Jutro idziemy do kina ****

[buddah]

czy ktoś wie jak nazywa się piosenka która promuje ten film? chór śpiewa, lecie tak: "może w kwietniu może w maju...." puszczaja na tvp, promując ten film ktoś coś wie? :))) pozdrawiam i dzięki

[schayer]

"Może kiedyś innym razem" to piosenka z filmu "12 krzeseł" z roku
1933. Słowa napisał oczywiście debeściak Marian Hemar:)

Dobrze napisany scenariusz...

[kapitan.kirk]

...i nieźle wszystko zagrane.

A dla części autorów i realizatorów filmu - dwója z minusem.

1.) O ile postacie pierwszoplanowe "jakoś wyglądają", to w tle
przemykają ludzie zupełnie dzisiejsi - z kozimi bródkami, długimi
włosami i postawionymi kołnierzami płaszczy... Jeżeli miała to być
maniera pokazująca przenikanie się dawnych i dzisiejszych czasów, to
nie wyszła, bo wygląda po prostu na niechlujsktwo realizatorów.
2.) Na tzw. prowincji jest nader współczesnie: pełno jest
asfaltowych ulic i dróg, po których mkną samochody; często po kilka
na raz. To absurdalne - czy naprawdę nie dałoby się wybrać kilku
miejsc wyglądających rzeczywiście jak przedwojenne?
3.) Wszelkie sceny zbiorowe wyrażają ubóstwo realizacyjne: czy to
plaża w lecie, czy zabawa na Bielanach, czy popis kawalerii -
wszędzie tylko grupka kilkunastu osób robiąca co może, żeby wydawało
sie ich więcej. Czy naprawdę brak w Polsce statystów lub sprzętu,
który mógłby ich komputerowo przynajmniej powielić?
4.) Kilka scen rozgrywa się przed bramą UW na Krakowskim
Przedmieściu. Ulica ta przed wojną była zatłoczona ludźmi i
pojazdami, jeździły nią tramwaje, było dużo sklepów itd. Tymczasem
realizatorzy po prostu wzięli kawałek dzisiejszego pustego deptaka,
wsadzili nań grupkę statystów i kilka samochodów jeżdżących w te i
wewte - i szlus. Na bogów, jeżeli już faktycznie nie było pieniędzy
na komputerowe wzbogacenie tła, to trzeba było może przenieść
scenariuszową akcję gdzie indziej; zresztą w polskich miastach nie
brakuje ulic, które bez problemu mogą udawać przedwojenną Warszawę.
5.) Nie będę sie wgłębiał w dziwaczną i anachroniczną mozaikę
samochodów uczestniczacych w filmie, bo w końcu przeciętny widz znać
się na tym nie musi. Jednak - jak powiedział pewien generał w
Teleranku - są granice, których przekraczać nie wolno. W Polsce jest
pod dostatkiem obszernych poligonów i miejsc, które poligony udawać
z powodzeniem mogą. Jeżeli zatem poborowi w 1938 r. czołgają się na
tle wraku radzieckiego transportera BRDM z lat 70., no to już jest
przegięcie.
6.) W jednej z ważniejszych scen, główni bohaterowie skaczą z
wiejskiego mostu kolejowego do rzeki. W zajawkach zapowiadających
film wyraźnie widać na moście...przewody elektrycznej sieci
trakcyjnej :-D Co ciekawe, z samego filmu je wymazano
(komputerowo?), z faktu że zapomniano przy tym o materiałach
towarzyszących, wyłazi jednak po raz kolejny niechlujstwo
realizacyjne.
7.) I wreszcie w jednej z ostatnich scen reżyser, zafascynowany
zapewne "Pearl Harbor" Michaela Baya, każe elektronicznie
wygenerowanym niemieckim samolotom pomykać w ślicznym defiladowym
szyku tuż nad głowami bohaterów, w drodze na Gdynię. W tym sęk, że
ciężkie (wg ówczesnej nomenklatury) bombowce He-111 latały na
wysokości kilku tysięcy metrów i nie miały powodu straszyć nikogo na
plaży; pierwsze ranne bombardowanie Gdyni było zresztą dziełem
małych Ju-87, więc skoro i tak samoloty robiono w komputerze, to
można było zrobić je zgodnie z historyczną prawdą...

I nie chodzi tu wyłącznie o trudności budżetowe, ile raczej o
niedbalstwo i brak pomyślunku.

Dla pewnej równowagi mogę pochwalić Dworzec Główny w Warszawie - nie
wiem jaka budowla "zagrała" jego wnętrza, ale zrobiła to całkiem
udatnie :-)

Pzdr

[kiddy]

Kapitan.kirk, w kilku kwestiach się zgodzę. Ja przyglądałam się
bardzo strojom i wnętrzom z epoki i muszę powiedzieć, że odtworzone
je świetnie. Ale faktycznie o wygląd statystów się nie postarali.
Chociaż długie włosy i kozie bródki wpisują się w klimat epoki - w
końcu awangarda wyglądała inaczej, niż inteligencja czy
mieszczaństwo.
Tylko, czy to tu jest najważniejsze? Mnie film bardzo badzo się
podoba, choć od pierwszych minut trudno mi się go ogladało. Miałam
bowiem świadomość, że wszystko, co widzę zaraz obróci się w pył,
młodzi, weseli ludzie zginą lub spotka ich jakiś koszmarny los.
Uwielbiam ten okres historii, choć zdaję sobie sprawę z ciemnych
stron ówczesnej rzeczywistości. Jednak nigdy nie potrafiłam, jako
historyk, zająć się dwudziestoleciem dogłębniej - po prostu nie
jestem w stanie pozbyć się takiego... cienia, który wisi nad tą
epoką, cienia tego, co się wydarzy za lat 20, 10, 5 czy za rok. Nie
umiem patrzeć na ten okres bez smutku i strasznego żalu, że to
wszystko zniknie zgnieconoe w okropny sposób, że weseli, kolorowi i
pełni życia ludzie znikną, albo ich życie stanie sie koszmarem.

Gratulacje dla młodych aktorów. Kuba Wesołowski pokazał, że umie
zagraćnie tylko w kiepskiej telenoweli. Damięcki - świetna gra. Do
tego wyglądał niesamowicie. Braw dla aktora grającego Piotrusia -
świetna kreacja! Bardzo fajna była też rola Krysi, choć nie
spodziewałam się, że tak się skończy jej historia. Tego, co się
stanie z pozostałymi postaciami też nie... Miałam nadzieję, że może
jednak...

[nutta]

Myślę, że jakieś względy finansowe zadecydowały o wspomnianych
wyżej "niedoróbkach". Cieszę się, że nie był to film
martyrologiczny.Zatrzymał się w progu.

[artek610]

kapitan.kirk napisał:

> Dla pewnej równowagi mogę pochwalić Dworzec Główny w Warszawie - nie
> wiem jaka budowla "zagrała" jego wnętrza, ale zrobiła to całkiem
> udatnie :-)

Kręcono to na stacji Warszawa Śródmieście (czyli prawie w tym samym miejscu,
gdzie przed wojną był Dworzec Główny).