książki depresyjne

[01alex]

To może dziwna prośba, ale czy ktoś może mi polecić smutne książki. Ale żeby
też to dołowanie miało umiar, bo nie chcę rzucać w połowie czytania.

[Gość: robert]

Malowany ptak - J.Kosiński
Rok 1984 - G.Orwell
Proces, Zamek - F.Kafka
Auto da fe - E.Canetti
Absalomie Absalomie..., Światłość w sierpniu, Wściekłość i wrzask - W.Faulkner
Lord Jim - J.Conrad

[lostdog]

wszystko Hłaski
"Skrzywdzeni i Poniżeni" - Dostojewski
opowiadania Turgieniewa
"Dolina Muminków w Listopadzie" - Jansson (to nie jest żart:P)

[Gość: ultra75]

A wiesz, ze mi tez "Dolina Mumikow w listopadzie" przyszla do glowy, jak
przeczytalam tytul watku :-). Smutna ksiazka, ale piekna. Lubie do niej wracac,
jak mnie doly dopadaja.

[Gość: jakobe mansztajn]

jesli smutnie, to "weiser dawidek" Pawla Huelle

[Gość: jakobe mansztajn]

jeśli smutniej, to opowiadania Dostojewskiego, najlepiej te o miłości (for
example "białe noce")

[karodzaj]

właśnie czytam HŁASKĘ. zniosłam sobie całą reklamówkę, pomyślałam, że raz kozie
śmierć i teraz mam emocjonalną zapaść....

[Gość: Karolina]

Hlasko jak najbardziej
Malowany ptak Kosinskiego (wybitnie dolujaca ksiazka,czytaj ja mialam sobie za
zle,ze dalej to robie,jednak nie moglam sie oderwac)
Dzieje grzechu Zeromskiego
Ono Doroty Terakowskiej (dwoistosc zakonczenia,swiat przedstawiony,niestety)
Lolita Nabokova (wlasnie ja czytam ,ale juz wywoluje we mnie negatywne emocje)

[zyrafa]

hanna samson "pulapka na motyla".
jakby mnie ktos patroszyl.
pozdrawiam,
z.

[ruda-kotka]

"Podziemny krag" Palahniuka. Specyficzny dol.

"Kadysz za nienarodzone dziecko" Imre Kertesza

[hania55]

"Wyprawa w dwudziestolecie" Miłosza
"Życie towarzyskie i uczuciowe" Tyrmanda
"Myszy i ludzie" Steinbecka
"Sztukmistrz z Lublina" Singera
"Śmierć w Wenecji" Manna

Wszystkie, choć różne od siebie, pozostawiają czytelnika w mniejszym lub
większym smutku.

[Gość: AnaisNin]

Ostatnio przeczytalam S@motność w Sieci Wiśniewskiego. Ten to potrafi
dolowac...Czytadło, ale przejmujące.

[dfw]

Zgadzam sie - plakalam i nie moglam dojsc do siebie po tej ksiazce przez dlugi
czas. Ona nie tylko wzrusza, ona poraza, porusza najwrazliwsze struny...
Potem czlowiek chodzi smutny i teskni... I marzy, by przezyc cos tak
wielkiego... I buntuje sie, dlaczego wlasnie tak to sie skonczylo?
To niemozliwe, tak nie moglo sie skonczyc... Tak nie wolno, nie wolno...

[devil_ka]

SAMOTNOSC W SIECI mnie takze poruszyla ta ksiazka niesamowicie...Chodzilam z
dolkiem przez tydzien...a nie wspamne ile lez wylalam...

[Gość: Anduin]

A niby jak miało się skończyć? Koniec był dokładnie taki jak powinien.

[Gość: Ethlinn]

to też zależy,która wersja zakończenia "samotnosci w sieci". bo w pierwszym
wydaniu kończy się pesymistycznie bardzo. a w nowszym,rozszerzonym,jest troszkę
optymistyczniej,choć to tylko strona-dwie więcej...

[ulalka]

Gość portalu: AnaisNin napisał(a):

> Ostatnio przeczytalam S@motność w Sieci Wiśniewskiego. Ten to potrafi
> dolowac...Czytadło, ale przejmujące.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=634&w=10451540&v=2&s=0
podpisuje sie, ze czytadlo

[Gość: sylwia]

Zgadzam się w zupełności, 'Samotność w sieci' książka bardzo specyficzna ale
godna uwagi i warto przeczytac.

[Gość: asica]

mnie ta ksiazka zdolowala z innego powodu: kwadratowy poziom jezyka, pieciokot
postaci... dno literackie!

[exilvia]

"szklany klosz" sylvii plath ...

[Gość: chichot]

cioran - depresyjna ekstaza.bez umiaru,ale warto.

[Gość: Zdanka]

:))))))))))))))))))))))))))))

CIORAN>Zacznijmy od "Na szczytach rozpaczy" ,a potem "O niedogodności
narodzin" , "Pokusa istnienia " i ...no ,oczywiście ,jeśli będzimy jeszcze
żyli...:)

"Pożegnanie jesieni" Witkacego - oj smutne,smutne ,przy całej groteskowości

"Terminal" Bieńczyk (ale to już smutek,który chce się sobie wydawać ładny)

[Gość: chichot]

> :))))))))))))))))))))))))))))
>
> CIORAN>Zacznijmy od "Na szczytach rozpaczy" ,a potem "O niedogodności
> narodzin" , "Pokusa istnienia " i ...no ,oczywiście ,jeśli będzimy jeszcze
> żyli...:)

jest szansa,ale niewielka. cioran-depeupleur rulez.

to ja jeszcze: 'mdlosci' sartre'a, 'rzeczy' pereca, 'samotnik' ioneski.

[Gość: chichot]

aha i patrick white jeszcze(np. 'wezel') i faulknera 'wscieklosc i wrzask' i
czycza cokolwiek...

O Faulknerze

[Gość: adas]

Niby to dlaczego Faulkner ma być depresyjny. Czytam i czytam, i nie rozumiem, o
co chodzi z tym dołującym wpływem "Wściekłości i wrzasku", przykładowo, na
ludzkosć. Proza Faulknera jest specyficzna, ale czy depresyjna? Mnie
najbardziej fascynuje nieuchronność losów bohaterów, nieoodwracalność
przeznaczenia (z dużej czy małej litery, nie wiem, może ktoś mi pomoże wyjaśnić
ten dylemat), ale i związane z tymże P/przeznaczeniem: działanie, wola walki i
męstwo. Przynajmniej nikt się nad sobą nie rozczula.

[Gość: chichot]

o
>
> co chodzi z tym dołującym wpływem "Wściekłości i wrzasku", przykładowo, na
> ludzkosć.

a kto pisze,ze na ludzkosc?

> Proza Faulknera jest specyficzna

a co to znaczy?

Mnie
> najbardziej fascynuje nieuchronność losów bohaterów, nieoodwracalność
> przeznaczenia (z dużej czy małej litery, nie wiem, może ktoś mi pomoże wyjaśnić
>
> ten dylemat), ale i związane z tymże P/przeznaczeniem: działanie, wola walki i
> męstwo. Przynajmniej nikt się nad sobą nie rozczula.

problem w tym,ze to przeznaczenie wiaze sie z cierpieniem i upadkiem zazwyczaj.
a dzialanie,wola i mestwo,o ile pamietam, nie sa w stanie zmienic losu
bohaterow. wiec sie biedacy wija jak robaki. to sie tragizm nazywa. chlip.

pozdrawiam

ch-ch

Już wyjaśniam, a przynajmniej próbuję

[Gość: adas]

Najpierw bardziej osobiście. Faulknera czytam krótko, ledwie kilka miesięcy,
lecz stał się on niemal momentalnie jednym z ważniejszych dla mnie pisarzy.
Lubię atmosferę JEGO amerykańskiego Południa, choć co do spraw rasowych mam
sporo wątpliwości.
A teraz zarzuty:
1 ludzkość - miało być lekko ironicznie, a wyszło mocno idiotycznie. W miejsce
Faulknera mógłby być wpisany jakikolwiek inny pisarz. Chodzi mi o wpływ, hmm,
sztuki na życie: czy powieść jest TYLKO, czy też AŻ powieścią. Ale to osobny
temat.
2 specyfika prozy - bardziej chodziło mi o budowę i formę książek Faulknera, o
jego język, czy też ogólniej o rzemiosło pisarskie; ale także właśnie o to o
czym pisałem poniżej. O Nieuchronność Przeznaczenia, o traktowanie bohaterów
jak aktorów występujących w przedstawieniu, nawet nie aktorów, a lalek w rękach
demiurga. Tylko, czy spektakl jest komedią, dramatem, a może jednak tragedią?
3 tragizm - z tej perspektywy los KAŻDEGO człowieka jest z góry przesądzony,
odgrywa on tylko swoją rolę, lepiej albo gorzej. I włąśnie to "lepiej czy
gorzej" jest decydujące; wybór człowieka zamyka się w tych dwóch możliwościach,
ale to jest jego OSOBISTY wybór.
I chyba właśnie ten dylemat stanowi o sile prozy Amerykanina.
Zapraszam do dyskusji.

[Gość: chichot]

wywolany do tablicy chichot odpowiada nieskladnie:

> Najpierw bardziej osobiście. Faulknera czytam krótko, ledwie kilka miesięcy,
> lecz stał się on niemal momentalnie jednym z ważniejszych dla mnie pisarzy.
> Lubię atmosferę JEGO amerykańskiego Południa, choć co do spraw rasowych mam
> sporo wątpliwości.

lubisz? moim zdaniem to niezbyt adekwatne okreslenie. mnie faulknerowska wizja
poludnia fascynuje (i przytlacza).

> 1 ludzkość - miało być lekko ironicznie, a wyszło mocno idiotycznie. W miejsce
> Faulknera mógłby być wpisany jakikolwiek inny pisarz. Chodzi mi o wpływ, hmm,
> sztuki na życie: czy powieść jest TYLKO, czy też AŻ powieścią. Ale to osobny
> temat.

wiec go porzucmy.tym bardziej,ze nie bardzo rozumiem w czym rzecz.

> 2 specyfika prozy - bardziej chodziło mi o budowę i formę książek Faulknera, o
> jego język, czy też ogólniej o rzemiosło pisarskie;

czyli? mozesz bardziej precyzyjnie.to sa ogolniki.

O Nieuchronność Przeznaczenia, o traktowanie bohaterów
> jak aktorów występujących w przedstawieniu, nawet nie aktorów, a lalek w rękach
>
> demiurga. Tylko, czy spektakl jest komedią, dramatem, a może jednak tragedią?

taka interpretacja, o ile pamietam, wskazuje na to,ze mowisz o tragedii,
klasycznej tragedii.

> 3 tragizm - z tej perspektywy los KAŻDEGO człowieka jest z góry przesądzony,
> odgrywa on tylko swoją rolę, lepiej albo gorzej. I włąśnie to "lepiej czy
> gorzej" jest decydujące; wybór człowieka zamyka się w tych dwóch możliwościach,
> ale to jest jego OSOBISTY wybór.

szczerze mowiac, z proza pana wiliama nie mialem kontaktu od dosyc dawna wiec
nie czuje sie uprawniony do prowadzenia jakichs szczegolowych analiz kategorii
tragizmu w jego powiesciach. moze znajdzie sie ktos bardziej kompetentny.

ogolnie-wyrazasz sie nieprecyzyjnei.postac moze albo poddac sie fatum,albo
probowac wierzgac.na tym polega opozycja na ktora probujesz zwrocic uwage.a to w
jaki sposob sie fatum przeciwstawi zalezy rzeczywiscie tylko od niej.

---
- Nikomu nie przeszkadzam, nikogo nie ruszam, reperuję prymus - nieżyczliwie
powiedział
kot i nastroszył się...

[Gość: adas]

Ponowne miauuuuuuuuu uznania

[slotna]

"Leśne Morze" Newerlego

[hajota]

slotna napisała:

>
> "Leśne Morze" Newerlego
>
O tak! Potwierdzam. Piękna książka, ale strasznie ponura.

[broch]

"Lot nad kukulczym gniazdem" Ken Kesey
"Grob dla Borysa Dawidowicza" Danilo Kis
"Archipelag Gulag" Aleksander Solzenicyn
"Faithless" Imre Kertesz (nie znam polskiego tytulu, ale bylo tlumaczone,
podobnie jak "Kadysz..")
"Jadro ciemnosci" Joseph Conrad
"Szalenstwo Almayera" Joseph Conrad
"Samotnik" Ionesco
Dostojewski generalnie
"Wladca much" William Golding
"Ciemnosc widzialna" William Styron
"Szczury" Ayala
"Ksiega niepokoju" Fernando Pessoa
"Blindness" - Jose Saramago polskiego tytulu nie znam
"Rodzina Pascual Duarte" Jose Cela
"Pod wulkanem" Malcolm Lowry
"Dream story" Arthur Schnitzler (na ktorej oparty jest ostatni film
Kubricka "Eyes wide shut")
"Upadek" Albert Camus
"Smierc pieknych saren" Ota Pavel
"Poczatek" Andrzej Szczypiorski
"Obled" Krzyszton

[exilvia]

a dlaczego "Początek" jest depresyjny? ja tam pamiętam piękne momenty i motywy (np. łańcuch ludzi dobrej woli )
Nałkowska jest depresyjna! w ogóle literatura obozowa...

[broch]

Zamknij oczy, przenies sie w tamte czasy (tak jak opisal tamta epoke
Szczypiorski) i powiedz czy jest Ci wesolo. Niezaleznie od obecnosci ludzi
dobrej woli.

nie ma to jak konkretna odpowiedź :(

[exilvia]

brochu, mi teraz też nie jest wesolo.
a "pociąg życia" czy ta druga komedia o wojnie... ( nie mówię, że "Początek" to komedia... )
chciałam się dowiedziec KONKRETNIE co tam depresyjnego, oprócz tego, że wojna, bo o wojnie można różnie; dawno czytałam "Początek" ale zachowałam inne wrażenia z lektury niż Ty.

[broch]

O wojnie moze byc wesolo: np "jak rozpetalem druga wojne swiatowa". Dla mnie
jednak "Poczatek" nie byl tak pokrzepiajacy. Wlasnie kiedy zamkne oczy,
choc - jak piszesz - zawiera elementy "pokrzepiajace". Pewnie ze mozna uznac
powiesc Szczypiorskego za "wesola" jesli przeczyta sie ja po takim "Grobie dla
Borysa Davidowicza" czy "Klepsydrze" tego samego autora w ktorych to Kis nie
zostawia nawet nadzieji na nadzieje. Mimo ze pani Seidenman przezywa, to maly
chlopiec zydowski (?) gnie, a jeden z bohaterow wrecz uwaza za cud ze po prostu
przezyl wojne.


Ah, mozna jeszcze dorzucic "Malowanego ptaka" Jerzego Kosinskiego i "Na
zachodzie bez zmian" Remarque'a oraz "Pianiste" Wladyslawa Szpilmana

[Gość: Cynamoon]

Mnie w depresje wprawil i zmeczyl "Luk Triumfalny" Remarqe'a.
Zwlaszcza, jak czytalam pierwszy raz.
Ale bardzo lubie te ksiazke.

[Gość: czapski]

"Smierc pieknych saren" jest depresyjna ???

[Gość: Zdanka]

Oj ,nie jest depresyjna .Jest nostalgiczna i smutna w taki ciepły,powracający
do dzieciństwa sposób.Przecież on tam opisuje swoje dzieciństwo w czasie
wojny,a ta wojana jakby inna niż ta " II Światówka" w Polsce.Chciałoby się
powiedziedzieć taka"czeska wojna" + opowieści o łowieniu ryb przez ojca.To taki
uśmiech przez łzy.Akurat o chorobie psychicznej mamy tam mało.

[Gość: AnaisNin]

Dla mnie...

[Gość: AnaisNin]

miało być: dla mnie nie

[Gość: czapski]

zeby sie jeszcze poprzyczepiac to "Fateless" a nie Faithless, a w Polsce wydana
jak o "Los utracony"

[Gość: broch]

Od kiedy choroba psychiczna nie jest depresyjna (Pavel)?
Za przerobke tytulu Kertesza przepraszam.

[Gość: czapski]

Ale w ksiazce jest niewiele o chorobie psychicznej o ile pamietam, depresyjna
to byla notka biograficzna (na mnie tez tak podzialala), ale trudno uznac ja za
czesc ksiazki

[Gość: broch]

Hmm.. czytalem Pavla ponad dwadziescia lat temu (byla seria Literatury
Swiatowej - glownie czarna okladka z rysunkami rozniastymi), byc moze ze
wrazenie zostalo po wstepie. O ile pamietam to byl czas kiedy pojawil sie na
rynku "Obled". W wypadku Pavla ksiazka jest nie o chorym czy o stanach
chorobowych ale pisana przez osobe ktora pod koniec zycia wiekszosc czasu
spedzila z zakladach psychiatrycznych. Ostatecznie umarl niedlugo po
wydaniu "Smierci..". Tyle mi z powiesci zostalo. Obie tzn "Obled" i Smierc" dla
mnie jakos sie laczyly: pisane przez ludzi chorych ktorzy po ukonczeniu dziela
odeszli. Nawet jesli Pavel nie opisuje stanow choroby, wrazenie z ksiazki jakie
zostalo to smutek. A przeciez autor watku prosil o takie ksiazki.

Jesli sie pomylilem to strasznie przepraszam. Zaraz ide do celi wlozyc
wlosiennice. Przedtem przyloze sobie harapem pare razy po plecach.

[Gość: czapski]

Ależ moim zamiarem nie było udowodnić rację, bo termin "książka depresyjna"
jest terminem nieostrym, co dla jednego depresyjne dla drugiego takie może już
nie być, ale z książką Pavla zdecydowanie bardziej kojarzylo mi się słowo
którego użyła Zdanka- nostalgiczna, dlatego byłem ciekaw skąd twoja opinia, czy
to może ten karp Cię tak zdołował ;) Pozdrowienia

[Gość: chichot]

> "Pod wulkanem" Malcolm Lowry

true,true. oj jak bardzo.

[Gość: dorota]

"Biały kruk" Stasiuka
"Miasto ślepców" Saramago

[loveandpeace]

Wszystkie ksiazki Coetzee'ego.

Wszystkie ksiazki grafomanskie, a wiec Grochola i caly tlum innych "pisarek"
kopiujacych Brydzyt Dzouns.

Cala sensacja jest depresyjna. Oraz telewizja.

Serdeczne pozdrowienia
lip

[Gość: Magda]

Największego doła miałam po "Opowieści podręcznej" Margaret Atwood. Jeśli
zaczniesz czytać, to musisz skończyć. Jeszcze Irwin Shaw "Chleb na wody
płynące". "Samotność w sieci" Wiśniewskiego. Tylko te trzy, staram się unikać
smutnych książek, zbytnio się angażuję:).
Pozdrawiam.

"Opowieść podręcznej"

[exilvia]

ta książka jest bardziej niż depresyjna - przerażająca. Atwood sugestywnie pisze i ja w pewnym momencie naprawdę poczułam klimat wykreowanej przez niej rzeczywistości i nie poczułam się z tym dobrze. wzdrygam się nadal na myśl o tym odczuciu. atmosfera iście orwellowska!

[01alex]

no to mam zajęcie na wiosenne wieczory :)

a z najnowszych...

[Gość: M.M.]

to niewatpliwie Bidul Maslanki

[Gość: Nefi]

"Gnój" - Wojciech Kurczok
"Spotkamy się kiedyś w moim raju" - nie jest najnowsza i nie pamiętam autorki

książki ponure

[Gość: Gollum]

Hej,
oczywiście wymienione tytuły są niewesołe, ale dlaczego zaraz wpędzają was w
depresję? Ponurość opisywanych losów poprzez kontrast z waszym przyjemnym lub
poweidzmy względnie znośnym życiem powinna wprawić was w wyśmienity nastrój. Ja
tam już w podstawówce, będąc przygnębiony, czytałem sobie Treny, Janka
musykanta, Antka - i z miejsca się rozweselałem.

[donna_scabrosa_macabrescu]

Dramaty Becketta. Wiersze Baudelaire'a, Plath, Różewicza i Wojaczka. Twórczość
Sarah Kane. I tego gościa obecnego poniżej.

[karodzaj]

prawie cała młoda polska

WILK STEPOWY Hessego
CZARODZIEJSKA GÓRA Manna- kocham, ale mnie przygnębia
FALE Woolf

[yanga]

"Wilk stepowy" od razu przyszedł mi do głowy i oczywiście ostatnio
przeczytana "Hańba", ale dorzucę tu jeszcze "Doktora Faustusa"
i "Budenbrochów... pardon, "Budenbrooków" (tam to się dosłownie wszystko wali w
gruzy - i za co, no za co?!)oraz "Anioły i owady"Antonii Byatt. Z dawniejszych
lektur: "Urząd" Brezy i "Bramy raju" Andrzejewskiego.

[kicia7]

Mnie niedawno skutecznie zdołowała "Księga Jesiennych Demonów" Grzędowicza.
Trudno przestać czytać, ale potem miałam głębokiego doła i raczej unikałam
spacerów po ciemku.

[Gość: kas]

WILK STEPOWY nie jest depresyjny. Dla mnie to raczej optymistyczna ksiżka
jest .......

[Gość: chichot]

> prawie cała młoda polska

te wszystkie micinskie nietoty, pieklo, pozadanie,anioly smierci i
przybyszewskiego szatani? no,urocze ramotki,rzeczywiscie. ale ta propozycja to
sie raczej do watku o najsmieszniejszych ksiazkach nadaje...

Ręce precz od modernizmu!!! :)))))

[Gość: Zdanka]

No,to jednak zależy ,jak na sprawę patrzeć...Bo w zasadzie ,przy wielu rzeczach
z "demonizmem" w tle(uhahuha-buhahuha ,prosto z piekła płomień bucha) można się
nieźle pośmiać...Szczególnie z polskich,z "mgławicą-smętnicą -naparstnicą-
wszawicą " w tle i demonologią z knajpy rodem...Wtórny ten naród ,jak diabli!
Ale z drugiej strony,modernizm europejski do 'zabaw przyjemnych i pożytecznych"
nie należy. Choćby taki Lautremont z "pieśniami
Maldorora"(przyjemniaczek,jakich mało),albo taki Verlaine z niektórymi lirykami
(o jego kochanku nie wspominając-też pozytywny ,jak pozytywista na roli),albo
taki Huysmans ,kiedy już popelnił "W drodze" ,albo taki Schwob przy "Księdze
Monelli" ,czy Hamsun z "Głodem"...No ,jednak wesołkami modernizm nie obrodził.

od modernizmu precz

[Gość: chichot]

Gość portalu: Zdanka napisał(a):

> No,to jednak zależy ,jak na sprawę patrzeć...Bo w zasadzie ,przy wielu rzeczach
>
> z "demonizmem" w tle(uhahuha-buhahuha ,prosto z piekła płomień bucha) można się
>
> nieźle pośmiać...Szczególnie z polskich,z "mgławicą-smętnicą -naparstnicą-
> wszawicą " w tle i demonologią z knajpy rodem...

wiadomo.syfilitycy.
no i wlasnie o tym byla mowa? o 'mlodej polsce', nie modernizmie europejskim.

> czy Hamsun z "Głodem"...

oooo hamsun,rzeczywiscie mocna rzecz,zgadzam sie. szkoda,ze zszedl pozniej na
zla droge... :P

[Gość: adas]

Szanowny chichocie, a ja się tak napracowałem.

adas

[Gość: chichot]

Gość portalu: adas napisał(a):

> Szanowny chichocie, a ja się tak napracowałem.

to chwalebnie. nie zalujesz chyba?


----
- Nikomu nie przeszkadzam, nikogo nie ruszam, reperuję prymus - nieżyczliwie
powiedział
kot i nastroszył się...

[Gość: adas]

Miauuuuuuuuuuuuuuuuuuuu

[karodzaj]

zależy... MIciński jak najbadziej w porządku.
Przybyszewskiego poszukuję bezskutecznie,

A Tetmajer i wiersze na koniec XIX wieku?

[Gość: JM]

dwie pierwsze też chciałam podać
do tego "Nieznośna lekkość bytu", Hrabal w większości i "Buszujący w zbożu"
Salingera
i jeszcze "Wielki Gatsby"

[pecorella]

"Bagno" Niccolo' Ammaniti
Czytam to właśnie, to znaczy wczoraj przeczytałam jakieś pół, ale potem nie
wytrzymałam dziwnej atmosfery jednego z opowiadań i zrobiłam sobi przerwę.
Niektóre opowiadania trochę dołują, kiedy człowiek uświadamia sobie, że świat
rzecztwiście jest taki, jak ten opisywany przez autora. Brrrr...

[Gość: Lila Róż]

Fernando Pessoa "Księga niepokoju"-depresja słowotoczna:)
Michał Choromański "Zazdrość i medycyna"-d.scenograficzna:)
Jerofiejewa "Moskwa-Pietuszki"-d.deliryczna:)
M. Wojtyszko "Bromba i inni"-d.psychodeliczna:)

[slotna]

"Ballada o celnym strzale" wydana w tomie opowiadań "Szkieletowa załoga" S.
Kinga

[yanga]

No i jeszcze Ajtmatow "Dzień dłuższy niż stulecie" - już sam tytuł dołuje, a
jeszcze te "pociągi, co jeździły ze wschodu na zachód i z zachodu na wschód" -
i "Golgota". Btw. czyż nie nasuwa się wniosek, że więcej jest w tzw. wielkiej
literaturze utworów depresyjnych niż rozweselajacych? A cały cykl o "Dzieciach
Arbatu" Rybakowa, a "Pokonane" Gołowkiny? (ta ostatnia jednak nie najwyższych
lotów, choć baaardzo depresyjna).

[Gość: broch]

Murakami - Kronika mechanicznego ptaka (The Wind-Up Bird Chronicle). Dla osob o
bardzo mocnych nerwach.
Kobo Abe - Kobieta z wydm, The Ruined map
Carlton Mellick III - Satan Burger

"Btw. czyż nie nasuwa się wniosek, że więcej jest w tzw. wielkiej
literaturze utworów depresyjnych niż rozweselajacych?"
Tylko dla osob w stanie depresji, no ale wtedy to nawet wyjscie do cyrku nie
pomoze.

[Gość: Lila Róż]

"kobieta z wydm" depresyjna? hmmm...
dlaczego?
troche klaustrofobiczna, ale koniec zdecydowanie i na dodatek niebanalnie "ku
pokrzepieniu".
polecam tym ktorzy nie czytali
pozdrawiam:)

[Gość: broch]

ku pokrzepienu? to chyba razem z "Samotnikiem" Ionesco i tworczoscia Becketta.

[slotna]

"Roczniak"
Marjorie Kinnan-Rawlings

Wyłam strasznie. Jest to jedna z niewielu książek, po ktorych naprawdę nie
mogłam się pozbierać.

[Gość: viosna]

Lwia część opowiadań Herlinga - Grudzińskiego.
Niezwykła siła fatum determinującego nieuchronność zdarzeń potrafi wpędzić w
niezły dołek. Takie Zjawy Sarceńskie na przykład albo Don Ildebrando...
No i ten kunszt literacki!
V.

[Gość: baba]

Wspomnienia Mandelsztamowej- depresyjka gwarantowana.
"Na zachodzie bez zmian" wzruszyla mnie, ale nie zdolowala.
"Czas zycia i czas smierci " doluje zdecydowanie.

[lemuriza]

Całe morze książek...
Axellson "Kwietniowa czarownica","Daleko od Nifilheimu"
Kuczok "Gnój"
S.Plath "szklany klosz",
B.Hrabal "Auteczko",
M. Olszewski "do Amsterdamu"
Piątek "Heroina"
T. Zwierzyńska "czasami wołam w niebo"
M. Atwood "Okaleczenie ciała",
H. James "dom na Placu Waszyngtona"
Tochman "jakbyś kamien jadła"
itd itd.

[Gość: furgalek]

Georges Perec "Człowiek, który śpi"

[Gość: bart]

Vikram Seth "niebiańska muzyka" NIE CZYTAJ

[Gość: nepri]

wierna rzeka - s. zeromski

[Gość: Gość Y]

Autoportret z blizną - Roman Frister

[Gość: klepka]

Wybór Zofii Williama Styrona
Auteczko Bohumila Hrabala
Biały kruk Andrzeja Stasiuka
Pamiętnik Róży Consuelo de Saint Exupery
k.

[Gość: Salome]

Wacław Berent "Próchno"
Karol Irzykowski "Pałuba" (nie mylić z gniotem filmowym "Widziadło"!) - książka
genialna
Oskar Wilde "Portret Doriana Graya"
s.

[nieszczegolny]

polecanie komus smutnych ksiazek jest zajeciem idiotycznym. nie znam cie -
drogi internauto - i nie wiem, co cie wystarczajaco zasmuci. odpowiadajac
raczej sobie niz tobie pisze, co nastepuje: zbyt glosna samotnosc hrabala
(krawedz, sama krawedz - czuly barbarzynca tez)jesli wilde to de profundis,
bracia karamazow, faktycznie wilk stepowy, herbert (wielki), stasiuk,
podsiadlo, wielu. Ale ksiazek nie czyta sie po to by sie wprawic w nastroj -
kurwa mac!

[Gość: niewidzialna]

Ja polecam książke "List w butelce" Nicolasa Sparksa. Pobeczałam się jak bubr.
Romans, ale za to jaki....:-)