,,Miłość w czasach zarazy"

[Gość: belle]

Ogólnie do Marqueza mam stosunek powściągliwy, chłodny. Wielbię go na ,,Sto
lat samotności" i inne książki, ale np. ,,O miłości i innych demonach" już
nie za bardzo mi się podoba. Z kolei - łagodnie rzecz ujmując - odpierdoliło
mi na punkcie ,,Miłości w czasie zarazy". Po prostu wielbbię tą książkę ze
wszech miar. I przechodząc do rzeczy: co o niej myślicie?

???

[clevera]

Belle , a mozesz opowiedziec za co ja tak wielbisz? :)

odp

[Gość: belle]

Szczerze mówiąc to bardzo osobiste pytanie. Za ujęcie miłości, pokazanie, że
tak naprawdę kocha się tylko jedną osobę pośród wielu jej dekoracji. Wydaje mi
się czasami, że Fermina żyła w wyobraźni Florentina i na odwrót: posiadamy w
sobie ideał, który później cały czas szukamy, ,,przez całe życie".
Oczywieście wielbię tą książkę takze za styl, ujęcia postaci: przybliżenia i
oddalenia.
W moim wypadku to złożony problem, którego chyba tylko namiastkowo wyraziłam:
kocham tą książkę, po prostu.

[pure_morning]

popieram całkowicie Twój zachwyt.

[Gość: monk4]

Podzielam Twój entuzjazm, choć może nie wyraziłabym go w takich słowach.
Książka jest świetna.

[mary_ann]

Bijcie, zabijcie - mnie wykończyła.

[Gość: itek]

Ale rozbawil mnie ten post.1 zdanie:"ogolnie do M. mam stosunek
powsciagliwy,chlodny". 2 zdanie (sic!) "Wielbie go za 100 lat i inne ksiazki."
Nie wiem, ktoremu zdaniu wierzyc. Czy ktos zartuje czy ma schize?? Zabawny jest
rowiez stosunek do tego czytalda jakim jest "milosc w czasach cholery".
Naprawde podziwiam. A tak na powaznie interesuje mnie odpowiedz na pytanie w
czym ta ksiazka jest Waszym zdaniem lepsza od ksiazeczek o milosci dla
dorastajacych dziwczat i innej tzw. literatury nizszych lotow np.harlekinow
etc.?

[Gość: iska]

chociaz ambiwalencja autorki watku wobec Marqueza istotnie dosc zagadkowa,mnie
rozbawilo zdecydowanie bardziej Twoje pytanie: jesli jestes gluchy na cudowna
fraze Marqueza i caly ten realizm magiczny, to szkoda Twojego czasu.Siegaj po
ksiazki z nizszych polek,czyta sie je szybciej i nie pozostawiaja zadnych
dylematow i watpliwosci.

[Gość: itek]

Nie skorzystam.Wole Mann od Marqueza.

[Gość: belle]

ja też.

[Gość: itek]

Uwazam, ze watek milosny w czarodziejskiej gorze jest o kilka klas lespzy niz w
tej "cholerze".

[Gość: belle]

To dwa zupełne inne ujęcia miłości. ,,Miłość w czasach zarazy" to w ogóle
reminiscencja wszelkich wątku miłosnych, z któryc wyrasta przesłanie
współbrzmiące z moim pojomowaniem tego uczucia.

[Gość: itek]

Widze w tym co piszesz sprzecznosc. Najpierw piszesz, ze u Manna jest zupelnie
inne ujecie milosci niz w "Cholerze", a nastepnie, ze w tejze "Cholerze" jest
reminiscencja wszelkich watkow milosnych. Zatem tego z czarodziejskiej gory
rownez?? A Ty czy nie widzisz sprzecznosci??
Kontunuujac, ksiazeczka Marqueza jest w mim odczuciu za malo subtelna.
Rowniez jesli chodzi o przeslanie tej ksiazki- to wypowiadasz sie dla mnie
zagadkowo- o jakim przeslaniu piszesz??

[Gość: belle]

Oj plączesz się;) Samo przedstawienie miłości jest inne, co nie przeszkadza,
żeby wątek zafascynowania Claudią Chauchat (dobrze nazwisko?)nie wystąpił u
Marqueza, a dokładniej Florentino jest zauroczony Ferminą na samym początku.
takich pojędyńczych epizotów można by wymienić wiele. Inne ujęcie miłości nie
wyklucza wykorzystania podobnych sytuacji (aczkolwiek zdaję sobie sprawę, że
trochę naciągam).
O przesłaniu nie mogę w żadnym wypadku pisać na forum;)

[Gość: itek]

Jestem zupelnie zawiedziony :((
Niczego z tego co piszesz nie moge pojac :(( (mowa o 1 akapicie)
W dodatku nt.przeslania stosujesz srodki anty...

Pozdrawiam

[Gość: belle]

hm.. Pierwsza wypowiedź możę rzeczywiście była nieco chaotyczna, ale moja
ostatnia nie. Zaczni czytać ze zrozumieniem, tego uczą w podstawówce!!;);)

pozdr,

odp.

[Gość: belle]

Moja abiwalenacja wbrew pozorom nie jest skomplikowana. Mianowicie ,,Sto lat
samotności" i ,,jesień patriachy" to ksiązki, które uważam za wielkie,
genialne, ale odnajduję sie w nich w małych stopniu. Ogólnie czuję zachwyt nad
Marquezem, ale bez podłoża emocjonalnego jak w wypadku innych pisarzy, skąd mój
chłód.

[Gość: itek]

jesli sie w jakiejs ksiazce nie odnajduje nie uwazam ja za wielka.

[Gość: belle]

Ja uważam, że wartość ksiązki opiera na czymś więcej niż tylko osobiste
preferencje poszczególnych czytelników. Zawsze staram się na wszystko spojrzeć
z drugiej strony.

[Gość: itek]

A na czym innym??

[Gość: belle]

Gdybym ja jeszcze wiedziała!!;) Ale chyba jakieś wartości literackie, jakaś
prawda, którą można odczuć instyktownie. Ale ja też zwykle bardziej wielbię
książki, w których się odnajduję,np. ,,Miłość w czasach zarazy":)\
pozdrawiam,

[Gość: itek]

Ksiazke, ktora mnie nie porusza nie bede nazywal wielkim dzielem mimo ochow
licznych admiratorow.Nie bede tez uciekal sie w tym wypadku do instynktu, bo
moze zawiesc :) Lubie miec komfort wlasnego sadu niz powtarzac jak papuga czyjes
opinie.

[Gość: belle]

Smutne to trochę: ograniczać się do siebie samego. Rozumiem aluzję:
powtarzałabym cudze opinie, gdybym pieprzyła, ze uwielbiam Marqueza itd. itp.
Mówię o swoich, podkreślam swoich uczuciach i odczuciach.
pozdrawiam,

[Gość: itek]

Napisalem bez aluzji :)
Chodzilo mi o pewne niebezpieczenstwo powtarzania cudzych opinii, w przypadku,
gdy ksiazka nie bierze.
Co do "Cholery" to zdaje sobie sprawe z grona wielbicieli tej powiesci (do
ktorych zapewne nalezysz), jednak zupelnie nie rozumiem dlaczego- mnie ta
historia nie bierze; ksiazke te analizuje na zimno i nic wielkiego tam nie zauwazam.
Pozdrawiam

[Gość: belle]

Ja mam tak z innymi książkami Marqueza, aczkolwiek zawsze gdy go czytam czuję
ducha wielkiej prozy, wielkiej prawdy. Możliwe, że widzę w tej książce za dużo
lub to co chce wiedzieć, ale wątpię. Samo przedstawienie postaci: najpierw
zbliżenie, a potem oddalenie i na odwrót - świetne, głębokie. No i uwielbiam
(aż wstyd się przyznać:)) Florentina, którego nie wiedzieć dlaeczego bardziej
przypominam niż Ferminę, ale to już zupełnie inna historia.
pozdrawiam bardzoo,

[Gość: monk4]

Różnica jest mniej więcej taka jak pomiędzy "Casablancą" a "Beverly Hills
90210".

[Gość: itek]

a konkretnie??

[Gość: monk4]

Konkretnie różnica dotyczy klasy, wysublimowanego wyczucia twórczego, stylu,
wirtuozerii w przeplataniu słowa i niedopowiedzenia... Długo by o tym pisać.

[Gość: itek]

Zarem brak jest roznicy w tresci a jedynie forma jest b.subtelna,czy dobrze
rozumiem??

[Gość: monk4]

Wszystkie dzieła o miłości opowiadają o ... miłości. Różnice z reguły dotyczą
sposobu podania. Wybór konkretnych treści także należy do wyboru sposobu.

[Gość: itek]

Nie wydaje mi sie,zeby jedyna roznica miedzy ksiazkami o milosci polegala tylko
na sposobie opisu milosci. Wazna jest tresc. Powiedzialbym, ze nawet
wazniejsza.

[Gość: monk4]

Nigdy nie sugerowałam, że treść nie jest ważna. Usiłowałam jedynie pokazać Ci
swoje do niej podejście: uważam (powtórzę swoją wcześniejszą wypowiedź), że
wybór treści jest również wyborem sposobu. I jako taki jest równie ważny jak
pozostałe wybory sposobu. Pozdrawiam.

[Gość: itek]

Jednak nie moge sie zgodzic z Toba. Wybor tresci to JESZCZE nie wybor sposobu.
Bo zauwaz ta sama tresc mozna przedsawic na n! sposobow.Rowniez pozdrawiam.

[Gość: monk4]

W porządku, rozpatrzmy hipotetyczną sytuację: zamierzasz napisać powieść o
miłości (bo taki zamiar wyśnił Ci się dziś w nocy albo tak zainspirowała Cię
miła forumowa wymiana zdań). Co robisz? Zadajesz sobie pytanie: co i jak mam
napisać, żeby był to utwór ciekawy, wart przeczytania, nieposądzany o wtórność
(temat wszak jest jednym z wyjątkowo często poruszanych w literaturze)? W
głowie zaczyna Ci dojrzewać pewna fabuła - spotkają się tu i tu, w taki sposób,
coś im przeszkodzi, coś pomoże, historia zakończy się tak lub tak.
Co to takiego? Treść, czyli TWÓJ SPOSÓB na powieść o tematyce miłosnej.
:-)

[Gość: itek]

Chyba sie troszke nie rozumiemy. Na poczatku musze wiedziec- CO chce napisac, a
w drugiej kolejnosci- JAK to chce uczynic. Bo jesli tresc bedzie malo
interesujaca to mala nadzieja ze forma cos tu zmieni, choc nie przecze, ze moze
dodac uroku opowiesci. Z drugiej strony jesli tresc bedzie wyjatkowo
ekscytujaca to drobne uchybienia formy beda przelkniete. Zatem,tresc nie jest
rownoznaczna ze sposobem jej opowiedzenia, raczej determinuje reszte. I
przypominam, ze jest n! sposobow opowiedzenia tej samej tresci.

[Gość: monk4]

Rzeczywiście, mam nieodparte wrażenie, że każde z nas zaczęło skupiać się w tej
rozmowie tak naprawdę na czym innym: jedno na wartościowaniu treści i formy,
drugie na sposobie postrzegania tych dwóch zagadnień. To właściwie dwa różne
tematy.
Nadal upieram się, że CO to także JAK. To, CO wybieram, jest przecież
świadectwem tego, JAK coś postrzegam i JAK chcę to coś zobrazować. I nadal nie
oceniam, co jest ważniejsze: forma czy treść. Dla mnie są równie ważne,
ponieważ równoległe jako dwa sposoby wyboru.
Zwrócę Ci tylko uwagę, że - deprecjonując formę - na końcu swojej wypowiedzi
jednak pokazujesz, jak bardzo ważny jest jej wybór. Właśnie od tego zaczęliśmy
naszą dyskusję: jest jeden temat miłości i mnóstwo (lepszych lub gorszych)
sposobów jego oddania.

[Gość: itek]

Po kolei.
1.Dla mnie "jeden temat milosci" to tak naprawde ponad 1000 tematow. W tym
miejscu na pewno sie roznimy. Nie powiedzialbym, ze jest jeden temat milosci
(tak sie mowi wg mnie upraszczajac skomplikowana materie- slowa tutaj sa
balastem).
2.Nie deprecjonuje formy co mi przypisujesz, ale uzalezniam ja od tresci, ktora
dla mnie jest fundamentem opowiesci i ja tak naprawde chcemy przekazac snujac
watek.
3.Uparta jestes z wyrownaniem CO=JAK :) !
Ja zakladam, ze cos sie wydarzylo realnie poza swiadomoscia narratora,a on
probuje jedynie udolnie (badz nieudolnie) przedstawic wersje zaisnialych
(poruszajacych go) wydarzen. Preferuje tutaj narratora niepewnego swojej wersji
wydarzen,zwielokrotniajacego katy postrzegania.
"Co" nie jest rownoznaczne z "jak"- decyduje o tym m.in.kwestia innej
wrazliwosci percepcyjnej-w przypadku "co" i innej wrazliwosci estetycznej- w
przypadku "jak".
4."Co" opowiadam nie musi byc swiadectwem tego "jak" cos postrzegam, bo moze
byc sfalszowane moja nieudolnoscia w przekazie i wieloma innymi czynnikami.

Pozdrawiam :)

PS.Czy ta "Cholera" to moze Twoja ulubiona ksiazka o milosci??

[Gość: monk4]

No to również po kolei:
1. Bardzo jestem ukontentowana stopniową zmianą konwencji odpowiedzi Waćpana.
Nie to, żebym robiła jakieś przytyki, ale zdecydowanie wolę "upraszczanie
skomplikowanej materii" od "książeczek o miłości dla dorastających dziewcząt"
(z racji braku sformatowanej, zresztą błędnie, Pańskiej złośliwości). :-)
2. A dla mnie temat miłości jednak jest jeden, brzmi po prostu i aż: Miłość, i
tylko jego realizacji jest ponad 1000. I myślę, że żadne z nas nie "upraszcza
tu materii", tylko - mając na myśli treści podobne - spieramy się o
nomenklaturę. To rzeczywiście balast słowny. :-)
3. Jak to nie deprecjonujesz formy, skoro w każdej wypowiedzi przedkładasz
ponad nią treść? Nawet w tym samym podpunkcie, w którym twierdzisz, że tego nie
czynisz (FUNDAMENT - powiało postumentem). :-)
4. Pewnie, że jestem uparta, bo mnie nie do końca rozumiesz, a chciałabym, żeby
było inaczej. Taki zresztą mój (nieodparty) urok.
I w dodatku w Twoich wypowiedziach ciągle kryją się treści potwierdzające moje
zdanie, a nie polemizujące z nim, np. jeśli preferujesz "narratora
zwielokrotniającego kąty postrzegania", czyli pokazującego wiele JAK, a
zadaniem narratora jest w znacznej mierze pokazanie CO, to przecież też
zestawiasz (nieświadomie) te wartości. :-)
5. Jeśli przekaz autora jest rzeczywiście nieudolny w warstwie JAK, to i
warstwa CO pozostawi co nieco do życzenia... Bo jeśli JAK jest nieudolne, to
pokazuje mi to obraz autorskiego CO. :-)

Pozdrawiam z głębi mojego CO/JAK.
PS: Nie, ale fajnie było o niej z Tobą pogadać. :-)

[Gość: itek]

Nie zestawiam nieswiadomie(!) warosci, wrecz przeciwnie dostrzegam ich
hierarchie. I tu jest problem, bo trudno jest udowodnic w dowolnej sprawie, ze
istnieje okreslona hierarchia, temu kto jej nie dostrzega.
Preferuje narratora niepewnego,zwielokrotniajacego perspektywy, ale nie jako
popis genialnego autora paralizujacego czytelnika swoim stylem i mozliwosciami
formalnymi.

odp.

[Gość: belle]

W treści, formie jest wielka różnica, identyczny jest wątek głowny.

Miłośc w czasach...

[madziurex]

Od lat jestem śmiertelnie i beznadziejnie zakochana w Marquezie, więc na pewno nie jestem "obiektywna" (czy możliwy jest obiektywizm w odbiorze literatury? mam nadzieję, ze tak!), ale przyznam, ze "Miłośc..." to moja najmniej ulubiona (no, może poza dziwadłem "Opowieśc rozbitka")ksiażka tego autora. Jest jakaś inna, nie ma w niej zwykłej (niezwykłej raczej) dla niego magii, no - coś jest tam nie tak. Rozczarowała mnie.
Moje ulubione to "Sto lat..." i "Jesien patriarchy". Genialne sa też opowiadania.

[exilvia]

ja nie doczytałam nawet "Miłości..." do końca, chociaż inne książki Marqueza uwielbiam. najbardziej też "sto lat.." plus felietony.

odp

[Gość: belle]

Ja najbardziej lubię ,,Mił0ść w czasie zarazy", potem ,,Sto lat samotności".
Marqueza przeczytałam całego i już nic na mnie zrobiło takiego wrażenia, a
momentami aż denerwowała mnie jego narracja itd.

[ryza_malpa1]

Przeczytałam większośc książek Marqeza, miałam okres fascynacji jego dziełami i
osobą, teraz patrzę z na to z pewnym znużeniem i chłodem wynikającym zupływu
czasu ale...do " miłości w czasach zarazy " wracam czesto ( jako do jedynej
książki Marqeza).
Dla mnie to jest przewdstawienie form jakie może przybierac miłość lub
pokrewne formy syosunków damsko - męskich - wiadomo, ze u każdego w róznych
momentach jego życia takie stany przejwiają sie inaczej.
We wczesnych fazach młodzieńczych uniesień czesto idealizuje sie obiekt
uczuc, zakochuje się w kims z powodu pierdół, umiera sie z milości ( Florentio
wącha kwaitki na parkowej ławce), gdzies tam w książce występuje jeszcze miłośc
wynikająca z porządania ( z ta grubą, jak jej tam było ...np.),
z "przystosowania intelektualnego" no i wreszcie mój ulubiony wątek w tej
powieści : Fermina Daza plus Doktor Urbino - miłośc dojrzała i pełna - dla mnie
Florentino w tym układzie to piąte koło u wozu, które owszem, ważne jest w
konstrukcji powieści oraz w zamyśle przedstawienia różnych form miłości ( co
sie Florentino w zyciu nabalowął - to jego) - równie dobrze książka mogłaby
ograniczyc sie do tej pary.

[Gość: asica]

Po „Stu latach Samotnośći”, przyznam, że „Miłość w czasach zarazy”,
pieszczotliwie nazywana tu „ Cholerą” , nieco mnie rozczarowała. Jednak nie aż
tak bardzo, żebym uznała to dzieło za niewarte przeczytania. Nieco przydługawe
i momentami monotonne wątki osładzały mi genialne- sprośne lub wulgarne ( może
ciut za mocne słowo) kawałki. Np.

„ Hildenbranda, jakby nigdy nic, weszła do sypialni zjadłszy kolację w kuchni z
Galą Placidią i zaczęła komentować, z wrodzonym sobie wdziękiem, wypadki
dzisiejszego popołudnia. Nie ukrywała entuzjazmu dla doktora Urbino, tak
eleganckiego i sympatycznego, ale Fermina nic na to nie odpowiedziała, niemniej
złość już jej przeszła. W pewnym momencie Hildenbranda wyznała: kiedy doktor
Juvenal Urbino przewiązał sobie oczy, a ona zobaczyła błysk jego wspaniałych
zębów między różowymi wargami, poczuła nieprzepartą chęć, żeby schrupać go
całego pocałunkami. Fermina Daza odwróciła się do ściany i położyła kres
rozmowie, nie mając zamiaru jej obrażać, raczej śmiejąc się i to z całego serca.
- Ale kurwa z ciebie!- powiedziałą.”

Drugi, który warto byłoby przytoczyć w większej części, ale ....

„ .. a potem przez jakiś czas leżeli w milczeniu, nadal w sobie rozkochani, ale
nie oddając się już miłosnym rozkoszom. O piątej, gdy słońce jeszcze było
wysoko, wyskoczyła z łóżka, naga aż po wieczność, z organdynową kokardą we
włosach i ruszyła do kuchni, by poszukać czegoś do picia. Nie przestąpiwszy
nawet progu sypialni, nagle wydała z siebie okrzyk przerażenia.
Nie wierzyła własnym oczom. Jedynymi przedmiotami, jakie ostały się w
domu, były wiszące lampy. Cała reszta, stylowe meble, indiańskie dywany,
posążki i gobeliny, niezliczona ilość bibelotów ze szlachetnych metali i
kamieni, wszystko, co złożyło się na to, iż uczyniła swoje mieszkanie jednym z
najprzyjemniejszych i najlepiej wyposażonych domów w mieście, wszystko, łącznie
ze świętą kakadu, wszystko wyparowało. Wyniesiono cały dobytek przez taras od
strony morza, nie zakłócając ich miłości. Zostały tylko puste pokoje z
otwartymi na oścież oknami i napis wymalowany dużym pędzlem na przeciwległej
ścianie: „ Nie trzeba się było tak ruchać”.”

Jest ich więcej, ale te udało mi się na szybko znaleźć.

[kagula]

Dla mnie ta książka była niesamowita głównie z jednego powodu. Tak ją czytałam,
czytałam i nie wiedziałam dokąd to wszystko zmierza, raczej spodziewałam się
fatalistycznego zakończenia. Florentino tak się pogrążał i pogrążał, i dopiero
w zakończeniu wszystko rozbłysło, nabrało sensu. No i to, że ona zgodziła się z
nim płynąć jeszcze raz. Przecież w każdej porządnej współczesnej książce nigdy
by na to nie poszła, bo ją ojciec molestował, zdechł jej kanarek i w ogóle jest
skazana na autodestrukcję.