Paweł Huelle "Castorp"

[Gość: nula]

Pomysl z postacia Castropa - rewelacyjny. Szkoda, ze Huelle tak rzadko pisze.

[Gość: loiu]

Paweł Huelle- Tomasz Mann północy. Albo inaczej: Paweł Huelle- Mann na miarę
nszych możliwości.

[ada08]

Gość portalu: nula napisał(a):

> Pomysl z postacia Castropa - rewelacyjny. Szkoda, ze Huelle tak rzadko pisze.

Jak to - ''rzadko pisze'' ?!
Dyć on pisze i pisze !
I dysze i dysze.
I w pietkę goni.
Pomysłów własnych nie ma.
Postaci własnych nie umie wymyślić.
A to pod Hrabala się podczepi, a to pod T.Manna.
''Rewelacja'' zaiste
a.

[Gość: czapski]

Ciekawe spojrzenie, to troche jakby powiedziec ze Arystoteles to slaby filozof
bo ciagle sie tylko odnosil i odnosil do tego Platona...

[broch]

dzieku Bogu ze literatura niemiecka jest tak bogata: zawsze (po wyczerpaniu
wariacji na temat Manna) mozna siegnac do Ulricha czy von Trotta itp

Przy calym szacunku dla Huellego, Arystoteles to dosc wysoka poprzeczka.
Nawiasem mowiac pewnie najpierw nalezaloby ksiazke przeczytac nim oceni sie
jakosc prozy.

Ta szczegolna fiksacja na punkcie literatury niemieckiej wsrod niektorych
polskich pisarzy jest dosc dziwna. Z szesciu ostatnio przeczytanych ksiazek
(Huelle, Chwin, Knapp) polskich cztery byly poswiecone tematyce niemiecjiej.

[ada08]

Gość portalu: czapski napisał(a):

> Ciekawe spojrzenie, to troche jakby powiedziec ze Arystoteles to slaby
filozof
> bo ciagle sie tylko odnosil i odnosil do tego Platona...

Za pozwoleniem :-) Platon nie był postacią literacką przez kogoś
innego stworzoną, którą sobie Arystoteles do swoich celów ''pożyczał''
od autora.
a.

Bzdety - pożeranie własnego ogona

[Gość: Mufti Wąchocka]

Tak zdycha mainstream - zdolny tylko do postmodernistycznych gierek i
przeżuwania cudzych dokonań nie w formie normalnej w literaturze inspiracji,
ale w formie kartonowych wycinanek z cudzej prozy. Co się dzieje? Jak nie
bełkot różnych Masłowskich, to Huelle i jego kombinacje godne doktora
Frankensteina. Ciekawe kiedy powieść o Krokowskim i radcy Behrensie? W
poniedziałek leciał "Transatlantyk" w reżyserii Grabowskiego. I cała ta
sytuacja przypomina mi "pojedynek literatów" - rzucanie gównami albo "twórcze
powtórki" ("smakowite byłoby to z grzybkami, ale cóż z tego, skoro to już
Cambron powiedział"). I do tego to cholerne brzęczące w uszach cmokanie
krytyków, też żywcem z Gombrowicza. Plus stado "wyrobionych czytelników" z
pretensjami, funkcjonujących jak stado owiec. Natomiast kiedy w polskiej
literaturze rzeczywiście pojawia się coś ciekawego (jak np. ostatnio "Inne
pieśni" Dukaja) krytycy kwitują to machnięciem ręki - błech, fantastyka.
Snobistyczny paraliż umysłowy. Ale Dukaj ze swoim światem zbudowanym na
fundamentach starogreckiej kosmologii jest bez porównania bardziej nowatorski,
interesujący i twórczy niż Huelle z (nie)jego Castorpem.

[Gość: czapski]

Gdyby tylko Dukaj umiał pisać po polsku, ale co tam, ważne że jest nowatorski..

[Gość: Scipio Afrykańczyk]

Zgadzam sie w 100%. Ponadto uważam, że w świecie szybkiego rozwoju technologii
nowy Mann, czy Hess, czy Musil musi pisać SF.

[ryza_malpa1]

Hm, po recenzji w " Wyborczej" moze i bym sie skusiła ale w "Polityce"
napisali, ze to kolejna powieść o dojrzewaniu bohatera.
Ludzie , ile można????? Ja mam dośc dojrzewań bohatera!!!!
I czemu wszędzie bohater dojrzewa tak samo???
Ten motyw zaczyna się robić niebezpieczny: niedługo bedzie jak w amerykańskich
powieściach, gdzie tylko bejsbol, trzaskanie drzwiczkami o d szkolnych szafek,
zapasy, utraty dziewictwa z przypadkową sąsiadką na łonie natury i tyle.
W polskich wydaniach do kanonu należą:
wojna albo czasy powojenne - tez sam zestaw przygód z siedzeniem w szafie lub
indoktrynacją
nieodwzajemniona erotycznia fascynacja nauczycielką lub kims takim
obowiązkowe wplatanie wątków "mieszania się kultur"
idealizowanie przez bohatera mamusi co to przewaznie nad ziemią się unosi.

Nieeeee........................

[Gość: nula]

Po raz kolejny mam wrazenie, ze Polacy sa zdolni tylko do doszukiwania sie wad.
Jakie to szczescie, ze ksiazek jest bez liku i malkontenci maja duzy wybor.

[ryza_malpa1]

To nie do końca tak.
Bardzo chętnie przeczytam książkę Huellego ale...książki to niestety towar
luksusowy i jak sama powiedzialaś, jest ich dużo. Żeby wybrać i KUPIĆ ksiązke
muszę wiedzieć, że jest tego warta - jeżeli mam podejrzenia, że nie bedzie mi
odpowiadac to sobie daruje i kupię inną.
Niestety biblioteki nie dysponują nowościami, moze ktoś ze znajomych kupi a i
to nie napewno.
Także pozostaje mi tylko ostra selekcja - w wyższym poście napisąłam, dlaczego
nie kupie ksiązki Huellego( nie należe do czytaczy empikowych, zwlaszcza że
nawet patrzylam dziś - w księgarniach u nas na wsi jeszcze niema).
Ale jakby ktoś mial na zbyciu to chetnie spojrzę...a jak się zaszczepię to moze
nawet kupię

[Gość: Bandares]

Czy to nie jest najbardziej charakterystyczna cecha "gdańskiej szkoły
pisarskiej": mitologizowanie przeszłości Gdańska i nie tylko? Gdańsk w historii
Polski pełni rolę miejsca równie mitycznego jak Kraków czy Warszawa, choć
Polaków swego czasu żyło w nim niewielu. Nic więc dziwnego, że swą
wyjątkowością kusi pisarzy do dopisywania korzeni, które intuicja zdaje się
wyczuwać gdzieś głęboko pod fundamentami zrekonstruowanych kamieniczek...
Oglądając stare pocztówki, fragmenty gotyckich napisów wyłaniających się spod
PRL-owskiego tynku, czy resztki niemieckich cmentarzy, nie można oczekiwać od
powieści, której akcja toczy się sto lat temu, klimatu rewolucji i niezgody na
rzeczywistość. Tutaj wszystko wydaje się mieć swoje miejsce, swój porządek,
wszystko tchnie spokojem strojnych dam spacerujących sepiowym Długim Targiem...
Ot, suchy ląd po burzliwym rejsie. A Chwin i Huelle wychodzą naprzeciw
czytelniczym oczekiwaniom (przynajmniej moim) próbując "wgryźć się" z polską
kulturą w kanon literatury europejskiej.

[ryza_malpa1]

Jednak uległam prasie i kupiłam.
Żałuję. W połowie zaczęłam ziewać....
Teraz zastanawiam się za ile toto sprzedac na Allegro.

No comments.

[zosia84]

A ja zaczęłam wczoraj i skończyłam wczoraj. Niesamowita historia z
niesamowitym klimatem. I jak napisana! Gratulacje dla autora. Ja jestem
bezpośrednio po "Czarodziejskiej górze" i powiem szczerze,że miejscami (moim
skromnym zdaniem przynajmniej;)) Huelle jest lepszy od Manna. Mann jest bardzo
wymagający; Hullego czyta się jednym tchem.