"Inne morze" Claudio Magrisa

[Gość: as]

Nie czytałem tego, ale to na pewno bardzo mądry artykuł.

Magris, Tabucchi, Jakimowski

[Gość: funky kamyk]

Kilka dni temu zacząłem czytać tę książkę- i przepadłem. Proza Magrisa - w
doskonałym przekładzie p. Ugniewskiej - jest równocześnie niezwykle zmysłowa i
refleksyjna. Nie tak znowuż często zdarza mi się całkowicie zanurzyć w jakiejś
książce, i z taką ogromną przyjemnością. Zakochałem się w Magrisie od
pierwszych stron 'Mikrokosmosów'- refleksji o kawiarni San Marco. Eseje
równocześnie osobiste i historyczne, literackie i polityczne, i wszystko bez
krztyny tej 'literackości' w złym sensie, którą proza tego rodzaju bywa
nasiąknięta.

Coś jest w tych profesorach z północnych Włoch- czy Tabucchi nie jest z
Mediolanu?

No a moje pierwsze skojarzenie po 'Innym morzu'- bohater 'Zmruż oczy'. Świadome
wycofanie, nie w obliczu klęski, ale niejako w rezygnacji z
życiowej 'wygranej'. Fantastyczny film, świetna książka.

[Gość: filozof]

Jak juz sie ciesze na te ksiazke!

W zeszlym roku Wloska kolezanka rekomendowala mi tego autora w zwiazku z
wlasnymi zapiskami i ksiazka de Custina o Rosji. Nie zgadzajac sie z wieloma
sadami Markiza, smakowalem jezyk Pawla Hertza. Teraz slysze o doskonalej
robocie p. Ugniewskiej. Bedzie uczta.

[Gość: funky kamyk]

Dla porządku należy dodać, że dwa (lub trzy, nie mam książki przy sobie) eseje
przetłumaczyła, równie dobrze, p. Anna Osmólska-Mętrak.

-kml

[Gość: filozof]

gdzie one byly publikowane?

[Gość: funky kamyk]

'Mikrokosmosy' to jest właśnie zbiór esejów- w tłumaczniu pp. Ugniewskiej i
Osmólskiej-Mętrak.

[Gość: StanisławWojtowicz]

Chciałem Panu podziękować, zaintrygował mnie Pan książką. Jeżeli jest tak dobra
jak "Zmruż oczy", to dam Panu nagrodę, a jeżeli nie, to trudno.

Wydaje mi się jednak, że Jasio z filmu nie wycował się z niczego, tylko raczej
walczył o to, co w życiu najistotniejsze.

Być może przeczyta to jakimś cudem Andrzej Jakimowski - składam Panu pokłon do
ziemi. Obejrzałem Pana film SIEDEM razy bez jednej przerwy.
Pierwszy raz w życiu poczułem, że ktoś opowiada moją historię.

60GB ksiazek!!!

[Gość: Hoerspiele]

Uwaga!Posiadam 60GB ksiazek sluchanych po niemiecku. Wszystkie najnowsze tytuly!
Swietne do nauki jezykow! Paul Coehlo, Umberto Eco, Ken Follet, Robert
Schneider, De Saint-Exupery i tysiace innych, w tym
nagrodzone "Feuerzangenbowle" Heinricha Spörla, "Wilk stepowy" Hermanna Hessego
oraz szlagiery typu Wladca pierscieni Tolkiena ("Der Herr der Ringe").
Znakomita jakosc!
Zainteresowanych prosze o kontakt: gg:2155973, email: [e-mail]

ZAraz lecę do księgarni...

[dr.krisk]

Może dostanę? Magrisa bardzo lubię, czemu dawalem nie raz dowód na forum. Miałęm
także przyjemność poznać go osobiście - tzn. zostałem mu przedstawiony i
uścisnąłem prawicę. Bardzo sympatyczny i bezpośredni człowiek. Doskonale wypada
też na spotkaniach autorskich!
Lecę!
KrisK Rozlatany

[karodzaj]

ksiązka rze czywiście świetna, artykuł mądry. Krisk, zazdroszczę Ci.

Ja sobie też zazdroszczę...

[dr.krisk]

.. szkoda tylko, że najpierw poznałem Magrisa a dopiero potem jego książki...
Po prostu, mój włoski szef (wielce szacowny profesor rodem z Capodistrii, oraz
długoletni mieszkaniec Triestu) dobrze zna Magrisa, i wziął mnie na jego
spotkanie autorskie. Nawet ośmieliłem się zadać pytanie, i nawet zbyt wielu
błędów (chyba) językowych nie zrobiłem! Taki byłem dzielny - co prawda mało nie
osłabłem ze wzruszenia...
Magris mówił na tym spotkaniu o współczesnych nomadach europejskich - tych
rzeszach ludzi przerzucanych na skutek wojen, rewolucji, itp. z jednego miejsca
w drugie. Właśnie to zachęciło mnie do otwarcia paszczy: mieszkam w
poniemieckim mieście, moi rodzice urodzili się w zupełnie innym świecie niż ja,
nie mam żadnych pamiątek rodzinnych (prawie), jestem czlowiekiem znikąd.
Zdaniem Magrisa są narody przyzwyczajone do takiej tymczasowości wszystkiego,
do umowności tego, co dla innych z kolei jest solidną podstawą ich bytu.
Rzecz ciekawa, do takich narodów-nomadów zaliczył też Włochów (z czym nie za
bardzo mógłbym się zgodzić, ale nie myślicie chyba, że wdawałem się z Magrisem
w dyskusję!).
Z tego spotkania pamiętam znakomity moment, gdy do głosu dorwała się jakaś
Elokwentna Doktorantka. Najpierw mówiła o sobie (odwracając się tyłkiem do
Magrisa, a przodem do publiczności), potem długo formułowała pytanie,
okraszając je licznymi dywagacjami itp. itd.. Gdy wreszcie zakończyła tę
tyradę, Magris odpowiedział: "Niestety, nie wiem!". Panienka poszła jak zmyta,
a nam zrobiło się przyjemnie! Choć to może nieładnie, tak się naigrawać z
ładnych, elokwentnych panieniek?
KrisK