Sto lat samotności

[Gość: olimka]

Jak myślicie warto to przeczytać? Przebrnęłam przez jakieś 20 stron i trochę
mnie to znudziło. Czy ona cała jest taka ciężka czy tylkk początkowo?

[raymond.new]

Przyciężkawa to jest niestety cała. I postacie po pewnym czasie zaczynają się
człowiekowi mieszać. Jak Ci to nie odpowiada, mam dość dziwną radę. Jeśli tę
książkę pożyczyłaś(eś), oddaj i kup sobie własną. Postaw na półce i niech
sobie stoi. Gwarantuję, że w końcu przeczytasz i może nawet Ci się spodoba.
Pozdrawiam:-)

[Gość: Zdanka]

Zapraszam tu ,hi,hi,hi...

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=151&w=10054142
Ale czytaj!Najwyżej wyrzucisz oknem ,jak będziesz miała dosyć.

czytanie to rozrywka

[Gość: aniamania]

czasem mądrzejsza, czasem głupsza, ale powinno to sprawiać przyjemność (no,
przy niektórych rzeczach trudno o przyjemność, więc powiedzmy, że satysfakcję)

więc jeśli Cię to męczy - daj sobie spokój

chociaż trochę się zdziwiłam, że to "ciężkie", bo dużo można o Marquezie
powiedzieć, ale na pewno nie to, że jest najbardziej wyrafinowanym
intelektualnie pisarzem świata :))

pzdr

[yggdrasill]

Osobiście brnęłam przez tę książkę dobre dwa miesiące (!), walcząc o każdą
kolejną stronę, nie mogąc jednorazowo strawić dawki większej niż 10-20. Po
każdym takim doskoku musiałam przez parę dni zbierać się do następnego; książka
leżała i straszyła, bo ja, zamiast ją zwrócić do biblioteki, uparłam się, żeby
dotrwać do końca. No i dotrwałam. Czy było warto... teraz przynajmniej mogę
wypowiadać się na wątku "Dlaczego nie lubimy pisarzy południowoamerykańskich" :)
(czy jakoś podobnie, wątek zniknął ostatnio, może go sprowokuję do
wypłynięcia? :) )

[agrafek]

Gość portalu: olimka napisał(a):

> Jak myślicie warto to przeczytać? Przebrnęłam przez jakieś 20 stron i trochę
> mnie to znudziło. Czy ona cała jest taka ciężka czy tylkk początkowo?
Jeżeli masz się z tym męczyć, lepiej odłóż na półkę i poczekaj aż przyjdzie dla
niej lepszy czas. Dla ulatwienia dodam, że u mnie ta powieść ciągle jeszcze
czeka:).
pozdrawiam.

[Gość: iona]

Jest to rzeczywiście specyficzna literatura, nie każdy się w niej zakocha. Może
zamiast męczyć się ze "sls" spróbuj podejść do Marqueza od strony "miłości w
czasach zarazy" - jak dla mnie r e w e l a c j a, trudno się oderwać od
czytania, a i bohaterów znacznie mniej. Moim skromnym zdaniem, tą książką
Marquez uwodzi znacznie skuteczniej.

[slunko]

ja sie tym zdecydowanie zachwycilam! uwazam, ze ksiazka jest wspaniala.
wszystkim bede polecac...

[petelka]

Gość portalu: olimka napisał(a):

> Jak myślicie warto to przeczytać? Przebrnęłam przez jakieś 20 stron i trochę
> mnie to znudziło.

***** Jak przebrnęłaś przez 20 stron i książka nie zainteresowała Cię, to nie -
nie warto męczyć się dalej. Mnie ona wciagnęła od pierwszych zdań; była to
jedna z tych książek przeczytanych na jednym wdechu.;) Ale nie każdemu pasuje
ta dziwna magia...

[mamalgosia]

mnie wciągnęła, ale nigdy nie wiedziałam, kto jest kim:)

[ppatka]

hmm no warto, ksiazka cudowna, wiadomo ze nie kazdemu moze podejsc, moze
sprobuj za jakis czas
warto robic notatki dotyczace bohaterów, bo z tym sa problemy, a lepiej miec
pewnosc o kim akurat czytamy, kogo dotycza wydarzenia, no i kto z kim :) itp.
bo mozna sie naprawde z tym pogubic...
ale jeszcze raz napisze, ze warto, mnie najbardziej zdziwilo, ze tak zakrecona
powiesc mozna tak dobrze zakonczyc, historie udalo sie zamknac bardzo madrze i
ciekawie, a to nie czesto sie zdarza... :)

[Gość: cecyl]

Sięgnij po "Stary testament", a jak będziesz miała dość powinowactw i
pokrewieństw - wróć do "Stu lat samotności". Albo pogrzeb we własnej rodzinnej
genealogii i zobacz czy się nie pogubisz. A po trzecie - przecież nie musisz
tego czytać, nie męcz się - jeśli książka nie uwodzi pierwszym zdaniem,
pierwszą stroną, pierwszym rozdziałem, to nic z tego nie będzie - chyba, ze
kiedy indziej. Do niektórych książek musimy dorosnąć. Przez parę lat
uważałem "Miłość w czasach zarazy" za książkę do pięt nie dorastającą "Stu
latom samotności" czy "Jesieni patriarchy". Po kilku latach objawiła mi się
jako niezwykła opowieść o miłości spełnionej pomimo wszystko.

[ineque]

jak dla MNie to jest zdecydowanie najlepsza książka jaką kiedykolwiek
czytałam. Ale zupełnie inaczej ją zrozumiałam kiedy miałam 16 lat i kiedy
czytałam ją po raz drugi 6 lat później mając jakiekolwiek pojęcie o historii
Ameryki Łacińskiej. Wydaje mi się jednka że każdy może znaleźć tam coś dla
siebie. Nie pamiętam czy była ciężka na początku ale generalnie jest
niesamowicie wykręcona-jeśli lubisz coś takiego to przebrnij jeszcze przez
kilka stron. A jak nie- to po co się męczyć?
Pozdrawiam

[tralalumpek]

Staralam sie juz pare razy te ksiazke przeczytac do konca. Niestety, nie udalo
mi sie. Nie mam cierpliwosci do niej. Wole czas przyznaczony na czytanie
zainwestowac w inne ksiazki.

[Gość: dorotka]

Książka jest naprawdę super! Ma wspaniały magiczny klimat.
JAK NAJBARDZIEJ POLECAM!

[scoutek]

tak, to jedna z tych niewielu prawdziwie magicznych ksiazek... polecam wszystkim
goraco

a z tym poczatkiem to mysle, ze jest tak jak z Imieniem Rozy Umberto Eco, ktory
stwierdzil, ze pisze dla wytrwalych czytelnikow i tak pierwsze 100 stron jest
noodne strasznie, za to potem czeka na nich nagroda.... i tak samo jest z petla
czasowa w Stu latach samotnosci.....

pozdrawiam

[Gość: dominika]

To wspaniała książka.
Zupełnie mnie zaczarowała.
Nie rozumiem, jak można określić ją mianem ciężkiej.
Jest pełna magii i poezji, kryjących się w życiu pozornie zwykłych ludzi.

"Miłość w czasach zarazy", już niestety niczym wybitnym się nie wyróżnia. I
mógł ją napisać każdy przeciętny pisarz.

[Gość: Minnie]

Są tacy, którzy twierdzą, że to taka 'intelektualna telenowela'....:)

[Gość: Agnieszka]

Witam,
Myślę, że te do tej książki trzeba w jakiś sposób "dojrzeć". U mnie przeszło
rok stała na półce nim ją w końcu przeczytałam. Jestem zauroczona, to wybitna
książka. Trzeba tylko przyzwyczaić się specyficznej narracji Marqueza a potem
czytanie jest już samą przyjemnością. Jeśli ta powieść Cię znudziła to
proponuję na początek "Miłość w czasach zarazy" a także "Kronikę
zapowiedzianej śmierci", które sa łatwiejsze w odbiorze i pozowlą Ci się
przyzwyczaić do charakterystycznego języka tego pisarza.

Warto, bo...

[Gość: calineczka]

warto, bo...

[Gość: calineczka]

w tym wariactwie jest jakis sens. Mam wrazenie, ze postacie celowo sa podobnie,
lub identyczne nazwane i jest ich tak wiele. Mieszaja sie nam, placza, by pod
koniec zbudowac jedna - potomka wszystkich poprzednich. Z tego "zlepku" mozemy
wyciagnac nasze wnioski, inaczej spojrzec na cala powiesc i wszystkie postaci,
ktore w niej wystepuja.
Dla nie ta ksiazka byla wielkim przezyciem, dlugo nie moglam zaczac czytac
nowej ksiazki, bo chcialam czuc smak i nadal tkwic w specyficznej atmosferze
wykreowanego przez Marqueza swiata.
Goraco polecam.
pozdrawiam, calineczka

[Gość: Spiralarchitect]

Najwspanialsza, najpiekniejsza, najcudowniejsza ksiazka jaka znam. Zreszta nie
tylko ja bo i kilku znajomych rowniez. Niektore fragmenty tak mi zapadly w
pamiec, ze moglbym je cytowac - wniebowziecie Remedios, Jose Arcadio
dyskutujacy pod drzewem z ojcem Nicanorem, ciagnacy magnes Melquiades... Cos
niesamowitego. Arcydzielo.

A teraz coś z zupełnie innej beczki....

[Gość: Zdanka]

A poniewż sarkastyczny i wredny ze mnie typ,dodam,że nie warto ufać opiniom
innych!I zaraz wydam swoją,bo o Marquezie już pisałam.Oto o Suskindzie-
"Pachnidło" to nudziarstwo przy "Kontrabasiście"(hi,hi,hi)

ksiązka jest cudna bo

[aise]

pieknie pokazuje historię arkadii, która zamieniono w piekło, bo w opowieści o
masteczku mieści sie cała historia kolumbii (jesli nie ameryki łacińskiej), bo
postaci sa niesamowite, bo daje mnóstwo do myslenia...

swoja droga swietnym uzupełnieniem "stu lat..." jest malutka ksiązeczka "do
pułkownika nikt nie pisze" (nie wiem czy taki ma tytuł polski bo nie czytalam
po polsku). pojawia się tam znów motyw pułkownika aureliano buendii i jego 17
synów wraz z wyjaśnieniem skąd sie wzięli:-)