Oscary 2009: Droga do szczęścia

[Gość: krisco]

Bardzo polecam ten film,szkoda ze tak niedostrzezony przez Czlonkow Akademii w tym roku .

[Gość: Gonzzo]

Ciekawy film, inne niż reszta nominowanych, bliski ludziom..... dla mnie nawet chyba za bliski, bo momentami wydawało mi się, że w lustro patrzę:/

[Gość: waran]

Lustrzane odbicie zblazowanych wpółczesnych japisznow, osadzonych w realiach lat 50'.
To już było. Każde pokolenie ma tego typu odczucia.

[Gość: Gość]

Kiedy ten film będzie w kinach??? W trójmieście nie ma, a widziałam zwiastun w tv i na końcu był tekst: w kinach - czyli powinni już graaaaać

[Gość: Gość]

Premiera 30.01

[Gość: leo]

film jest po prostu mistrzowski. fajna recenzja!

[bogiemslawiena]

Dawno nie widziałam tak dobrego filmu. Dawno nie widziałam filmu, po którymś czułabym coś więcej niż wkurzenie, że zmarnowałam czas na kolejną szmirę. Polecam, bardzo.

[oloros]

wspaniały film
a w temacie : może tak musi być? może nie ma innego wyjścia
jest problem tylko definicji szczęścia dwojga ludzi narzuconej nam wszystkim przez ten stek reklamowo-marketingowy który cieknie z ,mediów

mój kolega ma już trzecia zonę i nn kochanek - nie widzę zęby był szczęśliwszy - za to biedniejszy na pewno
aha a adres zmienił jeszcze wicej razy

[Gość: gość]

świetny, mądry i wzruszający film

[Gość: guyr]

znakomity Mendes! warto o nim pisać, zdecydowanie...

[Gość: croupier]

Fajnie że ludzie opisują wrażenia z tego filmu choć go jeszcze nie było w kinach ;D

[Gość: croupier]

Ale fakt, świetny film :D

[Gość: tereska]

Jak nie bylo jak jest ?! Na ekranach kin jest od tygodnia ... we Francji. Piekny film.

[Gość: Piotr]

Bez Boga nic sie nie moze udac. Tam gdzie Go nie ma kroluje zlo. Takie to oczywiste a czlowiek nadal wywaza otwarte drzwi.

[Gość: Eve]

Nigdy nie wyszlam z kina tak zmeczona psychicznie jak po "Revolutionary Road". Moze i kreacja K. Winslet swietna ale nie chce isc do kina zeby sie zdolowac i czuc zmeczenie. Juz w pierwszych minutach filmu chcialam poszukac wyjscia z kina i zostalam wbita w fotel negatywnymi emocjami i krzykiem z ekranu. Moge sobie tylko wyobrazic jak trudne musialy byc te role dla aktorow i w jakim stanie ich zostawily.
Co do tlumaczenia tytulu na jezyk polski...przypomnialo mi sie tlumaczenie "Dirty Dancing";-)
BTW, film jest w Kanadzie od 26 grudnia;-)

[Gość: naiwna]

Mnie też ten film zdołował. Baaardzo nieamerykański.

A co do tego, czy role były trudne dla aktorów: widziałam długi
wywiad z Di Caprio i Winslet, i oboje twierdzili, że bardzo się
cieszyli na to, że będą mogli to zagrać właśnie z sobą, ponieważ
znają się i przyjaźnią od lat i na planie mogli sobie ufać w tych
tak mocno negatywnie naładowanych scenach. Winslet wyraziła się
chyba nawet, że to była przyjemność.

[Gość: Great K.]

Film bardzo mnie porwał i wzruszył, niewątpliwie zmusił do refleksji na temat życia... Wyśmienity film i gra aktorska obojga aktorów, żałuje tylko że DiCaprio nie został doceniony przez Akademię FIlmową tym razem, ale wierzę, że jego czas jeszcze przyjdzie...
Teraz z utęsknieniem czekam na przeczytanie książki Yates'a pod tym samym tytułem!

[Gość: ciotka]

jak widze Leonardo to naprzemian zbiera mi na rzygi i mam erekcje
czy to normalne ?

[Gość: ciotka]

mam pytanko, czy tak aktorka na fotce to bez biustonosza ?
jakby bylo widac jej sutki przez to kiecke.
I
I
To jest skandal, kazda, ale to kazda Amerykanka, MUSI, nosic biustonosz, nawet jak spi ! Do pracy to ma paniusia sie co pokazywac bez biustonosza. A tym bardziej w tak milosnym filmie jak Titanick. Milosc i sex to dwie rozne sprawy.
I
I
I

Viva l'Ojciec

[fackir]

fatalny film, nudny, przewlekły i z nieszczęśliwym zakończeniem. tłumaczenie tytułu na polski hmm chyba w celach reklamowych zupełnie niezgodne z tytułem oryginalnym (nazwa ulicy) czy choćby treścią filmu. szczerze absolutnie odradzam.

[Gość: widz]

Strasznie dołujący i ciężki film. W recenzji jest sporo prawdy, jednak moim zdaniem nie ma się czym zachwycać. Akcja rozwija się w tempie galopującego ślimaka. Aktorstwo - szczególnie DiCaprio - koturnowo teatralne. Odradzam.

[Gość: Gość]

film świetnie zrobiony, bardzo uwodzicielski, zagrany na najwyższych emocjach. Książki nie czytałem ale nie rozumiem roli PANI WHEELER. Nie wiem o co jej chodzi. Oczywiście, że totalnie rozumiem chęć wyrwania się ze społecznych rytuałów, ról, które dla nas przyszykowano i które musimy grać czy tego chcemy czy nie, bo inaczej będziemy wyklęci, wyśmiani i społecznie odrzuceni (szczególnie w latach 50tych - wszyscy byli jednakowi, role były sztywne). ALE - jak ta kobieta mimo wszystko może być taką egoistką, przez cały film prawie się nie zająknąć o dość dużych było nie było dzieciach, które już urodziła? Nie rozumiem tego jak może tak nie być dzieci w życiu tych ludzi. Nie wierzę w to przez to niestety nie kupuję dylematu bohaterki, który, mimo że zmierza w dobrą stronę, prawdziwą to jednak jakoś nadaje na fałszywych tonach - czyżby ona po prostu nie wolała porzucić tych dzieci? Nie być matką? Przeciez bycie matką to co innego niż pełnienie głupich społecznych ról. A tu to jest utożsamione jedno z drugim. Nie kupuję tego więc tez nie przyjmuję końcówki. Jeśli jest to mimo wszystko założenie super świadome to bohaterka jest po prostu egoistką skupioną na swoim marzeniu w imię którego potrafi poświęcić innych. I dlatego mnie już nie interesuje jako osoba.

[Gość: naiwna]

Gość portalu: Gość napisał(a):

"Nie wiem o co jej chodzi. Oczywiście, że totalnie rozumiem chęć
wyrwania się ze społecznych rytuałów, ról, które dla nas
przyszykowano i które musimy grać czy tego chcemy czy nie,
bo inaczej będziemy wyklęci, wyśmiani i społecznie odrzuceni
(szczególnie w latach 50tych - wszyscy byli jednakowi, role były
sztywne). ALE - jak ta kobieta mimo wszystko może być taką egoistką,
przez cały film prawie się nie zająknąć o dość dużych było nie było
dzieciach, które już urodziła? Nie rozumiem tego jak może tak nie
być dzieci w życiu tych ludzi."

Te dzieci tam są, tyle, że nie wplątano zbytnio ich główek w
intrygę... Co w sumie moim zdaniem wcale nie świadczy o egoiźmie
głównej bohaterki. Po pierwsze, te dzieci są jeszcze małe, zdaje się
7- i może 5-4-letnie... Tak małe dzieci po wyjeździe za granicę z
obojgiem rodziców przystosowałyby się do nowego życia błyskawicznie.
Dlatego nie miało sensu stawiać ich na pierwszym planie, bo w
opowieści chodzi i tak o coś innego. Po drugie, bohaterka grana
przez Winslet jest wystarczająco dobrą matką, która dziećmi opiekuje
się dwadzieścia cztery godziny na dobę właściwie, i od której dzieci
wcale nie uciekają w popłochu. Jedna scena, w której bohaterka traci
cierpliwość jest uzasadniona. Każdy rodzic z co najmniej
siedmioletnim stażem to przyzna :P Po trzecie, w tamtych czasach
były inne standardy wychowywania dzieci. Widać to m.in. w scenie, w
której sąsiad wchodzi do pokoju, gdzie jego synowie oglądają
telewizję. Akcja filmu toczy się w czasach, zanim rodzice zaczęli
dzieci zapisywać na wszystkie możliwe zajęcia pozaszkolne i ogólnie
stawiać swoje pociechy w centrum swojego Wszechświata. W tamtych
czasach w USA ojciec pracował, a przeciętna matka raczej siedziała z
dziećmi w domu, i to głównie "siedziała", dbając o dom, a nie latała
po orbicie wokół synusia czy córeczki. Jeśli już ktoś był centrum
jej wszechświata, to mąż, zarabiający na całą rodzinę.

Co ciekawe, wśród ludzi którzy wyrośli w tamtych czasach wcale nie
spotykało się więcej psychopatów niż teraz :P Tak więc nie ma co
kopać tej biednej już i tak leżącej na łopatkach bohaterki
twierdząc, że była złą matką. Ona po prostu matką stała się trochę z
przypadku, zanim zdążyła sobie uświadomić, czego tak naprawdę w
życiu chce. Na tym polegała jej tragedia. Wciąż miała poczucie
obowiązku wobec dzieci i wobec męża, jednak rozziew między
potrzebami jej rodziny a jej własnymi był zbyt duży, by potrafiła te
potrzeby pogodzić bez szkody dla siebie i ostatecznie męża i dzieci.
Pozwolę sobie też zwrócić uwagę, że jej wybór pod koniec filmu był w
gruncie rzeczy podyktowany rozpaczą i poczuciem opuszczenia. Ona do
końca usiłowała przekonać i samą siebie, i męża, że pomimo
nieoczekiwanej zmiany sytuacji wciąż mogą zmienić swoje życie na
lepsze, może ponosząc większe ofiary, ale jednak. Dopiero po
wyznaniu męża i po kolejnej awanturze, w której on rzuca jej w
twarz, że wolałby, żeby dokonała aborcji, coś w niej pęka.

"to bohaterka jest po prostu egoistką skupioną na swoim marzeniu w
imię którego potrafi poświęcić innych"

To nie było po prostu "marzenie". To była sprawa zachowania własnej
tożsamości. To nie są mrzonki i to nie są żarty. Przykładem tego, co
dzieje się z ludźmi, którzy usiłowali zachować własną tożsamość w
tamtych czasach w tamtym środowisku jest jeden z bohaterów - syn
agentki biura nieruchomości. Też postać tragiczna, właściwie
ubezwłasnowolniona. Nie możemy patrzeć na postaci z tego filmu przez
pryzmat naszych doświadczeń. Nam bezkarnie wolno o niebo więcej.
Zwłaszcza kobietom wolno dziś więcej w porównaniu z czasami
przedstawionymi w filmie. A i mężczyznom wolno więcej, choć
inaczej... Wtedy biurowy romans dla bohatera granego przez Caprio
był po prostu czymś w rodzaju dodatku socjalnego :\ Dziś
taki "Caprio" mógłby zostać w domu na urlopie rodzicielskim,
i "pozwolić" żonie na pracę zawodową. W filmie jest scena, w której
przyjaciel Wheelera mówi o nim z oburzeniem: jaki mający rodzinę
facet będzie siedział na tyłku i dłubał w nosie, i pozwalał, żeby
żona na niego pracowała?! Dla "porządnych ludzi" taka zamiana ról w
małżeństwie była wtedy nie do pomyślenia.

Pomimo, że film jest mocno osadzony w realiach epoki, ja odebrałam
go też jako uniwersalną i ponadczasową opowieść o dynamice ważnych
związków międzyludzkich. O złudzeniach, którymi wszyscy się
kierujemy wiążąc się z kimś, o stopniowym bliższym poznawaniu się, o
nieuniknionych rozczarowaniach, o budowaniu dalszej relacji na
gruzach pierwotnych iluzji, i o tym, że czasem niestety miłość ginie
pod tymi gruzami. Dodatkowym atutem filmu jest fakt, że traktuje też
o potrzebie samorealizacji, o konieczności zachowania pewnej
autonomii nawet w bliskich związkach, i o tym, że zdławione poczucie
własnej tożsamości skutkuje w najlepszym wypadku, jak to ujęto w
filmie, beznadziejną pustką, w typowym, kliniczną depresją, a w
najgorszym po prostu tragedią.

[Gość: widz]

A propos dzieci - można odnieść wrażenie, że dzieci Wheelerów to rekwizyt, wypożyczony przez reżysera z magazynu i wstawiony do paru scen w charakterze dekoracji. Dzieci w życiu Wheelerów praktycznie nie istnieją. Czy to miał być środek artystycznego wyrazu? Jeśli tak, to kiepski. Przez to cała opowieść bardzo traci na wiarygodności.

[kozaczek3]

Czyżby znowuż razem z Pisiorkami?
Ratuj się kto morze!!!
Amen.

[Gość: gosc: bronek z c]

historia ta dzieje sie w miasteczku redding w stanie connecticut, i film ten byl tam robiony, a duzo scen jest szczegolnie miejskich, a takze na plazy z miasta, w ktorym ja mieszkam, zreszta bardzo blisko redding, a mianowicie fairfield w tym samym stanie.
pozdrawiam rodakow.

[Gość: Edii]

to taki życiowy film. życie mam na co dzień. do kina idę po coś innego. historia nudna i długo opowiedziana. gdyby to skrócili do pół godziny to może i mogło by się coś dziać.