Umarł i żyje

[Gość: Sly]

Nie wiedziałem, że w tym roku Wielki Czwartek przypada w środę... ;)

[Gość: pablo_xyu]

Wielki Czwartek zaczyna się w Polsce od dwoch lat drugiego kwietnia. Nie
zauważyłeś?

Umarł i żyje

[Gość: aśka]

Faktycznie, żenująca pora na taki film. Chętnie bym go obejrzala, ale godz. 14
to pora, gdy większość ludzi jest w pracy/szkole. Ale cóż, zwykła praktyka
TVP...

[Gość: M]

Zgadzam się z przedmówczynią, czas emisji jak zwykle trafiony w dziesiątkę!
Szkoda słów...

[justyska.s]

Sprzątałam mieszkanie i włączyłam sobie telewizor dla towarzystwa. Przypadkiem
trafiłam na ten dokument - fantastyczny! Sprzątanie musiałam przerwać, bo filmu
nie da się nie obejrzeć. Co do pory - rzeczywiście, TVP ... nie popisała się.

[justynka38]

Od jakiegoś czasu zajmuję się tematem śmierci.Zwyczaje i obrzędy związane z
pogrzebami itd. znam,lecz nie z autopsji,a z książek.W wielkim mieście śmierć
odbywa się najczęściej w szpitalu,a nieboszczyk nie ma prawa przebywać w
mieszkaniu w bloku.Z tym większym zachwytem oglądałam film Szumowskiej.Cieszę
się,że w niektórych miejscach Polski wciąż kultywowana jest tradycja "dobrego
umierania".Wiem jednak,co napawa smutkiem,że takich miejsc jest coraz
mniej.Klikakrotnie podkreśla sie w filmie,że omawiane obrzędy odchodzą w
niepamięć.Młodzi boją się śmierci,nie chcą o niej mówić,wypierają ją ze swoich
myśli - co,niestety, jest wiadomym znakiem czasów.Ostatnio byłam na pogrzebie i
mogłam zaobserwować zjawisko "odwrócenia śmierci".Godzinę przed mszą firma
pogrzebowa dostarczyła zamkniętą trumnę z nieboszczykiem do kościoła.Wcześniej
owa firma zabrała zmarłego ze szpitala,umyła go i ubrała oraz zajęła się
organizacją pogrzebu.W kościele nastała niepokojąca cisza.Nikt nieboszczyka nie
żegnał,rodzina skrzętnie ukrywała swój ból.Na szczęście dwie starsze kobiety
zaczęły na głos odmawiać różaniec.Po mszy nastąpił przemarsz na cmentarz -
ponownie w przeważającej części w ciszy.Wszelkie próby zaśpiewania
jakiejkolwiek pieśni pogrzebowej kończyły się fiaskiem,ponieważ nikt nie
znał "repertuaru".Po krótkim pogrzebie nikt nikomu nie składał
kondolencji,dalsi znajomi szybko odeszli,wrócili do swoich zajęć.Rodzina
natomiast zasiadła do stołu.Trudno to jednak nazwac stypą,gdyż wszyscy unikali
rozmowy na temat zmarłego i śmierci.Mam wrażenie,że starano się mówić o
czymkolwiek,byleby jak najszybciej wymazać smutne zdarzenie z pamięci.
Tak wygląda polska miejska rzeczywistość.Refleksja nad śmiercią istnieje,ale
gdzieś na marginesach życia społecznego.Ludzie nadal cierpią z powodu
śmierci,ale w ukryciu i osamotnieniu.Kiedyś w przeżyciu śmierci bliskiego
pomagała wiara,wspólnota i obrzędy.Dzisiaj w zamian mamy firmy pogrzebowe i
cały przemysł funeralny.
Zainteresowanych zwyczajami związanymi ze śmiercią odsyłam do prac z początków
XX wieku:H.Biegeleisena "Śmierć w obrzędach,zwyczajach i wierzeniach ludu
polskiego" oraz A.Fischera "Zwyczaje pogrzebowe ludu polskiego".

[Gość: maritchka]

tych starych obrzedow juz i tak nic nie uratuje przed zniknieciem (stety albo
niestety)

ale przeciez chodzi po prostu o inne spojrzenie na smierc o odwazne
zaakceptowanie ze jest ona czescia zycia (tak jak to jest w buddyzmie) a nie
nasladowanie starych pan ze wsi (dla ktorych mam nota bene duzy szacunek)

pozdr.

[luccio1]

justynka38 napisała:
> Po krótkim pogrzebie nikt nikomu nie składał
> kondolencji,dalsi znajomi szybko odeszli,wrócili do swoich zajęć
> Tak wygląda polska miejska rzeczywistość.
Bodaj na dwóch pogrzebach wielkomiejskich zaobserwowałem następującą
sytuację:
jest już po uroczystościach, rodzina i bliżsi znajomi przed bramą.
Ostatnie rozmowy, ostatnie wyrazy współczucia przed jazdą do domu...
W tym momencie wdowa daje delikatnie znak którejś z towarzyszących
kobiet i odchodzi w jej towarzystwie kilkanaście kroków na bok, pod
mur cmentarza;
tam - z twarzą wciąż zasłoniętą welonem, tak jak na samym pogrzebie -
podnosi spódnicę, kuca i załatwia się na chodnik, na widoku rodziny
i ludzi zupełnie obcych.
Nie wiem, czy nie byłem w tym momencie świadkiem narodzin nowego
elementu rytuału pogrzebowego - symbolicznego pozostawienia za sobą
przeszłości, której żadna siła nie wróci.

[pawel3891]

ogladalem. caly czas powtarzali 'czego tu sie bac' ale troche tam lęku bylo w nich, szczegolnie tego ze zostanie samo ktores z nich.

Umarł i żyje - jeszcze jeden dobry tekst

[paskudaprawdziwa]

p. Sobolewskiego.

Faktycznie temat wazny, sam w sobie, na koncu ziemskiej drogi kazdego z nas
jest smierc, tyle ze dzisiejsza kultura z "rozowymi okularami" jakby bardzo
potrzebowala uwolnic ludzi nie tylko ciezaru winy (grzechu) i ciepienia, ale
tez smierci, jakby chciala unieobecnic smierc, kompletnie oddzielic ja od
zycia.

Warto siegac do tego co jeszcze trwa, chocby i w szczatkowej postaci i co
bylo chyba jednka jakims naturalniejszym, madrzejszym i odwazniejszym
przezywaniem smierci - jak sadze.

Gdybym kiedys miala wybor, to wole byc nieboszczka wsrod swoich niz nawet w
najlepszym domu pogrzebowym. Szkoda, ze profesjonalizacja zycia wkracza takze
do obrzedu chowania zmarlych i zamiast bliskich - obcy "troszcza sie"
o "pozegnaenie" odchodzacych juz na zawsze i ze to tylko rutynowa, platna
praca.

Zaluje, ze filmu nie obejrze.

paskuda.blox.pl

Umarł i żyje

[Gość: K .P]

Kiedy czytałam artykuł w Gazecie nie widziałam ,że tak szybko przyjdzie mi się
zetknąć z śmiercią. Zmarła bliska osoba aja nie potrafiłam pomóc jej rodzinie w
przeżyciu ich bólu.Moja babcia chodziła oddawać ostatnia posługę swoim śpiewem i
modłami ,ja niestety nie byłam zainteresowana takimi uroczystościami.Teraz mam
50 lat i coraz częściej bywam na pogrzebach. W miastach widać pośpiech ,strach
,ale powstającą już zakłady w których zwłoki wystawia sie na czuwanie w dniu
poprzedzającym pochówek .Brakuje tylko płaczek ludzi którzy pomogą rodzinie
wypłakać swój ból.Żałuje że nie mogłam oglądać filmu ,mam nadzieje że jeszcze
będzie nadawany o lepszej porze.