Odnośnie Pilcha: do Jakobe

[karol.mojzesz]

Dużo gadaliśmy ostatnio... dyskusja utknęła na niczym, jak to zawsze bywa w
podobnych sprawach. Dla mnie Pilch jest jak już powiedziałem krzykiem
rozpaczy utalentowanego człowieka, który koniecznie chce być wielkim
pisarzem. Ta... moje to zdanie. Dla mnie wielkim nie jest, choć nie znaczy,
że nie zostanie. Nie tacy dostawali Nobla za Herberta. Czy jestem złośliwy?
Prawda zazwyczaj ma taki posmak.

Ale... niech tak zostanie, że Pilch wielkim pisarzem jest.

I znowu do komparatystki powracam, jeśli mogę użyć tego lemowskiego
określenia. Weźmy prozę Janka Himilsbacha. Czy ta prostota odkryć zwykłych
rzeczy nie poraża geniuszem? No, może przesadziłem z tym geniuszem, ale ja
naprawdę nienawidzę snobów i bufonów, więc prosto z mostu walę i sadystycznie
pastwię się nad wyrobnikami, którym zamarzył się Olimp. Tak! Dla mnie Janek
większym i lepszym "poetą" jest od Pilcha. Otóż pan Janek jest autentyczny.
Ma to coś. Nie udaje nikogo. Nie puszy się (jak mawiał Witkacy) na pisarza
namber łan. Pilch to jest literat. Może i wybitny, ale tylko literat.

To tyle tytułem wstępu.

Ja nie Jakobe

[solfuga]

Tak! Pan Janek był artystą!

Też nie Jacobe

[Gość: adas]

Raz już wtrąciłem się w wasz spór. Tak już to jest, wyrzucą drzwiami to wrócę
oknem. Jest na forum taki wątek o "Mieście utrapienia", o dziwo niezbyt
pozytywny dla Pilcha. Ale nawet tam panuje przekonanie o
znaczeniu "Bezpowrotnie utraconej leworęcznosci". Ja bym jeszcze
bronił "Tysiąca spokojnych miast", choć to powieść nierówna. Obok frapujących
zdań pojawiają się kompletne pomyłki, a zakończenie przynosi raczej
rozczarowanie niż satysfakcję. Tak jakby Pilch tracił impet z każdą stroną.

P.S. Nie wiem czy Pilch przeczytał więcej niż Gombrowicz. Ironicznie, Pilch ma
przewagę nad Gombrowiczem ponieważ przeczytał dzieła konkurenta (bodaj w
całości), czego Gombrowicz nie zrobił, bo i nie mógł.

Nawet nie Jakobe

[Gość: adas]

Dla mnie Pilch jest jak już powiedziałem krzykiem
> rozpaczy utalentowanego człowieka, który koniecznie chce być wielkim
> pisarzem.

No coż, chyba każdy gryzipiórek chce być wielkim. To takie zboczenie zawodowe
pisarzy, jak i wszystkich ludzi. Szczególnie zagrożeni są nim jednak, jak im
tam, artyści. Nie wyłączając Gombrowicza. Kwestią sporną jest kto tą wielkość
osiąga, a kto nie. To już nasza, czytelników i nieszczęsnych krytyków, działka.

Gombrowicz

[karol.mojzesz]

Jeszcze odnośnie Gombrowicza. Dając go za wzór dobrego pióra, mam na myśli
jego "Dzienniki". Inne jego dzieła, nie przekonują mnie (oprócz "Ferdydurke"
i "Kosmosu") dziś tak jak dawniej.

W.G. zaistniał tak naprawdę na kilka lat przed śmiercią. Pilchowi pomagają już
za życia koledzy z różnych redakcji i koteria od wręczania nagród. Szymborska
dostaje Nobla za kogoś innego, któremu brakowało na lekarstwa itepe itede.
Można jeszcze kilka nazwisk dorzucić. Całe wydawnictwa nastawione są na
promowanie "odpowiedniej" literatury.

Jest to jednak różnica - chcieć być wielkim i nim być, a takim, który chce być
wielki, a niekoniecznie jest. Dzisiaj napisać książkę to już nie sztuka.
Wszyscy piszą - aktorzy, baletmistrze i analfabeci. Kapuściński twierdzi, iż
napisanie to 20% sukcesu. Reszta, tj. 80%, to sprawa marketingu.

[jakobe.mansztajn]

Drodzy Forumowicze, drogi Karolu.Mojżesz, chcę powiedzieć, że przykro mi
niezmiernie. Przykro, bo najmniejsza nawet jaskółka nie wróży byśmy w naszej
dyskusji dojść mieli do porozumienia. A niezmiernie, bo w swojej naiwności
uparcie na to liczyłem. W naszej dyskusji starałem się nie narzucać, nie pluć,
nie obrażać, nie negować. I istotnie: nie narzucałem, nie plułem, nie
obrażałem - a przynajmniej nie czyniłem tego celowo, a jeśli negowałem, to
tylko ze szczytnej konieczności prostowania nieprawdy. Przy pomocy dozwolonych
środków perswazji centralnej próbowałem zachwiać nieporuszalną nieomylnością
garstki tutejszych forumowiczów. Lecz na ile skuteczne okazały się te próby,
niech drodzy forumowicze sami ocenią. Na moje oko - skuteczne jak "ani trochę".
Niestety - nieomylnością tutejszych gawędziarzy chwiać niepodobna. I tu właśnie
tkwi diabeł pogrzebany, wszak wiedzieć trzeba, że ta przesadna pewność siebie
to nic tylko diabeł w ludzkim przebraniu, a ten jak wiecie na wodę święconą
nawet się uodpornił.

Lecz może to nie forumowiczów zbytnia pewność, a moja poplątanie winne? Może to
ja perswadowałem niezbornie, stąd i to całe nieszczęście? Dla jasności powtórzę
zatem raz jeszcze, lecz teraz krócej, prościej i - by okazję do powtórnego
zamieszania częściowo okiełznać - w punktach:

1) Pisząc o legendach miałem na myśli: W swych doraźnych sądach ludzie
ograniczeni są perspektywą teraźniejszości, stąd wyjątkowo często ulegają
magicznemu wpływowi aktualnych a peryferycznych zjawisk pod postacią, np.
działających obecnie trendów. W związku z powyższym i w oparciu o dodatkowe -
nie tak wydumane jednak - założenie o istnieniu powszechnej wśród ludzi
tendencji do pozytywnego myślenia o sobie (a więc także, albo przede wszystkim
posiadania zawsze racji), śmiałem w domyśle twierdzić, iż tutejsi forumowicze -
wszak są ludźmi - nie zawsze, a raczej niezmiernie rzadko dopuszczają do swej
świadomości myśl, że być może ulegają wpływom takich właśnie magicznych mocy,
albo że w tej ich przesadnej pewności siebie brakuje pokory, albo wreszcie, że
plotą jak poparzeni trzy po trzy.

2) Pisząc o miarach miałem na myśli: Ważenie rzeczonych panów nie ma
najmniejszego sensu. Gombrowicz to formalista, Pilch zaś - sentymentalny
treściowiec.

3) Pisząc o gerberach miałem na myśli: Krasicki wcale nie był niespełna rozumu,
a Pilch nie opiewając gerberów, wcale tym samym nie zaświadczył, że na
gerberach sie nie zna, albo że gerbery nie spędzają mu snu z powiek.

4) Pisząc o brodzeniu Pilcha w filozofii miałem na myśli: Pojęcia najmniejszego
żaden z nas nie ma co któremu z rzeczonych po (a raczej "w") głowie
chodziło/chodzi, bo to sfera -uwierzcie mi- z zewnątrz niedostępna.

5) I jedno na koniec pytanie: kto to grafoman u licha?


pozdrawiam Romana z Sieradz

sprostowanie

[jakobe.mansztajn]

przepraszam, rzecz jasna nie o Romana z Sieradza chodzi, a o Radosława z tegoż
miasta ;)

[karol.mojzesz]

Przepraszam, ale ja nic do Ciebie nie mam. Rzecz tyczy tylko Pilcha. Nota bene
lubię go jako faceta. To, że nie wytrzymuje dla mnie porównania z Himilsbachem
albo z Jerofiejewem, to widać mój problem. Problem literatury.

> 1) Pisząc o legendach miałem na myśli: W swych doraźnych sądach ludzie
> ograniczeni są perspektywą teraźniejszości,


Zgoda! Ale co z tego? Mam mówić, że Pilch lepszy jest od Czechowa? Bo na
bezludną wyspę zabrałbym książki tego drugiego. Chociaż, gdyby przypadkiem były
tam Pilcha pozycje, nie wykluczone, że zakochałbym się w nich w try-miga.


> stąd wyjątkowo często ulegają
> magicznemu wpływowi aktualnych a peryferycznych zjawisk pod postacią, np.
> działających obecnie trendów.

Sorry, ale co to są te "peryferyczne"? Jeśli już, to jestem pod wpływem
klasyki, a może instynktu, który podpowiada mi, co jest szlachetniejsze.

> W związku z powyższym i w oparciu o dodatkowe -
> nie tak wydumane jednak - założenie o istnieniu powszechnej wśród ludzi
> tendencji do pozytywnego myślenia o sobie (a więc także, albo przede
wszystkim
> posiadania zawsze racji), śmiałem w domyśle twierdzić, iż tutejsi
forumowicze -

No to kto ma rację? Przecież my dyskutujemy o gustach. Ja Ci walę prosto, co
sądzę o Pilchu. I staram się jakieś argumenty podać.

> wszak są ludźmi - nie zawsze, a raczej niezmiernie rzadko dopuszczają do swej
> świadomości myśl, że być może ulegają wpływom takich właśnie magicznych mocy,
> albo że w tej ich przesadnej pewności siebie brakuje pokory, albo wreszcie,
że plotą jak poparzeni trzy po trzy.

Nie, no trochę przesadziłeś. Po prostu ktoś lubi bardziej Iksa od Pilcha i może
to wyrazić na forum. Ja nie widzę Pilcha w roli klasyka.

[karol.mojzesz]

Znowu ja, odnośnie fragmentu:

> Drodzy Forumowicze, drogi Karolu.Mojżesz, chcę powiedzieć, że przykro mi
> niezmiernie. Przykro, bo najmniejsza nawet jaskółka nie wróży byśmy w naszej
> dyskusji dojść mieli do porozumienia.

Ale do czego mieliśmy dojść? Ty mnie lubisz, ja Cię lubię, ale spieramy się.

> A niezmiernie, bo w swojej naiwności
> uparcie na to liczyłem. W naszej dyskusji starałem się nie narzucać, nie
pluć,
> nie obrażać, nie negować.

Pluć nie wolno. Tzn. można, ale trzeba za to odpowiadać. Ja nie pluję. O Pilchu
wyraziłem się nieźle, niezły literat, kapitalny facet, ale, że klasyk?


> I istotnie: nie narzucałem, nie plułem, nie
> obrażałem - a przynajmniej nie czyniłem tego celowo, a jeśli negowałem, to
> tylko ze szczytnej konieczności prostowania nieprawdy.

Fajnie zabrzmiało: "szczytnej"? A ja z jakiej polemiki (planety) się urwałem?

> Przy pomocy dozwolonych
> środków perswazji centralnej próbowałem zachwiać nieporuszalną nieomylnością
> garstki tutejszych forumowiczów.

Już wiesz, że się mylimy?

> Lecz na ile skuteczne okazały się te próby,
> niech drodzy forumowicze sami ocenią. Na moje oko - skuteczne jak "ani
trochę".

Skąd wiesz?

> Niestety - nieomylnością tutejszych gawędziarzy chwiać niepodobna.

Ty znowu wyroki wydajesz.

> I tu właśnie
> tkwi diabeł pogrzebany, wszak wiedzieć trzeba, że ta przesadna pewność siebie


Jakobe!!! Jaka pewność???

> to nic tylko diabeł w ludzkim przebraniu, a ten jak wiecie na wodę święconą
> nawet się uodpornił.

Cześć.

od Jakobe

[jakobe.mansztajn]

Karolu, perspektywa teraźniejszości w tym mianowicie nas ogranicza, że często
nie pozwala wyjść poza to, co jest dane obecnie, a obecnie - do czego
nieudolnie piłem - krytyka Polska w zachwytach się rozpływa nad Gombrowiczem
(co zresztą w pełni jest uzasadnione), a na Pilchu ostatnie z zapchlonych psów
wiesza (co już tak dobrze uzasadnione nie jest, tutaj bowiem za narzędzia
krytyki służą rzeczone zjawiska peryferyczne, które zresztą nie tyle nawet spod
piór krytyków twórczości Pilcha wychodzą, ile spod piór krytyków jego samego).
Lecz jakby tego było mało, ta afektywno-krytycka dychotomia znajduje niemal
literalne odzwieciedlenie w postawach tutejszych forumowiczy. Przypadek?
Jeśliby uznać kolejny psychologiczny truizm powiadający, iż ludzie to w gruncie
rzeczy poznawcze nieroby, które nader rzadko same formułują wypowiadane przez
siebie wnioski, a jedynie powtarzają zasłyszane i te raczą przyjmować jako
swoje, to to już nie daje się mocą żadną włożyć w ramy zwykłej przypadkowości,
a wtedy ostateczny wniosek, iż to, co się tu mówi, to nic tylko echo nie-
merytorycznego ("peryferyczne" w teorii komunikacji znaczy tyle, co "nie-
merytoryczne"), ataku na samego Pilcha, narzuca się sam, jako logiczna,
a raczej psychologiczna konsekwencja natury człowieka, a więc i natury
tutejszego forumowicza. Ostatnią zaś konsekwencją tego stanu rzeczy jest obecny
stan rzeczy, rzecz się bowiem nie o dowolność krytyki rozchodzi, ale o jej
merytoryczne uzasadnienie, a z tym - jak sam już pewnie zauważyłeś - nie jest
tutaj najlepiej.

Karolu, to odwieczna pewność sądów kategorycznych! :)

A czy klasyk, czy nie, to już nie rzecz gustu, ale odpowiedniej stylistyki jaką
operuje autor, a tej w wątpliwość poddawać nie należy. Inaczej możnaby księdza
święceń pozbawiać, gdy ten nam nie w smak, albo poety bycia poetą, gdy ten
gerberów nie opiewa. Jeśli zaś o to drugie znaczenie "klasyka" idzie, to tu
rozstrzygać niepodobna, bo czy klasyk, czy nie to nie na dzisiejsze czasy
sprawa, bo i klasykiem przecież nie od razu się zostaje, tak jak nie od
razu literatura klasyczna została klasyczną. Ja bym z wyrokiem zaczekał.

Cześć

[sharleena]

a obaj PT Panowie rozmawiają zdaje się o 'de gustibusie' czyli o czymś, o czym
się nie powinno i finału nie będzie.
serdecznie pozdrawiam i wolę twórczośc pana Jana H.

[karol.mojzesz]

Tak, my o gustach. Ale przecież po to jest to FORUM!

[Gość: adas]

Dobrze piszesz, pewnie i prawdziwie. Czy jednak "zasada człowieka - nieroba"
odnosi sie tylko i wyłącznie do Pilcha czy ma uniwersalne zastosowanie? Może
biedny człowieczek siedzi przed telewizorem i widzi Gombrowiczem obwieszony
płot - galerię, i myśli sobie: oto ktoś, kto do czegoś doszedł? I wielkość
pisarzowi przyznaje, mierząc ja w ilości wzmianek w oknie na świat - telewizji.
Albo jeszcze inaczej:
Gombrowicz - geniusz uznany, ale nieczytany (Moda? Lęk przed kompromitacją?)
Pilch - galernik pióra wyszydzany, ale czytany (Moda? Lęk przed kompromitacją?)

[karol.mojzesz]

Czy chodzi o mnie? Czy O Jakobe? Z tym "dobrym pisaniem"?

Zresztą nieważne. Ja uważam, że nie ma żadnych zasad. Takie jest życie. Mnie
Pilcha rozterki wcale nie interesują. Ja po prostu idę do księgarni i chcę
dobrą książkę. Albo coś wciąga, jest piękne, prawdziwe, albo nie jest.
Gombrowicz też był wielki bufon, ale większy od tych dzisiejszych, co wynika z
lepszej kondycji cywilizacyjnej, jak mniemam.

Coś w tym jest co piszesz i po głębszych analizach, spróbuję odpisać. Te dwa
ostatnie zdania.

[Gość: adas]

Karolu
Dobrze piszecie obydwaj, i ty, i Jakub, elektronicznym piórem władacie o niebo
lepiej ode mnie. Niegodny jestem, nawet nie uczestnictwa, co obserwacji waszego
sporu, czasem jednak z czymś się niepotrzebnie wyrwę i potem muszę się
tłumaczyć...
W tym wypadku moja pisanina odnosi się jednak do uwagi Jakuba. Jeśli Pilcha
kreują media, to w jakim stopniu media (nie te same!!!) wykreowały Gombrowicza?
Uwaga, nie chodzi tutaj o obiektywną/subiektywną wielkość danej
ksiażki/pisarza, tylko o to w jakim stopniu o znaczeniu danego autora
decydujemy my - czytelnicy - wspierani w tym przez różnych macherów od
rozrywki/kultury. No właśnie rozrywki czy kultury?
Toczą się chyba dwa spory:
1 o wielkość (literacką) pisarza
2 o zdolność "sztucznego" wykreowania danego pisarza


>Gombrowicz też był wielki bufon, ale większy od tych dzisiejszych, co wynika z
> lepszej kondycji cywilizacyjnej, jak mniemam.

Właśnie, na ile wielkość Gombrowicza wiąże się ze sławą
genialnego "Argentyńczyka" znienawidzonego (nawet dzisiaj) za
swą "antypolskość" i "szarganie narodowych świętości"? Oraz decyzją
ministerstwa oświaty o wpisaniu "Ferdydurke" na listę lektur. No dobra,
ironizuję.
Dobre czasy zawsze już przeminęły, pewnie dlatego, że trudniej zająć określoną
postawę wobec zjawisk teraźniejszych niż przeszłych.

[karol.mojzesz]

A kto tam wie co sądzi Pilch naprawdę. Ale kiedyś na zarzut p. Święcickiego
z "Pegaza" jakoby sprzedał dupę mediom, Pilch odpowiedział dobrze, że jesli to
prawda, to Święcicki sprzedał całe swoje ciało. Jakos tak to brzmiało. I ma
rację, tyle, że Pilch dostał Nike, a Święcickiemu z głodu burczy w brzuchu. Kto
wie o co tak naprawdę chodzi. A może prawda jest mniej wyrafinowana. To
wszystko takie skomplikowane. Najlepiej pójść do księgarni i kupić sobie dobrą
książkę, tyle, że musielibyśmy na miejscu ją przeczytać. Ryzyko istnieje. Każdy
niech załatwia wybór książki na własny rachunek. A że się czasami coś powie od
serca. Kiedyś wziąłem do ręki zbiór Święcickiego, ale mnie odrzuciło po dwóch
stronach, więc jakieś szanse w tym nierównym pojedynku księgarnie/czytelnik
mamy.

od niekłamanego Jakobe

[jakobe.mansztajn]

Adasiu, w imię Ojca i Matki odżegnuję się od jakichkolwiek podejrzeń, jakobym
forumowicza z nierobem miał równać, bo co to to nie, w końcu i tacy tu piszą, i
dzięki bogu nie pozostają przy tym niewidzialni, co nad wzmianki w telewizji
własny rozum przedkładają, a przedkładają, bo po pierwsze: mogą, a po drugie:
wiedzą, że inaczej nie wypada. I chwała im za to. Choć przyznaję, że niewielu
tu takich, na palcach dwóch rąk możnaby zliczyć. Mam jednak nadzieję, że ci co
już są, i szczęśliwie zachowują widzialność, nie znikną tak szybko, bo biada
nam wszystkim, jeśli tych jeszcze zbraknie.

pozdrawiam

[karol.mojzesz]

Witam.

> Karolu, perspektywa teraźniejszości w tym mianowicie nas ogranicza, że często
> nie pozwala wyjść poza to, co jest dane obecnie,

Zgoda najczęściej tak jest. To wiemy, chodzi mniej więcej o wino, którego się
wczoraj trochę napiłem? W sensie, że jak poleży... ? Ze lepsze!

> a obecnie - do czego
> nieudolnie piłem - krytyka Polska w zachwytach się rozpływa nad Gombrowiczem

To wymuszone zachwyty. Moim zdaniem Gombrowicz jest przeceniony. W tym sensie,
że napisał wielkie "Dzienniki" i poza "Ferdydurke" i "Kosmosu" już wyżej nie
poleciał. I Pilch ma rację na temat Gombrowicza i Witkacego, ale ja oceniam
dzisiaj z perspektywy chwili, potrzeb współczesnych, życia, obserwacji, mojego
własnego ku*****stwa, a Pilch pisze staromodnym językiem swoje "wygibajce", i
ja tam nie znajduję uroku.

> (co zresztą w pełni jest uzasadnione),

Właściwie jak uzasadnione?

> a na Pilchu ostatnie z zapchlonych psów
> wiesza

Nie, no nie ładnie. Prawdę ludziska mówią na temat piszących, w TV Pilch jest
namber łan, a mówisz, że on jakoby poszkodowany.

> (co już tak dobrze uzasadnione nie jest, tutaj bowiem za narzędzia
> krytyki służą rzeczone zjawiska peryferyczne, które zresztą nie tyle nawet
spod
>
> piór krytyków twórczości Pilcha wychodzą, ile spod piór krytyków jego
samego).

Nie rozumiem tej frazy?

> Lecz jakby tego było mało, ta afektywno-krytycka dychotomia znajduje niemal
> literalne odzwieciedlenie w postawach tutejszych forumowiczy.

Znowu nie wiem o co ci chodzi? Że przychodzi taki gość jak TY i mówi nam, co
jest Najlepsze?

> Przypadek?
> Jeśliby uznać kolejny psychologiczny truizm powiadający, iż ludzie to w
gruncie
>
> rzeczy poznawcze nieroby, które nader rzadko same formułują wypowiadane przez
> siebie wnioski, a jedynie powtarzają zasłyszane i te raczą przyjmować jako
> swoje, to to już nie daje się mocą żadną włożyć w ramy zwykłej
przypadkowości,

Da Vinci powiedział o ludziach, że to "worki służące do przeżuwania". Ale to
problem ich, Leonardów, Witoldów i nas zapewne.

> a wtedy ostateczny wniosek, iż to, co się tu mówi, to nic tylko echo nie-
> merytorycznego ("peryferyczne" w teorii komunikacji znaczy tyle, co "nie-
> merytoryczne"), ataku na samego Pilcha, narzuca się sam, jako logiczna,
> a raczej psychologiczna konsekwencja natury człowieka, a więc i natury
> tutejszego forumowicza. Ostatnią zaś konsekwencją tego stanu rzeczy jest
obecny
>
> stan rzeczy, rzecz się bowiem nie o dowolność krytyki rozchodzi, ale o jej
> merytoryczne uzasadnienie, a z tym - jak sam już pewnie zauważyłeś - nie jest
> tutaj najlepiej.

No nie.

> Karolu, to odwieczna pewność sądów kategorycznych! :)

Jakich odwiecznych? Jeżeli widzę złoty samorodek na ścieżce, nagle, a zawsze
widziałem tam kamień, to się nie zatrzymam?

> A czy klasyk, czy nie, to już nie rzecz gustu, ale odpowiedniej stylistyki
jaką
>
> operuje autor, a tej w wątpliwość poddawać nie należy. Inaczej możnaby
księdza
> święceń pozbawiać, gdy ten nam nie w smak, albo poety bycia poetą, gdy ten
> gerberów nie opiewa.

Takie jest życie. Spieramy się o to samo co 200 i nawet 2000 lat temu. Jeden
chce nazwać literata klasykiem, drugi broni się klasyką. Cholera go wie, może
to faktycznie geniusz! Skoro tak za nim obstajesz!

> Jeśli zaś o to drugie znaczenie "klasyka" idzie, to tu
> rozstrzygać niepodobna, bo czy klasyk, czy nie to nie na dzisiejsze czasy
> sprawa, bo i klasykiem przecież nie od razu się zostaje, tak jak nie od
> razu literatura klasyczna została klasyczną. Ja bym z wyrokiem zaczekał.

Ja też, ale wiem, że już to klasyk będzie. W tym różnica. Przez te właśnie
koterie i telewizyje, z których tak kpiłeś.

[Gość: Kola]

Nie moge sie oprzec wrazeniu, ze jakobe.mansztajn to sam p. Pilch, ale moze sie
myle, a moze nie...

[Gość: BarbaraB]

...wyrazam szczera nadzieje, ze to jednak nie Jurek...

[karol.mojzesz]

Niezłe! A czemu właściwie miałby się Pilch ukrywać w sieci?
Na pewno jednak Karol, to nie Witold. Tego jednego możemy byc pewni.

od Jakobe

[jakobe.mansztajn]

A po temu chociażby, że tu pozostaje ukryty, tu uprawia skrywanie sie
skuteczne, inne, bo lepsze, od tułania się po odwiecznie przeludnionych
dworcach, gdzie nieustannie, pod każdym gestem, uśmiechem, skinieniem, o drogę
zapytaniem niebezpieczeństwo się czai - tym większe, że uświadamiane - że w
końcu odkryją, zgadną, zdemaskują, że zatrzymają się, rozbiorą do
nagusieńkiego, że zaczną pytać, chwalić, prosić, krzyczeć, że pozbawią
niewidzialności. Lecz nie, Jakobe Mansztajn to nie Jurek Pilch. Choć gdyby nim
był zapewne nie omieszkałby skorzystać z przydarzającej się tutaj możliwości.

ps. Przepraszam za zwłokę, jednak poprawy obiecać nie mogę.

pozdrawiam Kolę

JESZCZE!

[Gość: ciekawska]

składam prośbe na ręce forumowiczow, by zainicjowac jakas nową gorącą dyskusję,
jaką swojego czasu prowadzili Karol Mojzesz i Jakobe Mansztajn, bo to był jeden
z nielicznych ciekawych watkow na tym forum. do dziela. miziam

[Gość: panna nikt]

Ach co za wspaniała dyskusja. Mam jednak cichą nadzieję, że Jacobe w jakiejś
części jest Jerzym P. A jeśli tak, jeśli to jest nawet maciupeńki ślad Jerzego
to ja go gorąco pozdrawiam. trochę z niebytu choć odbyliśmy swego czasu miła
pogawędkę i nawet mam prawo przypuszczać, że Jerzy P. jakoś mnie lubi.
Niemniej istota mojej wypowiedzi jest jednak apel do pana Karola.
Panie Karolu! Finezja pana tyrady jest miła memu uchu i oku niemniej nie jest
godne, takie polemisty używanie argumentów ad personam, mało tego argumentów
ulicy, magla i popegeerowskiej frustracji.
Panie Karolu!
Nie godzi się używać argumentów - Szymborska dostała nagrodę za Herberta,
Pilcha popierają znajomi. To już nawet nie kwestia ich pospolitej banalności.
To kwestia dobrego smaku!
Panie Karolu liczę na pana i dalsze pana polemiki, niekoniecznie ze mna
oczywiście. Wierzę, że się pan poprawi.
pozdrawiam serdecznie wszystkich dyskutantów.

[karol.mojzesz]

A co ja ma z PGR-em wspólnego? Cholera, a może jednak? Nie należę do ludzi
próżnych, więc często w lustro nie patrzę. Może jednak nie znam całej prawdy o
sobie...

Wtłoczenie mnie w ciemmne zakątki ulicy, tam, gdzie bliżej rynsztoka niż
zabytkowych kamienic i pałaców, w PGR-owskie slamsy intelektualne, przypisanie
mi mentalności pospolitego chłopka - nie powie... nie powiem, nawet mnie się
podoba. Dziekuję. Lecz dodam, że byłoby próżnością z mojej strony cieszyć się z
tej nominacji. Nie zasługuję na nią, uwierz mi.

Dalej idziem.

> Nie godzi się używać argumentów - Szymborska dostała nagrodę za Herberta,

OK. Zastosuję metodę "sokratesową". Czy Szymborska "dostała" nagrodę za
Herberta? Tak czy nie? Na ile jesteśmy pewni, że nie?

> Pilcha popierają znajomi.

Zdaje się sam mówił, że dzięki znajomościom coś tam osiągnął. Akurat w tej
materii nie dziwię mu się zupełnie, gdyż nie ma w tym nic zdrożnego. Niestety,
co innego załatwić sobie robotę w "Polityce" i różne tam takie drobne prace
zarobkowe, a co innego zależeć od mafii występującej pod jakże pięknie brzmiącą
nazwą - "NIKE". Moje PGR-owskie rozżalenie bierze się nie tyle z postawy samego
Pilcha, a ze złości na rozdających karty w tej trwającej od lat aferze
przyznawania nagród "swoim zasłużonym". Nie wiem... gdybym był literatem, może
skusiłbym się na NIKE za pewne usługi na rzecz diabła? Kto tam wie. Może gdybym
miał jeszcze talent... to byłoby to bardziej możliwe. Przy dzisiejszych
nakładach, trzeba szukać sponsorów. Na szczęście nie mam, więc mogę na wszystko
spojrzeć zawistnym okiem PGR-owskiego mądrali. Co za rozkosz bałwana!

> To już nawet nie kwestia ich pospolitej banalności.
> To kwestia dobrego smaku!
> Panie Karolu liczę na pana i dalsze pana polemiki, niekoniecznie ze mna
> oczywiście. Wierzę, że się pan poprawi.

Niestety, to niemożliwe, jestem niepoprawny politycznie, co trochę się kłóci z
moim PGR-owskim wizerunkiem, ale przecież cała nasza dyskusja jest jednym
wielkim żartem.

Pozdrawiam!

[Gość: panna nikt]

Panie Karolu!
A niech się pan wstyda!
Co też pan mi zarzucasz - PGR jakiś. Jestes pan dużej klasy tu dyskutantem
czemuż więc łapać się za myśl, łapiesz się pan za widły? Czyż nie pisałam O
ARGUMENTACJI pańskiej, że podszyta pgrowską frustracją. Toż to nie implikuje,
żeś pan sam z PGR-u! To znaczy jedynie, że pańskie argumenty, przy całej
rozbudowanej i naukowej nawet retoryce, czasami obniżają loty, dając sie
ponieść łatwym osądom ulicy.
Panie Karolu.
Pozycje z jakich pan krytykujesz pilcha oraz szymborką sa nie do obronienia o
ile nie walisz pan w cel zwany ad rem. Możesz pan plwać na twórczość Pilcha,
możesz pan go uważać za marność pod warunkiem jednak, że masz pan jakieś ku
temu argumenty oceniającego jego TWÓRCZOŚĆ nie zaś jego samego.
Nie godzi się, powtarzam wyciągać panu Jerzemy znajomości o których pan na
dodatek zbyt mało wiesz i sugerować dalej, że jest w związku przestepczym
literatów zwanym potocznie mafią. Owszem należą do niego inni pisarze tacy jak
oczko czy dziad, albo niegdys nikos to jednak udowodnił im sąd panie Karolu.
Kiedy pan Jerzy sądzie na ławie przestępców razem z pania Szymborską, panią
Grocholą, pann Masłowską i wszyscy oni będą oskarżeni ba skazani o udział w
związku przestępczym polegającym na przyznawaniu sobie tytułów i zmuszaniu
szantażem czytelników do kupowania ich książek wtedy owszem, krzykne razem z
panem: Pilch mafiozo!
Panie Karolu.
Przyjaciele pilcha to jego sprawa podobnie jak gusty jurorów Nike.Pisze to z
bólem bo sama tworzę cos do szuflady póki co i chętnie widziałabym na końcu
tunelu jakąś Nike dla mnie:-) jakość nie zawsze idzie z popularnością w parze,
jeśli jednak pan Jerzy, pana zdaniem jedynie literat osiąga jakąś popularność
to nie znaczy przecież, że trzeba go od razu walić pałka i dźgać widłami.
Jeszcze gorsze jakościowo sa pańskie zarzuty odnośnie pani Szymborskiej.
Panie karolu!
każesz mmi pan udowadniać tezę czy jest aby napewno nieprawdą , że Szymborska
dostała nobla za herberta i gdzie dowody. Czy zatem koń szybko biega bo krowa
nie może? Herbert był wielkim poetą i noba nie dostał, szymborska jest wielka
poetką i nobla dostała. panie Karolu. Toż to ten sam nasz polski nobel!
PIszę do pana bo pan wspaniale trzymasz poziom na forum. Czy jednak stosując
zasadę konsekwencji pozostaniesz pan w przekonaniu, żeś pan czytał, że sam
pilch mówił, że ma tam jakieś znajomości przez co dalej bedziesz go pan widział
członkiem mafii?
Nie domagam się być pan polubił pana J. i pana S. Nawet być pan sie zgodził, że
to wilcy literaci. PO prostu krytując ich waż pan argumenty na te istotne i te
banalne.
pozdrawiam i liczę, że pan jeszcze jakiś i inny watek pociągniesz bo jak już
nadmieniałam lubię czytać pana wywody i polemiki. Być może przyciągnie tu pan i
swego największego polemistę Jacoba.

[karol.mojzesz]

Z tym PGR-em to nie ja zacząłem. Nieładnie Panno Nikt - kto daje i zabiera, ten
się w piekle... itepe. Oczywiście, operowałem metaforą. Nie, że zakładam
gumofilce, biorę widły i idę po siano dla ryczącego bydła.

"Łatwy osąd ulicy" zawsze był mi bliższy od "trudnego", stąd mój większy podziw
dla twórczości Jana H. niż noblistów (nota bene Szymborska jest utalentowaną
poetką, Pilch zaś literatem). Jakichże to narzędzi poznawczych, badawczych
musiałbym użyć, aby nie zarzucano mi łatwych osądów? Tych salonowych? Trudnych?
Przypomina to mówienie na migi w ciemnym pokoju. A może chodzi o unikanie
mówienia prawdy?

Jeszcze jedno... ja właśnie o Pilchu, jako o człowieku, mówiłem całkiem znośne
rzeczy, o twórczości już gorzej. Nie będę do tego powracał. Nie dorobiliśmy się
skutecznej metodologii oceny twórczości naszych pupilków, więc dyskutujemy
wszyscy na własną odpowiedzialność.

Znajomości obojga pupilków nie są chyba rzeczą wstydliwą? Czego mieliby się
wstydzić? Ja bym się nie wstydził. I tutaj wyższość pana Pilcha jest
zdecydowana, on nie podpisywał za czasów socrealizmu żadnych listów skazujących
niewinnych Krakusów na więzienie i śmierć. Jako neokonserwatysta (w stylu wolno-
amerykańskim) nie mogę przejść obojętnie obok tej fascynacji naszej noblistki
dawnym ustrojem, uznanym chyba przez Świat cały za zbrodniczy (nawet Rosjanie
to mówią). Proszę zważyć, że to są fakty niepodważalne. Wybacz mi, nie będę Ci
podsyłał kopii właściwych dokumentów z archiwów - nie mam czasu. O ile Miłosz,
wyspowiadał się za swoje "grzechy", o tyle pani Wisława (powtarzam, bardzo
utalentowana poetka) nie uczyniła tego nigdy. Widać, nie odczuwa potrzeby.

Nobel nie jest nagrodą polską. Dlatego też nie spływa na mnie słodki smak
patriotyzmu z faktu wyróżnienia Szymborskiej. To światowe wyróżnienie,
niestety, obowiązują w jego przyznawaniu jeszcze większe koneksje niż we
wręczaniu skromnej NIKE. Można śmiało napisać, że - filozofom się nie śniło.
Oczywiście, ci ze Sztokholmu są osobnikami nadzwyczaj inteligentymi i wręczają
Noble wyłącznie jednostkom wybitnie utalentowanym (choć nie zawsze moralnym
czyścioszkom). Widać, nie o to chodzi w tym całym "biznesie". Dowodów na
manipulację mamy wiele i nie chcę teraz o tym pisać. W przypadku NIKE mamy
trochę zabawną stuację, na miarę naszej nadwiślańskiej rzeczywistości, bo
trochę talentów czeka w kolejce, ale też i więcej miernot skamle po zaszczyty
za plecami tych pierwszych, a wszystkiemu przyświeca jeden cel - nagradzanie i
przyjmowanie za posłuszeństwo. Jak w klubie tresury owczarków. Nie będę
wymieniał jakich to pisarzy obu płci pominięto w ostatnich latach... raczej
przyjrzyjmy się co mają wspólnego ci wszyscy nominowani. Jaką linię
światopoglądową reprezentują. Poprawna polityczność na całego!

Mam powody przypuszczać, że podobne manipulacje odbywały się z okazji ostatnich
Targów w Warszawie. Znam ja te mechanizmy promocji, ale niestety, nie mogę
podać nazwisk swoich informatorów, którzy uczestniczą pośrednio i bezpośrednio
w tym procederze. Nie trzeba jednak trzymać łba w paszczy lwa, żeby wiedzieć do
czego służą mu zęby, wystarczy dobrze obserwować, kojarzyć fakty, żeby
orientować się w mechanizmach i regułach gry jakie prowadzą od lat nasze
skorumpowane media i zaprzyjaźnieni z nimi twórcy (cokolwiek miałoby to
znaczyć).

Nazwałem grono ludzi przyznających NIKE "mafią" nie w sensie organizacji
przestępczej de facto. To chyba zrozumiałe. Istnieje ścisłe grono ludzi (wstyd
albo strach wymieniać), którzy manipulują nie tylko polską sceną polityczną,
ale i duszami rodaków. W tym sensie nie za daleko oddaliliśmy się od
socrealizmu, a obecny system nazwałbym neo-marksistowskim. Przynajmniej w tym
kierunku zmierzamy. Obecny jest on w uprawianiu polityki, ale także wznosi się
bezwstydnie ponad łby szarej masy prostaczków zwanej pogardliwie - narodem.

Co do wypowiedzi Pilcha, to czytałem z nim wywiad w gazetce pt. "Metro" (czy
jakoś tak). Na zarzut "poety" Święcickiego (ha ha ha... poety!; prawdziwy poeta
i koń by się tu uśmiali), że on (Pilch) dał d**y władzy, odpowiedział tej
miernocie (Święcickiemu), że jeśli on (Pilch) dał d**y, to Święcicki musiał
sprzedać się cały.

Czyż ten fragment nie uprawnia mnie do podejrzeń, że Pilch romansuje ze
współczesną "władzą" (czytaj: ośrodkami dystrybucji przywilejów). On tego nie
ukrywa, co dobrze o nim świadczy. Zresztą "Polityka" to gazetka o wyraźnym
powinowactwie do czerwieni. Nie mam o to pretensji do Pilcha, jeszcze raz
powtórzę, niestety, mimo dobrego warsztatu literackiego, ciekawej osobowości,
brakuje w jego twórczości iskry bożej. Uprawiając swego czasu komparatystykę na
miarę naszej dyskusji, podałem kontr-przykłady twórczości Himilsbacha i
Jerofiejewa (tego od "Moskwy-Pietuszki").

Ale wtedy Ty, Panno Nikt, nie uczestniczyłaś w tamtej debacie.

[Gość: panna nikt]

Panie Karolu, poza wszystkim jednak przepraszam pana za ogromna ilość literówek
które miejscami wprowadzają w mój wywód niezamierzony humor. Wiń pan za nie
mnie, ja sama zaś będę winić pospiech z jakim muszę pisać na cudzym sprzęcie.
pozdrawiam

[Gość: panna Nikt]

Panie Karolu.
Powiem to panu wprost: mam w d. co podpisywała Szymborska, a co odszczekał
Miłosz, choć fakty te sa mi znane chocby z racji wykształcenia uniwersyteckiego.
W przypadku tych dwóch osób interesuje mnie jedynie czy sa dobrymi poetami czy
nie.Otóż twórczośc objga poważam, ba cieszę się, że oboje zostali docenieni na
forum miedzynarodowym, a ja z tego mam taką przyjemność, że doznaję uczuc
wzniosych czytając sobie ich wiersze.
Panie Karolu.
Przykro mi to pisać, ale pańskie wycieczki w stronę pani Szymborskiej nie
przystoją nie tylko krytykowi, jakim pan tu stajesz, ale i to przykro mi
napisać mężczyźnie. I nie sa one nawet tak zabawne jak pana uwaga bym nie
zapomniała, że Nobel nie jest nagroda polską.
Panie Karolu.
Coraz trudniej sie z panem rozmawia. krytykuje pan literature i literatów z
pozycji politycznych co jednak wyklucza jakąkolwiek dyskusje bo przecież nie o
politycznych przekonaniach tychże tu rozmawiamy prawda? Przypominam, że to
forum nosi nazwę: KSIĄŻKI. Jeszcze trudniej dyskutuje się z pewną zapiekłością
jaka przebija z pana wypowiedzi. Zaiste nie rozumiem. Staje sie pan tu sędzią i
krytykiem, ostatnim sprawiedliwym ale mój boże czy naprawdę znajomośc kilku
osób które znaja rynek wydawniczy, które znaja Pilcha i znają ludzi którzy
znają, takich co znają Szaymborską np daje panu prawo do podobnych sądów?.
Panie Karolu.
Dyskusja winna być twórczą przyjemnością, a nie wizyta w jatce. Pan
niebezpiecznie, swoimi uwagami wiedziesz mnie do mięsnego i prosze wybaczyć tę
uwagę, ale ja się troche brzydzę rzeźni.
pozdrawiam.

Rozważania na kiblu

[karol.mojzesz]

> mam w d. co podpisywała Szymborska, a co odszczekał
> Miłosz

Cóż, pozazdrościć dobrego samopoczucia i beztroski. Uwaga, mnie naprawdę nie
interesuje co ma Pani w d***e.

> W przypadku tych dwóch osób interesuje mnie jedynie
> czy sa dobrymi poetami czy nie.

Dobrymi są, ale byli lepsi. Faktem jest, że zostali docenieni na forum
międzynarodowym, nie sposób zaprzeczyć, szkopuł w tym, że znając mechanizmy
nominowania, metody nagradzania "zasłużonych", ich sukces jakby blednie, a
nawet dostarcza traumatycznych przeżyć na temat kondycji rodzaju ludzkiego,
obszaru - który poeci od wieków tak pięknie uprawiają. Proszę, jednak wyłazi ze
mnie PGR.

> krytykuje pan literature i literatów z
> pozycji politycznych co jednak wyklucza jakąkolwiek
> dyskusje bo przecież nie o
> politycznych przekonaniach tychże tu rozmawiamy prawda

Bez przesady, poproszę o trochę więcej demokracji, wolności (choć te dwa
pojęcia znaczą co innego, a nawet w praktyce się wykluczają). Jak oddzielić
twórczość poetów od ich życia? Ja nie umiem. Gdyby nie to powiązanie osobistych
przeżyć z twórczością, czy Pilch dostałby pierwszą NIKE za książkę o
alkoholizmie? Wolne żarty! Przesadza Pani, bo chyba nie dorosła do rozmawiania
na tym forum. Przecież to ja powiedziałem, że pani Szymborska kolaborowała z
władzami socjalistycznymi (i nadal to czyni z lubością, widać ten typ tak ma),
i to jest fakt, lecz jednocześnie przyznałem, że jest dobrą poetką. Wprawdzie
to nie wymiar Herberta i twierdzę tak nie dla tego, że jestem mężczyzną (i do
tego niepoprawnym politycznie), lecz wynika to z obiektywnej, chłodnej oceny na
jaką mnie stać. A wbrew pozorom oceniam świat i ludzi na chłodno, w
przeciwieństwie do Pani, która unosi się na falach emocji i zależna jest od
wszystkich odpływów i przypływów (metafora to się nazywa). Literatura, w tym
poezyja, od zarania dziejów zajmuje się... czym? Tak, bingo! Zgadła Pani.
Polityką.

CZY MAM WYMIENIĆ NAJWIĘKSZE POLSKIE DZIEŁA LITERATURY, W KTÓRYCH POLITYKA JEST
TŁEM NIEMALŻE PRZYRODNICZYM?

Pani Szymborska napisała wiele wierszyków o jawnie politycznym zabarwieniu i
jeśli Pani o tym nie wie, to proponuję przejść się do dobrej biblioteki i
poczytać jak to świeciło nam kiedyś "słoneczko". Wiem, wiem, wspominała Pani
coś o d***e. Tylko, że to jej (Szymborskiej) poezyja! Nie moja. Niewykluczone
jednak, że te gloryfikujące zbrodniczy system wersety tchną w pani serduszko
wiele ciepła i dobrego samopoczucia.

Mam też pytanie merytoryczne: czy to poezyja jeszcze, czy już polityka?

Nie bądźmy dziećmi - nie o polityce tu rozprawiałem, a o kondycji moralnej
twórców lepszych i twórców gorszych (jak by tego nie zwać). Dyskutujemy tu już
od dłuższego czasu na tematy dalekie od oceny twórczości, nie zawsze
analizujemy dzieła, a Pani tu budzi się z krzykiem niewinnego wegetarianina w
środku nocy i protestuje, wylawszy za dnia pół litra atramentu w temacie
dalekim od książkowych analiz. Hipokryzja to się nazywa, proszę Pani.

Osobiście g***o mnie obchodzą pani wegetariańskie zamiłowania, bo mniemam, że
nie jada Pani mięsa. Zbyt delikatna natura nie pozwala przełknąć proteinowych
włókien naszych mniejszych braci. A jeśli jada Pani mięso, to jest pani
organiczną hipokrytką, która czarną robotę (a w zasadzie czerwoną od krwi)
zostawia Pani innym, tym "gorszym", a sama spija śmietankę. Jej przyjemna
otulina przesłania pani widzenie świata takim jakim jest. Jak nadmieniłem na
początku - to wygodna postawa. I pewnie nie jeden zazdrości Pani tej beztroski.

Rozumiem też Pani wycieczki na mój temat z pozycji wrogich PGR-om. Skąd taka
nienawiść do klas niższych? Czyż pani Wisława nie opisywała pięknymi i
słonecznymi strofami wyższości ustroju proletariackiego nad krwawym
kapitalizmem?

Na koniec uwaga. Na forum KSIAŻKI dysktutuje się na różne tematy. Ostatnio
widziałem piękny, szlachetny temat o czytaniu w kiblu. Cóż, polecamm szczerze.

Pani oddany,

Karol

[Gość: panna Nikt]

panie karolu!
Zaperzył sie pan tak, iz pana wypowiedzi stają sie obraźliwe. Czy to naprawde
temat poezji popycha pana wobez takich czarnych dziur pana duszy i sprawia, że
nie dość, że mnie pan posponujesz to jeszcze nazywasz pan wiersze p.
Szymborskiej wierszykami.
Z postu na ost obnażasz pan coraz więckszą niechęc do wymienianych już
wcześniej autorów, która to niechęć panie Karolu zadaje kłam i każe odrzucic
poprzednia pana dość logiczną jeszcze argumentację.
Panie karolu.
Czy warto pisać tak miłej oponentce jak ja, że nie dorosła do pisania na tym
forum? No panie karolu trochę galanterii dla pań!
A teraz uwaga mdertyroczna.
W istocie wśród krytyków literazkich i znawców tematu od lat ścierają sie dwa
prądy: czy oceniac twórczość w kontekście życia pisarza czy też w jego
oderwaniu.
Pan jesteś wyznawca pierwszego nurtu ok. Ale co jest owym krterium moralnej
poprawności. Czy tylko polityka. Czy to każe panu odrzucać szymborską odejmowac
jej wielkości i przydawać innym politycznie poprawnym pana zdaniem. POmijam
fakt, że nic pan nie wiesz o zyciu duchowym pani S. anie o jej zapatrywaniach
politycznych ani o niczym co pozwoliłoby panu jednak oceniać ja jako człowieka.
mam jednak jedno pytanie?
Czy oprócz kryterium politycznego łączonego przez pana dziwnie z moralnością
stosujesz pan jakieś inne. Herbert nizaprzeczalnie jest wielkim pisarzem,
wspaniałym poeta, dla mnie jedynie poetą. Ale czy odrzucisz go pan bo był
również człowiekiem kochliwym i w tych miłościach nieuczciwym. Czy odsądzisz
pan jego pozeje od czci i wiary dlatego, ze miewał kochanki, dlatego, że łamał
bliskim serca, dlatego, że w potocznym rozumieniu tego słowa nie był człowiekim
moralnym?
No panie karolu! Do dzieła.

I jeszcze jedno: powszechnie znane sa przekonania polityczne GG Marqueza. Czy
to pona zdaniem umiejsza coś takim jego powieściom jak Sto lat samotności czy
Kronika zapowiedzianej smierci. proszę odpowiedzieć.

A na koniec. Nie jesteś pan niepoprawny politycznie. Jedynie chcesz sie takim
widzieć bo to przydaje panu blasku i to daje panu oręż którym pan walisz
adwersarzy i tych którym udało sie w literaturze cos osiągnąć.
Znasz pan człowieka jednak który powiedział" kto jest bez winy niechaj pierwszy
rzuci kamień". Panie karolu czas na rachunek sumienia.
pozdrawiam

[karol.mojzesz]

Pragnę zauważyć, że nie ja zacząłem wątek kloaczny; wyszedł on spod klawiatury
Panny Nikt, więc chciałem zakończyć mój poprzedni list odpowiednim akcentem.

O ile mnie pamięć nie myli, nie nazwałem poezyj p. Wisławy "wierszykami". Moja
niechęć do p. Wisławy jest o niebo (a może nawet o trzy nieba) wyższa niż do p.
Jerzego. Do Pilcha nawet specjalnie nic nie mam, tylko nie klękam przed jego
twórczością. Rzeczywiście, niechęć, to właściwe słowo w odniesieniu do
osoby "naszej" noblistki. Jednakże nie odmawiam jej talentu. Powtarzam to
jeszcze raz. I już nie będę. Panna Nikt uprawia metodę "zdartej płyty",
powtarza w kółko, do znudzenia, te same frazy, wkłada w usta oponentów dowolne,
pasujące jej do dyskusji słowa, licząc, że nie argumentami zwycięży, a ilością
zdań. Nazywa się to - manipulacja.

Dalej. Od kiedy to logikę mierzymy stopniami zacietrzeźwienia?

Ja oceniam twórczość artystów i Artystów dwutorowo. Potrafię powiedzieć, że p.
Wisława jest bardzo dobrą poetką (ale nie wielką), a jednocześnie osobą
moralnie podejrzaną. Szkoda, że tak wrażliwa i dobra osoba, nigdy nie zabrała
głosu w temacie swojej podejrzanej działalności. Jak ta wrażliwa, piękna dusza
mogła pośrednio wsadzać ludzi do więzienia? Widać jej życie duchowe nie
samymi "pięknościami" się żywi.

Dla mnie Herbert nie tylko jest poetą, i tu się różnimy. Odstawmy jednak spory
o literaturę (i poezyję) na bok.

Nie będę porównywał miłostek Herberta (czy Pilcha) do soc-realistycznej służby
p. Wisławy, z uwagi na absurd tej Pani (jakże kobiecej) propozycji. Uszanujmy
ofiary i spuśćmy zasłonę milczenia na obojętność ich katów - tylko tyle wypada
napisać w tym miejscu. Nie dlatego uważam, że Herbert jest lepszym poetą (i
myślicielem) od p. Wisławy, że nie babrał się w donosach, ile przede wszystkim
dlatego, że jego poezyja to piękne i bolesne zderzenie ducha i mądrości. Pióro
wielkiego Formatu. Oczywiście, uważamy tak my, wieśniacy z popegeerowskich wsi.

Dalej. Jeśli Herbert ma na sumieniu ludzkie życie bądź inne podłości, musi za
nie odpowiedzieć. Bezwzględnie. Ale zdrowy na umyśle czowiek nie będzie chyba
przeciwstawiał grzechom p. Wisławy - miłostek Herberta (albo Pilcha czy samej
p. Wisławy, o ile była kochliwa). Myślenie Panny Nikt jest typowowo kobiece
(dodam, że jestem mniejszością seksualną: zwyczajny hetero; to tak na
marginesie). Otóż myśli sobie ona tak, ta nasza kobieta modelowa: mój ukochany
jest piękny, mądry itepe itede. A co mnie obchodzi, że ręce sobie obrudził
jakimiś nieprzyzwoitościami, że na ludzi donosił albo i gorzej. Nie wierzę im,
tylko jemu, bo on przystojny i dobry dla mnie jest. Tak ładnie mi śpiewa przed
zaśnięciem. Z pewnością łżą, bo oni nie są pięknymi ludźmi, a mój mężczyzna
jest nadzwyczaj piękny, inteligentny też jest bardzo, więc MUSI być czysty. O,
tu widzę zdjęcie, ktoś przysłał, mój ukochany kopie bliźniego. Fotomontaż? Z
pewnością jakaś sztuczka. W końcu mój ukochany słowem o tym nie wspominał,
widać, to jakaś mistyfikacja, bo gdyby miał coś na sumieniu, to już dawno by mi
o tym powiedział, bo on taki wrażliwy jest. A jak nie mówi, tzn. że jest
uczciwy. O, i jeszcze mu dali premię w firmie w wysokości dwóch mercedesów, co
tylko mnie upewnia, że jest wspaniałym facetem, na którym inni się poznali. Bo
przecież nagradza się tylko najlepszych i najuczciwszych.

Dalej. Literatura (jak i poezyja, a także eseje różne i inne formy twórczości,
łącznie z nauką) interesują mnie o tyle, o ile jest w nich zawarta Prawda
Bezwzględna. Piękno nie jest w stanie przesłonić mi Prawdy. Talent talentem -
bo tego musi starczyć, żeby w ogóle ubiegać się o zaszczyt bycia obiektem
naszych beznadziejnych dyskusji - ale autentyczność (rozumiana jako
nieprzejednanie w poznawaniu natury świata) i umiętność dochodzenia do Prawdy
muszą być warunkami koniecznymi. Bo co z tego, że ktoś pięknymi operuje
frazami, tworzy cudowne strofy, żywe dialogi, opisuje lepiej niż wygląda
rzeczywistość, skoro wniosek końcowy jest do bani? Albo gdy talent rozpoczyna
swoje gody na łąkach zakłamanych? Znamy na pęczki takich mądrali, co to
potrafią każdą rzecz udowodnić albo zwykłe g***o okryć szlachetna tkaniną, byle
tylko zabłyszczeć. Ujmijmy to tak, oprócz talentu nada być "badaczem" świata. A
tego nie dają nam uniwersytety, ani koteria od wręczania nagród. To dlatego
Herbert większym poetą jest od p. Wisławy (bardzo dobrej poetki, skądinąd).

Jak Pani dobrze wie, kamieniem moglibyśmy rzucić my wszyscy (łącznie z p.
Wisławą na czele), ale wtedy nasze forum zamieniłoby się w gołoborze jakieś.

Z mojej "niepoprawności" tumaczyć się nie będę, ale Panna Nikt ma trochę racji.
Do twarzy mi z taką postawą i trochę się, widać, kreuję. Jeśli jednak nie
jestem "niepoprawny", to co sądzić o Pannie Nikt? Poprawna aż do obrzydzenia? A
może nieco zakłamana, skoro afiszuje się tutaj szlachetnymi myślami, świat chce
nam upiększyć, a o grzechach swojej idolki milczy.

A raczej ma to w d.!

Czasami myślę, że poziom tej dyskusji osiągnął już ten, jakże istotny bo stały,
punkt odniesienia.

Literacki spisek stulecia!!!

[a.adas]

Kierując się spiskową teorią dziejów (literatury polskiej):
Jeżeli Jakub to Pilch, to za Karolem Anderman Janusz się skrywa? (do serowego
sporu powracający)
A może i Karol, i Jakub jedną osobę okrywają?
Albo wspólny twór to pisarzy na wzór borgesowskich argentyńskich stronnictw.
Albo polski Bastos Domecq.
Forumowicze, bierzemy udział w orwelowskiej mistyfikacji, co prawda na polu
literackim jedynie - na szczeście.

Panno Nikt, do szuflady, a może do internetu?

Reaktywowano wątek? Dobrze, może znowu uda mi się z czymś wyrwać.
Pzdr
adas

Właśnie czytam "Rok śmierci Ricarda Reisa", o podejrzliwosć nietrudno...

[karol.mojzesz]

Jak jeszcze powiesz, że Ty to bin Laden, to Twoje rozumowanie ma sens.

[a.adas]

Cóż w jaskinii nie mieszkam, na koncie miliardów nie posiadam, brata także mam
tylko jednego. Tyle wspólnego mam ze wspomnianą postacią, że sukcesu
literackiego ani on, ani ja nie odnieśliśmy i zawiść nas gryzie straszna.
Kto wie, może zostałem wymyślony przez Fernando Pessoa, kolejnym wcieleniem -
kompletnie nieudanym - J. L. Borgesa nieświadomie jestem, swą pisaniną słowo w
słowo post kogoś z Ameryki powtarzam?
pozdr.
adas

[karol.mojzesz]

Przyznaj się - piłeś dzisiaj? Bo ja tak.

[a.adas]

Czekaj, próbuję sobie przypomnieć.



Juz wiem, ostatni raz jakikolowiek napój alkoholowy trawiłem jakieś dwa lata i
cztery miesiące temu czyli będzie juz z 848 dni abstynencji. Pilchowski program
czynem zwalczam a nie słowem.
Przyznać muszę - czasem się jakaś tabletka trafi.

Optymistyczny akcent

[karol.mojzesz]

OK, rozumiem. Nie za bardzo wiedziałem o Ci chodzi z tą teorią spiskową.

Cholera, ostatnio mam trudności w rozumieniu nie tylko długich, ale i krótkich
maili. To ten PGR sie odzywa (albo, pocieszam się, mózg wyrzuca z siebie to co
niepotrzebne).

Znaczy się Pilcha literatura okazała się pożyteczna dla narodu. Daje to do
myślenia. Niech tak zostanie! Zawsze uważałem literatów za bandę darmozjadów, a
Ty z tym Pilchem wyskoczyłeś, że on pożyteczny. Tym samym wróciliśmy do
bohatera wątku. Może tym optymistycznym akcentem pora zakończyć wątek -
notabene tak samo bezsensowny jak większość literatury, która nas otacza.

Ja bym

[jakobe.mansztajn]

Jak niegdyś dwóm zacietrzewionym panom pisać raczyłem, tak i tu
powtórzę: "oboje państwo (tu kłaniam się wpół i w galanterii nieoszukanej
Pannie Nikt i uściskiem serdecznym dawnego w dyskusji oponenta - Karola -
witam) żeście w schopenhauerowskiej pułapce ugrzęźli, bo gdy jedno z
zacietrzewieniem godnym indora próbuje z równowagi drugie wyprowadzić, drugie z
zacietrzewienim godnym tego pierwszego poczyna w odwecie kąsać. I choć i jedno,
i drugie najpewniej, co tam najpewniej - na pewno! zna się na rzeczy, i to zna
się nieprzeciętnie, czego niejednokrotnie w tej deptaninie ripost skutecznie
dowodziło, to jednak próżno wspólnej tu szukać miary, bowiem oboje panstwo
niepodważalną macie rację, i oboje grubo się mylicie: macie rację, bo takie
wasze prawo, a mylicie się, bo to prawo nie jest powszechne, wszak bój tu o
świętość idiomatyczną idzie, a tej w podobnym sporze rozstrzygać niepodobna.
Uwierzcie na słowo".

Ps. I ja rad jestem, żeśmy znów rozmawiać zaczęli.

Buzia

[karol.mojzesz]

Domyślam się, że "zacietrzeźwiony" pan, to taki pan, który nie ma racji? Jako,
że domyślny jestem raczej pan, sądzę, że to ja jestem tym panem. Tym drugim -
jakiś inny pan, ośmielający się mieć podobne do mojego, zacietrzeźwione
zdanie. tym panem, jakobe, przesadzięłś. Nie godzi się nazywać mnie "panem", o
czym dobrze wie Panna Nikt.

Dowiaduję się, że mam rację i jej nie mam, czyli - w zasadzie mnie nie ma
(jeśli tylko prawo zachowania mas i ładunków jest prawdziwe). Panny Nikt nie ma
z pewnością, o czym świadczy ten dający wiele do myślenia pseudonim. Tu, sprawa
jest jasna. W zasadzie to niema też Jakobe - jest tylko Jerzy. Nie ma też mnie,
bo ktoś inny mówi, żem Janusz i Jakobe, czyli, że jestem też Jerzy, a może
przede wszystkim on.

Jakobe się cieszy (chociaż go nie ma), że znowu dyskutujemy (chociaż nas nie
ma), lecz jednocześnie tłumaczy, że nie mamy racji i że sensu takie gadanie nie
ma. Czyli, że fajnie jak pleciemy bzdurki.

Idzie zwariować od tego. To za skomplikowane na mój prosty łeb.

Jeszcze jedno. Jeśli twierdzę, tu i teraz, że Ziemia jest płaska, to racja leży
po mojej stronie dlatego, że mam prawo to powiedzieć? Do bani z takim prawem!
Chyba, że Jakobe daje do zrozumienia, że grubo się mylimy, uważając, że mamy
rację.

Może i spór nie doprowadzi do niczego (tak musi być, skoro nas nie ma), ale jak
to jest w przypadku rozmowy dziesięciu panów na temat jednego zjawiska? Każdy z
nich ma zazwyczaj własny "idiom" wypisany na czole, widzą oni jeden obraz w
dziesięciu różnych wymiarach. Czy jeśli prawda jest jedna, to czy wszyscy oni
mogą mieć rację? Zakładając optymistycznie, że jeden z nich dotknął prawdy
(cały czas mają oni inne zdanie na jeden temat), to chyba dziewięciu jest w
błędzie. Najczęściej błądzi cała dziesiątka - tak podpowiada praktyka. Lecz nie
błądzą oni z powodu tego mianowicie, że mają i nie mają racji, tylko że oni
wcale do prawdy nie dążą bądź nie starcza im zwyczajnie narzędzi. Albo
uprawiają - jakże wygodny w takich sytuacjach - relatywizm. Może być i tak, że
dziesięciu panów zgadza się ze sobą i wszyscy oni michałki opowiadają, że aż
idzie boki zrywać.

To bardzo nie-efektowne zakończenie mojego listu. Tak, to z mojego,
popegeerowskiego i nie-relatywistycznego punktu widzenia, wygląda.

Pozdrawiam!

Jako bym

[jakobe.mansztajn]

Karolu Drogi, racz mnie pouczyć, bo choć pod latarnią, po omacku jąłem błądzić:
czy "zacietrzewiony" znaczyć ma zatem tyle, co "nie posiadający racji", czy
może jednak tyle - i od początku do końca tylko tyle - co "zacietrzewiony"
właśnie? Wprawdzie idem per idem, ale i też tłumaczyć niczego tu nie trzeba,
bowiem tak w mojej, jak i w Twojej głowie "zacietrzewiony" znaczyć będzie
dokładnie to samo. I choć manierą jest słuszną, by dzieło krytykować, nie
twórcę, to jednak Tobie zarzut uczynić muszę, boś z piewcy absolutyzmów,
erystycznym zapaśnikiem się zrobił, co - podkreślić nalezy - niebezpiecznie, bo
podług swej tezy, pojęcia jął przeinaczać - jak wyżej. A to relatywistów domena
(a więc i moja), od których sie wszakże odżegnujesz.
Co się zaś świętości idiomatycznej tyczy, to tu spor o moralność idzie: Panna
Nikt w opozycji do Karola Mojżesza, albo na odwrót. Rację oboje macie, boście
wolni a prawo moralne podług waszej woli. Mylicie się zaś, gdy jedno na drugim
rzeczone prawo siłą próbuje wymusić. Zresztą w dobie postmodernizmu o żadnej
siłą imputacji mowy być nie może (choć przecież dzieje się takowa na codzień w
postaci niewiele bardziej tylko ułagodzonej!), bowiem szanując odmienność
bliźniego, jak zresztą powszechnie się deklaruje, szanować należy również jego
prawo do posiadania własnej prawdy - tej słusznej i tej głupiej (choć w świetle
tego co powiedziałem, każda jest słuszna). Najlepszy dla ludzkości kierunek
tam, gdzie liczba prawd równa się ilości istnień. I bez obaw - i tak się
dogadamy, bowiem odszczepieństwo nie od dziś tryumfy święci. I dobrze.

Ps.jeśli zaś o Ziemię idzie, to tu nie każda opinia jest prawdziwa, bowiem to
nie świętość idiomatyczna, a prawda - jak się zdaje - obiektywna. Tu dyskusja
próżna, bo co najwyżej w obrębie niedoskonałości wiedzy - ktoś powie, że kula,
drugi, że nie kula, że elipsa, wtem się głos odezwie, że elipsoida itd. itd.

buzia

[karol.mojzesz]

> czy "zacietrzewiony" znaczyć ma zatem tyle, co "nie posiadający racji", czy
> może jednak tyle - i od początku do końca tylko tyle - co "zacietrzewiony"
> właśnie?

Z Waszych listów wynika, że "zacietrzeźwiony" to taki pan co nie ma racji.
Odnosi się to jednak wyłącznie do mnie. A dlatego, że szargam "świętości".

> I choć manierą jest słuszną, by dzieło krytykować, nie
> twórcę...

A czemuż to? Przecież to on, człowiek, stworzył dzieło (lub kicz).

> Rację oboje macie, boście wolni, a prawo moralne podług waszej woli.

Nadal nic z tej filozofii nie rozumiem. Wystarczy być, żeby mieć rację? Jakaś
krówka jestem?

> Mylicie się zaś, gdy jedno na
> drugim rzeczone prawo siłą próbuje wymusić.

Prawo rzeczone - co by to nie było - istnieje niezaleznie od naszych wysiłków i
woli. Nie ma bowiem relatywizmu, jest tylko nasza niewiedza. Szkopuł w tym, że
nie możesz wiedzieć jakie to prawo. Możesz się domyślam, dedukować, poszlakami
operować i logiką.

> Zresztą w dobie postmodernizmu o żadnej
> siłą imputacji mowy być nie może

Jakaś ustawa wyszła? Trochę mnie niewolnictwem zalatuje ta filozofia. Co mnie
obchodzi jakiś postmodernizm? Butelka wina jest lepsza.

> bowiem szanując odmienność bliźniego,
> jak zresztą powszechnie się deklaruje, szanować należy również
> jego prawo do posiadania własnej prawdy - tej słusznej i tej głupiej (choć w
> świetle tego co powiedziałem, każda jest słuszna).

A ja mówię, że - nie. I może być tak, że to ja się mylę. Niewykluczam tego.
Szanuję wolność każdej jednostki do wszelkich wyborów (pod warunkiem, że nie
szkodzi to innym), ale nie muszę się zgadzać z ich poglądami. Mam je tam, gdzie
Panna Nikt ma fakt, że p. Szymborska kolaborowała ze stalinistami. A może
raczej TOLERUJĘ tę "wolność", do szacunku brakuje mi kilku kroków (w lewo, jak
się domyślam). Muszę tolerować, skoro godzę się dobrowolnie na ataki i riposty.

> Najlepszy dla ludzkości kierunek
> tam, gdzie liczba prawd równa się ilości istnień.

To jakaś kreatywna księgowość? Czy nowa dyrektywa? I dla kogo lepiej? Toleruję
to co tutaj głosisz, skoro dyskutujemy sobie słodko (mimo, że kpisz sobie), ale
nie zgadzam się! Co to jest liczba prawd? Czy da się je - te prawdy - mnożyć i
dzielić? A co z potęgami? Prawda musi być jedna, inaczej nie byłaby Prawdą.
Jeśli wszystko jest prawdą, to gdzie jest fałsz? Chyba, że nie ma fałszu, a
jest tylko prawda. Rozumiesz, ta prawdziwa i prawdziwsza.

> jeśli zaś o Ziemię idzie, to tu nie każda opinia jest prawdziwa, bowiem to
> nie świętość idiomatyczna,

Co to jest ta świętość?

> a prawda - jak się zdaje - obiektywna.

Tego nie można być do końca pewnym. Stwierdzam, że niezależnie od opinii
dyskutantów na temat kształtu Naszej Planety, prawda jest jedna. Może okrągła,
może jej nie ma, tej Ziemi. Ale nie może być tak, że wszyscy mają rację.

> Tu dyskusja próżna, bo co najwyżej w obrębie niedoskonałości
> wiedzy - ktoś powie, że
> kula, drugi, że nie kula, że elipsa, wtem się głos odezwie,
> że elipsoida itd. itd.

Zgoda, ale z tych naszych niedoskonałości, tych odcinków wiedzy buduje się nasz
światopogląd, a w konsekwencji dochodzi się do tych twoich "świętości".

Nie całuję (z powodów heterosexualnych).

[Gość: panna Nikt]

A fe, panie Karolu.
Już mnie pan tak tutłasz, jakbyśmy nie o poezji a o Żydach nie daj boże
rozmawiali.
No panie Karolu!
Czyż nie możemy różnić się pięknie?
Różnijmy się również precyzyjnie.
Panie Karolu, wmawiasz mi pan, że ci coś wsadzam w usta. No szanowny panie! nie
jesteśmy w jadłodajni.
Co zaś do owych wierszyków, napisałeś pan o nich w poście zatytułowanym
rozważania na kiblu. Bądź pan łaskaw tam zajrzeć i mam nadzieje, że gdy pan owe
wierszyki znajdziesz, bedziesz pan w stanie przyznać sie do swojej pomyłki
honorowo.
Panie Karolu. Możesz pan uważać za moralnie podejrzanego, że pana zacytuję,
kogo tylko chcesz. Wszak jesteś pan panem swego losu i sam budujesz swój
wizerunek. Ja zaś mogę niezgadzać sie z pana stwierdzeniami.
I jak jeszcze ociupinke sądzę, możemy na ten temat twórczo sobie porozmawiać.
Panie Karolu, pytam więc pana: czy jest jeszcze szansa na to byś pan ochłonął i
przestał mnie biczować, a podjął na nowo dyskusję, czy już pan nie jesteś w
stanie?
czółko.

[karol.mojzesz]

> mam nadzieje, że gdy pan owe
> wierszyki znajdziesz, bedziesz pan w stanie przyznać sie do swojej pomyłki
> honorowo.

Przyznaję się. Nie sprawdzałem, ale wierzę Pani, że w zacietrzeźwieniu nazwałem
poezyję p. Wisławy wierszykami, choć i takie się zdarzały, a nawet bywało
jeszcze gorzej (te chwalące system zbrodniczy - chyba można śmiało je nazwać
poezyją nienajwyższych lotów).

> wmawiasz mi pan, że ci coś wsadzam w usta.

Wydawało mi się tylko.

> No szanowny panie! nie
> jesteśmy w jadłodajni.

A szkoda. Człowiek najedzony jest senny i seriale ogląda. A tak?
Zacietrzeźwienie rośnie.

>I jak jeszcze ociupinke sądzę, możemy na ten temat twórczo sobie porozmawiać.

Twórczo - niestety, nie da rady. Pani "idiom" jest większy. Poza tym - jak
orzekł Jakobe - oboje mamy rację i wszelkie twórczości diabli wzięli. Sens
sporów, debat, wielkiej literatury, nauki, jest wtedy, gdy dążymy do ideału
(czytaj: Prawdy), a nie kitujemy filozoficznie. Pora zakończyć ten wątek, a
przynajmniej stworzyć inny, żeby Pilcha do tych naszych żarcików nie mieszać. A
najlepiej przejść się na spacer, napić się winka, popatrzeć na kobiety (jeszcze
można, ale niedługo każą mi parady oglądać) i wziąć się za coś pozytecznego.

[Gość: panna NIkt]

Panie karolu, jeszcze tylko drobna uwaga techniczna. Licząc na dalszą nasza
dyskusję prosze jednak, byc pan nie czytał moich postów przez pryzmat mojej
kobiecości i nie nazywał mojego myślenia modelowo kobiecym. Czy nie przyszło
panu do głowy, że tu w sieci gdzie nikt nie widzi jak piszę te słowa mogłam
nieco nakrętaczyć.
Skąd masz pan pewność, że pod nikiem panna nikt nie ukrywa się regularny
mężczyzna, co gorsza bedący tak jak pan to raczyłeś o sobie zadeklarować
również hetero.
Może więc jednak panie Karolu jestem podszywającym siew pod nick mężczyzną. Ha
może jestem samym Tomkiem Tryzną?
Albo jednak kto wie czy nie rany julek jestem mężczyzną homo.
No panie karolu, nie warto oceniać ludzi po pozorach.

[karol.mojzesz]

A czemu to Pan/Pani (niepotrzebne skreślić) nakrętaczył (a)? Czy to taka moda
się zrobiła na krętaczenie? Czy to jakaś cnota wyrosła z łajna relatywizmu?

Mimo wszystko wolę myśleć o Pannie Nikt jako o kobiecie a nie homosiu.

[jakobe.mansztajn]

Drogi karolu, Ad 1. "rzeczone prawo" (a nie "prawo rzeczone") - "rzeczone"
oznacza "wspomniane", "nadmienione wcześniej", nie zaś specyficzny sort prawa.
Ad 2. Niewolnictwa brak. Co najwyżej anarchia. Ad 3. Relatywizm - przy
całkowitej bezstronności i próbie zachowania obiektywizmu;) - siłą rzeczy
niewymuszonej istnieć musi, inaczej powyższa dyskusja zamknęłaby się w
przyznaniu sobie racji. Ad 4. Toteż i ja nie twierdzę, byś się miał godzić na
każdą postawioną tezą, bo nie. Twoje prawo. Prawo Panny Nikt. I prawo dalszych
sześciu miliardów. Ad 5. A dla kogo lepiej? Dla mnie lepiej. Wolę wolę, niż
niewolę. Tu się chyba ze mną zgodzisz. Ad 6. Prawd jest wiele. Twoja. Panny
Nikt. Moja. Dalszych sześciu miliardów. Koniec: co więcej, by wyrokować co
prawdą, co nie, należałoby zaopatrzyć się w usta Pytii jakiej, bowiem nam -
ludziom - własna perspektywa zdaje się niezmiernie przeszakdzać.

Pozdrawiam Pannę Nikt, Karola I Adasia:)

buzia

Ministerstwo Prawd i Wyższej Buchalterii

[karol.mojzesz]

Proponuję od razu sprawdzić przecinki i na koniec wystawić mi stopień.

Chwilkę poświęcę tylko punktowi 6.

>Ad 6. Prawd jest wiele. Twoja. Panny
> Nikt. Moja. Dalszych sześciu miliardów.

A urodzonego mutanta, bez świadomości, odmóżdżonego osobnika też?

Czy prawda powstaje już w momencie, gdy Zdzisiek (mój kumpel z PGR-u) warknie
na kierownika: "co za fiut"? Znaczy się wystarczy pierdnąć, żeby już wyrazić
jakąć prawdę? Śmierdzącą zapewne, ale jednak prawdę. A jak coś powiemy, to już
nawet prawda będzie pełniejsza. Z tym smrodem to całkiem poważna sprawa, bo ja,
Ty, Panna Nikt, możemy się nabijać, i nie ma prawdy, tylko są słowa fałszywe! A
smrodu nie podrobisz, jest prawdziwszy od słów, definicji i samego pana Kanta.
Oczywiście do pewnego stopnia, bo może się zdarzyć, że mamy katar albo nasz
węch diabli wzięli. Niemniej jednak smród - niezależnie od jego właściciela -
określa go prawdziwie. Bez jego woli. W momencie, gdy pojawia się wola, rodzą
się błędy w interpretacji rzeczywistości. Ja to nazywam błądzeniem, Ty zaś
prawdą. Co nie znaczy, żeby ów "błądzący" poprzestał tylko na pierdziawce, a
nie zajmował się, powiedzmy, odkrywaniem Prawdy. Tej jednej. Może po drodze
zbłądzić setki razy, i co mam powiedzieć, że miał on 100 prawd?

Jeśli prawd jest obecnie tyle co ludzi (a jeszcze każdy ma wiele prawd i ćwierć
prawdek), tzn. że w jednym momencie tysiące prawd przestaje być prawdą i nowe
prawdy się rodzą, nieustannie kopulują. To znaczy, że każdy byt jest prawdą (a
raczej rezerwuarem prawdek), co by znaczyło, że prawda ewoluuje, a więc jest
wpisana w jakiś nadrzędny Ideał. Prawdę! Przez duże "P". A co z prawdą Zdziśka,
który po latach zmienił stosunek do kierownika i nazwał go "równym kumplem"?
Tamta prawda była nieprawdziwa? A ta obecna jest prawdziwa? Dorósł dopiero do
prawdy? Czy to tylko sprawa chwilowego otumanienia podwyżką pensji?

Mnie się zdaje, że Prawda odzwierciedla Ideał. To jego odbicie. A zatem musi
być jedna Prawda, nasze prawdki to zwykłe pierdnięcia. 6 miliardów ludzi
ewentualnie może się zbliżać do Ideału, praktyka jednak mówi, że raczej -
błądzi.

I jak z tym dodawaniem prawd i mnożeniem?

Generalnie tylko jedno mnie interesuje: kto zostanie sekretarzem i skarbnikiem
tego Ministerstwa Dusz (czytaj: prawd). Bo za bardzo pachnie mi tu buchalterią.

Dobra, pora na winko.

za pozwoleniem - rzeczony Jakobe

[jakobe.mansztajn]

Racz mi wybaczyć, Karolu Drogi, lecz bzdury pleciesz niemiłosierne.

Po pierwsze: indukujesz tu definicję "prawdy", którą sam stworzyłeś, a na którą
ani ja, ani Panna Nikt słowem najmniejszym zgody nie wyraziliśmy, i w jej
kontekście nieuczciwe prowadzisz wywody, lecz co tam nieuczcwe, dziecięce po
prostu, bo na dziecięcych założeniach oparte, co spróbuję wykazać opierając się
na - jak się zdaje - uwielbionej przez Ciebie "prawdzie obiektywnej" pod
postacią nieobalalnych doniesień naukowych.

Po drugie: Nikt na Prawdę nie posiada wyłączności. Faszyzm indukował prawdy
powszechne. Komunizm indukował prawdy powszechne. Teraz jest inaczej. Nawet
Twój Zdzisiek może mieć własną.

Po trzecie: Co do "smrodu" - jeśli smród jest prawdziwszy od słowa, udowodnij
to, a ja Ci udowodnię, że tak nie jest. Ty mi powiesz, że dwie linie są proste,
ja ci powiem, że to złudzenie Zollnera. Ty mi powiesz, że to kółko jest
mniejsze, ja ci powiem, że to z kolei złudzenie Sandera. Co więcej, pisząc o
smrodzie nie można nie wziąć (dla Twojej teorii brzemiennej) poprawki na
różnice w obrębie wrażliości sensorycznej Twojej, Panny Nikt, mojej i tych
dalszych sześciu miliardów. Te różnice właśnie konstytuują różne wrażenia w
obrębie tej samej modalności, w obrębie tego samego bodźca, i w obrębie tej
samej siły bodźca. Krótko - wrażenie smrodu będzie inne dla Ciebie, inne dla
Panny Nikt, i inne dla mnie. Nie ma tu więc miejsca na ten sam smród - prawdę
absolutną/obiektywną, ideał. Co więcej, nawet sam fakt określenia czy coś
śmierdzi, czy nie zależy wyłącznie od narzędzi pomiarowych. A te zawsze są
umowne. Niech mi wolno będzie powtórzyć: "Umawiamy się, że "prędkość" to "V",
że "kilometr" to 1000 umownych "metrów", i że "minuta" to jednostka składająca
się z sześdziesięciu umownych jednostek - "sekund". Doba trwa 24 godziny, choć
mogłaby trwać i 47 godzin, starczy że
zredefiniujemy "godzinę", "minutę", "sekundę" itd. Co więcej, nawet w samej
fizyce nie istnieją prawdy obiektywne: to czy newtonowska kulka spadnie na
ziemię przewiduje się z pewnym tylko prawdopodobieństwem. I choć doswiadczenie
podpowiada, ze spadnie w 10/10 przypadków, logika fizyczna dopuszcza tu
margines błedu, i w tym znaczeniu doswiadczenie nie jest równe logice". Twoje
również. Wstyd mówić, ale ulegasz dziecięcemu egocentryzmowi - złudzenu o
powszechnej jednomyslności rodzaju ludzkiego, który różni się w całej niemal
rozciągłości.

Po trzecie i pół: "A smrodu nie podrobisz". Zakład? Podrabiali wrażenie
kwaśności, wrażenie słodkości, złudzenie optyczne, podrobiają czyjeś podpisy,
sprawiają, że wydaje Ci się, że coś po Tobie chodzi. I to jest własnie prawda.
Naukowa, należy dodać.

Po czwarte: "Niemniej jednak smród - niezależnie od jego właściciela - określa
go prawdziwie. Bez jego woli. W momencie, gdy pojawia się wola, rodzą się błędy
w interpretacji rzeczywistości". Czym więc sterowana jest praca naukowca? Na
czym opiera się drążenie rzeczywistości? Na bezwładnym miotaniu się trzciny na
wietrze? Wola stanowi podstawę celowego działania. Jest źródłem kontroli a
kontrola to nic więcej jak refleksja. Jak sobie zatem wyobrażasz dochodzenie do
wniosku, np. na temat kulistości Ziemii, bez kontroli tego, co się w umysle
przetwarza? Na Boga! No przecież nie doszło do tego przypadkiem! Dalej:
heurystyki wydawania sądów. Nic bardziej bezrefleksjnego! A wola właśnie
stanowi tu bazę dla motywacji do refleksyjnego przetwarzania informacji. To co
ty nazywasz błądzeniem, w rzeczywistości jest psychologicznym komponentem
dochodzenia do prawdy.

Po czwarte: twierdzisz, że istnieje prawda obiektywna - ideał. Dlaczego więc
zakładasz, że Zdzisiek z PGRu nie może wejść w posiadanie takowej? Bo jeśli ta
istnieje i rzeczywiście jest obiektywna, wówczas każdy jest w mocy być jej
potencjalnym wyznawcą i posiadaczem, bo z racji sewj obiektywności, musi być
też powszechnie dostępna. Ale to truizm. Sam pewnie o tym wiesz.

Po piąte: "To znaczy, że każdy byt jest prawdą (a raczej rezerwuarem prawdek),
co by znaczyło, że prawda ewoluuje, a więc jest wpisana w jakiś nadrzędny
Ideał. Prawdę! Przez duże "P". Prawda ewoluuje wraz z człowiekiem. Podobnie
zmienia się świadomość: inna jest świadomość dziecka, inna dorosłego i inna
starca z posunietym zespołem dementywnym. Każda z tych świadomości jest
jakościowo (nie ilościowo!) niepowtarzalnym bytem (Piaget!), stąd inny będzie
również system wartości ich podmiotów, a co za tym idzie - inne będą ich
prawdy. I właśnie dlatego Zdzisiek po latach zmienia stosunek do kierownika i
nazywa go 'równym kumplem'. Bo tylko głupiec nie zmienia zdania. Ewolucja jest
najlepszym tego przykładem.

Po szóste: "Mnie się zdaje, że Prawda odzwierciedla Ideał. To jego odbicie. A
zatem musi być jedna Prawda, nasze prawdki to zwykłe pierdnięcia. 6 miliardów
ludzi ewentualnie może się zbliżać do Ideału, praktyka jednak mówi, że raczej -
błądzi". To Twoja prawda. I masz do niej prawo, podobnie jak rzeczone sześć
miliardów. Zapytuję tylko: jaka u licha praktyka??

Pozdrawiam