Inga Iwasiów?

[Gość: blesia]

Czytaliście jej ksiązki? jakie wrażenie, bo miałam w rękach ksiązke
Bambino i Ku słońcu i się w końcu nie zdecydowałam... może
niesłusznie?

[spacey1]

Czytałam Bambino. Mnie zachwyciła ta książka, ale wśród moich znajomych były
skrajne opinie. Mnie się podobał język i opowiadane historie, naprawdę mnie
wciągnęła. Teraz zabieram się za Ku słońcu, ale jakoś nie idzie...

[aleks652]

Mnie może nie zachwyciła ale się podobała. Raz - dobrze napisana, więc się
dobrze czyta. Dwa - niby smutna ale na swój sposób gorzki sposób miła duszy.
Trzy - fantastyczni, pełnokrwiści, konsekwentni bohaterowie.
Ku
słońcu jeszcze nie czytałam, ale pewnie też sięgnę. Miło poczytać o starym
systemie bez lukrowania ale i bez poprawnie politycznego pier...

[autumna]

Czytałam "Bambino" - dziwny, "rwany" styl zdań, mnie osobiście irytował. I denerwowali mnie bohaterowie, którzy uparcie ciągną za sobą niemiłe wspomnienia z przeszłości i z tego powodu ponoszą kolejne niepowodzenia życiowe. A przecież nikt z nich nie przeżył nic znowu aż tak bardzo koszmarnego w porównaniu np. z osobami ocalonymi z obozów koncentracyjnych. Moja babcia też przyjechała spod Wilna na Ziemie Odzyskane z jednym tobołkiem oraz malutkim dzieckiem, mąż gdzieś przepadł na wojnie - i jakoś nie jęczała z tego powodu przez całe życie. Ja też jestem typ "alleluja i do przodu", może dlatego to gmeranie w dawno minionych wydarzeniach u Iwasiuk tak mnie drażniło.

[Gość: blesia]

dziękuję, to może jednak poszukam w bibliotece :)

[frezyjka81]

Przeczytałam zarówno "Bambino" jak i "Ku Słońcu" - obie książki niesamowicie mi
bliskie - ze względu na moją historię rodzinną, jak i obecnie rodzinne miasto.
Styl - inny, rwany ale na swój sposób spójny. Spojrzenie na sprawy powojenne -
bez patosu i patetycznego podejścia, powiedziałabym, że raczej zdroworozsądkowe.
Ja polecam.