Książki o ludziach

[Gość: Marcin]

Witam.
Poszukuję książek o ludziach złamanych, którym nie udało się w życiu, często na własne życzenie, a często ot tak, po prostu.. bo nie mieli szczęścia. Mogą być to historie ze szczęśliwym zakończeniem (wykaraskanie się z kłopotów) lub bez happy endu.
Czy możecie coś polecić?
Z góry dziękuję,
Marcin.

[ydorius]

Jeśli Ci się uda, to spróbuj klasycznej pozycji "Grona Gniewu" Steinbecka. To książka, która zaczyna się źle, a kończy jeszcze gorzej. To samo zresztą dotyczy "Myszy i ludzi".
Z klasyków jeszcze Hamsun miał taką perspektywę, o ile jednak Steibeck odmalowuje swoich bohaterów ze wszystkich stron, o tyle Hamsun raczej ich szkicuje (no i osadza w realiach XIX-wiecznej Norwegii), co sprawia, że trudniej jest w tych ludzi uwierzyć. Ale proza znakomita.

m,
.y.

[maitresse.d.un.francais]

Twórczość Majgull Axelsson. No, może poza "Kwietniową czarownicą", bo ta ma elementy nierealistyczne.

[mamalgosia]

wysylkowa.pl/ks962772.html#wiecej

[maitresse.d.un.francais]

mamalgosia napisała:

> wysylkowa.pl/ks962772.html#wiecej

wygląda ciekawie, ale za bardzo jedzie reklamą Starbucksa

[mietowa_kawa]

Ale powiedz mi, po co chcesz czytać o ludziach, którym się nie udało?

[Gość: Marcin]

Może po to żeby się pocieszyć, że nie tylko mi...??

[mietowa_kawa]

Dla mnie to żadne pocieszenie, że komuś jest gorzej. I to marnowanie czasu i własnego życia. Ale jeśli ktoś się podniósł i idzie dalej -

[Gość: Marcin]

Przypuszczałem, że takie zarzuty padną.
Uwierz mi nie jestem typem człowieka, który użala się nad sobą, ani tym bardziej osobą, która pociesza się czyimś nieszczęściem.. tak to mogło zabrzmieć. Poza tym nie jest chyba ze mną aż tak źle ;), no i zawsze może być gorzej.. :)
Ostatnio czytałem trochę happy end-ów i tak zacząłem szukać czegoś odmiennego, po prostu.
Marcin.

[przemostegna]

Bracie, wystarczy że szerokim łukiem omijać będziesz książki głupie, a znajdziesz to czego szukasz... same upadki, bracia Karamazow, Raskolnikow, Sołżenicyn, Kosiński, Primo Levi... proza życia.

[mietowa_kawa]

To nie są zarzuty. Wyraziłam tylko swoje spostrzeżenia, a Ty sam wiesz jaki jesteś i jaki nie jesteś. Człowiek wierzy nie w to co jest, ale w to o czym jest przekonany. Żeby wiedzieć jakim się jest wystarczy pokłócić się z przyjacielem, a ja Cię nie znam więc...
Spostrzeżenie wyżej jest trafne. Wystarczy czytać tzw. "dobrą literaturę" a co to znaczy? Każdy może odpowiedzieć sobie sam. Co nie znaczy, że nie może się także inspirować.
Polecam:
1. Samobójstwo jako doświadczenie wyobraźni.
2. Gdybym Ci kiedyś powiedziała.
3. Koniec jest moim początkiem.
4. Wiosłować bez wioseł
5. Czasami wołam w niebo.

[Gość: Marcin]

Dziękuję za wszystkie odpowiedzi.
Pozdrawiam,
Marcin.

[mietowa_kawa]

Pozdrawiam i polecam się na przyszłość, może na moim blogu znajdziesz coś ciekawego?

[Gość: porucznik_adamski]

Vonnegut "Recydywista" i w ogóle twórczość tego zacnego autora

[Gość: agh]

paradoksalnie takie motywy czest owystepuja w fantastyce. NAjlepszym przykladem jest niedawno wydana "Aliedora"

[kasia_piet]

Stuart. Życie do tyłu - Alexander Masters

[juko12]

Jeśli pytanie jest nadal aktualne to polecam i to bardzo "Grzech miłosierdzia" R. D. Adams.

Książka opowiada o mężczyźnie, który przez całe życie nie chciał być dla nikogo złym, ale wszyscy byli źli dla niego. Dziwnie to brzmi i w ogóle nie oddaje fabuły książki, ale inaczej nie potrafiłam tego ująć. Dużym plusem książki jest lekkie pomieszanie czasu akcji. Zresztą co ja będę tłumaczyć, sprawdź sam ;)

Ponadto strasznie spodobała mi się jedna z wcześniejszych wypowiedzi, że siebie możemy poznać kłócąc się z przyjacielem. Dużo w tym racji.