prequel Diuny

[Gość: wowo]

A co sądzicie o "Rodzie Atrydów" i "Rodzie Harkonnenów"? Przez pierwszą
przebrnąłem i muszę przyznać, że momentami była naprawdę ciekawa, ale tej
drugiej nie zdzierżyłem. Nie dość, że nudna jak flaki z olejem, to
poszczególne wątki są tak naiwne i bzdetne... Ten odważny i prawy do bólu G.
Halleck - bardziej płaskiej postaci już chyba nie da się wymyśleć. Albo
szkoła Ginazów - cała planeta to archipelag wysp, służący za szkołę. Czemu
autorzy zmuszeni do wymyślenia kilku planet zawsze tworzą takie potworki jak
monotematyczne planety: planeta wojowników, planeta mędrców. Dobrze, że F.
Herbert nie popełnił tego błędu przy Diunie i wymyślił tę całą barwną
mieszaninę kultur i postaci. Słyszałem już o książce opisującej czasy Dżihad
Butlerjańskiej/Butleryjskiej. Jeśli fabuła będzie tak pasjonująca, jak
w "Rodzie Harkonnenów" to gratuluję, gratuluję...

[worfff]

Ja tez przebrnalem (popelnilem ten blad!) przez pierwsza czesc prequela. Juz
teraz jestem madrzejszy i za Rod Harkonnenow nawet sie nie zabieram. Znajomy
mial wiecej samozaparcia i zaczal czytac. Dal sobie spokoj, kiedy wyczytal, jak
Liet Kynes (bedac dzieckiem) zostal zabrany przez ojca na pustynie. Towarzyszyl
im osiolek.
P.S. Czy syn Herberta czytal w ogole cykl Diuny? Czy tworzy prequele na
podstawie filmow, ze takie bzdury wypisuje?

[Gość: wowo]

Na końcu Rodu Atrydów jest historyja o genezie serii prequeli. Ponoc pewnego
dnia do Briana H. przyszło jakies upomnienie, dotyczące jakiejś skrytki
pocztowej. Zdziwiony synek pojechał pod wskazany adres i w tajemniczej skrzynce
znalazł... stareńką dyskietkę 5.25, a na niej przygotowane przez Franka
Herberta materiały do kolejnych części cyklu. Poznawszy nagle całość wymyślonej
przez ojca intrygi postanowił napisac serię prequeli, a dzieło zwieńczyć
sequelqmi, które opisałyby wydarzenia mające zajść w nigdy nie napisanych
kolejnych częściach cyklu.

[Gość: Qba]

Przeczytałem wszystkie trzy "rody" w orginalnej wersji językowej. I teraz już
się domyślam co by było gdyby F.Herbert pisał kolejne tomy cyklu na siłę, nie
mając zawczasu przygotowanej koncepcji jak całość ma wyglądać. Całe szczęście
starszy Herbert był pasjonatem. W drugim i trzecim tomie preludium drażnią
przede wszystkim przesadne zbiegi okoliczności ( Dominik Verinius organizuje
tajną bazę w swoim składzie broni atomowej na Diunie, gdzie przypadkiem spotyka
Lieta Kynesa, tamten wybiera się z Dominikiem na Saulusę Secundus gdzie spotyka
Gruneya Halleca. Oczywiście również przez przypadek Dominik ginie zdradzony
przez ojca Esmara Tueka, na którym, przypadkowo, mści się później Liet. Takim
samym przypadkiem doktor Yueh jest tym który załatwia cyborgizację księcia
Rohumba jak i diagnozuje chorobę barona Harkonnena. Oczywiście równie nagle
okazuje się Helena Gaius Mohiam jest matką Jessiki.) Te zbiegi okoliczności
mogą świadczyć tylko o tym, że panom B. Herbertowi i K.J. Andersonowi zabrakło
pomysłów na nowe postacie, więc postanowili wyeksploatować maksymalnie "starą
gwardię" (bolączka wszystkich na siłę robionych seqeli). Inna sprawa to styl -
starają się oni naśladować F. Herberta, aczkolwiek czytając obydwa cykle w
engliszu zauważę, że w dziele orginalnym musiałem zaglądać do słownika
(oksfordzkiego) średnio raz na pięć stron, natomiast w preqelu raz na
pięćdziesiąt. Mam tylko nadzieję, że przy Diunie 7 panowie wysilą się nieco
bardziej (lub wezmą do współpracy Mateusza Benerita:).

[morglum]

A czytałeś może Dżihad Butleriańską?Jeśli tak, to co o niej sądzisz?

[Gość: qweta]

masz moje pelne poparcie, mialem dokladne takie same odczucia wzgledem tych
dwoch ksiazek...