Emma i pan Knightley

[a.g.r.e.s.t]

Frapuje mnie od pierwszej lektury "Emmy", czy Emma rzeczywiście
zamierzała zawsze zwrać się do swego męża "panie Knightley", czy też
był to taki narzeczeński żart obrazujący ich stosunki. Co prawda w
angielskim jest to tylko kwestia bezpośrednich, imiennych zwrotów, w
normalnym toku pozostaje 2. osoba, nie tak jak u nas, kiedy
musiałaby zwracać się do męża w 3. osobie. Dla mnie jest to jednak
dziwne, zeby mieć opory przed zwracaniem się do siebie po imieniu.
Miał ktoś przemyślenia na ten temat?

[meduza7]

Cóż, nam to się wydaje dziwne, ale swego czasu istniały pary małżeńskie, które
mimo kilkudziesięciu lat pożycia wciąż były na pan-pani. Pierwszy przykład, jaki
mi się nasuwa, to rodzice Scarlett O'Hary i bodajże państwo Merriweather z
"Przeminęło z wiatrem". Inny kraj, późniejsza epoka, ale zjawisko to samo. Nie
wiem, może miało to świadczyć o szacunku, jaki małżonkowie do siebie żywią?

[a.g.r.e.s.t]

Ale na tle innych książek Jane Austen, gdy chodzi o osoby o takich
osobowościach i typie umysłowości, jak Emma, siostry Dashwood,
najstarsze Bennetówny i ich absztyfikanci - mnie to jednak razi.
Rozumiem, ze lady Bertram mogłaby o małżonku wypowiadać się jedynie
oficjalnie, ale do Emmy pasuje mi bardziej inteligentna, życzliwa
złośliwość, taka jak u Elżbiety w stosunku do Darcy'ego. Nie pasuje
mi, żeby w ten sposób dawała wyraz swojemu szacunkowi.