksusową prostytutkę!

[Gość: byszbysz]

Bo to twarda (komiksowa) laska była - quod me nutrit, me destruit...:)))

[Gość: Persephona Black]

Może dlatego, że większość autorów polskiej SF to panowie, delikatnie mówiąc
nie dojrzali emocjonalnie i nie wyżyci. Zresztą im więcej osób bedzie poruszało
temat kontrowersyjności książki tym więcej osób ja kupi i przeczyta. A wiadomo,
że w Polsce najlepsza reklama to oskarzenia o przemoc i różne zboczenia
(pamiętacie filmy "Skandalista Larry Flynt" czy "Ksiądz"?)

[Gość: Tomasz Pacyński]

Masz jakieś osobiste doświadczenia?:) Czy tylko tak na podstawie lektur?:)
Bo jeśli tak, to może warto jakiś przykład?
BTW jakoś nie pamiętam skandalu z powodu przemocy i różnych zboczeń, który dotyczyłby fantastyki. Więc z tą reklamą to się słabo sprawdza.

[Gość: Persephona Black]

Hmm, jest tajemnicą poliszynela, że kilku polskich pisarzy SF z wyższej półki
woli się OSTRO zabawiać na zapleczu niz uczestniczyć w spotkaniach z
czytelnikami. Ciekawe spostrzeżenia miała też np. pani Brzezińska, ona mogłaby
sporo opowiedzieć o niezwykle "dżentelmeńskich" zachowaniach panów pisarzy SF i
Fantazy... Ale oczywiście zaraz usłyszę, że to "zła kobieta była". Jak dla
takich sporo za dobra. A tak w ogóle to niestety najczęściej w polskiej sf i
fantazy kobieta służy jako materac. A jak tylko się okazuje że ma trochę oleju
w głowie i nie musi się wysługiwać innymi częściami ciała to zaraz ginie,
przedtem mocno wykorzystana seksualnie najlepiej przez połowę męskich bohaterów
książki, albo wychodzi za mąż i "tyle ją widzieli". A to dla zaznajomionych z
psychoanaliza oznacza, że panowie mają duze kompleksy na punkcie swojej
męskości lub w domku noszą żonkom kapciusie w zabkach:[ (pokazuje kły) :))
(smiech)

[Gość: Sineira]

Mój boshe... A jak Ty sobie wyobrażasz fantastykę bez przemocy? A raczej - bez
konfliktu, który ową przemoc rodzi?
Jeżeli się sięga po książki dla dorosłych, należy się liczyć z tym, że będą one
zawierać sceny nie przeznaczone dla dzieci. Zresztą pod względem sadyzmu,
masochizmu i innych takich "przypraw" fantastyka jest o wiele łagodniejsza od
tzw. głównego nurtu.
A "Achaja" faktycznie jest pod tym względem skrajnością i mocno ociera się o
granice dobrego smaku. Że o autentyczności nie wspomnę.
Ogólnie rzecz biorąc znęcanie się nad bohaterami ma za zadanie stworzenie
emocjonalnego związku pomiędzy nimi a czytelnikiem. Masz im współczuć, masz ich
polubić, masz rozumieć ich chęć zemsty - etc., etc.
No i - dla mnie przynajmniej - wspomnienie przeciwności, jakim stawili czoła
bohaterowie ulubionych książek, dodaje sił w realnym życiu. Czym bowiem
jest "poważna rozmowa" z szefem wobec straszliwych tortur, jakim poddano tę czy
inną bohaterkę? :)

Przemoc tworzy konflikt emocjolnalny?

[kmklim]

Co do tego że przemoc tworzy konflikt tak potrzebyn fabule to zgoda. W końcu
proza zazwyczaj mówi o różnego rodzaju nieszczęściach, niepowodzeniach i
problemach - bez tego ani rusz. Tyle że nie trzeba gwałcić połowy bohaterek żeby
osiągnąć taki konflikt! O ile dobrze pamiętam w Hamlecie nikogo nie zgwałcili, a
jakoś uważają to za dobrą literaturę ;-)

Przychylałbym się też do twierdzenia, że chyba nasi autorzy SF są
zakompleksieni. Czyżby kobiety zbyt rządziły gatunkiem męskim na codzień i tylko
w SF mogą panowie wziąć odwet?

[Gość: Tomasz Pacyński]

"Przychylałbym się też do twierdzenia, że chyba nasi autorzy SF są
zakompleksieni. Czyżby kobiety zbyt rządziły gatunkiem męskim na codzień i tylko
w SF mogą panowie wziąć odwet?"

Dasz przykłady? Poza "Achają", która juź w tym wątku była przywoływana.
Tylko może raczej z tekstów, a nie o tym co kto robi na zapleczu;)

[kmklim]

Wystarczy wziąć dowolny numer SF do ręki - zawsze jest przynajmniej jedno takie
opowiadanie.

[Gość: Tomasz Pacyński]

No dobra, to które w ostatnim?

[kmklim]

Akurat ostatniego nie mam, ale mam październikowe:
1. Inglot "Brzózka i bohaterowie" - takich bzdur na temat katów to dawno nie
było. Niby to miało być śmieszne, ale po prostu nie jest. Kaci istnieli
naprawdę, ludzie też cierpieli naprawdę i nic w tym śmiesznego nie ma. Taka
farsa jest po prostu niesmaczna. Do tego pod względem twórczym akurat wogóle nie
tworzy to tutaj konflitku. Równie dobrze mogłoby to być o kolejarzach.

2. Mortka "Czas bohaterów" - tu akurat rzeczywiście scena gwałtu ma wywołać
napięcie i dobrze to robi. Nie powiem że autor rzeruje na stereotypach, ale
pomińmy ten fakt milczeniem. Za to wielokrotnie zgwałcona bohaterka pod koniec
opowiadanie ucina sobie spokojnie pogawędkę, jakby banda niemców tylko ją nieco
wkurzyła.

3. Guzek "śmierć Króla Olch" - tutaj przemoc jest właściwie w tle i ma służyć
okraszeniu opowiadania. Typowe już wtórne wykorzystanie popularności przemocy w SF.

Dalej nie doczytałem na razie, choć może by się coś jeszcze znalazło ;-)

[anahella]

kmklim napisał:

> Osobiście posądzam autorów o gonienie za łatwą sensacją

Moze tak byc, ale nie sadze aby bylo to regula. Jak bohaterowie sa szczesliwi i
nic im sie nie dzieje to jest nudno. Przemoc fizyczna i seksualna przeciez
podnosi adrenaline.

Ciekawa jestem czy wydawcy sugeruja zwiekszanie ilosci krwi, czy raczej
wychodzi to z samych autorow? Jezeli sa jedni i drudzy na forum to chetnie
poczytalabym ich wypowiedzi na ten temat.

[mrb4]

Wychowałem się na "Panu Samochodziku" Zbigniewa Nienackiego i stąd wiem,
że "podnieść adrenalinę" można w sposób bardziej intelektualny.

Pozdrawiam

[anahella]

mrb4 napisał:

> Wychowałem się na "Panu Samochodziku" Zbigniewa Nienackiego i stąd wiem,
> że "podnieść adrenalinę" można w sposób bardziej intelektualny.

Zgadzam sie, mozna. Tez sie chowalam na starej, dobrej literaturze
mlodziezowej. Nad "Markiem Piegusem" obgryzlam sobie paznokcie az do samych
lokci, po "Tajemnicy tajemnic" spac nie moglam. Ale nie kazdy to umie. Szeroko
rozlana krew jest najprostszym sposobem wzburzenia emocji.

[Gość: Persephone Black]

anahella napisała: Przemoc fizyczna i seksualna przeciez
> podnosi adrenaline.
No tak.... To może zaczniemy uniewinniac gwałcicieli, bo biedactwa inaczej nie
umieją rozładować emocji... Wqu..aja mnie takie bzdurne uwagi!!!Akcja podnosi
adrenalinę a nie gwałty, mordy i etc.

[anahella]

Gość portalu: Persephone Black napisał(a):

> No tak.... To może zaczniemy uniewinniac gwałcicieli,
> bo biedactwa inaczej nie
> umieją rozładować emocji...

To jest nadintepretacja moich slow. Nie ma zadnego zwiazku z moja uwaga z
ocenianiem postaw gwalcicieli.

> Wqu..aja mnie takie bzdurne uwagi!!!Akcja podnosi
> adrenalinę a nie gwałty, mordy i etc.

Ja podalam jeden sposob na podnoszenie adrenaliny, Ty inny.
A co z wyrazami wulgarnymi? Apeluje o zachowanie poziomu dyskusji.

[Gość: Persephone Black]

anahella napisała:
A co z wyrazami wulgarnymi? Apeluje o zachowanie poziomu dyskusji

Otóż moim skromnym zdaniem, merytoryczna zawartość twojego poprzedniego posta,
była na takim "poziomie", że wyraz wulgarny, którego uzyłam, był absolutnie na
miejscu (i na tym samym poziomie)

[Gość: Persephona Black]

Oczywiście miałam na mysli wypowiedź z 04.12.2004 a nie z 07.12

[Gość: Sineira]

Ależ koleżanko! Cały czas mówimy przecież o przemocy W LITERATURZE! Nikt tu nie
twierdzi, że podnosi sobie w ten sposób poziom adrenaliny w realnym życiu!
A co do przysłowiowej "krwi i flaków" polecam odświeżenie sobie "pieśni o
Rolandzie". Scena z wypływającym mózgiem bynajmniej nie jest "słodka". Podobnie
smakowite opisy bitew - i tu zauważ, jak często powtarza się epitet "piękny".
Piękny cios, na przykład. Przemoc i wnętrzności są elementami pewnej estetyki.
Sa też zarazem elementami rzeczywistości, czy tego chcemy, czy nie. Nie sposób
potępiać autora, jeśli pokazuje rzezczy "brzydkie" w sposób uzasadniony.

[Gość: Persephona Black]

Właśnie uzasadniony!!! A w większości współczesnych "dzieł" SF jest on
absolutnie nieuzasadniony! Był taki kierunek w literaturze który polegał na
opisywaniu w sposób brzydki otaczającego świata- nazywał sie TURPIZM.Jeśli
panowie pisarze chcą się wzorować to polecam Grochowiaka(mój
ulubiony "Menuet":"Podaj mi rączkę trumienko...") ale wątpie w ich chęci... to
raczej taka moda na dużą ilość ketchupu i brak zachamowań.

[Gość: Sineira]

Szczerze mówiąc, prócz "Achai" i kilku głupawych opowiadań jakoś tej tendencji
nie zauważam. Być może jestem mniej wrażliwa. A może po prostu nie kupuję
kiepskich książek? No bo co - prócz "Achai" - masz konkretnie na myśli?

[Gość: Rafał Dębski]

Własnie. Czy wrzucanie wszystkich do jednego worka na podstawie kilku tekstów
to nie przesada? Zresztą odbieranie agresji przez czytelnika to także
indywidualna sprawa. Jak skok na banji - co jednemu pasuje, drugiemu może wydać
się idiotycznym szaleństwem. Zastosowałbym raczej kategorię dobrego smaku,
chociaż to też zawodna technika.
Mnie samemu niedawno jeden z redaktorów zarzucił, że niektóre moje opowiadania
to krwawa jatka. A wydawało mi się, że nie mam tendencji do nadmiernego rozlewu
krwi... Z drugiej strony spotkałem się z zarzutem czytelnika, że jest tego u
mnie zbyt mało. De gustibus... itd.
No i na koniec - agresja jest wpisana w każdy gatunek literacki tak samo jak w
życie. Czy wiąże się to z wiadrami krwi, czy mniej inwazyjnymi rodzajami
zachowań gwałtownych. Czasem ta krew jest mniej straszna od potworności, które
ludzie potrafią sobie wykombinować w domowym zaciszu. C'est la vie...

[ronstein]

Przeczytałem opowiadanie Dudka z "SF" pt. "Opowieści planet pozastrefowych" i
powiem szczerze, że zwaliło mnie ono z nóg spokojem, wręcz dziecinną łatwością
z jaką autor uraczył nas zabiciem 200 tys. osób w imię... no własnie, czego?
absolutnie niczego, śmiem twierdzić!!! już bardziej rozumiem faszystowskich
oprawców z obozów koncentracyjnych, niż tych spokojnych, kulturalnych morderców
z pałacu (gdzie dzieci jeżdżą sobie na zabawkowych rowerkach a wietrzyk
przyjemnie wieje); skądinąd dobre, stylizowane na klasyczną SF opowiadanie
sprawiło, że zrobiło mi się niedobrze - od przemocy właśnie
i wcale nie ma tam zbyt wielu drastycznych opisów, ale za to jest jakaś okropna
amoralność, czy też raczej zupełny brak uczuć; dla mnie tak własnie wygląda
triumf zła: człowiek uśmiecha się do kogoś, a pomiędzy jednym uśmiechem, a
drugim naciska mały czerwony guzik i nawet nie mruga okiem, kiedy ten ktoś
pyta, co to za przycisk (tego nie ma w opowiadaniu, to tylko przykład)
przemoc i zło występują w życiu i muszą trafiać do opowiadań i powieści, ale
powinny zostać jakoś uzasadnione psychologicznie, jakoś skomentowane, jakoś -
do jasnej ciasnej - wmontowane w wykreowany świat na zasadach
prawdopodobieństwa, bo inaczej pachnie mi to zboczeniem, bezmyślnym
rozgniataniem na miazgę wszystkiego, co się rusza; jeśli autorowi chodziło o
taką, żywą reakcję czytelnika, to gratuluję mu efektu :)
mimo wszystko nadal twierdzę: NIE MOŻNA BYĆ MIŁYM FACETEM I ZABIĆ 200 TYSIĘCY
LUDZI Z ZIMNĄ KRWIĄ!!!
pozdr, Ron

[Gość: Sineira]

Twoja reakcja to sukces Autora - wzburzyło Cię to opowiadanie, zaszokowało,
zmusiło do myślenia. I dobrze. Wstrząsnęła Tobą amoralność mieszkańców pałacu -
super. A nie spytasz, po co koloniści się wpychali tam, gdzie ich nie proszono
i dlaczego przekroczyli uprawnienia należne gościom? A gdyby przejęli planetę i
wytłukli jej dotychczasowych mieszkańców, to byłoby ok?
Każdy medal ma dwie strony...
A co do bycia "miłym" - najwięksi mordercy bywali własnie "miłymi facetami".

[anahella]

Gość portalu: Sineira napisał(a):

> A co do bycia "miłym" - najwięksi mordercy bywali własnie "miłymi facetami".

A Rudolf Hess takie piekne listy pisal z wiezienia... - dodam do Twojej
wypowiedzi.

"Opowieści..." Dudka

[taki.jeden.tetrix]

Czytam sobie opinie na temat tego opowiadania, porównuję ze swoimi wrażeniami
(są już gdzie indziej na tym forum) i w głowę zachodzę, czemu tylko Rona i mnie
razi ten (że się powtórzę) "Uebermenschowski smrodek", którym cała ta fabułka
zalatuje. Jedni zabijają i są OK - a z pewnych wzmianek można by wnioskować, że
te 200 tysięcy do piachu to już kolejny wyczyn "milusińskich" z pałacu (były
przecież 4 statki z kolonistami); drudzy, ci zabijani, są totalnie niefajni, no,
może mają niezłe d..y do zaliczania.
Sineiro: ludobójstwo pozostaje ludobójstwem. Przy takich różnicach
technologicznych, jakie w alogicznej opowiastce Dudka dzielą psychopatów z
pałacu od ich ofiar z kolonii, wynik starcia może być tylko jeden. To już
konkwistadorzy w Ameryce mieli trudniej :D
A sukces autora nastąpi, kiedy uda mu się pokonać kłopoty z ortografią (ktoś tam
się "ksztusił", na przykład :).

Pozdrawiam

tj

[Gość: Sineira]

> ludobójstwo pozostaje ludobójstwem
A w którym momencie powiedziałam, że je pochwalam? Ja tylko zwracam uwagę na
fakt, że nie należy potępiać autora za to, że je opisał. To Czytelnik ma
oceniać postępowanie bohaterów, to Czytelnika rolą jest wartościowanie. Autor
stoi jedynie na pozycji kronikarza.
A co do ortografii - no cóż, każdemu się czasem zdarza popełniać błędy, a
znalezienie ich i poprawienie jest psim obowiązkiem faceta zajmującego się
korektą. Chyba, że wydawca na tym oszczędza. Tu powstaje pytanie, czy wolimy
znieść te kilka błędów za 7 zł, czy raczej chcemy zapłacić więcej...

[ronstein]

To, co piszesz, Sineiro, jest zasadniczo słuszne; autora rzeczywiście trudno
potępiać za uczynki bohaterów i utożsamiać go z nimi, ale przecież...
1) to w jego głowie rodzi się cała historia i coś tak archaicznego (szkolnego?)
jak przesłanie utworu; dla mnie smrodek, o którym pisał TJT, jest również
wyczuwalny, bo autor do końca stoi po stronie oprawców i ukazuje ich jako
miłych, szlachetnych, wyższych cywilizacyjnie i (o zgrozo!) skrzywdzonych przez
kolonistów
2) utwór zapładnia w jakiś sposób wyobraźnię czytelników i kształtuje ich
wartościowanie świata; mam wrażenie, że to opowiadanie zasugerowało Cię na
tyle, że skłonna jesteś szukać usprawiedliwienia dla masowego ludobójstwa; nie
jestem tym zachwycony, bo dla takich rzeczy nie ma usprawiedliwienia
3) gdyby autor ukazał wielowiekową historię przesladowań jakiejś grupy ludzi
przez inną, walkę na śmierć i życie o wolność, której ostatnią sceną jest
wymordowanie całej kolonii oprawców, to może i ja poszukałbym takiego
usprawiedliwienia; sytuacje wątpliwe moralnie są bardzo ciekawe i płodne
dramaturgicznie; tu jednak nie ma takiej sytuacji - tu jest ohydna,
bezsensowna, nieuzasadniona niczym zbrodnia, która doskonale pokazuje czym jest
przemoc w literaturze (również "SF") - jest często najprostszym rozwiązaniem
akcji, z którego korzysta się, gdy braknie innego pomysłu
aż chyba zrymuję: deus ex machina to najtańsza popelina :)
pozdrawiam Cię, Ron

[anahella]

ronstein napisał:

> 1) to w jego głowie rodzi się cała historia i coś tak archaicznego
> (szkolnego?)
> jak przesłanie utworu;

Przeslanie utworu nie zawsze jest dla czytelnika jasne. Jedni poszli
na "Pluton" O. Stone'a bo "tam fajne jatki byly" (o zgrozo, to jest cytat z
pewnego karka) a inni z zupelnie innego powodu. Autor nie ponosi
odpowiedzialnosci do konca za to jak jego utwor zostanie odebrany, bo nie ma na
to wplywu. Nawet dobra ksiazka czy film ma odbiorcow na zupelnie innym poziomie
percepcji i wrazliwosci.

[taki.jeden.tetrix]

Teraz więc będzie do Anahelli:
Autor MA wpływ, mniejszy czy większy - to już kwestia zręczności w posługiwaniu
się słowem - na to, jak będzie odbierany. W przeciwnym wypadku pisałby tylko dla
siebie tak naprawdę (diarysta, psiakrew :) ). Dudek strony konfliktu ustawił
wyraźnie: podli koloniści do rozwałki kontra technorozwalatorzy z pałacu. Można
by przyjąć, że rozmyślnie opisywał kolonistów z punktu widzenia Uebermenscha
jako bydło, żeby uczynić JEGO jeszcze bardziej antypatycznym - ale niestety tego
obronić się raczej nie da, chyba, że po prostu zabrakło mu w tym zadaniu
konsekwencji, albo, niestety, umiejętności.
A, i do Sineiry jeszcze słóweczko: jeśli autor wypuszcza - z edytora tekstu
zapewne (nie wierzę, żeby pan Dudek tłukł zapamiętale w wiernego Łucznika czy
innego Remingtona, albo nawet elektryczną Olivetti) - tekst z błędami
ortograficznymi, licząc na korektę, to znaczy dla mnie jedno: NIE SZANUJE
WŁASNEJ TWÓRCZOŚCI. A tym samym również jej odbiorców. Na co odpowiadam autorowi
tą samą monetą.

Pozdrowienia

tj

[Gość: byszbysz]

Muszę przyznać, że opowiadanie Dudka rzeczywiście frapujące:)
Kiedy skończyłem, najpierw pomyślałem, że ma smutne, posępne zakończenie, w
którym wygrywają straszne sukinsyny. A potem przyszła refleksja, że chyba
bardzo autor tych sukinsynów polubił. I w końcu sam już nie wiem...
Tak, czy inaczej, pozdrawiam:)

[anahella]

taki.jeden.tetrix napisał:

> Teraz więc będzie do Anahelli:
> Autor MA wpływ, mniejszy czy większy - to już kwestia zręczności
> w posługiwaniu
> się słowem - na to, jak będzie odbierany.

Ok, masz czesciowo racje. Nawet w wiekszej czesci. Napisalam, "nie do konca".
Nie dyskutuje o wymienionym utworze, bo go nie czytalam, wiec moja uwaga jest
ogolna i nie odnosi sie zadnego konkretnego utworu.


> licząc na korektę, to znaczy dla mnie jedno: NIE SZANUJE
> WŁASNEJ TWÓRCZOŚCI. A tym samym również jej odbiorców. Na co odpowiadam
> autorow i tą samą monetą.

Pozwole sie wtracic: moim skromnym zdaniem obowiazkiem autora i wydawcy jest
zadbanie o poprawna pisownie. Z doswiadczenia wiem, ze korektor zawsze puszcza
jakis procent bledow. Wiec jezeli na 1800 znakow mamy 30 bledow, to do druku
pojdzie wiecej. Autor - w dobie edytorow tekstu ze slownikami - powinien zadbac
aby jego tekst trafil do wydawnictwa czysty. Jednak nic nie usprawiedliwia
wydawcy, ktory oszczedza na korekcie. Jezeli cienko przedzie, to sam powinien
usiasc i poprawic orty i literowki.

Kiedys dostalam na gwiazdke ksiązkę, ktora bardzo chcialam miec. Rzucilam sie
do czytania i po kilku stronach odrzucilo mnie: w pierwszym rozdziale roilo sie
od bledow. Zacisnelam zeby i nanioslam na swoim egzemplarzu korekte, mimo ze
nie jestem korektorka. W zlosliwym liscie dolaczylam spis znakow korektorskich,
na wypadek gdyby wydawca sie nimi nie umial poslugiwac i napisalam, ze w zamian
za wykonana prace, prosze o egzemplarz z naniesionymi poprawkami:>
Wydawca sie nie odezwal, jednak po jakims czasie w ksiegarniach pojawil sie
dodruk (ksiazka byla bestsellerem) juz bez bledow. Oczywiscie ksiazki, sobie
nie kupilam.

[Gość: Sineira]

Uwielbiam, jak mi ktoś wmawia, że myślę to, czego wcale nie myślę. Skoro trzeba
łopatologicznie, to proszę uprzejmie - nie powiedziałam, że usprawiedliwiam
morderców. Powiedziałam, że można na tę historię spojrzeć inaczej. Tylko tyle.
Nie uczyli Was w szkole trudnej sztuki interpretacji tekstu?
Powiedziałam, że na każdą sprawę można spojrzeć w różnych stron. Że to
opowiadanie w pierwszej chwili skłania czytelnika do spojrzenia z pozycji
Ubermenscha, potem zaś przychodzi czas refleksji... Zagranie, polegające na
sprawieniu, że czytelnik utożsamia się z bohaterem, a potem nagle ze wstydem
konstatuje, że utożsamił się z kanalią, zawsze uważałam za bardzo dobry zabieg.
Dobry, bo zmusza do myślenia. Czytaliscie "Rozmowy z katem"? I co? W gruncie
rzeczy zwykły facet, prawda?
Jesli ktoś i nadal będzie wmawiał, że usprawiedliwiam morderców, to szlag mnie
chyba trafi. Proszę czytać ZE ZROZUMIENIEM.

[taki.jeden.tetrix]

Uwielbiam, jak ktoś mi wmawia, że piszę, czego nie piszę :D
Moczarski NIE tworzył fikcji literackiej, a jako pisarz znajduje się X klas nad
Dudkiem, i może dlatego udało mu się osiągnąć to, przy czym autor "Opowieści"
moim zdaniem poległ. Wybacz, jeśli tym razem to ja wpadam w łopatologizm.

Swoją drogą, zdumiewające. Płaski tekst, szeleszczące papierem postaci i dialogi
jak z "Na Wspólnej" (czytając pogaduchy młodzieży u Dudka miałem wrażenie, że w
lekturach dobrnął tylko do "Piątki z ulicy Barskiej" :D - jak na opowiadanko z
dość naturalistycznymi klimatami erotycznymi i ilością trupów przebijającą nawet
Hot Shots Part Deux, zaskakująco malo tam k..wowania), a dyskusja, że heeeej!

Pozdrowienia

tj

[Gość: WW]

taki.jeden.tetrix napisał:
> Swoją drogą, zdumiewające. Płaski tekst, szeleszczące papierem postaci i
dialogi jak z "Na Wspólnej" (czytając pogaduchy młodzieży u Dudka miałem
wrażenie, że w lekturach dobrnął tylko do "Piątki z ulicy Barskiej" :D - jak na
opowiadanko z
> dość naturalistycznymi klimatami erotycznymi i ilością trupów przebijającą
nawet Hot Shots Part Deux, zaskakująco malo tam k..wowania), a dyskusja, że
heeeej!>

No i po raz kolejny zgadzam, się z tj.
Ciekawe, kto za tym stoi? ;).

[taki.jeden.tetrix]

Gość portalu: WW napisał(a):

> taki.jeden.tetrix napisał:
[ciach!]
>
> No i po raz kolejny zgadzam, się z tj.
> Ciekawe, kto za tym stoi? ;).

WIADOME SIŁY :D

[Gość: Sineira]

Odrywając się od Dudka i wracając do głównego tematu - w nowej NF jest wywiad z
Sapkiem. Sapek mówi o przemocy w fantastyce i mówi z sensem. Poczytajcie.
Jest tam też opowiadanie Orbitowskiego "Pan Śnieg i Pan Wiatr". Ciekawa jestem
Waszego zdania na jego temat. Od razu mówię, że mi się nie podobało, ale mówię
to straaasznie subiektywnie - mam alergię na historyjki o pijaczkach i dresach.

[anahella]

Gość portalu: Sineira napisał(a):

> Czytaliscie "Rozmowy z katem"? I co? W gruncie
> rzeczy zwykły facet, prawda?

Wiesz co? Dobrze ze przypomnialas ten tytul. Czytalam w liceum, na lekcji
polskiego tez trwaly zaciete dystkusje na temat tej ksiazki, o wiele goretsze
niz tutaj. Naszla mnie wlasnie refleksja: wiec moze chodzi nie o ocene
bohatera, ale o zwykle sprowokowanie czytelnika do myslenia i o obudzenie jego
emocji?

Kurcze, musze przeczytac rzeczone Opowiesci Dudka, skoro rozgorzala taka
dyskusja, moze warto?

I jeszcze przy okazji: dziekuje Ci Sineira za budujacy wpis na moim blogu.

[kmklim]

Dzięki za wkład w ten wątek. Ciekawie jest przeczytać opinię autora.

Zgadzam się zresztą z Tobą, że wszystko jest dla ludzi. Nie posunąłbym się też
do potępienia autorów, którzy urządzają krwawe, bezsensowne jatki w swoich
opowiadaniach, czy powieściach. Jak już dałem temu wyraz, osobiście mnie to
irytuje, zwłaszcza w połączeniu z brakiem realizmu. Mam wrażenie że może to
wynikać, lub prowadzić do znieczulicy na przemoc. Wiele się o tym mówi
rozprawiając o wpływie filmu czy też gier komputerowych, a mnie zaintereswała
przemoc w SF.

Powiedziałbym tak: jeśli już chce się okrasić utwór dawką flaków, to trzeba to
zrobić po pierwsze z zachowaniem realiów (przede wszystkim chodzi mi o ukazanie
przemocy w negatywnym świetle, np. dbając o to aby zgwałcona właśnie kobieta nie
zachowywała się jak tylko po męczącej jeździe autobusem) a po drugie, używać
przemocy w jakimś konkretnym celu twórczym - nie jako efektów specjalnych.

Pozdrawiam

[Gość: burok]

A ja lubie w literaturze krew, przemoc, szaleństwo, zwyrodnialstwo, całkowity
brak chamulców. Mam dosyć na codzień moralności, skromności, politycznej
poprawności. Gdy czytam książkę to chce właśnie uciec od codzienności, od
moralnych tabu i standartów społecznych i jeśli trzeba zanużyć się we flakach
żeby to osiągnąć to nie mam nic na przeciwko.

[spriggana]

Gość portalu: burok napisał(a):

> A ja lubie w literaturze krew, przemoc, szaleństwo, zwyrodnialstwo, całkowity
> brak chamulców.

Znaczy zwyrodnialny powinni być uprzejmi?