dziwne związki

[iwannabesedated]

Ostatnio sprzątałam wiosennie szafy, i znowu uzyskałam 'urobek' w postaci
kilku worów. Ukochane buty, zbyt zniszczone aby można je było jeszcze nosić,
buty nigdy nie noszone, ubrania- pomyłki, ubrania z innej epoki, rzeczy z
historią ale z innego życia, rzeczy bez historii, ale i bez przyszłości.
Zamyśliłam się nad tym wszystkim, i przyszła mi do głowy myśl następująca. Ile
osób w naszym życiu, to takie właśnie zbędności? Tak zwana przyjaciółka z
którą się umawiam tylko dlatego że ona chce, a potem wysłuchuję że a) jestem
za chuda, b) single to egoiści, c) jej dzieci, mąż, pies, teściowie to...(to
samo co przez 10 ostatnich lat), tak zwany przyjaciel który korzysta z mojej
gościnności ale nigdy się nie rewanżuje choćby tulipanem za 1.50 PLN, tak
zwana rodzina która tylko po to zaprasza mnie na święta żeby wbić szpilę mojej
innej rodzinie, i kupa kupa innych.
Co gorsza, trudno jest ich tak po prostu wsadzić wszystkich do wora i wystawić
przed drzwi. A nawet jak się to już zrobi, to wracają oknem, a człowiek to
okno otwiera.
Ludzie! Ja tych ludzi nawet nie lubię!
Więc po co? Dlaczego? I czemu tak trudno z tym skończyć? Ki chuj?

[jutka1]

Trudny temat zadalas, Stokrotko. Musze pomyslec. A zeby pomyslec - musze sie
dobudzic.
Wroce pozniej.

[kielbie_we_lbie_30]

Po co? Po nic...
Jezeli ktos urosl do roli "przyjaciel/ciolka" znaczy ze cos nas laczylo, fajnie
mielismy razem i to to nas laczy jak pepowina. I jak pepowine trudno uciac tak i
toksyczne przyjaznie. Zawsze jakos tam sie ludzimy ze to stare wroci, choc przez
moment...Czym blizej sie bylo tym trudno uciac bo boli...
Kilkarazy dawalam szanse mojej "przyjaciolce" od ponad 30 lat. Potrafi sluchac,
w chwilach trudnych zawsze poswieca swoj czas, jest tez dosc zwariowana i
wyciaga na rozne eskapady...ale jest straszna manipulatorka, intryganka i
egoistka. No i po pewnych intrygach dwa lata temu zadzwonilam i powiedzialam jej
ze wypowiadam jej nasza znajomosc ostatecznie...juz nigdy nie wroce jak przedtem
ciagle ja pierwsza wyciagalam reke.
Zawsze mowie ze nikt nie jest tak beznadziejny, zly zeby nie zaslugiwal na
jeszcze jedna szanse ale...nie w tym przypadku.
Podziwiam mojego syna ze choc mlody to potrafii zalatwiac takie sprawy. Rozmawia
z ludzmi, probuje wyjasnic sytuacje i powiedziec jak on to czuje. Ja sie od
niego troche tez nauczylam...to nie znaczy ze umiem. Chyba szczerosc jest
najlepsza metoda. Nalezy porozmawiac, wyjasnic...to chyba jest dobre dla obu stron.

Z ciuchami, butami jest latwiej gdyz choc upierdliwie zabieraja miejsce w
szafach to toksycznie nie dzialaja.

[a.polonia]

Podziwiam mojego syna ze choc mlody to potrafii zalatwiac takie sprawy. Rozmawia
z ludzmi, probuje wyjasnic sytuacje i powiedziec jak on to czuje.

----oj, zazdroszcze umiejetnosci.
ja tak nie umiem, ale nauczylam sie, ze jak mi jakas znajomosc nie odpowiada,
to bez wyjasnienia ja ucinam, z roznym skutkiem, ale efekt jest taki, ze nie
mam przyjaciol, wiec albo jestem zbyt wymagajaca (jesli chodzi o ludzi), albo w
ogole to ze mna jest cos nie tak :).

[jutka1]

Tak sobie nad druga kawa mysle...
Kazdy czlowiek, ktory sie w naszym zyciu pojawil, na dluzej czy na krocej,
blizej czy dalej, jest czescia nas w tym sensie, ze przyczynil sie do tego kim
jestesmy dzisiaj. Zostawil slad. Zmienil nas jakos. Czegos nas nauczyl.
I moze dlatego tak nam czasem trudno odciac pepowine.
Czasem tez po prostu czas odciecia jeszcze nie nadszedl, jeszcze jakas lekcje
mamy do odebrania od danej osoby.
Najczesciej sa to lekcje o nas samych.

Zdarza sie, ze tych czy innych osob nie odcinamy, bo nie mamy na to ochoty, bo z
nimi nam dobrze i po drodze.

Stare ukochane buty i inne takie to podobna historia, bo z nimi sa zwiazane
wspomnienia, czyli my sami. Czasem trudno fizycznie wyrzucic.

Inna sprawa jest umiejetnosc powiedzenia "nie". Nie mam czasu, nie mam ochoty,
nie dzwon do mnie wiecej. Baaardzo trudna rzecz.

[kan_z_oz]

A Ja mówię prosto z mostu, oczywiście nie waląc po mordzie, tylko delikatnie.
Nie czekam nawet minuty, tylko od razu w rozmowie, gdy coś mnie rusza, lub boli
poruszam ten temat.
Nie ma nic gorszego niż zaciskanie zębów w imię przyjaźni. Przyjaźń przyjmuje
wiele i wyjaśnienie np;
'jesteś zbyt chuda'
Moja droga, to jaka jestem jest tylko i wyłącznie moją sprawą, i jakkolwiek
doceniam Twoją troskę o mnie to Twój kometarz mnie rani, denerwuje i ogólnie
sprawia mi dużą przykrość.

Zwykle po tym następuje wyjaśnienie, że ranienie nie wchodziło w rachubę tylko
ktoś miał nieprzyjemne doświadczenia np; z odchudaniem i autentycznie martwi
się o Nas!!!
To jest przyjażń. Inne mętne wyjaśnienia świadczą raczej, że ktoś jest na
etapie wampirzym. (Chętnie bierze i czerpie energię z rozmowy ale sam nie ma
zamiaru nic dać). Poniżanie, krytykowanie, wygrywanie argumentów poprawia
własne samopoczucie u takiej osoby - chwilowo tylko oczywiście.

Wampiry energetyczne, które chciałyby spotkać się ze mną w celu wyrzucenia
całej szafy pełnej brudów, czyli tylko narzekania i te same problemy od 10 lat;
odcinam. Spotykam się nie częściej niż co pół roku (nigdy, gdy jestem chora lub
w dołku), w celu sprawdzenia czy przeszły już na następny etap. Czasem
przechodzą, i wtedy nic nie muszę robić. Jeśli nie, to unikam i czekam dalej.
Czasem się spotykam ale nie sam na sam.

Nie jest to złotą czy 100% regułą ale w większości przypadków działa.
A poza tym podpisuje się pod Jutką.

Pozdrawiam
Kan

[fedorczyk4]

Od lat nie mam ju takich związków. Jeśli nie dało się nic naprawić albo
zasugerować, to uzywałam metody nazywanej przez
francuzów "przerzedzaniem", "rozcieńczaniem" kontaktów i tak aż do atrofii.
Teraz chodzę ze swoimi pomysłami na życie jak z szyldem i ludzie z którymi
byłabym niekompatybilna nie podchodzą do mnie. Z rodziną jest już znacznie
gorzej, tu niestety asertywność i naturalna selekcja wychodzą mi gorzej. Mało
jej mam w sumie, a przez lata emigranckie właściwie wcale i teraz znoszę ich
cichutko. No do pewnego stopnia cichutko;-)

porzadki zwiazkowe

[lucja7]

Mam zwyczaj robic "porzadki zwiazkowe" na goraco. Intuicyjnie(?) czuje kto moze
mi byc blizszy, kto nie.
Nie toleruje jednej rzeczy w relacji: klamstwa. Nic potrafie zbudowac relacji z
kims kogo zlapalam na klamstwie, uwazam ze taka relacja jest z zalozenia
niemozliwa. W relacji musze sie na czyms oprzec, a na klamstwie sie nie da.
Przerywam wiec to cos bez wyrzutow sumienia, z dnia na dzien, bez przeprosin.
Nie telefonuje, na telefony nie odpowiadam.
Reagujac w ten sposob nie mam problemow z porzadkami wiosennymi.

:-)))

Na odwrot i tez zle.

[xurek]

Ja pakuje wory zarowno z ciuchami jak i z ludzimi bez zalu i wiekszych
problemow. Nie zastanawiam sie tez specjalnie nad tym “dlaczego” – dopoki jest
mi z ludzmi dobrze, to sie z nimi spotykam, jezeli przestaje byc (powod
obojenty) to przestaje. Jak dotad czulam sie z tym rozwiazaniem bardzo dobrze,
ale powoli sie chyba starzeje i……

przypomnialy mi sie takie buty, ktore nosilam dziesiec lat a potem dziesiec
trzymalam w szafie az w koncu je wyrzucilam. Teraz mi zal, bo te buty to kawal
mojej historii i gdybym wciaz je jeszcze miala, to historia bylaby bardziej
namacalna.
I przypomnieli mi sie rozni ludzie, ktorzy tak jak te buty przestali pasowac do
mojego zycia (albo ja do ich zycia) i z niego znikneli. I tez zrobilo mi sie
zal, ze ich nie ma i sobie pomyslalam, ze tak samo jak te buty spokojnie
zmiescily by sie w kaciku jakiejs szafy zupelnie nie przeszkadzajac bez
specjalnego zachodu mozna bylo napisac kartke, zadzwonic albo umowic sie na
kawe z tymi ludzimi. Dlaczego? Bo historie z nimi przezyte bylyby teraz
bardziej namacalne. Dla mnie i dla nich pewnie tez……

Ostatnio siedzac i myslac nad moim zyciem stwierdzilam, ze ja do tego stopnia
zyje w oddzieloenych od siebie i niewiele ze soba majacych wspolnego etapach,
ze az mi sie wydaje, ze to inne osoby zyly w tych roznych „zyciach“. Osob,
ktore tak jak ja pojawiaja sie w calej ciaglosci jest bardzo niewiele – chyba
zaraz ze strachu napisze do nich wszystkich jakiegos maila, zadzwonie z
wiosennym pozdrowieniem i umowie sie na kawe :).

Krotko (jak na mnie :)) mowiac stwierdzam, iz nie moge udzielic Ci odpowiedzi
na Twoje pytanie, bo sama postepuje odwrotnie ale moge stwierdzic, iz
postepowanie odwrotnie nie przynosi lepszych rezultatow i ze tez zaczynam sie
siebie pytac, „dlaczego“....