Dogville

[Gość: RAMZES]

Zajebisty.

3xNIE - dobre rady

[Gość: fuckTRIER!!!]

1. NIE idź do kina na Dogville. Poczekaj na piracką wersję,
obejrzyj sobie na video, czy komputrze i prześlij mi 2 piwa
(zaoszczędziłeś co najmniej 4).
2. NIE wierz krytykom. Dziwne, że nie pojawiła się jeszcze
druzgocąca recenzja tego szajsu. Nie licz na nic w
stylu "Królestwa", ani nawet tego gorszego - o tej ślepej;-)
Film ma swój odpowiednik w literaturze - twórczość Paolo Cohelio
(czy jakoś tak) - 100% grafomanii.
3. NIE śmiej się z tych, którym się podobało, bo to nieładnie.
Oni czują się wykorzystani i ośmieszeni, ale się nie przyznają.
A król naprawdę jest nagi.

[Gość: enolc]

święte słowa.

[fnop]

ogladalem film z zainteresowaniem; nie bede powtarzał, że treść, że forma itd.
ale mam tez duzy niedosyt odnośnie zakończenia
duzo czasu było poswięcone temu jak z dobrotliwych mieszkańców "Psiewa"
wychodza zle cechy (chciwosc, wykorzystywanie, zazdrość etc.). Kidman jest
uosobieniem empatii, wręcz irytującej, bo zezwalającej na zbyt wiele, nie
stawiającej granic. A może takie podejście do ludzi pozwoliło jej przetrwać?
Osobiście w to wątpię - bo moim zdaniem ona wcale nie przetrwała. Natomiast
jeden z najważniejszych momentów w filmie - jej metamorfoza - została
przedstawiona wyjątkowo płytko i beznamiętnie. Tak jakby jej struktura
psychiczna była zupełnie niewykształcona, dziecinna - ot, pstryk i z uosobienia
łagodności przeistacza się w bestię, ale jakąś dziwną, pozbawioną gniewu, wciąż
mówiącą łagodnym, dobrotliwym głosikiem. Ta scena, nie jej merytoryczna
zawartość, ale sposób wyreżyserowania pozostawił u mmnie ogromny niedosyt. Albo
reżyser się bawi widzem, albo, w co trudno byłoby mi uwierzyć zrobił to celowo.
Ale po co? Po to, żeby wykazać się oryginalnością? A może, żeby pokazać jak
blisko w człowieku od dobra do zła. Jeśli tak to moim zdaniem potraktował tą
kwestię zbyt infantylnie nie wysilając się zbytnio. Końcówka jest zdecydowanie
słabą stroną filmu.

[Gość: Ton]

A na mnie właśnie końcówka zrobiła bardzo silne wrażenie.
Mysle, że ta nagłości w zmianie charakteru Kidman, to właśnie cienka granica
pomiędzy dobrem a złem (jak zresztą zauważyłeś).
Zupełnie nie poczułem "pójścia na łatwizne". Dla mnie to integralna czesc
calosci i tak jak calosc bardzo mocna, dobrze wyrezyserowana i zmuszajaca do
refleksji.

Pozdr

[Gość: wooyek]

fnop napisał:

> ogladalem film z zainteresowaniem; nie bede powtarzał, że
treść, że forma itd.
> ale mam tez duzy niedosyt odnośnie zakończenia
> duzo czasu było poswięcone temu jak z dobrotliwych mieszkańców
"Psiewa"
> wychodza zle cechy (chciwosc, wykorzystywanie, zazdrość etc.).
Kidman jest
> uosobieniem empatii, wręcz irytującej, bo zezwalającej na zbyt
wiele, nie
> stawiającej granic. A może takie podejście do ludzi pozwoliło
jej przetrwać?
> Osobiście w to wątpię - bo moim zdaniem ona wcale nie
przetrwała. Natomiast
> jeden z najważniejszych momentów w filmie - jej metamorfoza -
została
> przedstawiona wyjątkowo płytko i beznamiętnie. Tak jakby jej
struktura
> psychiczna była zupełnie niewykształcona, dziecinna - ot,
pstryk i z uosobienia
>
> łagodności przeistacza się w bestię, ale jakąś dziwną,
pozbawioną gniewu, wciąż
>
> mówiącą łagodnym, dobrotliwym głosikiem. Ta scena, nie jej
merytoryczna
> zawartość, ale sposób wyreżyserowania pozostawił u mmnie
ogromny niedosyt. Albo
>
> reżyser się bawi widzem, albo, w co trudno byłoby mi uwierzyć
zrobił to celowo.
>
> Ale po co? Po to, żeby wykazać się oryginalnością? A może, żeby
pokazać jak
> blisko w człowieku od dobra do zła. Jeśli tak to moim zdaniem
potraktował tą
> kwestię zbyt infantylnie nie wysilając się zbytnio. Końcówka
jest zdecydowanie
> słabą stroną filmu.

Z tego co wiem to maja byc jeszcze dwie czesci poswiecone wlasnie
Grace ( 'I' Kidman niestety juz nie zagra, 'II' a niby komu
mialyby byc poswiecone przeciez nie trupom mieszkancow;-)) i moze
w nich Trier pociagnie ten watek.
Osobiscie uwazam, ze ta przemiana powinna nastapic ale zgadzam
sie ze slabo to zostalo pokazane

Top tygodnia

[Gość: LISTA]

1.Dogville 3
2.Pewnego razu w Meksyku 2.8
3.Down with Love 2.5
4.Pogoda na jutro 2
5.Szkola stewardes 2
skala poziomu: roz:0-4 , art:2-6.

[Gość: elle]

Kiepski fil. Malo odkrywczy, czasem wprost banalny. A to silenie sie na
oryginalnosc... Zalosne

[Gość: Not]

A w ktorym miejscu Dogville to banalny film? Jestem ciekaw przykladow.
Poza tym moze powiesz jakie filmy sa odkrywcze? To mnie tez interesuje.

[Gość: enolc]

1. praktycznie w każdym
2. na przykład Avallon. a z mainstreamu choćby ,,życie jest
piękne''. można nawet powtarzać stare schematy, byle
przekonująco (American Beauty).

[Gość: Fafik]

to jest własnie przykład banalnej opinii:

> 1. praktycznie w każdym
> 2. na przykład Avallon. a z mainstreamu choćby ,,życie jest
> piękne''. można nawet powtarzać stare schematy, byle
> przekonująco (American Beauty).

STOP dla CHALY OD LARSA

[Gość: o.]

Do kosza z tym koszmarem

[Gość: Koki]

Czy Was pogieło?! Przecież to kicz i banał do kwadratu! Wszystko nie dość ze
pokazane, to jeszcze skomentowane! czy jest coś czego się dowiedzieliście z
tego filmu, a czego nie wiedzieliście wcześniej?

[Gość: mag]

tak,jest

SUMIENIE KINOMANA

[ssoj]

Pamiętacie poniedziałkowe teatry telewizji. To cos w tym stylu -
to nie film. Co do reszty całkiem ciekawe ale nie dla
wszystkich. (podczas projekcji parę osob wyszło).:))) Nie
podejmę się oceny mozna dac 1 jaki i 4 bo więcej ni jak nie
wychodzi

[Gość: filmoteka]

A mnie się nie podobał i już:)

[haiko]

Zawsze kiedy ma obejrzeć jego film jestem nastawiona niezwykle przekornie w
stosunku do wszystkiego co widze na ekranie. Po prostu jestem przekonana ,że
ten facet robi filmy nie tyle aby przekazać jakąś mysl, lecz wyłacznie aby nas
podrażnić. Jednak zdaję sobie jednocześnie sprawę,że pytania które stawia są
niewygodne i będę musiała się z nimi zmierzyć, a to już daleko wiecej niż
oferuje dziewięćdzesiąt parę procent twórców.
Dogville to jest dla mnie opowieśc nie tyle o miasteczku amerykańskim, czy
zbiorowości ludzkiej, a o postawie człowieka wobec kwestii dobra i zła. Każdy z
nas spotyka się codziennie z podłością i dobrem. Oczywiście oczekujemy dobra,
ale jesteśmy wyrozumiali wobec ludzkich słabości. Dlaczego? Bo tłumaczymy to
naturą człowieka, który jest słaby, niewykształcony , zbyt ambitny, żle
wychowany, nerwowy itd. Grace była przekonana,że postawa jaką reprezentował
ojciec, który po prostu likwidował ludzi którzy go zawiedli lub inaczej"karał",
jest "arogancka". Jak śmiemy oceniać innych ludzi, czego możemy od nich
wymagać. Sami nie jesteśmy lepsi. Powinniśmy im pomagać w przezwyciężeniu
niegodności aby mogli bez przeszkód czynic dobro. Dogville, odcięte miasto,
które rządzi się samo, starając się postepować zgodnie z zasadami demokracji i
jakiejś tam etyki. Grace ma wrażenie,że bedzie mogła byc częścią ludzi którzy
żyją tylko dla siebie, nie mając wymagań wobec innych, zgodnie z etosem pracy i
wspólnoty (zdaję sie że jest to protestantyzm). Ze się myli mamy okazję
obserwować przez cały film. Mial ktoś tutaj rację. Tier przesadził z
nakręcaniem emocji i współczucia w trakcie obserwacji poniżania Grace. Jego
teza, która zabrzmiała w ostatnich minutach filmu(nieważne,czy ktoś sie z nią
zgodzi czy nie) jest nieprzekonywująca. Moim zdaniem Grace dochodzi do wniosku,
że nie można wykręcac się słabością ,czy naturą np. popedem, który jest niby
niezależny od woli. Człowiek jest istota mysląca zdolną odróżnic dobro od zła.
Jest jednocześnie na tyle wolny aby moc wybrać czynienie dobra i powstrzmać
swoje instytnkty od uleganiu słabościom. To odróżnia nas od zwierząt. Np. psa,
który jako jedyny przeżył, gdyż to że był zły na Grace wynikało z jego natury.
Trudno wymagac od psa,żeby wybaczył,że ktos zabral mu kość. A od człowieka
rzeczy tego typu się wymaga. I może stąd taki tytuł. trochę przewrotny.
Niestety, jak ktoś zauważył, przemaina Grace nie jest wiarygodna. Możemy mieć
wrażenie ,że chodzi tu tylko o zemstę. Moim zdaniem ona po prostu się czegoś
nauczyła i to był akt jej nowej filozofii życiowej.
Nie wiem czy taka interpretacja jest przekonująca. Bo jeżeli tak można
zrozumieć film, to oznacza,że Tier jest przeciwny głównemu pzresłaniu
chrześcijąństwa: wybaczeniu i wyrozumiałości wobec słabszych. A może podkresla
że ta słabość to właśnie jest zło i nie możemy bronić ludzi którzy np. zabili,
faktem że mieli trudne dzieciństwo, bo to jest nie fair wobec tych którzy byli
ich ofaiarami(Grace).
Ok. To bylo i tak długie. Dodam ,że zaliczam się do osób , które czuja się
manipulowane przez reżysera. Po prostu nie widze potrzeby tak długiego grania
na naszych emocjach, po to, aby zakończyc film szybką i niezbyt przekonywującą
konkluzją. Podobnie bylo w "tańcząc w ciemnościach". Nie za bardzo moge
uwierzyć, żeby matka która dotąd okazywała nieufność wobec innych, jeżli chodzi
o jej syna, nagle zdecydowała się mu odebrać największą pewność przyszłości,
czyli jej własne życie. Może i jest to możliwe, ale kilka milczacych minut
filmu mnie o tym nie przekonało.
Ale gdybym była osobą od której zależy finansowanie jego następnych
projektów , dałabym mu raz jeszcze pieniądze. Przekora , nawet wobec
publiczności, wzmaga dyskurs i emocję. A to we współczesnym filmie i tak jest
już coś.

Terminatorzy wyslijcie go KALIFORNII

[Gość: emeryt]

Arnold:
- Kolego nadajesz sie na Wicegubernatora tego stanu
Lars;
- ale ja sie boje
Arnold:
- Nie buj nic, terminatorzy dowiozom cie w pieluchach
Lars;
- Ok! , To ja sse zrobie "BigMcVill"
Arnold:
- serdecznie czekamy gubernatorze.

[luper]

dziwi mnie ta powszechna warzawa pt:"awangardowy film"
przeciez dogville jest okrutnie staroswieckie i naiwne!(w sensie tresci)
teraz jestem dwa tygodnie po obejrzeniu filmu,i mam na jego temat zdanie milion
razy gorsze niz zaraz po wyjsciu z kina!zgadzam sie z rafalem ksiezykiem
(aktivist),ze film przypomina czytanke do straszenia dzieci!aczkolwiek bardzo
podobaly mi sie wizualne rozwiazania filmu,ktore pozwolily sie calkowicie
skupic na grze aktorow.tylko dlaczego umiescil to w czasie kryzysu?czyzby trier
chcial szukac ludzkiego zwierzecia w czasach zawirowan ?irytujacy jest tez
moralizatorsko-uniwerslany ton dogville.niemniej film dla samego przezycia
warto obejrzec!

hmm...Dogville

[Gość: mag]

Czekam na film von Triera, w którym bohaterka przestaje działać
nielogicznie, oraz w którym przestanie być naiwna. Naiwnością
nie nazywam chęci czynienia dobra w stosunku do innych, lecz
brak zrozumienia dla ludzkiej natury, która czasem jest słaba,
głupia, okrutna. Każdy musi nauczyć się bronić własnej
autonomii, odrębności, niezależności. W tym celu trzeba się też
starać nie opierać wiecznie na innych, tylko samodzielnie
myśleć i podejmować decyzje. Nie znaczy to, że wszyscy są źli
lub wszyscy są dobrzy. Chodzi o to, żeby niezależnie od tego
jacy są inni, żyć po swojemu i chronić swoją osobę w razie
potrzeby, a nie bezwolnie poddawać się biegowi wypadków. Trzeba
jednak najpierw wziąć los w swoje ręce i reagować na to, co się
dzieje. Z punktu widzenia dzisiejszych kobiet-już nauczyły się
głośno mówić i nie przystawać na to, co się "po prostu" dzieje.
Czemu te bohaterki są wciąż jak dzieci?...

[Gość: masala dosa]

no to wlasnie sie doczekales-w dogville kidman przeistacza sie z 'naiwnej' i
nieco 'infantylnej' dziewczynki w aniola zemsty czy nemesis rodem nieomal z
greckiej tragedii (to jedno z pierwszych skojarzen po seansie)-film jest
wybitny i to zarowno w warstwie formalnej jak i fabularnej-minimalistyczny na
obu plaszczyznach bo i dekoracje nawet jak na teatr bardzo oszczedne a historia
wlasciwie prosta mozna by rzec archetypiczna (skojarzenia z sodoma i gomora-
tyle ze tu nie oszczedzono nikogo)-o sile filmu decyduje zarowno gra-kidman
mnie bardzo pozytywnie zaskoczyla choc przeblyski aktorskiego mistrzostwa daje
juz w eyes wide shut-jak i praca kamery-w stylistyce pomieszczajaca sie gdzies
miedzy 'tradycyjnym' filmowaniem a dogma (tu sa szybkie ciecia i kamera nie
jest taka 'rozedrgana') nadajaca calosci jakis przedziwny jednoczesnie realny i
magiczny wymiar-a przeslanie? no coz juz dyskusja na tym forum daje dowod na to
ze film porusza-dla mnie wciaz na goraco (bo bylem wczoraj) jest to bardzo
gleboki merytorycznie udany i psychologicznie niezwykle trafny obraz relacji
grupa-obcy-jej rozwoj jest w zasadzie klasyczna ilustracja procesu grupowego-i
to stanowi o uniwersalnym charakterze filmu jak rowniez decyduje o tym ze w
bohaterach dogville odnajdujemy samych siebie (stad film tak porusza)-przez
swoje umiejscowienie w konkretnej rzeczywistosci zas trzeba go chyba odbierac
jako miazdzaca krytyke amerykanskiego etosu obnazajaca jego cala hipokryzje i
zaklamanie-obraz triera jest antyamerykanski (a wiec i w duzym stopniu
antyzachodni)zarowno poprzez swoj wymiar intelektualny ale takze a moze przede
wszystkim przez wymiar formalny-trudno doprawdy w obliczu przeroznych
ociekajacych technika matriksow i terminatorow wyobrazic sobie
mniej 'amerykanski' film niz dogville-z drugiej strony paradoksalnie historia
tam opowiedziana to klasyczna amerykanska legenda gdzie dobre jest wyraznie
oddzielone od zlego a motyw zemsty od pewnego momentu decyduje o przebiegu
narracji-podsumowujac dzielo wybitne wieloplaszczyznowe-bardzo jestem ciekaw
jak bedzie ewoluowac moje przezywanie tego filmu...

[Gość: mag]

Nie, nie doczekałam się. Bohaterka nie przeistacza się z osoby naiwnej w
kogoś, kto zdobył mądrość, tylko w kogoś, kto sparzył się na swoim działaniu,
więc sam staje się katem. Trier pokazuje dwie strony tej samej postawy -
łatwowierności w prostotę świata: zło vs dobro - kat i ofiara (dobro, żeby
wygrać ze złem musi samo stać się złem, przez co staje się dobrem i tak w
kółko...)To przeskakiwanie z jednej naiwności w drugą. Bohaterka się nie
rozwija, tylko traci wiarę w to, co nazywa dobrem. A dobrem nazywa otwieranie
się na ludzi, z jednoczesnym przyzwoleniem na wchodzenie sobie na głowę. To
nazywam naiwnością, którą Trier w trzech ostatnich filmach międli i to jest
męczące. Moim zdaniem mądrość bohaterki polegałaby na tym, żeby nie pozwolić
krok po kroku na utratę kontroli nad swoim życiem, na zniewalanie. Powinna
wyznaczać granice za każdym razem, kiedy ktoś je naruszy (a nie dopiero wtedy,
kiedy ma za sobą miesiące tortur). Czekam na taką bohaterkę.
Oczywiście, zgadzam się, że film jest bardzo dobry. M.in. dlatego, że to
przeistoczenie ofiary w kata jest częste w życiu (ludzie skrzywdzeni krzywdzą
innych). Nie zawsze się orientujemy kiedy ktoś przekracza naszą granicę,
trudno też jest nie naruszać granic innych ludzi.

[Gość: Amelie P.]

Dogville to niesamowity film, i wyraz geniuszu Larsa. To jak
wiele uzyskał, przy takiej oszczędności środków świadczy o jego
mistrzostwie. Lars rulez!!!!

[Gość: Jasiek]

W końcu poszedłem wczoraj na ten film i spełnił wszystkie
pokładane w nim nadzieje.Nie,nie - wcale nie spodziewałem się
jakiegoś genialnego arcydzieła.Oczekiwałem czegoś
ekstremalnego - i ten film właśnie taki jest.Doprawdy nie ma
wielu reżyserów - i w kinie,i w teatrze - którzy z taką
dezynwolturą trzasnęliby w gębę współczesnego człowieka,jak
czyni to von Trier.
Dziwią mnie te wszystkie wcześniejsze komentarze,które
dopatrywały się w tym filmie wyłącznie psychologii,a
szczególnie - interpretowały go w oparciu o relację:kat-
ofiara.Przecież postać grana przez Kidman w żadnym momencie nie
jest ofiarą ,albo-żeby być bardziej precyzyjnym- jest ofiarą
tylko pozorną.Przecież bohaterka działa najzupełniej
świadomie,pozwala wtrącić się w urągające jej dumie jarzmo po
to,by sprawdzić,do czego może posunąć się człowiek w swoim
zaślepionym,nieświadomym złu.Paralela z Chrystusem jest
oczywista,tyle tylko,że tutaj nie mowy o przebaczeniu.Dlatego
trudno dopatrywać się w działaniu bohaterki braku
logiki ,powiedziałbym nawet,że cechuje ją logika przemyślana w
najdrobniejszym szczególe.Kto dał się zwieść słodkiej,niewinnej
i naiwnej mince aktorki ,nie może dostrzec niesłychanej
perfidii tego filmu ,a także nie docenia jej aktorskiego
kunsztu.
Nie jet to bynajmniej film antyamerykański - to byłoby zbyt
proste.To raczej film antyludzki,a antyamerykański jest
wyłącznie o tyle,o ile amerykański wzorzec kulturowy zdominował
sposób myślenia ludzi na całym świecie ,a przede wszystkim w
Europie.
Czy widział ktoś równie złośliwy i zarazem trafny portret
współczesnego intelektualisty ,bez litości wychłostany i
ośmieszony przez nieco infantylnego,ale i przenikliwego
narratora? Oj,oj - dużo można jeszcze pisać o tym filmie,ale
teraz pora na obiad,a potem - na wizytę w Muranowie,żeby
obejrzeć "Wyznania z Dogville".

[Gość: iwo_strumny]

ach jak pieknie napisales. wszyscy cie kochamy. film nie jest o tym, czy o
owym, logika, psychologia to kwestie drugorzedne. ten film to jest zdanie,
prawdziwe i trudne do przlkniecia, ktore brzmi: ludzie to kau.

[Gość: artur82]

bylem dzisiaj, genialny!

[Gość: Rafik]

Oglądanie polega nie tylko na patrzeniu. Zamiast grzebać w torbie z prażoną
kukurydzą, warto przyjrzeć się treści, przed wydaniem opinii.

[Gość: iza]

Gdy na poczatku filmu uslyszalam ze dogville to szczesliwe miasteczko dobrych i
pracowitych ludzi, gdzie wszyscy zgodnie zyja i znaja swoje miejsce itd.
poczulam mroz. dla mnie ten film byl wielkim przezyciem, prawdziwy i bolesny.
(choc nicole kidman nie dala rady, to zreszta niczego nie zmienia.)
A tresc - kim sa ci, ktorzy to odrzucaja? nie rozumieja jak bardzo o nich jest
ta opowiesc.