Piotr Kofta, "Piękne wieczory"

[Gość: Ania]

Świetna książka! Młody Kofta jest nie gorszy od ojca, znakomicie dostrzega
mniej lub bardziej ciemne strony współczesności i z ironią, humorem,
nostalgią, sarkazem pięknie je opisuje. Zgadzam się, ze 2, 3 z opowiadań
nadaje się film

[Gość: wojtexb]

WSPANIAŁA!!! dawno nie czytałem tak dobrej książki! panie Piotrze K. - czekam
na następną porcję smakowitych i pięknych opowiadań.ogólnie - wszystkim bardzo
polecam!

[Gość: El Padre]

Przeczytałem w dwa wieczory. Dlaczego w dwa? Bo trochę było mi szkoda
łyknąć całość w jeden. Żeby wyczaić klimacik zacząłem od tych najkrótszych
migawek i ... Zaskoczenie. To jest dobre. OK, ale pisarz, a przynajmniej
ktoś, kto pragnie siebie za takiego uważać musi umieć pociągnąć temacik,
poobracać go, obwąchać z różnych stron. I tu znowu niespodzianka.
Nie jest źle. Może poza tym opowiadankiem o dziennikarzu wezwanym do
nocnego morderstwa w klimacie Chandlera. Chyba nie mógł się zdecydować
czy pójść w kryminał czy obyczaj i jakoś, takoś rozlazło cóś się po drodze.
Najlepszy jest kawałek z roznosicielem pizzy i czeskie klimaty. Ale gościu
jest obiecujący. Nie ma takiego ciągu na szok, qurwowania na pokaz,
żonglerki atrakcji jak we włoskim cyrku braci Fratellich. Płynie to sobie
takim klimacikiem swojskim, nie nabzdyczonym i nie udawanym.
Szkoda, że tak mało. Siadać i pisać dalej! Natychmiast! I dłuższe kawałki
proszę, żeby starczyło przynajmniej na w te i z powrotem do Pragi :-)))
PS. I o kotach uprasza się uprzejmie ciut więcej. Chociaż kapkę. Pisssss.