Poezja w prozie

[yanga]

Powieść - a w niej zacytowany wiersz. Albo motto do powieści,
będące cytatem z wiersza. Taki wiersz zapada Wam w pamięć
szczególnie wtedy, jeśli przemawia do Was powieść. Podzielcie się
tymi cytatami. Które z tych próbowaliście później poznać w całości?
Czy znaleźliście ich kompletne przekłady? Tylko może darujmy sobie z
góry najczęściej cytowanego Szekspira.

[noida]

Akurat z powieści nic mi się nie przypomina, za to pamiętam, jakie wrażenie zrobił na mnie wiersz Ernesta Brylla, cytowany przez mecenasa Labradora w Bez końca Kieślowskiego. Długo go potem szukałam w różnych miejscach, aż mi się w końcu udało znaleźć. A brzmiał on mniej więcej tak:

I nie wiem nawet, jak się to zrobiło, że się zmieniłem z wilczka w psa wyliniałego
Może smagłości wiatru w mym pysku nie było, nie zezowałem patrząc żółtym okiem w niebo,
Może to odblask strachu, a nie bujny płomień hulał po grzbiecie
Może tej obroży nikt mi nie musiał włożyć, nikt nie przyszedł po mnie,
a ja sam podreptałem, słuząc psio i skromnie.
Panie, Ty, co miłujesz nawet pełzające i umiesz wskrzesić dumę w bladej krwi robaczej
Pomóż otworzyć gardło niemo wołające
Zapewnij mnie, że żyję wolny, chociaz płaczę.

[zettrzy]

In the eye of the sun, tytul powiesci Ahdaf Souejf, czyli cytat z
wiersza Kiplinga:

We shall lie down in the eye of the sun for lack of a light on our
way—
We shall rise up when the day is done and chirrup, “Behold, it is
day!”
We shall abide till the battle is won ere we amble into the fray.

(The Old Men, 1902) (nie chce wklejac calego wiersza, jest strasznie
dlugi)

[zettrzy]

Tylko może darujmy sobie z
> góry najczęściej cytowanego Szekspira.

co mi wytracilo z reki Sound and Fury Faulknera ;)

[emka_1]

Straszny temat, wręcz bolesny, podejmujesz o Lady Szalona:) Tak, tak, wczoraj
czy przedwczoraj przerzucając kanały trafiłam na fragment Ani z zielonego
wzgórza, akurat w momencie gdy pakowała się do łódki, więc przystanęłam, żeby
posłuchać co będzie. Pięknie było - rytm tata tata, rym mocno częstochowski i na
koniec - o Lady Szalona! :D
Nawet gdyby ktoś chciał i mógł przeczytać oryginał, to będzie miał problem z
odnalezieniem utworu. I tu pojawia się główny problem tłumaczeń z j.
angielskiego - sporo klasyki nie jest przetłumaczone na język polski, a nawet
jeśli ktoś przetłumaczył, to albo wydane w małym i wyczerpanym nakładzie, albo
nie wydane w ogóle.

Zresztą cóż po tłumaczeniach, moja ulubiona działka to kryminały - ileż tu
cytatów, odniesień, puszczania oka do czytelnika, a przy tym w lekkiej i
przyjemnej formie przypominania o dumnym dziedzictwie, a tu bywa, że tłumacz nie
zauważy, albo nawet z rozmysłem pominie, więc jak biedny czytelnik polskiego
tłumaczenia ma się zorientować, że czegoś ma szukać?
Z pokrewnej działki - popularniejszej zapewne niż książki Val McDermid - serial
"Wire in the blood" - tytuł-cytat wzięty z bardzo pięknego wiersza Eliota 'Burnt
Norton', to takie poetyckie, oczywiście z przymrużeniem oka, podsumowanie zmagań
głównego bohatera, ale cóż, skoro po polsku tytuł brzmi 'Żądza krwi' i żadnego
odwołania do Eliota nie ma?

Jeszcze inną sprawą jest, choć dość zabawną [?], gdy tłumacz napotyka cytat i
choć istnieje tłumaczenie na język polski, tłumacz dzielnie i samodzielnie
bierze się za tłumaczenie Biblii :)a naprawdę porządne i zasłużone dla chwały
Agathy Christie wydawnictwo to puściło? Tytuł wzięty z cytatu, cytat zaznaczony!
Mało tego, w tekście mamy podane dokładne źródło cytatu - Revelation 6:8. - [And
I looked,]and behold a pale horse: and his name that sat on him was Death, and
Hell followed with him. I czegoż można chcieć więcej?
Otóż można samemu:(
"Objawienie, rozdział szósty, werset ósmy - A oto koń blady, a który siedział na
nim, imię jemu Śmierć, a piekło szło za nim"

Choć w przypadku Biblii mamy dostatek i wybór nie mniejszy niż tłumaczeń Hamleta.
Biblia Gdańska - Apokalipsa 6:8 - [I widziałem,] a oto koń płowy, a tego, który
siedział na nim, imię było śmierć, a piekło szło za nim;

Biblia Tysiąclecia -Apokalipsa 6:8 -) [I ujrzałem:] oto koń trupio blady, a imię
siedzącego na nim Śmierć, i Otchłań mu towarzyszyła.

Biblia Warszawska - Objawienie 6:8 - [I widziałem,] a oto siwy koń, a temu,
który na nim siedział, było na imię Śmierć, a piekło szło za nim;

Mamy jeszcze Biblię Warszawsko-Praską - [Zobaczyłem też] konia maści
trupioszarej, a jeździec siedzący na nim nazywał się, Śmierć. A jeźdźcowi
towarzyszyła cała kraina zmarłych

Biblię Brzeską -[Tedym patrzył,] a oto płowy koń, a tego, który siedział na nim,
imię było śmierć, a piekło szło za nią

Można się spierać, zastanawiać, które tłumaczenie wybrać, bo tytuł oryginału The
pale horse, a i Apokalipsa bliższa czytelnikowi niż Objawienie, jeźdźcy
Apokalipsy i tam dalej skojarzenia budzą, a tu nawet przypisu zabrakło:(

I jak tu chcieć cytatów z (kolejność przypadkowa) Byrona, Wordswortha, Marvela,
Blake'a, Tennysona, Spensera et cetera ???

[yanga]

No i nożyce się odezwały! :-) Szekspira wyłączyłam dlatego, że cały
jest już przetłumaczony, więc jeśli komuś zależy, z łatwością dotrze
do całości utworu. Chodzi mi o wiersze, których się po lekturze
książki długo i żmudnie szuka, a tu tłumaczenia całości brak. Ja tak
kiedyś szukałam "The Gates of Damascus" Fleckera. Wreszcie w dobie
internetu - po pięćdziesięciu latach - znalazłam! I skończyło się
tak, jak z Lady Szaloną, if you know what I mean :-) I stąd ten
wątek.
A aferę "bladego konia" rozpętało nie to wydawnictwo, któremu tu
przyłożyłaś (ono tylko powtórzyło w ciemno ten błąd, korzystając z
gotowego przekładu), tylko to drugie. Wiesz, że w pewnym okresie
tylko dwa wydawały Agatę...

[emka_1]

Domyśliłam się :)
Co do wydawnictwa, miałam na myśli Dolnośląskie, to oni "Postern of Fate" z
Fleckera jako "Tajemnicę wawrzynów" wydali. Szkoda, bo jednak coś z myśli autora
umyka i jako czytelniczka czuję się okradziona, zabrano mi coś, co miałam dostać.
Okay, mogę sobie bez bólu i przykrości oryginał przeczytać, ale z drugiej strony
trochę przeszkadza świadomość, że całkiem miła lektura się marnuje, bo dostępna
dla niewielkiej grupy. Pół biedy, gdy to motto czy tytuł, gorzej gdy cytaty są
wplecione w dialogi, gdy służą do charakterystyki postaci, wtedy straty są
większe. Jeśli czytelnik nie posiada luksusu czytania w oryginale, dostaje
książkę wypatroszoną :(
Ale pominąwszy te wszystkie piękne i poruszające cytaty z niemniej pięknych i
poruszających całości wierszy, poematów i tak dalej, jest jeszcze żelazna
klasyka, co jak Wesele i Pan Tadeusz w potoczną polszczyznę, tak ona w potocznej
angielszczyźnie żyje, i tu niestety mamy poważne braki tłumaczeniowe. Płakałam
rzewnymi łzami, gdy podczas zeszłorocznej transmisji The Last Night of the Proms
pan komentator usiłował przybliżyć tekst Jerusalem Williama Blake'a.

[arana]

Świetny wątek, Yango! Może dzięki niemu dowiem się, kto napisał frazę puste pastwiska oślepione deszczem. Bohater "Poza miastem" Priestleya też nie wie, choć cytuje. - Może Rosetti - rozmyśla. Ale nie jest pewien.

[monikate]

Na gorąco: powieść "Milczące między nami" Józefa Hena zrobiła na mnie takie
wrażenie, że przestudiowałam poprzedzające ją motto, a potem cały fragment
"Kwiatów Polskich" Tuwima. I raptem doprowadziło mnie to do odkrycia, że książka
mieści więcej znaczeń, niż opowieść o romansie w realiach PRL-u.
Cytat:
Julian Tuwim


--------------------------------------------------------------------------------

Modlitwa


(Kwiaty Polskie I/II/VIII fr.)

My ludzie skromni, ludzie prości,
Żadni nadludzie ni olbrzymy,
Boga o inną moc prosimy,
O inną drogę do wielkości:

Chmury nad nami rozpal w łunę,
Uderz nam w serca złotym dzwonem,
Otwórz nam Polskę, jak piorunem
Otwierasz niebo zachmurzone.
Daj nam uprzątnąć dom ojczysty
Tak z naszych zgliszcz i ruin świętych
Jak z grzechów naszych, win przeklętych.
Niech będzie biedny, ale czysty
Nasz dom z cmentarza podźwignięty.
Ziemi, gdy z martwych się obudzi
I brzask wolności ją ozłoci,
Daj rządy mądrych, dobrych ludzi,
Mocnych w mądrości i dobroci.
A kiedy lud na nogi stanie,
Niechaj podniesie pięść żylastą:
Daj pracującym we władanie
Plon pracy ich we wsi i miastach,
Bankierstwo rozpędź - i spraw, Panie,
By pieniądz w pieniądz nie porastał.
Pysznych pokora niech uzbroi,
Pokornym gniewnej dumy przydaj,
Poucz nas, że pod słońcem Twoim
"Nie mas Greczyna ani Żyda".
Puszącym się, nadymającym
Strąć z głowy ich koronę głupią,
A warczącemu wielkorządcy
Na biurku postaw czaszkę trupią.
(. . . . . . . . . . .)
Piorunem ruń, gdy w imię sławy
Pyszałek chwyci broń do ręki,
Nie dopuść, żeby miecz nieprawy
Miał za rękojeść krzyż Twej męki.
Niech się wypełni dobra wola
Szlachetnych serc, co w klęsce wzrosły,
Przywróć nam chleb z polskiego pola,
Przywróć nam trumny z polskiej sosny.
Lecz nade wszystko - słowom naszym,
Zmienionym chytrze przez krętaczy,
Jedyność przywróć i prawdziwość:
Niech prawo zawsze prawo znaczy,
A sprawiedliwość - sprawiedliwość.
Niech więcej Twego brzmi imienia
W uczynkach ludzi niż w ich pieśni,
Głupcom odejmij dar marzenia,
A sny szlachetnych ucieleśnij.
Spraw, byśmy błogosławić mogli
Pożar, co zniszczył nas dobytek,
Jeśli oczyszczającym ogniem
Będzie dla naszych dusz nadgnitych.
Każda niech Polska będzie wielka:
Synom jej ducha czy jej ciała
Daj wielkość serc, gdy będzie wielka,
I wielkość serc, gdy będzie małą.
Wtłoczonym między dzicz niemiecką
I nowy naród stu narodów -
Na wschód granicę daj sąsiedzką,
A wieczną przepaść od zachodu.
Dłonie Twe, z których krew się toczy,
Razem z gwoździami wyrwij z krzyża
I zakryj, zakryj nimi oczy,
Gdy się czas zemsty będzie zbliżał.
Przyzwól nam złamać Zakon Pański,
Gdy brnąć będziemy do Warszawy
Przez Tatry martwych ciał germańskich,
Przez Bałtyk wrażej krwi szubrawej.
...A gdy będziemy, w Nekropolu,
Przybliżać się do Twych przedmieści,
Klękniemy kwarantanną w polu,
Nadziei pełni i boleści:
Nadzieją - że nam przyjaciele
Naprzeciw wyjdą z Miasta Krzyżów,
Niosący w oczach przebaczenie
I łzy radości a nie wyrzut.
Boleści - że nam nie pomogą
Te łzy ni łaska, ni witanie...
MILCZĄCE między nami stanie
Zjawą złowrogą.

[emka_1]

Słusznie się domyśla :) Dante Gabriel Rosetti, The Portrait.

[arana]

Dzięki, Emko, po tylu latach nareszcie wiem!
A skoro tak dobrze poszło, jak ta uzuchwalona mysz z dowcipu (Kelner, jeszcze raz to samo i budzić kota!), pytam dalej.

Ta sama książka:

A więc ucztujmy, a wraz z winem niech płynie rozmowa,
Duszy naszej najsłodszy nektar.

Brzmi jak Szekspir, ale net nic o tym nie wie.

[emka_1]

Uuu, toś mnie zażyła :) Naprawdę nie mam pojęcia, trzeba znaleźć oryginalną
wersję tego dwuwiersza:(

[stachkonwa]

Przepraszam, że to z głupia frant wyjdzie, gdyż cytowaną przeze mnie
rzecz trudno określic jako poezję. Otóż w powieści "Recydywista"
Vonneguta jest taki wierszyk, który nie tylko zapadł mi w pamięc,
lecz czasem cytuję go ku uciesze dzieciakom w mojej szeroko
rozumieanej familii uznających go za doskonałą wyliczankę:
Sally w ogródeczku
rzepę przebierała
wtem zadarła nogę hop
i pierdnęła niczym chłop
majtki jej się rozerwały
szyby z okien wyleciały
a półdupki głos wydały
hop hop hop
----
A serio:
bardzo inspirujący wątek i teraz bedę przez jakiś czas ksiązki w
takim kontekście czytał.

[yanga]

Bardzo proszę! Może uda nam się ustalić, jacy poeci przywoływani są
najczęściej?

[yanga]

W "Kociej kołysce" tegoż autora jest znacznie piękniejszy wierszyk,
wywodzący się chyba z Nursery Rhymes i pięknie przełożony przez
Lecha Jęczmyka. Śpiewam go czasem moim kotom :-)
"Lulaj mój koteczku na wysokim drzewie,
Drzewem wiatr kołysze, koteczka kolebie.
A jak gałąź pęknie,
Wtedy będzie pięknie,
Zwali się kołyska, koteczek i wszystko".

[staua]

Ale w oryginalnym nursery rhyme jest "baby", co powoduje, ze ten
wierszyk jeszcze bardziej przeraza (mnie przerazil, jak go odkrylam
po urodzeniu synka):
Rock-a-bye baby
on a tree top
when the wind blows
the cradle will rock
When the rain falls
the cradle will fall
and down will come baby with cradle and all.

Goldengrove

[staua]

Z ostatniego roku (mniej wiecej) utkwil mi w pamieci wiersz - motto
do powiesci "Goldengrove" Francine Prose:

Margaret, are you grieving
Over Goldengrove unleaving?
Leaves, like the things of man, you
With your fresh thoughts care for, can you?
Ah! As the heart grows older
It will come to such sights colder
By and by, nor spare a sigh
Though worlds of wanwood leafmeal lie;
And yet you will weep and know why.
Now no matter, child, the name:
Sorrow's springs are the same.
Nor mouth had, no nor mind, expressed
What heart heard of, ghost guessed:
It is the blight man was born for,
It is Margaret you mourn for.

-Gerard Manley Hopkins, "Spring and Fall: To a Young Child"

Powiesc polecam, tak na marginesie.

[hajota]

Ten wiersz przetłumaczył Stanisław Barańczak. Miałam jego fragment w książce
najeżonej cytatami, więc wklejam:

Małgorzatko, czy cię smuci,
Że las liście złote zrzucił?
Liści, tak jak ludzkich spraw dna,
Umiesz dotknąć myślą – prawda?

Ciąg dalszy - w wyborze wierszy G.M. Hopkinsa w przekładzie Barańczaka. Jeśli Ci
zależy na całości, mogę wklepać.

[staua]

Bardzo ladne tlumaczenie pierwszych wersow, jesli mozesz, wklej
calosc...

[hajota]

Się robi.

Gerald Manley Hopkins
Wiosna i jesień. Do małego dziecka

Małgorzatko, czy cię smuci,
Że las liście złote zrzucił?
Liści, tak jak ludzkich spraw dna,
Umiesz dotknąć myślą – prawda?
Ach, z czasem serce młode
Starsze się staje, chłodniej
Spojrzy, bez westchnień, bez trenu,
Na liście - las w rozproszeniu;
Lecz też zapłaczesz - wiedząc, czemu.
Mniejsza, jakim zwać je mianem,
Źródła żalu są te same.
Nie ma pojęć, słów, by oddać,
Co wie serce, co duch odgadł:
Że życie jest własną żałobą;
Że płacząc - płaczesz nad sobą.

przeł. Stanisław Barańczak

[staua]

Dzieki! Fajne tlumaczenie, chociaz szkoda, ze nie zostawil tej
koncowej "Malgorzatki", ktora z poczatkowa tworzy rame calego
wiersza.

[mimbla.londyn]

Niesamowity wiersz autorstwa Mary Oliver...pozostal na zawsze w
pamieci, choc ksiazka, w ktorej byl jako motto , dawno z niej
uleciala:

Nie obchodzi mnie, jak zarabiasz na życie.

Chcę wiedzieć, za czym najgłębiej tęsknisz i czy osmielasz się
marzyć o spełnieniu.

Nie obchodzi mnie, ile masz lat.

Chcę wiedzieć, czy pozwolisz, by świat uznał Cię za szaloną i
pogonisz za miłością, za marzeniem, za przygodą,

Która przywróci Ci życie.

Nie obchodzi mnie, jakie planety masz w kwadraturze do księżyca.

Chcę wiedzieć, czy sięgnęłaś głębi swego smutku, czy pozwoliłaś, by
otworzyły cię zdrada i kłamstwo, czy też zamknęłaś się w lęku przed
nowym bólem.

Chcę wiedzieć, czy potrafisz znieść ból, mój albo swój - nie
próbując go ukryć, pomniejszyć, ani złagodzić.

Chcę wiedzieć, czy potrafisz żyć w radości, mojej albo swojej - czy
potrafisz zapamietać się w tańcu i pozwolić, by wypełniła cię
ekstaza po koniuszki palców

Nie zapominając o ostrożności, realiźmie i ograniczeniach, przed
jakimi stoi człowiek.

Nie obchodzi mnie, czy twoja historia jest prawdziwa.

Chcę wiedzieć, czy potrafisz rozczarować kogoś, aby pozostać wierna
swojej prawdzie;

Czy potrafisz znieść oskarżenie o zdradę i nie zdradzić własnej
duszy;

Czy potrafisz być niewierna, a przez to godna zaufania.

Chcę wiedzieć, czy potrafisz dostrzec piękno, nawet jeśli nie jest
ono ładne, każdego dnia - i na nim właśnie oprzeć swoje życie.

Chcę wiedzieć, czy potrafisz znieśc porażkę, moją albo swoją i
nadal, stojąc u brzegów jeziora w srebrnej pełni, wołać do księżyca:
Tak!

Nie obchodzi mnie, gdzie mieszkasz, ani ile masz pieniędzy.

Chcę wiedzieć, czy potrafisz wstać po nocy pełnej grozy i rozpaczy,
słaba i poraniona aż do kości i zrobić to, co należy zrobić, by
nakarmić dzieci.

Nie obchodzi mnie kogo znasz, ani jak się tu dostałaś.

Chcę wiedzieć, czy potrafisz usiąść ze mną w ogniu i nie cofnąć się.

Nie obchodzi mnie, co, gdzie i z kim studiowałaś.

Chcę wiedzieć, co cię podtrzymuje od wewnątrz, kiedy wszystko inne
zawodzi.

Chcę wiedzieć, czy potrafisz być sama ze sobą i czy prawdziwie
odpowiada ci to towarzystwo

W chwilach pustki.

[yanga]

Ale w czyim przekładzie?

[yanga]

No tak, jeden tytuł, dwa błędy. Oczywiście powinno być "For Whom the
Bell Tolls". Nigdy nie cytujcie z pamięci :-)

[yanga]

Napisałam sobie post na temat słynnego wiersza Johna Donne'a i jakoś
mi się skasował, stąd ten bezsensowny poprzedni - przepraszam.
Właśnie dzieki temu wierszowi zainteresowałam sie kiedyś twórczością
Donne'a. Dziś może nie wróciłabym już do powieści Hemingwaya, ale
ten wiersz pozostał ze mną na długie lata.

[Gość: klaryma]

nie pamiętam żadnego tytułu, ale wydaje mi się, ze w książkach
sensacyjnych, zwłaszcza takich o psychopatycznych mordercach, często
jako motto wykorzystywane są cytaty z Wiliama Blake.
Sama pamiętam jedno motto z wczesnej młodości, z książki "Piękny
statek" - "pamięci o mój piękny statku, czy już nam nie dośc
podróżować..." dalej nie pamiętam,ale poszukałam sobie w bibliotece
coś z twórczości Apollinaire'a, tylko niewiele zrozumiałam, bo
miałam moze ze 12 lat.

[emka_1]

Na przykład Czerwony smok Thomasa Harrisa z Blake'a, w sumie szkoda, bo Blake to
szaleniec ale geniusz i gigant, a na wydanie tłumaczenia, zwłaszcza takiego
wydania, o jakim marzył tłumacz, nie znalazł się nikt chętny, bo byłoby drogo, a
kto w tym kraju kupi:(

A propos wydań i cytatów - kiedyś potrafiono tak pięknie jak np. Tajemnice zamku
Udolpho - Romans strofami poezji przetykany, Ann Radcliff - klasyka gatunku,
piękne tłumaczenie Wacława Niepokólczyckiego, świetne przekłady wierszy
wspaniałej Ludmiły Marjańskiej, opracowanie graficzne Wojciecha Freudenreicha i
ilustracje Romana Cieślewicza...

Blake

[arana]

Emka: … kto w tym kraju kupi:(

Ja kupię.
W zeszłym roku dostałam pod choinkę „Płonął ogień twoich oczu” Tracy Chevalier i zauroczyłam się cytowanym tam Blakem. Przede wszystkim niesamowitym „Tygrysem”. Odszukałam wszelkie dostępne tłumaczenia, ale mało mi, odczuwam brak jeszcze jednego, tego idealnego. No i innych utworów zebranych wygodnie w jednym tomie.

Kupię, jeszcze jak kupię! Zwłaszcza jeśli wydanie będzie tak magiczne jak wiersze Blake’a.

[emka_1]

Wtedy nie było odważnego wydawnictwa:( A Blake to nie same słowa, ale także
forma graficzna stanowiąca jedność z tekstem, grafiki, dopiero to wszystko razem
obrazuje geniusz i wizjonerstwo. Trochę na skróty wydano "Czterech Zoa", ale i
tak chwała byłej Zielonej Sowie.

Kiedyś słyszałam jak Ben Kingsley wyśpiewał, bo tego nie można było nazwać
recytacją, Tygrysa i od tego czasu nie wierzę, żeby można było przełożyć
idealnie na polski. Tego rytmu i melodii polszczyzna nie odda, nie potrafi :(
Ani prostoty tego zadziwienia - did He who made the Lamb make thee?

[staua]

Tez ta ksiazka Tracy Chevalier spowodowala, ze Blake mnie zauroczyl
(czytalam oryginal - "Burning Bright")

[yanga]

Dla mnie przekład Barańczaka jest prawie doskonały. Zastrzeżenia mam
tylko do rytmu pierwszych wersów. Poza tym znam tylko te przekłady,
które on cytuje (dyskwalifikując je) w "Ocalonym". Też uwielbiam ten
wiersz. Będę musiała poszukać tej powieści... czyli jakby odwrotny
proces.

Blake - przekłady

[arana]

www.gavagai.pl/words/poems.php
www.goth.fora.pl/disiecti-membra-poetae,38/william-blake,1079.html
poewiki.org/index.php/William_Blake_%22The_Tyger%22
Znacie jeszcze inne?

[emka_1]

Czekałam na tłumaczenie Słomczyńskiego, nie tylko pojedynczych wierszy, ale
całości, wszystkich dzieł.

[emka_1]

Nieee!!! :D

No jak? Najpierw Baranek

The Lamb
Little Lamb, who made thee?
Dost thou know who made thee?
Gave thee life, and bid thee feed,
By the stream and o'er the mead;
Gave thee clothing of delight,
Softest clothing, woolly, bright;
Gave thee such a tender voice,
Making all the vales rejoice?
Little Lamb, who made thee?
Dost thou know who made thee?

Little Lamb, I'll tell thee,
Little Lamb, I'll tell thee.
He is called by thy name,
For He calls Himself a Lamb.
He is meek, and He is mild;
He became a little child.
I a child, and thou a lamb,
We are called by His name.
Little Lamb, God bless thee!
Little Lamb, God bless thee!

potem Tygrys

The Tyger
Tyger! Tyger! burning bright
In the forests of the night
What immortal hand or eye
Could frame thy fearful symmetry?

In what distant deeps or skies
Burnt the fire of thine eyes?
On what wings dare he aspire
What the hand dare seize the fire?

And what shoulder, & what art,
Could twist the sinews of thy heart?
And when the heart began to beat,
What dread hand? & what dread feet?

What the hammer? what the chain?
In what furnace was thy brain?
What the anvil? what dread grasp
Dare its deadly terrors clasp?

When the strars threw down their spears,
And water'd heaven with their tears,
Did he smile his work to see?
Did he who made Lamb make thee?

Tyger! Tyger! burning bright
In the forests of the night
What immortal hand or eye
Dare frame thy fearful symmetry?


Tygrys

Tygrysie, błysku w gąszczach mroku:
Jakiemuż nieziemskiemu oku
Przyśniło się, że noc rozświetli
Skupiona groza twej symetrii?

Jakaż to otchłań nieb odległa
Ogień w źrenicach twych zażegła?
Czyje to skrzydła, czyje dłonie
Wznieciły to, co w tobie płonie?

Skąd prężna krew, co życie wwierca
W skręcony supeł twego serca?
Czemu w nim straszne tętno bije?
Czyje w tym moce? kunszty czyje?

Jakim to młotem kuł zajadle
Twój mózg, na jakim kładł kowadle
Z jakich palenisk go wyjmował
Cęgami wszechpotężny kowal?

Gdy rój gwiazd ciskał swe włócznie
Na ziemię, łzami wilżąc jutrznię,
Czy się swym dziełem Ten nie strwożył,
Kto Jagnię lecz i ciebie stworzył

Tygrysie, błysku w gąszczach mroku:
W jakim to nieśmiertelnym oku
Śmiał wszcząć się sen, że noc rozświetli
Skupiona groza twej symetrii?

Tygrys stanowi kontrast do Baranka (nie Barańczaka). Baranek to Pieśni
Niewinności, Tygrys Pieśni Doświadczenia, w Baranku fraza płynie lekko i
miękko, niemal bekliwie, powtórzenia przywodzą na myśl kręcone futerko, a Tygrys
jest pisany mocną, dźwięczna frazą, zachwytem wyrzucanym na jednym oddechu, nie
można bełkotać do tygrysa, bo zje, zanim się dokończy wers :) Nie podoba mi się
to tłumaczenie, oj nie podoba :)

tak się zafiksowałam

[emka_1]

na cytatach w tłumaczeniach, że zupełnie uciekła mi Tokarczuk, a przecież też w
tytule skorzystała z cytatu z The Marriage of Heaven and Hell Blake'a skorzystała.

w dodatku

[emka_1]

coś mi się porobiło z oczami i sama nie widzę, co pisze, oczywiście skorzystała
na końcu jest powtórzeniem bez sensu:)

[stachkonwa]

Niestety, przejrzałem kilkanaście książek se swojej biblioteki i
odkryłem, że im durniejsza książka, tym więcej odwołań do poezji.
Kompleksy? Sublimacja?

I żadnym

[emka_1]

tytułem nie rzucisz? Mieć durne książki to nie wstyd, każdy się kiedyś na coś
naciął :)

[ada08]

W "Idiocie" Agłaja recytuje gościom w salonie wiersz Puszkina
"Biedny rycerz".
W jej przekonaniu bohater wiersza przypomina Myszkina,
charakterem i uczuciowymi perypetiami. Żeby bardziej to
podobieństwo podkreślic nawet dokonuje drobnej manipulacji: zmienia
w tekście inicjały A.M.D., które

"...na tarczy swojej
Rycerz krwią nakreślił własną.

na N.F.B. - inicjały Nastasji Filipownej.

Nieświadomie, a może w nagłym przebłysku jasnowidzenia zakochanej
kobiety, recytując ostatnią zwrotkę, antycypuje smutny koniec
księcia.

Gdy w rodzinne wrócił strony,
Wiódł surowe dni, jak więzień,
Wciąż milczący, wciąż strapiony,
Aż samotnie zmarł w obłędzie.

Tak sobie zacytowałam Puszkina, bo obejrzałam pilnie ten wątek... no
i tak na przekór trochę tymi Rosjanami poleciałam :-)
a.

[yanga]

Ależ dlaczego na przekór? To piękny wiersz! A mnie natychmiast
przypomniało się motto - naśladowanie wiersza Tiutczewa do "Wilczego
notesu" Mariusza Wilka:
"Rozumem Rosji nie pojąć
Ni ludzką skalą nie zmierzyć,
Rosja to inny wymiar,
Rosję należy przeżyć".

Ten wiersz też chętnie poznałabym w całości, i to w oryginale.

[hajota]

Proszę bardzo. To czterowiersz

Умом Россию не понять,
Аршином общим не измерить:
У ней особенная стать —
В Россию можно только верить.

A współczesny poeta-satyryk Igor Guberman w nawiązaniu do Tiutczewa wyraził się
następująco:

Давно пора, ебена мать, умом Россию понимать!

[ada08]

yanga napisała:

> Ależ dlaczego na przekór?

A dlatego, żeby wątek nie "zangielszczył się" :-)

Niestety - stało się :-(
a.

[yanga]

A wcale że nie :-) Mamy całkiem sporo niemieckich. Czekamy na
francuskie, włoskie, hiszpańskie...

[ada08]

yanga napisała:

> Czekamy na
> francuskie, włoskie, hiszpańskie...

- Nawet diabła przyzywa pan na świadka - rzekł Settembrini
wznosząc brwi do góry - wcielonego szatana. A wie pan, że mój mistrz
napisał hymn do niego?
- Przepraszam - odezwał się Hans Castorp - hymn na cześć diabła?
- Tak, na jego cześć. W mojej ojczyźnie przy różnych uroczystościach
śpiewają go czasami. O salute, o Satana, o Ribellione, o forza
vindice della Ragione... Cudowna pieśń.
[...]
To wszystko zrobiło na poczciwym Hansie Castorpie jakieś dziwne
wrażenie. Po włosku nie rozumiał, a reszta także była trochę
niesamowita.
....................

Na mnie też (jakem poczciwa!) zrobiło to dziwne wrażenie, po włosku
nie rozumiałam, w dodatku - nie znając literatury włoskiej -
sądziłam, że ów mistrz Carducci jest postacią wymyśloną :-), gdy
jednak poszukałam źródła cytatu okazało się, że mistrz jest
prawdziwy :-)
Od tamtego czasu trochę rozumiem włoski, nie na tyle jednak, by
przetłumaczyć ten sążnisty hymn, który tu zamieszczam w oryginale
jako lekturę dla wytrwałych ;-) Dobrze, że pan Settembrini
ograniczył się do krótkiego cytatu, a nie zadeklamował swemu
rozmówcy całości, bo dopiero by poczciwego Hansa oszołomił :-)

A Satana
Giosuè Carducci

A te, de l'essere
Principio immenso,
Materia e spirito,
Ragione e senso;
Mentre ne' calici
Il vin scintilla
Sì come l'anima
Ne la pupilla;
Mentre sorridono
La terra e il sole
E si ricambiano
D'amor parole,
E corre un fremito
D'imene arcano
Da' monti e palpita
Fecondo il piano;
A te disfrenasi
Il verso ardito,
Te invoco, o Satana,
Re del convito.
Via l'aspersorio,
Prete, e il tuo metro!
No, prete! Satana
Non torna indietro!
Vedi: la ruggine
Rode a Michele
Il brando mistico,
Ed il fedele
Spennato arcangelo
Cade nel vano.
Ghiacciato è il fulmine
A Geova in mano.
Meteore pallide,
Pianeti spenti,
Piovono gli angeli
Da i firmamenti.
Ne la materia
Che mai non dorme,
Re de i fenomeni,
Re de le forme,
Sol vive Satana.
Ei tien l'impero
Nel lampo tremulo
D'un occhio nero,
O ver che languido
Sfugga e resista,
Od acre ed umido
Pròvochi, insista.
Brilla de' grappoli
Nel lieto sangue,
Per cui la rapida
Gioia non langue,
Che la fuggevole
Vita ristora,
Che il dolor proroga,
Che amor ne incora.
Tu spiri, o Satana,
Nel verso mio,
Se dal sen rompemi
Sfidando il dio
De' rei pontefici,
De' re cruenti;
E come fulmine
Scuoti le menti.
A te, Agramainio,
Adone, Astarte,
E marmi vissero
E tele e carte,
Quando le ioniche
Aure serene
Beò la Venere
Anadiomene.
A te del Libano
Fremean le piante!
De l'alma Cipride
Risorto amante
A te ferveano
Le danze e i cori,
A te i virginei
Candidi amori,
Tra le odorifere
Palme d'Idume,
Dove biancheggiano
Le ciprie spume.
Che val se barbaro
Il nazareno
Furor de l'agapi
Dal rito osceno
Con sacra fiaccola
I templi t'arse
E i segni argolici
A terra sparse?
Te accolse profugo
Tra gli dèi lari
La plebe memore
Ne i casolari.
Quindi un femineo
Sen palpitante
Empiendo, fervido
Nurne ed amante,
La strega pallida
D'eterna cura
Volgi a soccorrere
L'egra natura.
Tu a l'occhio immobile
De l'alchimista,
Tu de l'indocile
Mago a la vista,
Del chiostro torpido
Oltre i cancelli,
Riveli i fulgidi
Cieli novelli.
A la Tebaide
Te ne le cose
Fuggendo, il monaco
Triste s'ascose.
dal tuo tramite
Alma divisa,
Benigno è Satana;
Ecco Eloisa.
In van ti maceri
Ne l'aspro sacco:
Il verso ei mormora
Di Maro e Flacco
Tra la davidica
Nenia ed il pianto;
E, forme delfiche,
A te da canto,
Rosee ne l'orrida
Compagnia nera
Mena Licoride,
Mena Glicera.
Ma d'altre imagini
D'età più bella
Talor si popola
L'insonne cella.
Ei, da le pagine
Di Livio, ardenti
Tribuni, consoli,
Turbe frementi
Sveglia; e fantastico
D'italo orgoglio
Te spinge, o monaco,
Su 'l Campidoglio.
E voi, che il rabido
Rogo non strusse,
Voci fatidiche,
Wicleff ed Husse,
A l'aura il vigile
Grido mandate:
S'innova il secolo,
Piena è l'etate.
E già già tremano
Mitre e corone:
Dal chiostro brontola
La ribellione,
E pugna e prèdica
Sotto la stola
Di fra' Girolamo
Savonarola.
Gittò la tonaca
Martin Lutero;
Gitta i tuoi vincoli,
Uman pensiero,
E splendi e folgora
Di fiamme cinto;
Materia, inalzati;
Satana ha vinto.
Un bello e orribile
Mostro si sferra,
Corre gli oceani,
Corre la terra:
Corusco e fumido
Come i vulcani,
I monti supera,
Divora i piani;
Sorvola i baratri;
Poi si nasconde
Per antri incogniti,
Per vie profonde;
Ed esce; e indomito
Di lido in lido
Come di turbine
Manda il suo grido,
Come di turbine
L'alito spande:
Ei passa, o popoli,
Satana il grande.
Passa benefico
Di loco in loco
Su l'infrenabile
Carro del foco.
Salute, o Satana
O ribellione
O forza vindice
De la ragione!
Sacri a te salgano
Gl'incensi e i voti!
Hai vinto il Geova
De i sacerdoti.

[ada08]

U Iwaszkiewicza w "Sławie i chwale" jest motyw muzyczno-literacki
związany z pieśnią Hugo Wolfa "Verborgenheit". Śpiewają tę pieśń
Elżbieta i Ola w pierwszym rozdziale, który zresztą ma taki właśnie
tytuł - "Verborgenheit".
Potem ten motyw, jego klimat, unosi się nad całą powieścią.
Lass, o Welt, o lass mich sein... wyśpiewują w salonie
artystka Elżbieta i amatorka Ola. Lubię tę scenę, skłoniła mnie
do odszukania całego tekstu Eduarda Mörike zanim jeszcze skończył się
rozdział, wpisuję się więc jak najbardziej na temat wątku :-)
Przekładu polskiego nie znam.

Verborgenheit

Laß, o Welt, o laß mich sein!
Locket nicht mit Liebesgaben,
Laßt dies Herz alleine haben
Seine Wonne, seine Pein!

Was ich traure, weiß ich nicht,
Es ist unbekanntes Wehe;
Immerdar durch Tränen sehe
Ich der Sonne liebes Licht.

Oft bin ich mir kaum bewußt,
Und die helle Freude zücket
Durch die Schwere, so mich drücket,
Wonniglich in meiner Brust.

Laß, o Welt, o laß mich sein!
Locket nicht mit Liebesgaben,
Laßt dies Herz alleine haben
Seine Wonne, seine Pein.

Jednorożec

[arana]

Czy znacie piękny wiersz Rilkego o jednorożcu? Nie ma go w książce Tracy Chevalier „Dama z jednorożcem”, ale gdybym była wydawcą, zamknęłabym nim książkę, jak najpiękniejszym epilogiem. Tylko w czyim tłumaczeniu? Znam dwa:

Jastruna:
O, to jest zwierzę, co nigdzie nie żyje,
Nie wiedząc o tym, cokolwiek się stanie,
kochali jego chód, postawę, szyję -
aż po cichego wzroku migotanie.

Nie było. Lecz że je kochali, było
przeczyste. Przestrzeń oddali mu stałą.
I w tej przestrzeni głowę podnosiło
lekko, tak że już prawie musiało

być. Nie karmili go ziarnem pszenicy
ni innym, tylko bytu możliwością .
I ta darzyła go tak wielką siłą,

że róg zrodziło. Nad czołową kością
wzbił się. I białe przyszło do dziewicy -
i było w srebrnym lustrze i w niej było.

I Magdaleny Wronckiej-Kreder

Jednorożec

Choć nie istniało, zwierzę swoje znali
Nie dbając o to, czy na świecie żyje
Chód jego, postać śnieżną jego szyję
I oczu ciche światło - pokochali

Wciąż go nie było. Zwierzęciem się stało
Bo je kochali dalej, urzeczeni
Potem w zdobytej dla siebie przestrzeni
Podnosząc głowę, Już być nie musiało:

Żadne go przecież nie karmiło pole,
Tylko możliwość, jaka w nim widzieli.
A taką siłę zwierzę w niej odgadło

Że róg sobie samo stworzyło na czole
I do dziewicy pobiegło w swej bieli
By wejść w nią samą i w srebrne zwierciadło

Ale wolałabym jeszcze inne. Może znacie?

[mamarcela]

ja znalazłam na swojej półce wiersz "Jednorożec" Rilkego w tłumaczeniu Artura
Sandauera. Ale to jest kompletnie inny wiersz! :)

[arana]

A mogłabyś wpisać choć kawałeczek?

[mamarcela]

mówisz masz :)
wg książki: Rainer Maria Rilke "Poezje w przekładach Artura Sandauera" wydanej
przez PIW w 1983 roku pochodzi ten jednorożec z "Nowych wierszy" z 1907 i brzmi tak

Jednorożec

Święty unosi głowę: jego "Wierzę..."
niby hełm odrzucony czoło mu odsłania.
Bo oto się przybliża białe zwierzę,
niewiarygodne, które - niby łania
bezbronna - wyraz w oczach ma błagania.

Toczonych ze słoniowej kości nóg
zestaw przemiennym się przesuwa tokiem.
Sierść połyskuje od srebrzystych smug.
Na czole zaś, spokojnym i wysokim,
stoi - jak wieża na księżycu - róg,
który prostuje się za każdym krokiem.

Pyszczek, co się różowi i popieli,
tak się rozwiera, że drobiną bieli,
(ponad śnieg bielszej) przebłyskuje ząb.
Dech łapią chrapy, co rozdęte są.
Ale wzrok zamknąć się nie daje niczym,
rzutując w dal obrazy tajemnicze,
co tworzą legend lazurowych krąg.

[arana]

To piękny wiersz, ale rzeczywiście zupełnie inny - ten "mój" pochodzi z 1922 roku.

Dzięki serdeczne! Interesują mnie wszystkie jednorożce Rilkego. :)

[yanga]

A Pomorskiego znasz?

[arana]

Dzięki za przypomnienie! Znam, ale nie wszystko lubię.

Ach, przecież nie ma tego tu stworzenia!
Skąd mieli wiedzieć? Ukochali zjawę -
jej kroki zwinne, śliczny kark, postawę,
aż po spokojne światło jej spojrzenia.

No tak, nie b y ł o. Lecz z umiłowania
wynikło, czyste. Miejsce swoje bierze:
niech, rozstawiając nogi, się wyłania
z główką tak lekką, że zaledwie zwierzę

być winno. Ziarna mu nie zadawali,
karmiąc je wieczną możliwością bycia,
która je taką napawało siłą,

że wzbił się róg. Czoło mu róg przepali.
Gdy ku dziewicy białe szło z ukrycia,
było w zwierciadle srebrnym i w niej było.


Podoba mi się tylko pierwsza i trzecia zwrotka Pomorskiego – reszta zgrzyta.

Elizabeth Barret Browning

[arana]

Trafiłam dziś na fragment "Love story", ten ze ślubem i pięknym wierszem. Zapamiętałam tylko:...gdy wejdziemy wyżej, anioły będą nas głuszyć.

Na końcu była informacja, że to sonet E.B.B w tłumaczeniu Ludmiły Mariańskiej.

Net nic nie wie, ale może ktoś zna całość?

[emka_1]

Sonnets from the Portuguese, sonet XXII.

When our two souls stand up erect and strong,
Face to face, silent, drawing nigh and nigher,
Until the lengthening wings break into fire
At either curved point,—what bitter wrong
Can the earth do to us, that we should not long
Be here contented? Think! In mounting higher,
The angels would press on us and aspire
To drop some golden orb of perfect song
Into our deep, dear silence. Let us stay
Rather on earth, Belovëd,—where the unfit
Contrarious moods of men recoil away
And isolate pure spirits, and permit
A place to stand and love in for a day,
With darkness and the death-hour rounding it.

[arana]

Dzięki, jesteś niezawodna! :)

Barrett - tłumaczenie

[arana]

A masz może tłumaczenie L. Marjańskiej?
Net go nie zna, Ale Kino! też na razie nie zapowiada wznowienia filmu.

[arana]

Oczerniłam net. Jest!
www.pbi.edu.pl/book_reader.php?p=11807&s=1

[emka_1]

Zupełnie o PBI zapomniałam, choć zakładka w ulubionych jest, zapewne umyka z
pamięci, ponieważ dranie na ogół nie podają nazwisk tłumaczy :(

[hajota]

> dranie na ogół nie podają nazwisk tłumaczy :(

Pisałam do nich w tej sprawie. Jak grochem o ścianę.

[yanga]

Jak zwykle. :-( Jak wszyscy, do których się pisze w tej sprawie.

Inny tygrys

[arana]

Michael Cunningham „Godziny”

Motto:

Teraz zapolujemy na trzeciego tygrysa, lecz podobnie jak poprzednie także ten będzie postacią z moich marzeń, strukturą słowną, a nie tygrysem z krwi i kości, który ponad wszelkimi mitami stąpa po ziemi. Mam tego świadomość, a jednak jakaś siła ciągnie mnie na tę mglistą, bezsensowną, odwieczną wyprawę i wciąż, przemierzając godziny, ścigam kolejnego tygrysa, bestię wymykającą się strofie.
J. L. Borges, Inny tygrys, 1960

Inny tygrys…bestia wymykająca się strofie….to,co między słowami… niewyrażalność życia i słów, w które próbujemy je uchwycić…odwieczna, bezsensowna wyprawa…
Idealne motto nie tylko do „Godzin”.
Spróbujcie jednak zapolować na „Innego tygrysa”. Udało się komuś?

Witaj, smutku

[arana]

Powieść Françoise Sagan dawno ulotniła mi się z głowy, ale wiersz Eluarda w tłumaczeniu Adama Ważyka pozostał na zawsze.

Żegnaj smutku
Witaj smutku
Jesteś wpisany w linie sufitu
Jesteś wpisany w oczy które kocham
Nie jesteś zupełną nędzą
Bo najuboższe Cię wargi zdradzają
Uśmiechem
Witaj smutku
Miłości miłych ciał
Potęgo miłości
Której uprzejmość objawia się
Jak potwór bez ciała
Głowo rozczarowana
Smutku o piękna twarzy

Robert Burns

[mamarcela]

i "Buszujący w zbożu" (się mi przypomniało z okazji innego wątku)

Książka gdzieś w odmętach pokoi dzieci więc nie pamiętam czy tam oryginał, czy
tłumaczenie i czyje.

Joe Alex

[arana]

Pamiętacie wspaniałe motta do kryminałów Joe Alexa?
Mnie oczarowało najbardziej to:

Nad wodami i lądem, jak żagiel skrzydlaty,
Bezszelestnym i cichym ścigałam go lotem,
Wreszcie tu go dopadłam, skrytego mordercę.
I rozśmiały się do mnie opary krwi ludzkiej.

Ajschylos, Eumenidy

[mamarcela]

aaaaaa!

Płynąć chcę na wschód, za Suez, gdzie jest dobrem każde zło,
Gdzie przykazań brak dziesięciu i pić można aż po dno.
Bo świątynny dzwon przyzywa i tam tylko być już chcę -
Przed pagodą starą w Moulmein, tam gdzie morza senny brzeg...

Rudyard Kipling

[emka_1]

Przed pagodą starą w Moulmein, tam gdzie morza senny brzeg,
Birmańska siedzi dziewczyna i wiem, że wspomina mnie;
Bo świątynny dzwon przyzywa, gdy wiatr w palm korony dmie:
"Wróć tu, wróć, żołnierzu z Anglii, wróć tu, wróć do Mandalay!"
Wróć tu, wróć tu do Mandalay,
Gdzie flotulli dawnej cień.
Czy nie słyszysz szmeru wioseł od Rangoon po Mandalay?
Na szlaku do Mandalay
Latająca ryba mknie,
A świt wybucha jak burza sponad Chin i niebo tnie!

Jej spódnica była żółta i zielony czepek jej,
Imię miała Supi-jo-lat jak królowa Tihibei.
Pierwszy raz ją zobaczyłem, gdy kurzyła faję białą,
Chrześcijańskie pocałunki marnując na bożka ciało;
Plugawe, gliniane cudo,
Zwane wielkim bogiem Buddą.
Dużo dbała o te bogi, gdy całowałem jej nogi!
Na szlaku do Mandalay...

Gdy mgła wstała z pół ryżowych, a słońce wschodziło wolno,
Wyjmowała swoje banjo i śpiewała "Kulla-lo-lo"!
Z policzkiem na mym policzku i ramieniem na mym ramieniu
Spoglądała na parowce i hathis z pniami na strumieniu.
Słonie ciągną pnie na złoże
W śliskim, szlamistym bajorze,
Gdzie cisza wisi tak ciężko, że człowiek mówić nie może.
Na szlaku do Mandalay...
Ale to już odpłynęło, dawno minął już ten dzień;
Nie kursują z banku aż do Mandalay.
Tu w Londynie wiem, co znaczy tam przesłużyć dziesięć lat:
"Kiedy raz cię Wschód zawoła, na nic później cały świat".
Na nic później cały świat:
Czosnek pachnie tam jak kwiat,
jest słońce, palmy, a w górze głos świątynny gra
Na szlaku do Mandalay...

Chory jestem od zdzierania zelówek o twardy bruk,
A przeklęta słota Anglii budzi febrę, zwala z nóg,
Choć od Chelsea, aż do Strandu, kucht tuziny za mną gnają
I gadają o miłości, ale o czym to gadają?
Sine, krowie pyski mają.
Boże, o czym to gadają?
Mam smuklejszą, słodszą pannę w piękniejszym, zieleńszym kraju
Na szlaku do Mandalay...

Płynąć na wschód za Suez, gdzie jest dobrem każde zło,
Gdzie przykazań brak dziesięciu i pić można aż po dno.
Bo świątynny dzwon przyzywa i tam tylko być już chcę...
Przed pagodą starą w Moulmein, tam gdzie morza senny brzeg,
Na szlaku do Mandalay,
Gdzie flotylli dawnej cień;
Nasi chorzy tam leżeli, gdyśmy szli do Mandalay!
Na szlaku do Mandalay
Latająca ryba mknie,
A świt wybucha jak burza sponad Chin i niebo tnie!

[emka_1]

Gdziekolwiek zwrócę lot, tam czekać będzie
Gniew nieskończony, nieskończona rozpacz!
Gdziekolwiek zwrócę lot, tam wszędzie piekło.
Piekło jest we mnie, a na dnie otchłani
Głębsza, ziejąca czeluść się otwarła,
Przy której piekło dręczące jest niebem.
Zmiłuj się wreszcie! Czyż nie ma już miejsca
Dla mej pokuty i dla wybaczenia?
Nie ma, zostało jedynie poddanie
I lęk przed hańbą, która mnie okryje...

Oczywiście John Milton, Raj utracony. I jak tu nie lubić diabła?:)

[yanga]

No tak, Słomczyński. A co powiecie na to?

Gdzie pagoda stara w Moulmain patrzy sennie w morską toń,
Tam birmańskie dziewczę siedzi, o mnie myśli, wsparłszy skroń.
Wiatr rozwiewa palmy liście, a dzwoneczki brzęczą: „Hej,
Wróć, brytyjski żołnierzyku, wróć się, wróć do Mandalay!”
Wróć, ach wróć do Mandalay,
Gdzie flotylla stara, gdzie
Od Rangunu wiatr unosi wioseł plusk do Mandalay.
Tam gdzie szlak do Mandalay,
Gdzie harcują rybki, gdzie
Brzask od Chin jak burza pędzi, by spaść na zatoki brzeg!

Halkę miała złocistą, a czepeczek zielony,
Supi-yaw-lat jej imię, tak jak królewskiej żony.
Gdy pierwszy raz ją ujrzałem, cygaro białe kurzyła,
Na bożka z gliny stopy całusy słodkie trwoniła.
Bałwan z błota - istny cud!
Zowią go tam Budda, bóg!
Wiem, gdzie wszystkich bożków miała, gdy się ze mną całowała,
Tam gdzie szlak do Mandalay...

Gdy słonko nad polem ryżu jak przez sitko mgła przesiewa,
Ona swoje banjo bierze i „Kulla-lo-lo” mi śpiewa.
Ramię jej przy mym ramieniu, a jej twarz przy mojej twarzy,
Słonie ciągną pnie po błocie, statki dymią, tylko marzyć!
Słoń mozolnie wlecze tek
Przez błotnisty rzeki brzeg,
A poza tym wielka cisza, słowo powiesz - i masz grzech!
Tam gdzie szlak do Mandalay...

Lecz to dawno się skończyło, rozpłynęło we mgle złej,
Nie kursują autobusy z banku wprost do Mandalay:
I pojmuję tu, w Londynie, sens starego wygi słów:
„Gdy usłyszysz raz zew Wschodu, nic już nie chcesz, bywaj zdrów!”
Nie, niczego nie chcę stąd,
Daj mi czosnku ostrą woń
I to słońce, i te palmy, i dzwoneczków drżący ton,
Tam gdzie szlak do Mandalay...

Szlag mnie trafia, że zelówki o ten nędzny zdzieram bruk,
Że angielska wstrętna mżawka żre mi kości, trawi mózg!
Znam laleczek ze trzydzieści w Chelsea, Strandzie, czort wie gdzie,
Wszystkie bają o miłości, lecz cóż jedna z drugą wie?
Końska gęba, szorstka dłoń,
Cóż wie taka - bo i skąd?
Była słodka, smukła panna i zielony, cudny ląd,
Tam gdzie szlak do Mandalay...

W byle łajbę - i za Suez, tam gdzie cnota budzi śmiech,
Gdzie z przykazań nie pytają, gdzie zapijesz każdy grzech!
Gdzie świątynne drżą dzwoneczki, tam me serce, tam mnie goń,
Gdzie pagoda stara w Moulmein patrzy sennie w morską toń.
Tam gdzie szlak do Mandalay,
Gdzie flotylla stara, gdzie
Nasi marli niczym muchy, gdyśmy szli na Mandalay!
Tam gdzie szlak do Mandalay,
Gdzie harcują rybki, gdzie
Brzask od Chin jak burza pędzi, by spaść na zatoki brzeg!

[hajota]

Wolę od Słomczyńskiego.

to punkt wyjścia czyli źródło :)

[emka_1]

Mandalay
By Rudyard Kipling

By the old Moulmein Pagoda, lookin' eastward to the sea,
There's a Burma girl a-settin', and I know she thinks o' me;
For the wind is in the palm-trees, and the temple-bells they say:
"Come you back, you British soldier; come you back to Mandalay!"
Come you back to Mandalay,
Where the old Flotilla lay:
Can't you 'ear their paddles chunkin' from Rangoon to Mandalay?
On the road to Mandalay,
Where the flyin'-fishes play,
An' the dawn comes up like thunder outer China 'crost the Bay!

'Er petticoat was yaller an' 'er little cap was green,
An' 'er name was Supi-yaw-lat

a propos Kiplinga i Browninga

[emka_1]

U Kiplinga w Stalky i spółka Beetle czyta jakiegoś osła, nazwiskiem
Browning i w związku z tym pojawia się strzępek z Caliban upon Setebos Or
Natural Theology in the Island - niezwykle tajemniczy okrzyk, który mnie
fascynował przez wiele lat :)
Setebos! Setebos! I jeszcze raz: Setebos!
Myślał, że mieszka na mroźnym księżycu...


ps.
Yango, @ gazetowa poszła

[yanga]

O, muszę wyciągnąć z półki Stalky'ego. Jakoś mój wnuk go nie łyknął,
ale w domu jeszcze dotąd funkcjonuje okrzyk "Arrah Patsy pilnuj
dziecka!" A "ten osioł Browning" dał pożywkę całkiem zgrabnemu
kryminałowi Barbary Michaels "Szary brzask". Jeden z bohaterów
studiuje jego życie i twórczość, więc jest też sporo cytatów,
zresztą sam tytuł też jest z Browninga.

[emka_1]

Stalky to jedna, wielka księga cytatów na domowy użytek, jak się czasem
zapędzimy przy obcych, to wychodzimy na idiotów, bo nikt nie rozumie o co nam
chodzi:) Stalky ma także tajemnicę, bo do tej pory nie odnalazłam Polowania
Puffingtona - Jedna z tych wykwintnych pauz, za które tak słusznie sławiono
naszego słynnego myśliwego :)

[yanga]

Tak sobie myślę. Bo my tu tak tylko o przekładach. A przecież
polskie wiersze też występują w tej roli. Od razu mi się
przypomniał "Popiół i diament" - tytuł i motto z dramatu "Za
kulisami" Norwida. Nie znałam go, czytając w zamierzchłej
przeszłości powieść, ale potem specjalnie odszukałam, więc motywacja
ta sama. I jeszcze wiersz Mickiewicza, z którego cytat Wokulski miał
wyryć na grobie swego stryja na prośbę prezesowej "Na każdym miejscu
i o każdej dobie..."