Godziny

[Gość: Immortal]

Aktorstwo na najwyższym poziomie. Głęboki klimat tej poruszającej
historii sprawia, że nie mamy wątpliwość, iż obcujemy ze sztuką,
a nie kolejnym seryjnym produktem Fabryki Snów. Zdecydowanie polecam!

[Gość: MIKI]

NIESAMOWITY FILM, JEDEN Z NAJLEPSZYCH OBRAZOW OSTATNICH LAT...
ZUPELNIE "NIE-OSCAROWY"........ KONCERT TRZECH AKTOREK- KIDMAN,
MOORE I STREEP-TRUDNO NAWET OCENIC, KTORA Z NICH JEST NAJLEPSZA.
PRZEPIEKNA MUZYKA PHILIPPA GLASSA. ABSOLUTNE DZIELO.

[Gość: maja]

ja już nie mogę się doczekać! a będzie w Polsce dopiero 28 marca

[Gość: dodo]

napiszcie cos jeszcze pozytywnego, bo moze sie dam przekonac zeby pojsc
i zobaczyc. wszyscy znajomi kinomani odradzaja na wyprzodki, ze nudy na pudy
i w ogole flaki z olejem a tu takie dwa pozytywne glosy wiec moze nie jest az
tak zle? od razu przyznam sie, ze n.k. nie lubie a m.s. jakos mnie ostatnio
zawiodla w "adaptation" wiec sie nie pale do ogladania. virginia wolf tez nie
byla nigdy jakas moja ukochana pisarka ale namawiajcie, namawiajcie, moze sie
dam naciagnac :-)

[Gość: maja]

nie, nie namawiajcie, człowiek jest podobny do swoich znajomych
namówione dodo obejrzy, a potem będzie nam tu narzekać na the hours ;-)

[Gość: Margo]

Moim skromnym zdaniem "Godziny" to film nieprzecietny i kazdy
szanujacy sie kinoman powinien go zobaczyc. Nicole ma Oscara na
100%, jesli ktos jej nielubi (Dodo?), to niech sie nie zraza,
bo w tym filmie gra zupelnie inaczej niz zwykle. Ed Harris tez
bardzo dobrze wypadl. Bedziecie zdolowani, ale na prawde warto!

[Gość: delpioro]

A niby gdzie wy to oglądaliście

[yawokim]

Gość portalu: delpioro napisał(a):

> A niby gdzie wy to oglądaliście

nie znasz cudownego swiata divx?

[Gość: wydra26.wp.pl]

Napiszę absolutnie szczerze. Nie znam cudownego świata dvix i
filmu nie oglądałem. Niemniej - czekam cierpliwie na 28 marca.
Powody trzy.
Kto widział ,,Billy'ego Elliota", ten wie, że na następną
produkcję tego inteligentnego i wrażliwego Aglika czekać warto.
Kto miał okazję przekonać się, jak zdolnym kameleonem filmowym
jest Nicole Kidman i jak duży przestrzał dzieli jej role typu
Satine a Isabela Archer, ten wie, że "nawet" aktorzy się
rozwijają.
Kto czytał "Panią Dalloway", ten wie, że życie i kino to nie
zawsze rozrywka. A pytanie brzmi: czy mimo niespełnienia znajdę
szczęście? jak mam nadać sens niepokojowi, gdy mam wszystko a
nie czuję niczego?
Kosiński podobno powiedział kiedyś, że kiedy był mały, nie
wiedział wiele, ale wiele czuł. POd koniec życia miał wiele
wiedzieć, ale nic nie czuć. Banał? Sprawdzę na premierze.

Trzy historie. Wspolny mianownik.

[Gość: Grimaldi]

Rewelacja. Produkcja amerykanska, ale sam film ma w sobie cos
bardzo europejskiego. Wszystkie trzy aktorki sa tak znakomite,
iz wlasciwie niestosownym byloby przyznac nagrode jedynie jednej
z nich. Kazda bowiem z trzech, przenikajacych sie i polaczonych
ze soba historii jest bowiem interpretowana przez jedna z
aktorek. Kazdy z trzech watkow jest inny -nie tylko poprzez
narracje, czas czy miejsce- ale wszystkie jednoczesnie sa sobie
w zwyklym ludzkim wymiarze bardzo bliskie. Wspaniale kino. Film
porusza w sposob niezwykle subtelny i z ogromnym wyczuciem
kwestie bardzo intymne. To film, w ktorym seksualna strona zycia
i odmiennosc z nia zwiazana nie przekresla naszego
czlowieczenstwa. To film, ktory uczy - i nie chce, zeby to
zabrzmialo patetycznie- tolerancji. Goraco polecam.

[Gość: ink]

W jakim sensie the Hours ucza tolerancji? Tolerancji wobec czego? Przepraszam,
ale jakos nie dopatrzylam sie watku "tolerancji." A jesli chodzi ci o
pocalunki miedzy kobietami to nie wiem, czy akurat film stara sie nas
przekonac, ze nie ma w tym nic "zlego." Moim zdaniem te momenty bliskosci
miedzy bohaterkami pokazuja co innego, niekoniecznie odmeinna orientacje
seksualna. Raczej, sa to chwile, gdy tym kobeitaom udaje sie nawizac kontakt
(krotkotrwaly?) z osoba obok. Dla mnie to nie byly sceny lesbijskie, to byly
bardzo poruszajace sceny, w ktorych te kobiety przez chwile nie byly tak
bardzo samotne. (Przynaje jednak, ze publicznosc zlozona w znacznej czesci
emerytow wydawala odglsy niezadowolenia gdy na ekranie pokazano dwie calujace
sie kobiety). Nie sadze, ze the Hours to film naklaniajacy do tolerancji, bo
dla mnie zwiazki miedzy kobietami nie sa abberacja, nie musze ich "tolerowac."

Nie wiem tez, czy przeslanie filmu jest przygnebiajace tak do konca. Wydaje mi
sie, ze wrecz przeciwnie - jedna z kobiet nie potrafi odnalezc swojego miejsca
w swiecie, ale dwie inne bohaterki podejmuja decyzje, by zyc w zgodzie z
wlasnymi pragnieniami, by choc sprobowac wyrwac sie z zycia, ktore je powoli
zabija (te decyzje podejmuje tez Richard). Oczywiscie sa to decyzje trudne i
okupione cierpieniem, ale, jako ze w tym filmie (jak i w zyciu) nie ma happy
end'u, moze to jedyna rzecz, ktora jako ludzie mozemy zrobic - sprobowac byc
wolnym?

Poza tym film urzekl mnie swoja literacka wrecz atmosfera. Slowem, mile
zaskoczenie.

[Gość: Grimaldi]

Gość portalu: ink napisał(a):

> W jakim sensie the Hours ucza tolerancji? Tolerancji wobec czego?
Przepraszam,
> ale jakos nie dopatrzylam sie watku "tolerancji." A jesli chodzi ci o
> pocalunki miedzy kobietami to nie wiem, czy akurat film stara sie nas
> przekonac, ze nie ma w tym nic "zlego." Moim zdaniem te momenty bliskosci
> miedzy bohaterkami pokazuja co innego, niekoniecznie odmeinna orientacje
> seksualna. Raczej, sa to chwile, gdy tym kobeitaom udaje sie nawizac kontakt
> (krotkotrwaly?) z osoba obok. Dla mnie to nie byly sceny lesbijskie, to byly
> bardzo poruszajace sceny, w ktorych te kobiety przez chwile nie byly tak
> bardzo samotne. (Przynaje jednak, ze publicznosc zlozona w znacznej czesci
> emerytow wydawala odglsy niezadowolenia gdy na ekranie pokazano dwie calujace
> sie kobiety). Nie sadze, ze the Hours to film naklaniajacy do tolerancji, bo
> dla mnie zwiazki miedzy kobietami nie sa abberacja, nie musze ich "tolerowac."
>
Zle mnie zrozumiala Pani. Naprawde. Film uczy tolerancji W OGOLE. Wobec
choroby. I niewazne czy to AIDS czy schizofrenia. Uczy tolerancji wobec wyborów
drugiego czlowieka. I niewazne czy to samobójstwo czy porzucenie przez kobiete
i matke wlasnej rodziny. Jestem daleka od zaklamanej katolickiej pruderii.

[Gość: ink]

Ech, to nie mialo wyjsc tak zlosliwie i agresywnie, przepraszam. Oczywiscie ze
sie zgadzam, ten film uczy wrazliwosci wobec innych i chyba tez pokazuje, ze
bycie blisko drugiej osoby jest bardzo trudne...